fix
Logo
fix
Nalazite se na Najljepse-TURCI
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje
Za pregled svih najnovijih poruka kliknete ovdje

turci- 24724 - 30.07.2010 : Zeljko Tomic Sokolac - best (1)

Ćele kula


Ohrabreni velikim vojničkim i političkim uspjesima postignutim u herojskih pet godina Prvog srpskog ustanka, vođe su odlučile da svoje aktivnosti usmjere na oslobađanje još uvijek neoslobođenih srpskih krajeve. Vojska je podjeljena na odrede koji su upućeni u četiri pravca: u Bosnu, prema Crnoj Gori, prema Dunavu, a najbrojniji srpski odred upućen je prema Nišu.

Odred koji je iz Deligrada upućen prema Nišu brojao je 16. 000 dobrovoljaca i imao je zadatak da oslobodi ovak grad, a potom zatvori doline Južne Morave i Nišave i tako sprečio turske prodore u oslobođenu Srbiju.

Niška tvrđava


U širem rejonu sela Kamenica, početkom maja 1809. godine su raspoređene ustaničke snage. Određen je raspored i iskopani šančevi iz kojih su ustanici povremeno napadali Turke i nanosili im velike gubitke. Na brežuljku Čegar svoj šanac je izradio vojvoda Stevan Sinđelić, sa 3000 svojih vjernih Resavaca.

Bitka na Čegru je jedna od presudnih bitaka vođenih u Prvom srpskom ustanku. Odigrala se 31. maja 1809. godine, a zbog poraza u ovoj bici oslobađanje Niša i jug Srbije je odloženo za neko drugo vrijeme.

Okolnosti uoči bitke nisu bili povoljne za Srbe. Ustanike je pratio jedan od najstrašnijih srpskih prokletstava " usud podjele. Miloje Petrović " Trnavac, od strane Karađorđa postavljen za glavnokomandujućeg, zbog svoje nesposobnosti, neodlučnosti i sebičnosti, ostavlja vojvodu Sinđelića da se na Čegru sam bori protiv Turaka.

Nakon bitke, koja se odigrala u srijedu 31. maja 1809. godine, na brdu Čegru je ležalo preko tri hiljade Sinđelićevih junaka, ali i deset hiljada turskih leševa. Gorak okus pobjede budi gnijev kod turskog zapovjednika, Huršid paše. On naređuje da se sve srpske glave dopreme u tvrđavu, plaćajući za svaku od njih po 25 groša. Niški kožari su bili primorani da sa odrubljenih glava gule kožu i štave je, a da lobanje čiste od mesa. Uštavljenu kožu su punili pamukom, da glave izgledaju vjerno, kao da još dišu. Tako upriličeni trofeji putovali su u Carigrad, na poklon sultanu.

Za srpsku raju poklon će biti nešto drugačiji, ali ništa manje varvarski. Huršid paša je najprije razrezao porez za izgradnju nekakve građevine. Niški dunđeri, pod budnim okom pašinih čauša, su danonoćno zidali nezamislivu opomenu srpskom narodu. Na četverougaonoj kuli, zidova debelih pola metra, u grubo nabačeni malter su utisnute lobanje resavskih heroja. U četrnaest redova, po sedamnaest glava, na četiri zida, ostale su 952 lobanje da nas podsećaju i opominju na cenu koju su srpski borci platili zbog nesloge svojih starješina.

Lobanje u zidu Ćele kule


Kada je kula opomene završena, bila je visoka 4. 5 metara, nešto manje duga i široka. U poslednjem redu ostade mjesta za 30 lobanja. Huršid paša naredi da se zarobljenim Srbima odrube glave i Turci ih onako neoderane zazidaše u kulu. Nakon toga Turci sa zidina Niške tvrđave skinuše sa kolca glavu vojvode Stevana Sinđelića, koja je tamo čekala završetak gradnje i zazidaše je na vrh kule. Narod ovu groznu građevinu prozva "Ćele kule".

Lobanja vojvode Stevana Sinđelića


U julu 1833. godine, francuski pjesnik i putopisac Alfons de Lamartin ( francuski: Alphonse-Marie-Louis de Prat de Lamartine ) zastade u ponožju jedne građevine u potrazi za zaklonom od toplog ljetnjeg sunca. Pažnju mu privuče rijetko pramenje kose na izbjeljelim lobanjama, koje se vijorilo na vjetru. Okamenjen čudovišnim prizorom, u navali pomješanih osjećanja gađenja i divljenja, ovaj dobronamjerni Francuz ostavi svijetu potresno svjedočenje:

"Neka Srbi sačuvaju ovaj spomenik! On će naučiti njihovu djecu koliko vrijedi nezavisnost jednog naroda, pokazujući im po kakvu su ih cijenu platili njihovi očevi. "

Bista vojvode Stevana Sinđelića ispred Ćele kule


Nakon ugušenja ustanka narod je krao i sahranjivao lobanje resavskih junaka, tako da je do današnjeg dana ostalo samo 58 lobanja uzidanih u kulu. Srećom, Srbi poslušaše savjet Alfonsa de Lamartina. Godine 1892. oko kule je sazidana kapela, pa tako kula osta sačuvana sve do današnjeg dana.

U muzeju junaka sa Čegra


Ovoga ljeta se uputih na jug Srbije sa namjerom da obiđem Ćele kulu. Smještena je centru Niša, nedaleko od mjesta kuda je nekada prolazio stari Carigradski drum. Za samo 3. 5 evra, ljubazni ( ali ne i mnogo informisani ) vodič će vam otvoriti kapelu i pokazati ovaj spomenik, po mnogo čemu jedinstven u svijetu. Na odlasku ćete shvatiti da je Ćele kula jedan od najupečatljivijih spomenika prošlosti, ali i opomene za budućnost.
turci- 1279 - 20.04.2005 : Zeljko Tomic Sokolac - best (0)

Priča o Đakonu Avakumu


Grad Beograd. Kroz kapiju zvanu Stambol janičarska rulja juri i pred sobom strah raznosi; mlad ko kaplja, lep ko ruža, pred njom vezan mladić ide i zašiljen hrastov kolac na ramenu svome nosi.

"Avakume, srpski sine, ti Pajsijev đače verni, odreci se svoga Hrista - još trenutak imaš samo! "

"Smrt izbavlja od svih beda" - mladić reče - "Blago onom ko pre umre, o manje je muka proš'o! Bogu će se pre uzneti! Od hrišćanske vere moje, nema vere nigde lepše! Čin'te, Turci, što vam drago - i tako se mora mreti! "

Burni žagor...

"Divno dete! " - kadune se čudom čude... "Zar na kolac tu lepotu? " - Kažu one. "Ne činimo, Turci, krivo! "

I duševan Turčin jedan, da uštedi dečku muke, probode mu jataganom mučeničko srce živo!...

I sutradan na istoku, po razvitku zore rane kad ispliva jednim rubom, sunce kao krv rumeno, ono zasta i zadrhta jer ugleda sred poljane mladićevo mrtvo telo na vrh koca nabijeno...


Djakon AvakumĐakon Avakum se rodio 1794. godine u Knez Polju ispod Kozare, pod krštenim imenom Lepoje. On je bio sin jedinac majke Božane i oca Gavrla, koji je u Jančićevoj buni u Mašićima nabijen na kolac 1809. godine. Iz straha za život sina, majka ga šalje u manastir Blagoveštanja u Triavi kod Čačka, gdje ih dočekuje Iguman Pajsije, koji će zajedno sa Đakonom Avakumom stradati.

Poslije propasti Karađorđevog ustanka u jesen 1813. godine i turskih zuluma koji su slijedili, na Krstovdan 1814. godine Srbi u okolini Trnova dižu tkz. Hadži-Prodanovu bunu, koja je takođe ugušena, pa su kaluđeri manastira Blagoveštenja odvedeni u tursko ropstvo.

Zarobljenike iz te bune Turci su vodili u Beograd, gdje su ih nabijali na kolac. Stmrti su bili pošteđeni samo oni koji su pristali da prime islam. Avakum se nije htio odreći pravoslavne vjere. Noseći kolac na ramenima, do gubilišta je pjevao:

«Nema vjere bolje od Hrišćanske!
Srb je hristov, raduje se smrti.
Skoro ćete i vi dolijati,
Bog je svjedok i njegova pravda. »
>

U svom nenadmašnom nadahnuću - nadahnuću pesnika i rodoljuba - Vojislav Ilic-Mlađi ovekovečio je uspomenu na stradanja i mučeničku smrt Prepodobnog Mučenika Đakona Avakuma. Dogodilo se to 30. , odnosno 17. decembra 1814. godine u Beogradu; bolje reći, sve se dogadjalo na relaciji od Nebojse kule do Stambol kapije koja se nalazila na mestu Narodnog pozorišta. Zbog toga, kad god prilazimo ovoj velikoj srpskoj svetinji, i kad od nje odlazimo, mi, praktično, gazimo stopama večno živog Đakona Avakuma i svih ostalih svetih srpskih mučenika koji su zajedno sa njim na kolac nabijeni.
turci- 1276 - 20.04.2005 : Zeljko Tomic Sokolac - best (1)

Priča o Stevanu Sinđeliću


Cele kula










U Nišu se nalazi jedinstven spomenik u svijetu. Podigli su ga Turci sa namjerom da zaplaše srpsko stanovništvo. Krajem ljeta 1809, posle bitke na Čegaru, lobanje ubijenih srpskih vojnika su uzidane u kulu, u narodu poznata kao Ćele kula. Kula je pravougaonog je oblika, tri metra visoka, i u njoj su prvobitno bile uzidane 952 lobanje srpskih junaka. Tokom godina, narod je krao i sahranjivao lobanje, tako da je do dana današnjeg ostalo samo 58 uzidanih lobanja. Godine 1892, podignuta je kapela koja je zatvorila kulu.





U toku Prvog srpskog ustanka, a na dan Svete Trojice ljeta gospodnjega 1809. , izađoše Turci iz Niša i uputiše se na šanac Stevana Sinđelića. Krenuli su sa konjicom i sa dva topa. Najprije su se pomolili Alahu, postavili topove, a onda krenuše da se lagano približavaju šancu na Čegru. Turci osuše jedan plotun, pa pojuriše u napad.

Bitka je trajala cijeli dan. Turci su jurišali pet puta, ali su Srbi uspjevali da odbiju njihove napade. Turski gubici su bili ogromni. A kada su Turci napali i po šesti put, šanac je već bio pun mrtvih tijela, tako da Turci pređoše preko svojih mrtvih, pa otpoče borba sa puškama, sječa i ubadanje neprijatelja sa sabljama i noževima. Srbi iz drugih utvrđenja su tražili da pomognu Stevanu, ali pomoć nije stigla, ili zbog toga što nisu imali konjicu ili što Miloje Petrović to nije dozvolio.

Kada su Turci već gotovo zauzeli šanac, Stevan Sinđelić otrča do barutane, izvuče svoj poštolj i opali. Eksplozija je bila tako jaka da se cijela okolina zatresla, a cijeli šanac je pokriven gustim dimom. Tri hiljade srpskih junaka i desetak hiljada turskih vojnika je poginulo na brdu Čegar toga dana.

Turci podigoše Sinđeliću spomenik, a narod napisa pjesmu:

Oj vojvodo Sinđeliću


Oj vojvodo Sinđeliću,
srpski sine od Resave ravne. (2x2)
Ti si znao Srbina zakleti,
kako valja za slobodu mreti. (2x2)

Puška puče, boj se vije,
a Sinđelić ljutu bitku bije. (2x2)
Ljutu bitku bije za slobodu,
za slobodu srpskome narodu. (2x2)

Oj vojvodo ti si pao,
ali dušman još od tebe strepi. (2x2)
Dušmanske si posekao glave,
zato tebe Srbi rado slave.
Ti si dao život za slobodu,
za slobodu srpskome narodu.

Idi na stranu - |1|2|