fix
Logo
fix
Nalazite se na Istorija-STARI_SLOVENI
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje
Za pregled svih najnovijih poruka kliknete ovdje

stari_sloveni- 81769 - 20.01.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

Serbona - Kome sude predrasude (1 .deo)


stari_sloveni- 81719 - 18.01.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

U Srbiji plaćali evrom još u praistoriji


Preistorijski predmeti nalik na simbol evra koje srpski arheolozi pronalaze u drevnim skrivnicama u Pomoravlju su metalna moneta centralnog Balkana starija od 2.500 godina.

Najzad su dešifrovani misteriozni preistorijski predmeti nalik na simbol evra koje srpski arheolozi pronalaze u drevnim skrivnicama u Pomoravlju. Reč je o metalnoj moneti centralnog Balkana starijoj od 2.500 godina, otkriva prof. dr Mile Stojić iz Arheološkog instituta SANU.

  • Predmeti u obliku slova e, sa strelastim ispupčenjem, neodoljivo podsećaju na simbol valute EU, pa smo ih u šali nazvali preistorijski evro - kaže profesor Stojić.

  • Ovo je dokaz da je čovečanstvo monetarni sistem otkrilo mnogo ranije nego što se do sada smatralo. Prostor Srbije je bio i tada raskrsnica puteva i mesto na kome je, izgleda, osim prve svetske metalurgije stvoren i prvi novac.

    Arheolozi su u ostavama, kako nazivaju jame u zemlji iskopane na skrovitim mestima, često nalazili skrivene gomile gotovo istovetnih predmeta, naizgled bez ikakve praktične namene.

    Najmisterioznije su bile ostave iz sredine 4. milenijuma pre nove ere, u kojima su bile složene stotine veoma sličnih predmeta nalik bakarnim sekirama bez ijednog traga upotrebe. Oni su skriveni u vreme vinčanske kulture, kad je teritorija Srbije postaje kolevka metalurgije.

  • Ovdašnji bakarni predmeti bili su glavni izvozni artikl širom Evrope, ali ne kao alat ili oružje, već isključivo kao dragocenost i sredstvo plaćanja - kaže profesor Stojić.

    Bilo je neobjašnjivo, zašto bi neko zakopao najveće dragocenosti tog vremena i zaboravio ih. Ista priča se ponovila s ostavama iz bronzanog doba u kojima je bio skriven ogroman broj sličnih predmeta čija je masa varirala od nekoliko desetina do nekoliko stotina kilograma, a ponekad je prevazilazila tonu.

    Tajanstvena skladišta po pravilu su pronalažena kraj saobraćajnica u rečnim dolinama, a najčešće duž moravsko-vardarskog komunikacionog pravca u Srbiji.

    Lomljeni sitniš

    U jednoj vrsti preistorijskih skrivnica nalaze se alke ukrašene perlama i njihovi pravilno odlomljeni delovi, kao i metalne šipke sa žlebovima, nalik štanglama čokolade.

  • Nije reč o nakitu, već o preistorijskom novcu. Sitniji apoeni su dobijani lomljenjem osnovnih "banknota", alki i šipki - objašnjava profesor Stojić.

  • Shvatili smo da je reč o svojevrsnim trezorima preistorijskih sredstava plaćanja - kaže profesor Stojić.

  • To se kosilo s uvreženim teorijama da je novac nastao tek u 8. veku pre nove ere u Grčkoj. Međutim, na centralnom Blakanu još mnogo ranije je postojala moneta.

    To dokazuju i takozvane "skitske strelice" iz Pomoravlja i istočne Srbije. Arheolozi su uočili da čudni vrhovi strelica nisu mogli da imaju praktičnu upotrebu, jer su napravljeni tupi i obeleženi rupicama.

  • Shvatili smo da je reč o "banknotama" čiju je vrednost obeležavao broj rupica - kaže profesor Stojić.

    Za područje Srbije posebno su karakteristični predmeti od srebra i bronze, ujednačene veličine i težine, koji neodoljivo podsećaju na znak evra. Ove stare monete zadržale su se veoma dugo u upotrebi.

    Njih su koristili i Kelti koji došli u Srbiju u 3. veku pre nove ere i njihovi potomci Skordisci, iako su tada već odavno bili u opticaju i grčki i rimski novčići.

    Propao izvoz

    Najveće preistorijske riznice zakopane su i zaboravljene u bronzanom dobu, od 13. do 11. veka pre naše ere.

  • Nauku je dugo mučilo pitanje zašto je blago napušteno - kaže profesor Stojić.

  • Analizom rasporeda "trezora" uvideli smo da su posejani duž puta od Grčke ka centralnoj Evropi, a napušteni su kad je propala velika mikenska kultura, najveći uvoznik metalnih proizvoda iz naših krajeva.

    (Novosti)
  • stari_sloveni- 81151 - 03.01.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (2)

    Promocija knjige 'Srbica'


    Srbica 1. deo



    Srbica 2. deo



    Srbica 3. deo



    Srbica 4. deo

    stari_sloveni- 79651 - 18.11.2012 : Ratko Obrenovic Detroit, USA - best (0)

    Genetička genealogija


    Da bi se shvatilo ko su Srbi prvo se mora odgovoriti na pitanje: Ko su Sloveni?

    Skoro sam pročitao dosta literature koja se bavi etnogenezom Slovena i skoro svugdje sam naišao na gotovo jedinstven stav koji širenje i ekspanziju Slovena u Evropi dovode u vezu sa hunskim carstvom. Posebno je interesantna knjiga ruskog autora Aleksejeva "Slovenska Evropa 5. i 6. vijeka". Autor tvrdi da su Sloveni bili neka vrsta kontrolora zemlje za hunske gospodare. Ako se pogleda karta Slovenskiih arheoloških kultura u 6. vijeku i položaja hunskog Carstva u Evropi krajem 5. vijeka sasvim je jasno poklapanje prostora.

    Pokušavajući da objasne jedinstvo slovenskog jezika na području od Soluna do Baltika, zaključuju da je taj jezik morao biti neka vrsta lingua franca ili opšteg govornog jezika u nekom političkom entitetu, a to je upravo bilo Hunsko Carstvo Atile. Germanska plemena su bila pokoreni sloj, Sloveni koji su sa Hunima po prvi put došli u Panoniju su bili sloj zemljoradnika i stočara koji su poslije nomadskog tankog hunskog sloja bili sledeća instanca u hunskoj vlasti nad pokorenim narodima Centralne Evrope. Pominje se čak turska riječ "saqlav" koja znači nadzornik i za koju se tvrdi da ima veze sa etimologijom slovenskog imena. Ova riječ može biti posebno interesantna zbog porijekla transilvanskih Sekelja, po genetici jasno slovenske grupacije, koja ima predanja o porijeklu od Atile i Huna. Ako se zna da je Atilina prestonica bila na području Transilvanije i da je na mjestu gdje žive danas Sekelji prisutna slovenska arheologija, stvari su sasvim jasne. Kad su Goti u protivnapadu protjerali Atiline sinove iz Transilvanije u današnju Vlašku niziju, na području nekadašnje Atiline prestonice ostala je hunskoslovenska mješavina od koje su nastali Sekelji (tur. saqlav, nadzornik) koji su tu dočekali mađarizaciju un 10. vijeku.

    Kao jedan od ključnih dokaza za Hunskoslovensku simbiozu navodi se država Atilinih sinova sjeverno od Dunava u današnjoj Vlaškoj. Naime, kad su Goti pobijedili i protjerali Hune preko južnih Karpata u današnju Vlašku sa Hunima su iz panonije krenuli i Sloveni. Aleksejev smatra da je to ono famozno Nestorovo izgnanja Slovena iz Panonije pod pritiskom Volha, jer se u jednoj drugoj verziji iste priče umjesto Volha pominju Goti.

    Ključna stvar je da vizantijski pisci prvi put pominju Slovene samo nekih dvadesetak godina kasnije od Huna na istom mjestu sjeverno od Dunava, u Vlaškoj. Od zadnjeg pomena Huna i prvog spomena Slovena na istoj teritoriji nije bilo nikakvog novog doseljavanja naroda. Prosto Huni nestaju, a Sloveni se jednostavno pojavljuju.

    Pitanje je da li su Sloveni mogli tako demografski eksplodirati naseliti tako velik prostor? Odgovor je nisu.

    Sloveni su jezička unija, a ne jedinstven narod istog rasnog, genetskog i krvnog porijekla. Hunsko Carstvo im je samo pružilo okvir da se uobliče kao poseban socijalni sloj. U slovenski etnos su ušle tri osnovne grupacije:

    Sloveni u užem smislu riječi I2a1b1 Dinaric (potomci staroevropljana)-Praško Korčakovska Kultura
    Anti- indoevropski narod najbliži Sarmatima R1a1 istočna grupa- Penkovska kultura
    Venedi-indoevropski narod najbliži Baltima R1a1 M458- Sukovska kultura

    Ono što je interesantno je da Aleksejev Slovene I2a1b1 dijeli na dvije grupe, dva plemenska saveza. Lenđane zapadno od Buga, poštovaoce boga Volosa (zmije, zmaja) i Duljebe istočno od Buga poštovaoce Peruna Gromovnika.

    Što se tiče Srba i Hrvata, Aleksejev i jedne i druge spominje kao antska plemena sa istočnih Karpata. Za Hrvate daje prilično uvjerljive dokaze da su antskog, a ne slovenskog porijekla, dok za Srbe ne daje nikakvih dokaza. Moje je mišljenje da Srbi i Hrvati nisu istog porijekla. Sasvim je izvjesno da su Hrvati antskog, a Srbi slovenskog porijekla. Sama imena govore tako. Dok ime Hrvat kao i sva imena sarmatskog porijekla završavaju na t, kao Hrvat, Sarmat, Ant dotle ime Sr-bi sa nastavkom bi završava kao i Dulje-bi.

    Sasvim je moguće da je migracija Srba i Hrvata na zapad bila zajednička i da su oni još na istočnim Karpatima živjeli u susjedstvu, Srbi sjeverno od Hrvata tamo gdje je počinjala zona Praškokorčakovske slovenske kulture, a Hrvati južno gdje je počinjala Penkovska antska kultura. Različita im je bila i genetika. Srbi su bili I2a1b1 Dinaric, a Hrvati R1a1. Dolaskom u moravski bazen Hrvati formiraju plemenski savez u sjeveroistočnoj Češkoj i preko u Šleskoj koji će se poslije širiti do Krakova i južne Poljske, a Srbi se naseljavaju u zapadnoj i sjeverozapadnoj Češkoj koji se kasnije širi ka porečju Labe i Sale formirajući takođe plemenski savez.

    Zašto su se imena Srba i Hrvata tako rano izdvojila i bila izvikana u svim slovenskim zemljama bila je upravo činjenica da su Srbi i Hrvati svaki ponaosob nalazili na čelu velikih plemenskih saveza, što je poslužilo kao korijen i budućih naroda. Čini se da je glavnina i srpkog i hrvatskog plemena ipak otišla na jug. Na sjeveru su o njima ostale uglavnom samo legende.
    stari_sloveni- 78837 - 05.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Karanovci i Makedonija


    stari_sloveni- 78749 - 03.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (2)

    Srpski koreni


    Bogislav iz Pomerna, pre nego što je 1396, izabran za kralja Švedske, Danske, Norveske i Vend unije, umesto svog slovenskog imena je dobio skandinavsko ime Erik. Otac mu se zvao Vratislav Svantibor, poreklom iz pokrajine Pomern, na kontinentu, u severnoj Evropi, gde su u srednjem veku, po svim istoriskim izvorima, među Germanima, živeli uglavnom, "Lužički Srbi". Nemci su Srbina zvali Vend ili Sorb. Skandinavci danas zovu balkanskog Srbina "Serb".

    Kada je 43 godine kasnije kralj Erik skinut sa vlasti, bez apanaže, izdržavao se od gusarenja po Baltičkom moru, što mlađi Srbi danas u Švedskoj tumače kao neoboriv dokaz da je Erik bio Srbin. Erik je živeo 77 godina, za ono vreme, neobično dug život.

    Po nekim tvrdnjama, Bogislav i Vratislav su Poljska imena što navodi na razmišljanje da su u pokrajini živeli Poljaci. Ako je to tačno, postavlja se pitanje zašto pokrajina Pomern, uprkos zajedničke granice sa Poljskom, nije nikada bila u sastavu katoličke Poljske, nego je, da bi se oslobodila nemačkog patronata, uvek sarađivala sa Dancima i Šveđanima na drugoj strani Baltičkog mora. U više navrata je Pomern, uz Šveđane, bila u ratu protiv Poljaka.

    Nekoliko imena iz srpskog, crkvenog, kalendara 2002:
    Berislav, Borislav, Branislav, Bratislav, Vatroslav, Vekoslav, Vidoslav, Voislav...

    Plemićka familija Svantibor je bila na glasu i kasnije. Ime Svantibor (Svante i Bor) svedoči o jakoj vezi između Srba i Skandinavaca u srednjem veku. Svante je staro i današnje, švedsko muško ime.

    Kada je švedski kralj Gustav VASA Eriksson, u 16 veku, tražio ženu, jedna od kandidatkinja je bila ćerka Savantibor Bogislava, najverovatnije praunuka Kralja Erika.

    Podaci o Svantibor Bogislavu i Vratislavu su uglavnom, prikupljeni iz knjige švedskog istoričara Hermana Lindkvista "Sveriges Historia från istid till framtid".

    Činjenica je da se u Skandinaviju nije selilo samo srpsko plemstvo. Veliki broj Srba je prešao preko Baltičkog mora sredinom 12-og stoleća (XII vek) kada su izgubili rat protiv mnogobrojnijih Germana sa kojima su ratovali od 6-og veka.
    O sličnim vezama između Šveđana i Srba, danas niko ne govori.

    Šveđani srpskog porekla koji su vekovima živeli u Švedskoj, danas, ne žele nikakva poređenja sa komunističkim ološem na Balkanu.

    Novopečeni Srbi sa Balkana su do juče bili komunjare, a danas idu u pravoslavne crkve, i pod uticajem jugo-komunističkih popova "Srbin nije ko nije pravoslavan". Srpske crkve su i u Švedskoj, bile sastajališta jugoslovenske UDBE.

    "Lužički Srbi" (na svoju sreću ?) nisu nikada bili pravoslavci. Do 13. veka su odbijali da prime hrišćanstvo, držeci se svoje stare "religije" koju su doneli iz postojbine sa obala Azovskog mora. Izgubivši rat protiv Germana u 12. stoleću, primili su manje-više na silu katoličanstvo da bi njihova većina, kao i ostali Skandinavci, kasnije u 15 veku, prišla Luteranskoj, protestanskoj, crkvi.

    Činjenica je da su Srbi u Srednjem veku, pre nego što su primili hrišćanstvo, bili vojni faktor u Skandinaviji o čemu svedoči sledeći citat švedskog istoričara:

    ...Godine 1135. napadnuta je Norveška sa 650 brodova pod komandom vojvode Ratibora iz Pomerna, kada je, relativno udaljen, glavni grad Konungahella osvojen i spaljen. Prvi put u istoriji je konjica transportovana malim brodovima...

    I ime pokrajine Pomern je švedska skraćenica određenog oblika i potiče od srpske imenice Pomorje (Pomerje?). Uporedi sa Pomoravlje, Podrinje, Posavina...

    I dan danas su, iz tog vremena, u Skandinaviji poznati brodovi slovenskog (čitaj srpskog) tipa:

    Gornji brod je manje-vise identičan sa brodovima kojima su se služili danski vikinzi. Danci su bili na većem glasu nego norveški i švedski vikinzi, baš zato što su živeli na jugu u susedstvu sa srpskim vikinzima koje su rimski, germanski i katolički istoričari "zaboravili".

    Dok su Srbi na severu Evrope bili cenjeni ratnici, vitezovi i družili se sa plemstvom i kraljevima, Srbi na Balkanu su osvajali carstvo nebesko i zajedno sa Šiptarima i Bošnjacima, posle pola milenijuma turske kulture i pečenja rakije, postali najbednije nacije Evrope. Iako su na Balkanu držali velike teritorije dan-danas su Srbi poznati kao beskućnici i svetski pečalbari (komunistički). Pet miliona srpskih pečalbara, rastureni po celom svetu, šalju pare na Balkan i izdržavaju 6 miliona mutavih Srba koji nemaju pameti da pobacaju u Dunav komunistički ološ koji ih je doveo do bede.

    Pečalbarenje je izum balkanskih Srba.

    Pre nego što su Germani pobedili i "pokrstili" Srbe u 13. veku, Srbi, Sorbi ili Vendi su bili koncentrisani na celoj teritoriji između reke Elbe i Odre, do obala Baltičkog mora. I danas se Sorbi nalaze na istom prostoru u Nemačkoj. Oni koji se još uvek drže svojih tradicija, potisnuti su na teritoriju u gornjem toku reke Elbe i Odre južno od Berlina u Lusatiji. Posetite Sorbski link koji se nedavno pojavio na internetu:

    Lužički Srbi

    Lužički Srbi su pobeđeni već 990. godine nove ere. Rat sa Lužičkim Srbima verovatno nije bio dugotrajan što im je dalo mogućnost da zadrže svoj jezik i običaje sve do danas. Rat sa ostalim Srbima na istoj teritoriji između Elbe i Odre, severnije, do južnih obala Baltičkog mora, je bio dug 200-300 godina sa velikim gubicima na obe strane, što je posle poraza naterlo Srbe na potpunu emancipaciju sa Germanima i primanje katoličanstva. U tom ratu su Srbi najverovatnije bili razbijeni u manje grupe, što je kasnijim katoličkim "istoričarima" dalo mogućnost da Srbe nazovu slovenskim plemenima i daju im imena koja danas ne postoje među Slovenima. Uprkos tome, posle poraza, u dugom peridu Srbi su nosili svoja srpska imena i živeli su kao Vendi, pomešani sa Germanima u slobodnim vojvodstvima sa svojim plemstvom kao i kralj Erik iz Pomerna, Bogislav.

    Lužički Srbi danas tvrde da nemaju nikakvih zapisa o njihovom bitisanju u severnoj Evropi pre nego što su ih Germani pobedili 990. godine, kada ih prvi put opisuju franciskanski (katolički) kaluđeri.


    Pisanje istorije nije bio običaj u Skandinaviji i među Srbima na severu Evrope u to vreme. Primera radi, prvi švedski kralj za koga se zna koje godine je rođen je Johan I Sverkersson, rođen 1201. godine. Istoričari kao profesija u Evropi se pojavljuje tek posle primanja hrišćansva introdukcijom prvih istoriskih knjiga, starog i novog zaveta. Osim katoličkog plemstva, u 11. veku cela Evropa je bila nepismena i prvi istoričari su bili katolički kaluđeri koji su po manastirima, pod nadzorom Kardinala, falsifikovali istoriju i pisali šta je njima odgovaralo. Da uz pomoć hrišćanstva, spasu čovečanstvo od bezboznika, "mnogobožaca". Na ovaj način su kaluđeri prepisivali knjige... Broj "štamparskih" greški u njihovim prepisima je zavisio i od broja časa manastirskog vina koje su popili.

    Srbi na severu Evrope su bili "mnogobožci" kao i Skandinavci, Vikinzi i najverovatnije su imali iste bogove što objašnjava tesnu saradnju Šveđana i Venda, Srba, kroz ceo srednji vek.

    Uprkos omalovažavanja stare "bezbožničke religije", katoličkoj crkvi nije nikada pošlo za rukom da Skandinavcima izbriše iz sećanja nihove stare "bogove". To je pošlo za rukom "srpskoj" pravoslavnoj crkvi. Jedino svoje božanstvo koga se balkanski Srbi i danas sećaju je Vid koji nema nikakve veze sa hrišćanstvom, ali ga je pravoslavna crkva prhvatila kao sveca zato što Srbi nisu hteli da ga zaborave i zato danas slave Vidovdan. Vid je najverovatnije Vidar, jedan od sinova skandinavskog "Boga" Udena (Oden).

    Skandinavski (i srpski) Vikinzi su napadali i palili katoličke crkve i manastire po celoj Evropi pokušavajući da spasu svet od hrišćanstva, zašto su ih kasniji katolički "istoričari" definisali kao divljake. Da nisu na silu primili hrišćanstvo u 10-13 veku, svi Skandinavci bi bili uništeni. Danas, hiljadu godina kasnije, čovečanstvo ponovo stavlaja znak pitanja na hrišćanstvo u celini ili na neka tumačenja hrišćanstva.

    Skandinavski (i srpski) "bogovi" nisu bili izmišljene ličnosti koje niko nikada nije video. Skandinavski "bogovi" su bili vođe naroda, obdareni, hrabri ratnici koji su probijali put, uvek na celu svoje vojske i zato u narodu smatrani kao "nadprirodni". Imenica BOG nema isto značenje danas kao u staro vreme.

    Hrišćanstvo je nazvalo svog "svetitelja" starim imenom, dalo mu nadprirodne osobine, išao je po vodi, lečio bolesti dodirom prsta, i probudio se dva dana posle smrti, što je od njega napravilo najboljeg boga, boljeg od svih prethodnih bogova, da bi svi raniji bogovi pali u zaborav.

    Skandinavski bogovi su poreklom iz dva plemena: Vaneri i Asari. Na švedskom u množini, Vaner i Asar. Asari su bili ratnici. Po Sturlassonu (Island) Asari su poreklom sa severnih obala Crnog mora, Asovskog mora i otud im naziv Asari. Bog Uden je došao iz Asije (Azije) gde se reka Don uliva u Crno more (Asovsko more, zaliv). Levo od Dona je Erop, zemlja Erila. Na desnoj starni je Asia (Azija) i zemlja koja se zvala Asland, sa glavnim gradom Asgord (Asgorod, Asgrad). U gradu je živeo poglavar Uden. Uden (Oden) je bio veliki ratnik, ratovao je po celom svetu i uvek pobedio. Svuda je bio na vlasti. Kasnije je otputovao na sever, nastanio se na jednom ostrvu i nazvao ga Udenovo ostrvo (Odense, Odensö, danas grad u Danskoj)...

    Poreklo skandinavskih Bogova iz Azije je bilo prihvaćeno u Skandinaviji sve do 19. veka kada su švedski nacionalisti ovo nazvali istorijskom špekulacijom. Ko je imao razloga da kroz celu švedsku istoriju pravi ovakve špekulacije? Uplašili su se da su im Bogovi bili slovenskog porekla. Svi Srbi danas znaju da im je poreklo baš sa obala Azovskog mora.

    Skandinavski Vikinzi nisu nikada bili u međusobnim sukobima. Po primanju hrišćanstva, Srbi na južnim obalama Baltičkog mora su postali Nemci a Švedska, Danska i Norveška su kroz ceo srednji vek bile u međusobnom ratu...

    Imanica BOG postoji i danas u švedskom jeziku. Bog je naziv za pramac na brodu koji probija talase. Ili prednji deo grudi kod divljih zivotinja kojim se probijaju kroz šumu. Švedska imenica BOG danas ima slično značenje kao i nekadašnje ime bogova Vikinga, koji su bili ratnici i u ratu, uvek išli prvi ispred vojske, što je kroz ceo srednji vek bilo karakteristično za sve švedske vojskovođe i kraljeve. U blizini Štoholma postoji veliko poluostrvo koje se zove Bogesund. U srednjem veku Bogesund je bilo ostrvo koje se zvalo Bogö. Ö, čita se "oe" na švedskom znaci ostrvo. To ostrvo je od pamtiveka bilo u vlasništvu najpoznatijeg švedskog plemstva. Među njima je familija Brahe. Pre primanja hrišćanstva, na ostrvu je najverovatnije živeo neko koga je narod smatrao za boga. Nije isključeno da svedsko plemstvo potiče od bogova Vikinga. Familija, Brahe, nosi broj 1 na spisku u "kući vitezova" (ridarhuset) u Štoholmu i verovatno je potomstvo posle jednog od skandinavskih bogova, sina boga Udena, koji se zvao Brage. Tiko Brahe (Tika, Tihomir) u srodstvu sa švedskom familijom Brahe, je bio poznat danski astronom. O ovome Šveđani danas neće ni da diskutuju iz nacionalnih razloga. Ako je sve ovo tačno i Vikinzi su svoje bogove zvali srpskom imenicom BOG, bogovi za vreme Vikinga pa i ranije, pre Hrista u Skandinaviji su govorili srpski jezik.

    Istina je da švedski arheolozi ne pobijaju činjenicu da je cela Skandinavija, pre stvaranja nacionalnih država u Evropi, u vreme Vikinga, bila u frekventnom kontaktu sa Slovenima, (čitaj sa Srbima) o čemu svedoče mnoge arheološke iskopine.
    stari_sloveni- 68466 - 11.04.2012 : Zeljko Tomic Sokolac - best (2)

    Stari Sloveni


    Najčešće je zastupljeno mišljenje da je riječ "Sloveni" izvedena od riječi "slovo", što i danas u ruskom jeziku označava imenicu "riječ". Drugim riječima, pojam "Sloven" označava ljude koji govore isti jezik, tj. ljudi koji mogu jedni druge da razumju.

    Ovo je sasvim suprotno od slovenskog naziva za Nijemce. Dok svi ostali evropski narodi Nijemce nazivaju "Germani", Sloveni za njih imaju sasvim drugačije ime. Riječ "Nijemac" potiče od slovenske riječi "nijem", što znači da su ih slovenski narodi tako nazvali zbog toga oni nisu govorili, nego su mrmljali.

    Ime "Nijemac" se ukorjenilo u svim slovenskim jezicima ("Slavic languages"):


    1. poljski jezik - Niemiec
    2. ukrajinski jezik - Німець
    3. češki jezik - Němec
    4. slovački jezik - Nemec
    5. ruski i bugarski - Немец
    6. slovenski jezik - Nemec
    7. srpski jezik - Немац
    8. srpski i hrvatski - Nijemac



    Posebno treba naglasiti da Sloveni ovo ime nisu koristili između sebe. Kako su oni, negdje u 5. vijeku naše ere, dali ime Nijemcima, isto tako postoji vjerovanje da su ostala evropska plemena dala njima ime Sloveni. Naime, neko je opazio da se sva slovenska imena završavaju na "slav" ( Miroslav, Radislav, Vladislav, Stanislav.. . ) pa ih tako prozvaše "Slavs" ili "Slaveni" što je kasnije evoluiralo u "Sloveni".

    Takođe postoji teorija da riječ "Sloveni" označava mjesto porjekla ovih naroda. Ukoliko je ovo slučaj, onda je riječ "Sloveni" izvedena od Istočno-slovenske riječi "Slavuta", što je ustvari bilo staro ime za današnju rijeku Dnjepar.

    U istorijskim udžbenicima je pisalo da su se Sloveni naselili na Balkan. Riječ "Sloveni" označava veliku grupaciju naroda koji se međusobno razumju zbog sličnosti jezika, ali nije tačno da su se Stari Sloveni naselili na Balkan jer su se na te prostore naselili samo Srbi, Bugari i Hrvati. Hoću da napomenem i to:

    1. Slovenci spadaju u "Južne Slovene" ali mi se sve čini da oni teritorijalno pripadaju Centralnoj Evropi, a na na Balkanu.
    2. Bugarsko porjeklo je vrlo sumnjivo i o njemu treba posebno raspravljati
    3. Postoji uvjerenje da su Srbi i Hrvati jedan te isti narod. Mnogo je argumenata koji potvrđuju ove pretpostavke!


    Drugim riječima, izgleda da se samo jedan ili dva slovenska naroda doselila na Balkan. Zbog toga bi bilo pravilnije pisati o doseljavanju Srba i Bugara na Balkan, nego o doseljavanju "Starih Slovena". Čovjek stekne utisak da su se sva ta slovenska plemena sručila na naše prostore: Rusi, i Česi, Bjelosrusi, Ukrajici, Poljaci, Slovaci.. .. Međutim, prava istina je da su se na Balkanu održala samo dva jezika (srpsko-hrvatski i bugarski) pa otuda treba govoriti o doseljavanju dva naroda na Balkan.

    Konačno, pojam Slovena kao etno-lingvističke grupe treba izbjegavati u toku pisanja istorije. Istorija treba da bude jasna i bez ikakvih zabuna, poput one komunističke dogme da su se na Balkan doseli "Stari Sloveni" a da su potom od njih nastali Srbi, Hrvati i ostali vještački narodi.
    stari_sloveni- 68454 - 11.04.2012 : Beco Sc - best (0)

    O Slovenima i srpskom porjeklu


    Pošto će ovo objašnjenje zahtijevati više "karaktera" pa ne mogu koristiti "srbicu" pišem latinicom i nadam se da će moderator već jednom omogućiti da budemo ravnopravni u izboru pisma.

    Vizantija nikada nije postojala! Oduvjek je to bila Romeja-ili Istočno rimsko carstvo. U Istorijskim knjigama do 17. v. ovaj termin nije bio poznat. U 17. vjeku jedan francuski istoričar u svom doktoratu uvodi termin Vizantija, jer je Carigrad nastao na mjestu sela Vizant (to bi bilo isto kao kada bi Rusiju nazivali Moskovsko carstvo - i ona je nastala na mjestu sela Moskva).

    Sloveni - da bi opravdali svoje pretenzije na prvog u Evropi, Germani izmišljaju doseljavanje Slovena na Helm (Balkan) u 7. vijeku. Međutim, Sloveni su bili jedno pleme u okolini Imeljskog jezera koje je migriralo prema Evropi, i oni su svo stanovništvo nazvali Slovenima, samo da bi im prišili odrednicu "došljaci". No, da to nije tako govori i činjenica da nigdje u istorijskim knjigama nije zabilježen sukob između "Slovena" i u to vrijeme silnog rimskog carstva. Nemoguće je da dođu stotine hiljada ljudi i zauzmu nekome najbolju teritoriju a da ne bude rata (a braća se pobiju oko pedlja međe, hm).

    Turci- ne znam šta znači naziv ove zemlje, ali znam da je to srpski naziv (kako sad to?!). Kada su Avari zaposjeli Panoniju u 9. vijeku tu zemlju srpski narodi su nazivali Turska!!! (kao dokaz ovog pisanja mogu poslati i kartu).

    Turski geni - srpski geni, nema razlike jer prva "slovenska" (srpska) plemena koja su primila islam su pleme Turata (današnji Turci) i pleme Erata (sjeverni dio Iračana). Po obliku lica i boji kože ljudi (pogledajte glumce u truskim serijama) vidjećete da ne postoji razlika sa ostalim Helmskim narodima. Kada je u pitanju jezik, Turci se ne mogu sprorazumjeti ni sa jednim susjednim zakavkaskim narodima, niti im jezik ima približno istu osnovu, a imaju iste glasove kao i kod "slovena-srba", to nešto govori. O imenima da i ne govorimo, jer nose imena ne turske konstrukcije npr: Alija-Ilija, Osman (na arijskom Odžman, znači silan) Asim-Agim-Aćim, Dino, Edin, Huso, Husenin. Oni nisu neki Abu ovaj, abu onaj.

    Srbi (Vendi) je odrednica ne samo za stanovništvo koje živi u Srbiji i okolini već za cijeli današnji tzv. "slovenski korpus".

    Istražujući istoriju (ne samo preko istorijskih činjenica, već i preko jezika) naišao sam na zanimljiv podatak, da glavne rodbinske imenice u engleskom jeziku potiču iz venskog-srpskog: majka, brat, sestra (otac nije, jer je nebitan, i ne mora značiti da je biološki otac, jer današnja istraživanja su pokazala da 30% djece nije od oca na "papiru"). Npr. u engleskom riječ lull-uljukivati je skoro ista kao i kod nas ljuljati. Zatim, mi za starog čovjeka kažemo da je "deda", a englezi za otpisanog-mrtvog čovjeka kažu "ded" - postoji paralela.

    Toliko i o identitetu srpskom, da ne pominjem našu staru vjeru, Sorbona i Sorbonu, Bakizam, boga Vida, Svaroga, Jav i Nav, badnjak, desnu stranu, stara groblja. Sve je ovo i tvoje samo to nekad mi nećemo da prihvatimo, a nekad vi. Neki ljudi kažu da ne valja gledati ili vraćati se unazad. Ali, dok čovjek to ponekad ne uradi ne zna kuda da ide naprijed.

    Idi na stranu - |1|2|