fix
Logo
fix
Nalazite se na Sa1992-TARCIN
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje
Za pregled svih najnovijih poruka kliknete ovdje

tarcin- 71294 - 03.07.2012 : Malislatki Bačka Palanka - best (3)

Ratni zločini - Logor u silosu u Tarčinu


Savezna Republika Jugoslavija
Komitet za prikupljanje podataka o izvršenim zločinima
Protiv čovečnosti i međunarodnog prava
Beograd

Osmi izveštaj Vlade SRJ o izvršenim ratnim zločinima na području bivše SFRJ

Vlada SRJ stavlja na uvid javnosti novi - Osmi po redu - Izveštaj o slučajevima kršenja međunarodnog ratnog i humanitarnog prava na teritoriji bivše SFRJ. Ovo je šesti Izveštaj koji je pripremio Komitet za prikupljanje podataka o izvršenim zločinima protiv čovečnosti i međunarodnog prava čija je nadležnost utvrđivanje svih relevantnih činjenica u vezi sa oružanim sukobima i aktima nasilja, na delovima teritorije bivše SFRJ gde su izvršene teške povrede međunarodnog ratnog i humanitarnog prava.

Podaci prezentirani u Osmom izveštaju predstavljaju izvod iz dokumentacije koja je prikupljena radom ekipa Komiteta na terenu, saslušanjem svedoka od strane nadležnih sudskih organa i angažovanjem stručnjaka sudske medicine i drugih eksperata i sačinjen je prema novoj metodologiji.

Dosadašnji izveštaji, koje je usvojila Savezna vlada, predstavljaju izvod iz dokumentacije Komiteta, koja se može koristiti u postupku koji prethodi sudskom utvrđivanju činjenica. Dostavljeni su preko nadležnih saveznih organa telima OUN i namenjeni su upoznavanju domaće i svetske javnosti.

U izveštaju su dati podaci o kršenju - u građanskom ratu na delovima teritorije bivše SFRJ - ženevskih humanitarnih konvencija iz 1949. godine, Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida iz 1948. godine i Dopunskih protokola uz Ženevske konvencije iz 1977. godine.

Date su posebne celine:


4. Logor u silosu u Tarčinu, maj 1992. - januar 1996.

Materijal obrađuje vreme od aprila 1992. godine, od izbijanja sukoba u BiH do 27. januara 1996. godine kada je po Dejtonskom sporazumu i pod pritiskom međunarodnih faktora zatvoren logor Silos u Tarčinu.

Kada su u aprilu 1992. godine počeli sukobi u Sarajevu muslimani su preko rezervnog sastava milicije u Tarčinu stavili pod pojačanu kontrolu i prismotru sve Srbe na području Tarčina.

Početkom maja 1992. godine muslimani su počeli da prazne silos koji se nalazi u centru Tarčina i da dele pšenicu stanovništvu.

Na dan 11. maja 1992. godine muslimani su napali i zauzeli kasarnu JNA u Krupi, Opština Hadžići, udaljenu od Tarčina oko 8 km. Zarobljene vojnike zatvorili su u ispražnjene pšenične komore u silosu. Tada je silos za lagerovanje žitarica u Tarčinu kod Pazarića pretvoren u logor za Srbe.

Prvi zatvorenici u ovom logoru su bili 11 zarobljenih vojnika - rezervista iz kasarne bivše JNA u Zoviku i kasarne "Žunovica" u Hadžićima.

Počev od 20. maja muslimani su počeli sa privođenjem Srba na takozvani "informativni razgovor", a posle su ih odvodili u silos i više ih nisu puštali. Početkom juna 1992. godine počelo je masovno privođenje Srba sa područja mesnih zajednica Tarčin i Pazarići u logor u Silosu.

Logor je neprekidno funkcionisao za sve vreme građanskog rata u BiH i poslednji zatvorenici su ovaj logor napustili krajem januara 1996. godine, kada su logoraši oslobođeni po Dejtonskom sporazumu.
Kroz ovaj logor se procenjuje da je prošlo oko 550 Srba, među kojima i desetak žena, od kojih su dve ostale u logoru do njegovog zatvaranja.

Prvi upravnik logora u silosu bio je Bećir Hujić, a njegov zamenik Halil Čović. Sredinom 1994. godine Hujić je smenjen, a na njegovo mesto je došao Čović, izraziti nacionalista, koji je imao običaj da pred zatvorenicima ironično kaže: "samo silos Srbina spašava". Ostao je upravnik logora do zatvaranja krajem januara 1996. godine.

Logor je bio pod neposrednom komandom 109. Brdske brigade armije BiH čiji je komandant bio Nezir Kazić. Od 1995. godine logor je bio pod komandom DžIV divizije armije tzv. BiH, na čijem čelu se nalazio Zaim Imamović, koji je kasnije poginuo. Štabovi ovih jedinica nalazili su se u neposrednoj blizini logora. Njihovi komandanti su često i lično dolazili u logor i znali su šta se u njemu događa.

Sve ćelije u ovom logoru su bile veličine 9, 50 h 4, 50 m. Visina ćelija je bila između 5 i 5, 50 m, pa se tu nalazio pored svakog zida betonski rub širok oko 50 sm, a iznad toga na oko 5 m nalazio se plafon. Po tom rubu šetali su stražari i kontrolisali šta se događa u ćelijama, a prostor za njihovu šetnju je bio i nad susednom ćelijom, kao i nad hodnikom, tako da su oni imali dovoljno prostora za kontrolu.

U ćelijama nije bilo prozora, nije bilo osvetljenja, sem slabe svetlosti koja je dolazila sa gornjeg nivoa od oko 10 m visine, gde je pod krovom bio mali prozor koji se iz ćelije nije mogao videti.

Iz ćelija zatvorenici nigde nisu izvođeni, po ceo dan su bili u ćelijama, koje su bile prenatrpane. Prva šetnja je bila tek u novembru 1993. godine, ali ni to nije bilo redovno. Sve je zavisilo od raspoloženja dežurnog stražara.

U početku zatvorenici su dobijali samo jedan obrok hrane dnevno koji se sastojao od 4-5 kašika neke neodređene tečnosti. Na petoricu zatvorenika dolazila je jedna mala činija i po jedna kašika koja se nije prala i koja je nošena iz ćelije u ćeliju kako se delila hrana. Uz to su dobijali po jedan hleb težine između 350 i 500 grama, (uvek je bio različite veličine, veoma lošeg kvaliteta) što se delilo prvo na 9, a posle na 12 zatvorenika.

Drugi obrok je uveden tek 12. jula 1992. godine - "doručak", koji se sastojao od male zdele mleka koja se delila na petoricu, tako da je praktično na svakoga dolazio po gutljaj mleka u prahu, koje je bilo loše rastvoreno u hladnoj vodi.

Zbog slabe ishrane čemu su doprinele i povrede nanete batinanjem umro je 14 oktobra 1992. godine Petko Krstić.

I tako male količine hrane su u junu 1992. godine uskraćivane, pa jedanput nisu davali hranu tri dana, a drugi put dva dana.

U logoru u Tarčinu bili su zatvoreni isključivo Srbi i to uglavnom seljaci iz okoline, mladići koji su išli u škole ili mlađi radnici. Bilo je i nešto intelektualaca, a bilo je i starijih ljudi.

Svi oni bili su civili, izuzev 11 prvih rezervista. Zatvoreni civili nisu učestvovali u ratu, niti su bili u nekoj od vojnih formacija.

Starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina. Najmlađi je bio Leo Kapetanović, koji tada nije imao ni punih 14 godina, a najstariji Vaso Šarenac, rođen 1908. godine, koji je bio potpuno senilan čovek. On uopšte nije bio orijentisan u vremenu i prostoru.

U silosu je bilo zatvoreno i 11 žena koje su bile u posebnoj ćeliji.

Sredinom 1992. godine logor je bio popunjen i tad je bilo oko 382 zatvorenika.

U toku 1992. godine nije bilo nikakvog odvođenja na radove, čega je bilo tek u sledećim godinama.

Na dan 29. decembra 1992. godine 137 zatvorenika iz logora Silos u Tarčinu prebačeni su u logor Krupa u Zoviku, a približno isti broj je prebačen iz Krupe u Tarčin.

Od 15. 04. do 30. 10. 1993. godine grupa od 30 logoraša bila je odvedena u Hrasnicu gde su radili dano-noćno na kopanju rovova na prvoj borbenoj liniji, a u 1995. godini u Sarajevu kod Jevrejskog groblja i na Stupu.

Ovaj logor zatvoren je 27. januara 1996. godine po Dejtonskom sporazumu i pod pritiskom međunarodnih faktora.

5. Zloupotreba medicinskih ustanova u vojne svrhe u Sarajevu

O zloupotrebi medicinskih ustanova u Sarajevu od strane muslimana u vreme građanskog rata u BiH, dat je jedan broj novih izvoda iz dokumentacije Komiteta. Iz njih se, pored ostalog, vidi način na koji su pripadnici muslimanske vojske i policije, koristili pojedine medicinske ustanove za lociranje snaga i naoružanja i dejstva prema srpskim položajima.

Muslimanske vojne vlasti u Sarajevu, protivno pravilima međunarodnog humanitarnog prava, koristile su porodilišta, rehabilitacione centre i druge medicinske ustanove u vojne svrhe, postavljajući u njima mitraljeska i snajperska uporišta. Kad im se sa srpske strane odgovorilo na njihovo otvaranje vatre iz pomenutih ustanova, pravo stanje stvari je zlonamerno prikazivano u medijskoj kampanji na štetu srpske strane.

Mnogi povređeni i bolesni Srbi u bolnicama umrli su zbog neukazivanja pomoći, naročito nedavanjem krvi ili beskonačnim odlaganjem operacija. Ove povrede međunarodnog humanitarnog prava potkrepljene su mnogobrojnim iskazima svedoka, posebno lekara iz Sarajeva.
tarcin- 71297 - 03.07.2012 : Malislatki - best (0)

Ratni zločini - logor Silos u Tarčinu


KOMITET ZA PRIKUPLjANjE PODATAKA O IZVRŠENIM ZLOČINIMA
PROTIV ČOVEČNOSTI I MEĐUNARODNOG PRAVA
Beograd

Logor u silosu u Tarčinu
maj 1992. - januara 1996. godine


Tarčin je prigradsko naselje, udaljeno od centra Sarajeva oko 25 km. U samom Tarčinu, koji je bio sedište mesne zajednice, bilo je oko 2. 000. stanovnika pred rat, od čega su Srbi činili oko 10%, Hrvati 5% stanovništva, a ostalo su bili muslimani. U okolini je bilo nekoliko srpskih sela i nekoliko mešovitih sela, dok je većina sela bila čisto muslimanska.

U Drugom svetskom ratu muslimani i Hrvati sa područja Tarčina pripadali su ustaškim formacijama i bilo je pored 50 ubistava Srba, još oko 50 Srba odvedeno u logor Jasenovac odakle se više nisu vratili.

U avgustu 1991. godine u Tarčinu je formirana stanica rezervne milicije u čijem sastavu je bilo oko 180-200 muslimana i svega 1 ili 2 Srbina po njihovom izboru. Komandir ove stanice Tufo Refo, pre rata bio je milicioner u Sarajevu. Rezervni sastav milicije u Tarčinu je krajem 1991. i početkom 1992. godine legalno delio oružje muslimanskom stanovništvu.

I u toku predizborne aktivnosti u Tarčinu se pojavio veći broj muslimanskih nacionalističkih parola, a na zidovima srpskih kuća bili su ispisani grafiti uvredljive sadržine. Jedan od njih je bio "SDS nosiće fes".

Kada su u aprilu 1992. godine počeli sukobi u Sarajevu muslimani su preko rezervnog sastava milicije u Tarčinu stavili pod pojačanu kontrolu i prismotru sve Srbe na području Tarčina.

Početkom maja 1992. godine muslimani su naglo počeli da prazne silos koji se nalazi u centru Tarčina i da dele pšenicu stanovništvu. Ispraznili su oko 10 komora u kojima se nalazila pšenica.
Na dan 11. maja 1992. godine muslimani su napali i zauzeli kasarnu JNA u Krupi, Opština Hadžići, udaljenu od Tarčina oko 8 km. Zarobljene vojnike zatvorili su u ispražnjene pšenične komore u silosu. Tada je silos za lagerovanje žitarica u Tarčinu kod Pazarića pretvoren u logor za Srbe.

Prvi zatvorenici u ovom logoru su bili 11 zarobljenih vojnika - rezervista iz kasarne bivše JNA u Zoviku i kasarne "Žunovica" u Hadžićima.

Počev od 20. maja muslimani su počeli sa privođenjem Srba na takozvani "informativni razgovor", a posle su ih odvodili u silos i više ih nisu puštali. Početkom juna 1992. godine počelo je masovno privođenje Srba sa područja mesnih zajednica Tarčin i Pazarići u logor u Silosu.

Logor je neprekidno funkcionisao za sve vreme građanskog rata u BiH i poslednji zatvorenici su ovaj logor napustili krajem januara 1996. godine, kada su logoraši oslobođeni po Dejtonskom sporazumu.

Kroz ovaj logor se procenjuje da je prošlo oko 550 Srba, među kojima i desetak žena, od kojih su dve ostale u logoru do njegovog zatvaranja.

Prvi upravnik logora u silosu bio je Bećir Hujić, a njegov zamenik Halil Čović. Sredinom 1994. godine Hujić je smenjen, a na njegovo mesto je došao Čović, izraziti nacionalista, koji je imao običaj da pred zatvorenicima ironično kaže:

  • "Samo silos Srbina spašava".

    Ostao je upravnik logora do zatvaranja krajem januara 1996. godine.

    Logor je bio pod neposrednom komandom 109. Brdske brigade armije BiH čiji je komandant bio Nezir Kazić. Od 1995. godine logor je bio pod komandom DžIV divizije armije tzv. BiH, na čijem čelu se nalazio Zaim Imamović, koji je kasnije poginuo. Štabovi ovih jedinica nalazili su se u neposrednoj blizini logora. Njihovi komandanti su često i lično dolazili u logor i znali su šta se u njemu događa.

    U krugu štaba DžIV divizije nalazio se heliodrom na koji je vrlo često sletao Alija Izetbegović. Nije utvrđeno da li je on ulazio u krug logora, ali je sigurno znao za ono što se u njemu dešava. To potvrđuje i činjenica koju su pred zatvorenicima izneli predstavnici Međunarodnog crvenog krsta: da su morali lično ići kod Alije Izetbegovića da bi im dozvolio posetu logoru u Tarčinu.

    Sve ćelije u ovom logoru su bile veličine 9, 50 h 4, 50 m. Visina ćelija je bila između 5 i 5, 50 m, pa se tu nalazio pored svakog zida betonski rub širok oko 50 sm, a iznad toga na oko 5 m nalazio se plafon. Po tom rubu šetali su stražari i kontrolisali šta se događa u ćelijama, a prostor za njihovu šetnju je bio i nad susednom ćelijom, kao i nad hodnikom, tako da su oni imali dovoljno prostora za kontrolu.

    U ćelijama nije bilo prozora, nije bilo osvetljenja, sem slabe svetlosti koja je dolazila sa gornjeg nivoa od oko 10 m visine, gde je pod krovom bio neki mali prozor koji se iz ćelije nije mogao videti.

    Iz ćelija zatvorenici nigde nisu izvođeni, po ceo dan su bili u ćelijama, koje su bile prenatrpane. Prva šetnja je bila tek u novembru 1993. godine, ali ni to nije bilo redovno. Sve je zavisilo od raspoloženja dežurnog stražara.

    U početku zatvorenici su dobijali samo jedan obrok hrane dnevno koji se sastojao od 4-5 kašika neke neodređene tečnosti, koja je bila bez ukusa. Na petoricu zatvorenika dolazila je jedna mala činija i po jedna kašika koja se nije prala i koja je nošena iz ćelije u ćeliju kako se delila hrana. Uz to su dobijali po jedan hleb težine između 350 i 500 grama, (uvek je bio različite veličine, veoma lošeg kvaliteta) što se delilo prvo na 9, a posle na 12 zatvorenika, tako da je svako dobijao po jedno malo parče hleba.

    Drugi obrok je uveden tek 12. jula 1992. godine - "doručak", koji se sastojao od male zdele mleka koja se delila na petoricu, tako da je praktično na svakoga dolazio po gutljaj mleka u prahu, koje je bilo loše rastvoreno u hladnoj vodi.

    Zbog slabe ishrane čemu su doprinele i povrede nanete batinanjem umro je 14 oktobra 1992. godine Petko Krstić. Posle toga uveden je treći obrok.

    Treći obrok uveden je tek 19. oktobra 1992. godine i praktično se delio odmah posle ručka jer nije bilo električne struje, pa se nije moglo deliti po mraku, a sastojao se od neke razređene "hrane za prehranjivanje".

    I tako male količine hrane su u junu 1992. godine uskraćivane, pa jedanput nisu davali hranu tri dana, a drugi put dva dana.

    U logoru u Tarčinu bili su zatvoreni isključivo Srbi i to uglavnom seljaci iz okoline, mladići koji su išli u škole ili mlađi radnici. Bilo je i nešto intelektualaca, a bilo je i starijih ljudi.

    Svi oni bili su civili, izuzev 11 prvih rezervista. Zatvoreni civili nisu učestvovali u ratu, niti su bili u nekoj od vojnih formacija.

    Starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina. Najmlađi je bio Leo Kapetanović, koji tada nije imao ni punih 14 godina, a najstariji Vaso Šarenac, rođen 1908. godine, koji je bio potpuno senilan čovek. On uopšte nije bio orijentisan u vremenu i prostoru.

    U silosu je bilo zatvoreno i 11 žena koje su bile u posebnoj ćeliji.

    Sredinom 1992. godine logor je bio popunjen i tad je bilo oko 382 zatvorenika.

    U toku 1992. godine nije bilo nikakvog odvođenja na radove, čega je bilo tek u sledećim godinama.

    Logor u Tarčinu su muslimanske vlasti krile od međunarodnih organizacija. Sredinom novembra 1992. godine bila je prva poseta televizijske ekipe "Skaj njusa". Njima su prikazali ćeliju broj 1 i toga dana tri puta su delili po pola hleba (tako da su se zatvorenici "po prvi put najeli hleba").

    Prva poseta Međunarodnog crvenog krsta bila je 26. novembra 1992. godine na čelu sa Švajcarcem Mark de Perotom, čiji je prevodilac bio musliman Suad iz Mostara, koji se zatvorenicima kao takav predstavio. Zbog toga što je prevodilac bio musliman zatvorenici su strahovali da govore slobodno. Posle obilaska logora Perot je javno rekao zatvorenicima da je do tada posetio stotine logora, ali da ništa gore od Tarčina nije video.

    Zahvaljujući Međunarodnom crvenom krstu 3. decembra 1992. godine zatvorenici su dobijali svakog drugog dana po lanč paket, po dva ćebeta, a povećano im je i sledovanje vode na po 10 litara vode na jednu ćeliju dnevno.

    Na dan 29. decembra 1992. godine 137 zatvorenika iz logora Silos u Tarčinu prebačeni su u logor Krupa u Zoviku, a približno isti broj je prebačen iz Krupe u Tarčin.

    Od 15. 04. do 30. 10. 1993. godine grupa od 30 logoraša bila je odvedena u Hrasnicu gde su radili dano-noćno na kopanju rovova na prvoj borbenoj liniji, a u 1995. godini u Sarajevu kod Jevrejskog groblja i na Stupu.

    Ovaj logor zatvoren je 27. januara 1996. godine po Dejtonskom sporazumu i pod pritiskom međunarodnih faktora.
  • tarcin- 71303 - 03.07.2012 : Malislatki - best (0)

    Ratni zločini - Poginuli u logoru Silos u Tarčinu


    U ovom logoru su ubijeni ili su umrli od posledica torture i gladi ili su poginuli na prinudnom radu na prvim borbenim linijama sledeći Srbi koji su bili zatvoreni u logoru Tarčin:

  • Andrić Goran, mehaničar iz sela Korča kod Tarčina, rođen 22. 10. 1962. godine u Korči, od oca Vojislava i majke Jelenke, rođene Ljujić, neoženjen, poginuo 18. 08. 1993. godine u Donjem Kotorcu, kod Hrasnice, od granate u rovu na prinudnom radu (svedok 718/96-24).

  • Varagić Gojko, iz sela Donja Bioča, star oko 60 godina, koji je doveden u logor krajem juna 1992. godine; pušten 20. decembra 1992. godine zbog potpune iznemoglosti. Iz logora su ga izneli u ćebetu, a posle nekoliko dana on je umro kod svoje kuće.

    Varagić Ranko, tehničar iz Donje Bioče, rođen 17. 07. 1969. godine u Sarajevu, od oca Radoslava i majke Anke Vukosav. Streljan javno 22. aprila 1993. godine od strane stražara Fejada, u Hrasnici, posle bekstva četvorice logoraša (svedok 718/96-20).

  • Vitor Ranko, zvani "Nane", vozač u Koka-Koli, iz sela Korča kod Tarčina, rođen 31. 01. 1959. godine od oca Vojina i majke Jelenke Pandurović, ubijen na Igmanu, gde se nalazio na prinudnom radu, u 26. 05. 1993. godine (svedok 718/96-11).

  • Vujović Bogdan, železničar u penziji iz sela Doljana, kod Pazarića, star oko 65-70 godina, umro 6. juna 1992. godine od posledica prebijanja, bio prva žrtva u logoru Tarčin.

  • Glavaš Jadranko, ekonomista iz Sarajeva, star oko 28 godina, koji je u februaru 1993. godine iz logora bio odveden na prinudni rad na Igmanu gde je bio pretučen, a onda zaklan od strane Nedžada Hodžića, pripadnika muslimanske jedinice koju je predvodio Ališpago Zulfikar zvani "Zuka". Zaklan je zbog toga što je imao isto prezime kao i načelnik policije na Ilidži sa kojim nije bio u rodbinskoj vezi.

  • Golub Anđelko, magistar mašinstva, iz sela Odžak kod Tarčina, rođen 06. 03. 1962. godine u Odžaku od oca Dimša i majke Velinke, rođene Vitor, ubijen prilikom prinudnog rada na Igmanu 26. 05. 1993. godine (svedok 718/96-23).

  • Davidović Dragan, tehničar u Gradskom saobraćaju, iz Sarajeva, star oko 35 godina, ubijen prilikom prinudnog rada na Igmanu 1993. godine,

  • Kapetina Obren, iz Deovića kod Pazarića, star oko 64 godine, teško oboleo u "Silosu", umro zbog neukazivanja lekarske pomoći i od gladi 8. novembra 1992. godine u ćeliji 6 (svedok 718/96-12).

  • Kapetina Slaviša, student 4. godine ekonomije, iz sela Deovića, kod Pazarića, rođen 22. 01. 1963. godine u Sarajevu, od oca Gojka i majke Slavojke, rođene Samouković. Streljan 22. aprila 1993. godine u 13 časova, iz automatske puške, od strane stražara Fuada, zato što su prilikom kopanja rovova na Hrasnici pobegla 4 logoraša (svedok 718/96-16).

  • Kovačević Momo, sekretar mesne zajednice u Sokolovića koloniji, star oko 55 godina, poginuo od granate pri kopanju rovova u Hrasnici 28. jula 1993. godine, oko 16, 30 časova, kada je teško ranjen, a pomoć mu nije bila ukazana.

  • Krstić Milan, autoprevoznik iz Raštelice, rođen 08. 10. 1950. godine u selu Domašinec, od oca Vojina i majke Jelene, rođene Mihaljac, streljan javno 22. aprila 1993. godine posle bekstva četvorice logoraša. Njega je izdvojio iz preostale grupe zatvorenika pripadnik vojne policije Feđa i ubio ga iz pištolja, pa naredio svedoku 386/96-29 da odnese njegov leš. Njegova majka svedok 718/96-19 dobila je potvrdu o smrti u kojoj je navedeno da je smrt nastupila od puščanog metka.

  • Krstić Petko, tehničar iz Raštelice, rođen 27. 08. 1959. godine u Raštelici, opština Hadžići, od oca Ljubomira i majke Stojanke, rođene Savić, oženjen, otac jednog deteta, umro u logoru 14. oktobra 1992. godine od posledica mučenja i gladi (svedok 718/96-14).

  • Krstić Svetozar, penzioner, iz sela Do, opština Hadžići, rođen 1928. godine u selu Do, od oca Pavla i majke Danice, pretučen od strane stražara i tako pretučen pušten kući u decembru 1992. godine, gde je posle pet dana umro zbog posledica povreda u bolnici u Tarčinu. Njegov leš je bačen na smeće iza bolnice (svedok 718/96-21).

  • Krstić Slobodan zvani "Mišo", mašinovođa iz Raštelice, rođen 1956. godine, u Donjoj Raštelici, opština Hadžići, od oca Đorđa, ubijen prilikom kopanja rovova 16. juna 1993. godine u Hrasnici,

  • Milanović Milinko, poštar u Hadžićima, iz sela Deovića kod Pazarića, gde je i rođen 01. 01. 1943. godine od oca Radoja i majke Ane, rođene Njegovan, oženjen, otac dvoje dece. Zatvoren u logor u Tarčinu 09. 06. 1992. godine gde je teško oboleo od posledica mučenja i gladi. Umro je 17. 02. 1993. godine u bolnici u Suhodolu u koju je bio prebačen u stanju potpune iscrpljenosti (svedok 718/96-22).
    Nikolić Slobodan, mašinski tehničar iz Maglaja, živeo u Sokolovića koloniji, bio zaposlen u "Famosu", star 32 godine, bio je teško ranjen od granate prilikom kopanja rovova 28. jula 1993. godine oko 16, 30 časova, pa pošto nisu dali medicinskoj sestri Saneli da mu priđe i pruži pomoć umro je.

  • Njegovan Branislav, elektrotehničar, iz sela Češće kod Tarčina, rođen 05. 11. 1959. godine u Tarčinu, od oca Stevana i majke Jovanke, rođene Kovačević. teško ranjen prilikom prinudnog rada na Igmanu 26. 05. 1993. godine od čega je ubrzo umro (svedok 718/96-18).

  • Petrić Milomir, rođen 25. 10. 1962. godine u selu Ramići, Opština Hadžići, od oca Slobodana i majke Goše, rođene Andrić, otpravnik vozova iz Pazarića, ubijen prilikom prinudnog rada na Igmanu 28. 06. 1993. godine (svedok 718/96-17).

  • Samouković Zdravko, iz Pazarića, star oko 21 godinu, teško oboleo od TBC u zatvoru i zbog neukazivanja lekarske pomoći umro 1. aprila 1994. godine.

  • Čičić Dane, iz sela Ramića kod Pazarića, rođen 1956. godine, ubijen prilikom prinudnog kopanja rovova na prvom borbenom položaju u Sarajevu u avgustu 1995. godine kada je bio vezan lisicama i sajlom.

  • Šarenac Vaso, iz Lokava kod Pazarića, rođen 1908. godine, umro od posledica mučenja i gladi sredinom decembra 1992. godine (svedok 718/96-17).
  • tarcin- 93523 - 23.08.2015 : Glavas Treci Istocno Sarajevo - best (4)

    Milivoje Čović o koncentracionom logoru Silos





    Logor u silosu u Tarčinu, maj 1992. - januara 1996. - Materijal obrađuje vreme od aprila 1992. godine, od izbijanja sukoba u Srpskoj i Federaciji do 27. januara 1996. godine kada je po Dejtonskom sporazumu i pod pritiskom međunarodnih faktora zatvoren logor Silos u Tarčinu.
  • Kada su u aprilu 1992. godine počeli sukobi u Sarajevu, muslimani su preko rezervnog sastava milicije u Tarčinu stavili pod pojačanu kontrolu i prismotru sve Srbe na području Tarčina.
  • Početkom maja 1992. godine muslimani su počeli da prazne silos koji se nalazi u centru Tarčina i da dele pšenicu stanovništvu.
  • Na dan 11. maja 1992. godine muslimani su napali i zauzeli kasarnu JNA u Krupi, Opština Hadžići, udaljenu od Tarčina oko 8 km. Zarobljene vojnike zatvorili su u ispražnjene pšenične komore u silosu. Tada je silos za lagerovanje žitarica u Tarčinu kod Pazarića pretvoren u logor za Srbe.
  • Prvi zatvorenici u ovom logoru su bili 11 zarobljenih vojnika - rezervista iz kasarne bivše JNA u Zoviku i kasarne "Žunovica" u Hadžićima.
  • Počev od 20. maja muslimani su počeli sa privođenjem Srba na takozvani "informativni razgovor", a posle su ih odvodili u silos i više ih nisu puštali. Početkom juna 1992. godine počelo je masovno privođenje Srba sa područja mesnih zajednica Tarčin i Pazarići u logor u Silosu.
  • Logor je neprekidno funkcionisao za sve vreme srpsko-muslimanskog rata između Srpske i Federacije i poslednji zatvorenici su ovaj logor napustili krajem januara 1996. godine, kada su logoraši oslobođeni po Dejtonskom sporazumu.
  • Procenjuje se da je kroz ovaj logor prošlo oko 550 Srba, među kojima i desetak žena, od kojih su dve ostale u logoru do njegovog zatvaranja.
  • Prvi upravnik logora u silosu bio je Bećir Hujić, a njegov zamenik Halil Čović. Sredinom 1994. godine Hujić je smenjen, a na njegovo mesto je došao Čović, izraziti nacionalista, koji je imao običaj da pred zatvorenicima ironično kaže: "samo silos Srbina spašava". Ostao je upravnik logora do zatvaranja krajem januara 1996. godine.
  • Logor je bio pod neposrednom komandom 109. brdske muslimanske brigade takozvane "armije BiH" čiji je komandant bio Nezir Kazić.

  • Od 1995. godine logor je bio pod komandom DžIV divizije muslimanske armije tzv. BiH, na čijem čelu se nalazio Zaim Imamović, koji je kasnije poginuo. Štabovi ovih jedinica nalazili su se u neposrednoj blizini logora. Njihovi komandanti su često i lično dolazili u logor i znali su šta se u njemu događa.
  • Sve ćelije u ovom logoru su bile veličine 9,50 x 4,50 m. Visina ćelija je bila između 5 i 5,50 m, pa se tu nalazio pored svakog zida betonski rub širok oko 50 cm, a iznad toga na oko 5 metara nalazio se plafon. Po tom rubu šetali su stražari i kontrolisali šta se događa u ćelijama, a prostor za njihovu šetnju je bio i nad susednom ćelijom, kao i nad hodnikom, tako da su oni imali dovoljno prostora za kontrolu. - U ćelijama nije bilo prozora, nije bilo osvetljenja, sem slabe svetlosti koja je dolazila sa gornjeg nivoa od oko 10 m visine, gde je pod krovom bio mali prozor koji se iz ćelije nije mogao videti.
  • Iz ćelija zatvorenici nigde nisu izvođeni, po ceo dan su bili u ćelijama, koje su bile prenatrpane. Prva šetnja je bila tek u novembru 1993. godine, ali ni to nije bilo redovno. Sve je zavisilo od raspoloženja dežurnog stražara.
  • U početku zatvorenici su dobijali samo jedan obrok hrane dnevno koji se sastojao od 4-5 kašika neke neodređene tečnosti. Na petoricu zatvorenika dolazila je jedna mala činija i po jedna kašika koja se nije prala i koja je nošena iz ćelije u ćeliju kako se delila hrana. Uz to su dobijali po jedan hleb težine između 350 i 500 grama, (uvek je bio različite veličine, veoma lošeg kvaliteta) što se delilo prvo na 9, a posle na 12 zatvorenika. Drugi obrok je uveden tek 12. jula 1992. godine - "doručak", koji se sastojao od male zdele mleka koja se delila na petoricu, tako da je praktično na svakoga dolazio po gutljaj mleka u prahu, koje je bilo loše rastvoreno u hladnoj vodi.
  • Zbog slabe ishrane, čemu su doprinele i povrede nanete batinanjem, umro je 14 oktobra 1992. godine Petko Krstić.
  • I tako male količine hrane su u junu 1992. godine uskraćivane, pa jedanput nisu davali hranu tri dana, a drugi put dva dana.
  • U logoru u Tarčinu bili su zatvoreni isključivo Srbi i to uglavnom seljaci iz okoline, mladići koji su išli u škole ili mlađi radnici. Bilo je i nešto intelektualaca, a bilo je i starijih ljudi.
  • Svi oni bili su civili, izuzev 11 prvih rezervista. Zatvoreni civili nisu učestvovali u ratu, niti su bili u nekoj od vojnih formacija.
  • Starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina. Najmlađi je bio Leo Kapetanović, koji tada nije imao ni punih 14 godina, a najstariji Vaso Šarenac, rođen 1908. godine, koji je bio potpuno senilan čovek. On uopšte nije bio orijentisan u vremenu i prostoru.
  • U silosu je bilo zatvoreno i 11 žena koje su bile u posebnoj ćeliji.
  • tarcin- 93861 - 20.10.2015 : Ratko Obrenovic De - best (1)

    Sarajevo, logor(i) za Srbe


    tarcin- 95663 - 03.04.2016 : Mali85 Markedzani Sarajevo - best (17)

    Moj rat


    Želim da podjelim svoje iskustvo iz rata, iz očiju sedmogodišnjeg djeteta. Rođen sam u okolini Sarajeva, mjesto Pazarić. Sa samo sedam godina doživio sam taj prokleti rat zbog kojeg i dan-danas imam traume, ali sam još uvijek u jednom drugom ratu - ratu za opstanak jer sam jedan od rijetkih koji je ostao na svom ognjištu. Za muslimane sam "četnik" a za svoje Srbe "izdajnik" tako da ni sam ne znam kome pripadam, možda Indijancima.

    Ali da počnem od '92. godine kada na početku rata u naše selo koje je bilo većinski srpske življa dolazi muslimanska TO ili policija (ne razumem se mnogo jer sam bio suviše mali) po naše očeve, i staro i mlado, od 18 pa do 75 godina. Dolaze kombijem i autobusima pod izgovorom "samo ispitivanje" međutim to "ispitivanje" je trajalo za neke 6 mjeseci a za druge četiri godine. Sve to se dešavalo u logoru Silos, osnovna škola Pazarić i kasarna Krupa. U logoru su od moje rodbine bili skoro svi, otac 6 mjeseci, majka 7 mjeseci, stricevi 6 mjeseci, ujaci 4 godine, ujna 4 godine, djed 6 mjeseci, tetak 4 godine...

    Početak rata , lijep sunčan dan. Moj otac, majka i baba ispred kuće sjede i piju kafu, dolazi TO i moj komšija musliman po mog oca da ga vode u Silos na ispitivanje. Navodno vratiće se odmah. Međutim, vraća se nakon 6 mjeseci. Tog muslimana viđam svaki dan i dan-danas.

    Nekoliko dana nakon toga, sa svojom majkom odlazim kod komšinice isto Srpkinje. Ta žena je skuvala pitu zeljanicu, mene je bilo stid jesti, pa kada smo pošli kući ja to majci i kažem, a ona meni obeća da će mi kada dođem kući napraviti pitu. Dolazimo kući, a ja i baka smo sjeli na stepenice. Majka je krenula da muze kavu, kad najedanput baci kantu i bježeći iza kuće kaže: "Eto ih po mene!" Došao je bijeli Golf 2 sa dva policajca Šehić (ne znam mu ime) i Mirso Šabić, pitaju za majku, baba im kaže da nije tu, a ja mali, ne razmišljam pa kažem da je tu i odem iza kuće da je dovedem. Strpaše je u auto i pravac u "Silos" ja na stepenicama se podnimio i plačem. Kaže im baba:
  • "Odveli ste mu oca, pa sada i majku od maksuma odvajate!"
    Policajac Šabiš se okrenu i kaže:

  • "Baba, ako ti je dojadilo živiti uzmi štrik i objesi se!"

    Ove ljude viđam svakodnevno, šetaju se slobodno...

    Dok su otac i majka u logoru, ja i baba smo bili sami. Tih šest mjeseci nismo spavali u svojoj kući, svako predvečerije smo išli u susjedno selo kod moje strine koja jw imala četiri sina, godina kao i ja. Kada smo se jedno jutro vratili kući, ja sam otišao kod svog komšije Nevena da se igram sa njim, prolazeći pored njegove štale i garaže koja ostaje od ulaza sa lijeve strane, meni iza leđa, sasvim slučajno sam se okrenuo i ugledao njegovu baku, kako visi na užetu, na gredi garaže. Žena se objesila od muke jer joj je sin u logoru, u kome svakodnevno dobija batine, isto kao moj otac... Vrisnu sam i pobjegao sav izbezumljen. Od te traume sve do srednje škole nisam smio sam otići sam u WC.

    Otprilike jedan mjesec nakon odvođenja naših očeva u logor, u selu su ostale žene i djeca. jedne noći ja i baka predvečer odlazimo kod strine na spavanje, samo što smo stigli vojna policija (kasarna je bila blizu) dovozi jednu stariju baku svu uplakanu, koja prepričava da je HOS upao u selo. Njenog muža su u kući (po njenoj priči) koji je imao neki 70-tak godina tukli i zaklali a njegovu sestru zboli 7 puta u leđa, koja je nekim slučajem preživila. Tu noć su žene i djeca pred tom hordom pobjegli u šumu do dolaska policije, koja ih je kasnije dovela u kuću moje strine. Tu noć smo svi tu spavali.

    Nakon toga je još par puta bilo još upada u naše selo. Jednu moju komšinicu su pred djetetom silovali njih pet, a njeno djete od 2-3 godine jedan je uhvatio i bacio od zid, zbog čega je taj dječak zadobio povrede, tako da je i dan-danas mentalno oboleo sa posebnim potrebama. Njenu jetrvu su pred dvoje djece tukli i glavu stavili na panj i sjekirom zasjecali pored glave.

    Jedne prilike su došli pripadnici HOS-a, dokazano su svi bili muslimani iz Konjica bez i jednog Hrvata, u moju kuću. Baku su odveli u sobu da je pitaju za djecu i zlato, a jedan je ostao sa mnom, sedmogodišnjim djetetom. Kaže on meni: "Gdje ti je tatin pištolj, nađi ga ili ću te ubiti..." Ja sam jadan prerovio sve stvari, plačući od straha, a moj otac nikad oružija nije imao. Pištolj nisam našao, a ta junačina od vojnika nauružan do zuba, uze mene onako mala i lagana i baci na krevet, stade mi koljenom na prsa, lijevom rukom uhvati me za kosu, desnom vadi nož iza pasa i stavlja oštricu meni pod grlo i psuje majku četničku pa kaže:

  • "Sad ću te zaklati!"

    Ja vrisnem a baba, moj heroj (eh, bila je baba opasna k'o zvečarka) ulazi na vrata, psujuci mu Boga i majku i pita:

  • "Šta mi to radite sa djeteta?"

    Taj vojnik skida nož sa mog vrata i stavlja ga za pas i sa ostalim vojnicima izlazi u žurbi preko vrata. Odlaze!

    Nekada u oktobru '92. godine, standardna procedura: ja i baba na spavanju kod strine, kuhinja mala, krevet sa lijeve strane na kojem sam zaspao, stolica pored kreveta i veliki sto koji okružuju stolice, moja 4 rođaka spavaju na podu na dušeku, ja na krevetu na desnom boku okrenut leđima prema stolu, iza mene na stolici komšija Dupovac (ne sjećam mu se imena, umro je pre 8-9 godina) sav pjan ko tena, pištolj za pojasom. Baba sjedi ispod mojih nogu, strina na stolici preko puta njega. Kad odjednom "bang, bang, bang" prvi metak u plafon pored babine glave, drugi u zid ravno a treći metak kroz deku meni u nogu, pa kroz moju nogu u krevet. Osjetio sam samo vrućinu i košmar, prži, košmar, ja preskačem ogradu i poderem se na žicu... Sledeće čega se sjećam, ujutro ustajem lijeva noga zamotana u zavoju.

    Nekoliko dana kasnije sa bakom šepajući idem u sred dana, kolona vojske ide nama u susret i crveni Golf 2 naglo koči ispred nas, izlazi taj isti Dupovac, psuje, kune sam sebe, hvata se za glavu, kaže "Šta uradih djetetu!" Bio je pijan, neka mu je prosta duša pred Bogom.

    Moj otac nakon 6 mjeseci dolazi iz logora i moja dva strica, otišo sa 110 kila vratio se sa 60. Moj stric je uvjek bio mršav i brkove imao a otac mi debeo krupan i jak čovjek. Dolaze pred strininu kuću, gdje sam spavao, izlazim da ga dočekam kad ono ispred mene stoji mršav čovjek, prljav, veliki crni brkovi, duga kosa. Pitam ga ja:

  • "Striko, a gdje mi je tata?"
  • "Sine, pa to sam ja, tvoj tata, zar me ne poznaješ?"

    Trebalo mu je dosta vremena da se oporavi, nikad nije htio da priča o Silosu dok se rat nije završio, pa je tek onda otvorio dušu. Majka izlazi mjesec dana nakon oca, mojoj sreći nigdje kraja.

    U ratu je bilo svega: granate, provociranja komšija, bježanja u šumu u podrume, gladi... Ja sam cjeli rat išao u školu, bio sam jedini u razredu, razna vrijeđanja od strane učenika, sreća bio sam krupan i živ, nisam dao na sebe pa sam pojedinim dobru lekciju podjelio. Bilo je i dosta dobrih nastavnika, koji su me voleli i štitili. Bilo je tu i dobrih komšija. Dupovac Sabit je bio bolji od najrođenijeg brata, mnogo nam pomogao, porodica Trešnjo veoma dobri ljudi... Pinjo Uzeir je jako dobar čovjek, prijatnog i simpatičnog izgleda, valjao je mom ocu i majci, nosio bi im ponekad hranu u logor. Upravnik Beca je moga oca desetak puta spasio od batinjanja u Silosu... Otac mi pričao da ga je redovno tukao jedan Željko Hrvat, zvani "Ustaša" koji je bio čuvar u Silosu. Pričao mi je kako mu je ovaj zavezivao ruke, uvede ga u hodnik pa ga udarao u glavu, a kada on padne tukao bi ga !izmama u bubrege. Viđam ja i Željka, sedmično bar pojednom, ja visok 183 i težak 90 kilograma, idem u teretanu, ali neću mu ništa, mada mi se kosa nakostreši kad ga god vidim. Ja sam pravoslavac, vjerujem u Boga i ne mrzim nikoga, ima Boga i on sve vidi i svakom će da sudi prvo meni pa onda i svima ostalima.

    Bilo je tu još svašta ponešto, ali neke stvari su bolne i bolje ih zadržati za sebe. Jebeš rat, nikome dobra nije donio, a ja i moja porodica imamo samo traume. Ne mrzim nikoga, svi smo mi ljudi. Samo bih voleo da svako plati za svoja zlodjela, bio Srbin, Hrvat, musliman, ako je radio zlo nije mi ga žao. Sa druge strane, žao mi je ljudi sa sve tri strane, izgubiše živote, majke i očevi kukaju za djecom. Ne ponovilo se nikada više!

    Eto, to je moja mala ispovjest.

    Puno pozdrava
  • tarcin- 95703 - 09.04.2016 : Djordjo Sydney - best (3)

    Tempirana priča


    Poznata priča i sa namjerom tempirana sada?! Optuženi muslimani koji čekaju suđenje ili su im predmeti u procesu se snalaze na sve moguće načine. Imali smo u novembru 2015, TV emisiju na TV Prva, "Život priča", gdje Slavko Jovičić abolira ubicu, Ferida Delića zvanog Feđa. U ovom slučaju, mali sedmogodišnjak, sin Mitrin, abolira i u pozitivnom svjetlu oslikava upravnika koncentracionog logora Silos, Bećira Hujića?! Ovih dana na sudu BiH njegova odbrana će izvoditi svjedoke. Neće biti čudo da se otac od ovog malog sedmogodišnjaka pojavi kao svjedok. I tako oni to rade, osmišljeno i temeljito, najčešće uz pomoć "naših". Najveća bolest, ipak je mito i mitologija. Nekada će istorija da piše i o vama, drage moje Mrkaje.
    tarcin- 100785 - 17.06.2017 : Mali85 Markedjani Sarajevo - best (0)

    Ferid Delić - Feđa


    U svom prethodnom tekstu ni jednom trena nisam rekao da je Ferid Delić bio "dobar prema Srbima" već sam rekao da je " valjao nama" tj. mom ocu, majci, babi...

    To šta je gore navedeni upravnik radio drugima ja to ne znam, niti sam i jednom to rekao. Samo sam napisao da je pomogao mom ocu...

    Ja što pišem, pišem vezano za sebe i ono što znam da se dogodilo i neću da izmišljam i lažem, a to što neki imaju nekakve zablude oko toga, to nije moj problem...

    Veliki pozdrav
    tarcin- 100843 - 28.06.2017 : Djordjo Sydney - best (0)

    Ferid Delic-Fedja


    Mladi Mrkaja je pogriješio ili je administrator napravio grešku! Ferid Delic -Feđa nije predmet Marka Mrkaje, već Hujić Bećir, optuženi upravnik državnog koncentracionog logora Silos. Nepoznavanje činjenica, nepoštovanje žrtava pomenutog koncentracionog logora ne daju Marku za pravo da otvoreno stane u odbranu upravnika Hujić Bećira.

    Ferid Delić- Feđa, vojni policajac tkz. ABiH, nikada nije ni blizu bio DKL Silos, ni ti je bio u blizini Markovog Sela u periodu 1992-1996. Ipak je strijeljao logorasa iz DKL "Silos", pok. Milana Krstića, 22.04.1993. u selu Butmir nadomak sarajevskog aerodroma...

    Idi na stranu - |1|2|