fix
Logo
fix
Nalazite se na Istorija-SRPSKO_POREKLO
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje
Za pregled svih najnovijih poruka kliknete ovdje

srpsko_poreklo- 100951 - 19.07.2017 : Zeljko Tomic Sokolac - best (0)

Porijeklo Srba: Šta zaista kažu Genetika i Arheologija?


srpsko_poreklo- 99211 - 21.01.2017 : NOMAD Srbija - best (0)

Jovan Deretić: Srpskom narodu je potrebna revolucija protiv lažne istine


srpsko_poreklo- 90539 - 20.06.2014 : Vogošćanin Pravi Vogošća - best (0)

Istoričar iz Hrvatske govori za koje teritorije Srbi trebaju da se bore!


Žalosno je ali istinito, danas imamo Srbe koji misle da su najpametniji i da svi Srbi trebaju da slijede njihov put. U protivnom, Srbi koji ne prate njihov put, za njih nisu Srbi! Što je najžalosni oni čak imaju i svoju istoriju koja je potpuno drugačija od one koja je stvarno postojala.

Za takve Srbe postavljam ovaj video zapis da čuju šta govori jedan od najvećih hrvatski istoričara. Dakle Bosna i Hercegovina je vjekovima bila srpska zemlja i za nju se trebamo i moramo politički izboriti!

srpsko_poreklo- 90316 - 26.05.2014 : - best (1)

Miodrag Milanović: Srbi u pisanim izvorima (3b)


Priblislav, najstariji Mutimirov sin, razvlašten je od Petra, najmlađeg Vlastimirovog sina. Pribislav se, od violentnog Petra, sklonio sa braćom Branom i Stefanom u Malahiju. Brana Mutimirović se kasnije vratio pokušavši da svrgne Petra 894.g. ali se taj pokušaj neslavno završio - zarobljen je, kažnjen oslepljenjem, uobičajenom kaznom za vlastelu, vekovima praktikovanu kod Romeja, što je Srbi od Vizantije preuzeše. Njegov sin Zaharije ostao je u Konstantinopolju. U vreme rođenja Petra Gojnikovića, na vlasti u Srbiji je bila oligarhija tri brata: Mutimira, Gojnika i Strojimira. Nakon što je učvrstio svoju vlast, Petar, doduše nevoljko, sa bugarskim carem Simeonom I, sklapa alijansu i potpisuje povelju kojom se garantuje dvadesetogodišnji mir između dva najveća balkanska naroda (897- 917). Uspešno lavirajući između dve velike sile, Vizantije i Bugarskog carstva, Petar se okreće zapadnim granicama Srbije i osvaja Bosnu, porazivši kneza Tješimira. Bio je sizeren Romejskog cara Lea VI Potom, nasilno anketirajući, širi posed napredujući duž reke Neretve, došavši u konflikt sa Mihajlom Vuševićem, nezavisnim vladarem Zahumlja i većeg dela Duklje. Mihajlo Vušević je bio vladar Zahumlja od 913. do 916.g. Imao je titulu dux Sclavorum. Prema Porfirogenitu, bio je sin Božića (Busebike, Buseboutzis), poreklom iz srpskog plemena Licika (Λιτζικη) sa reke Visle i oblasti Hrobatije, dela Bele Srbije. U Historia Salonitana kaže se da je papa Jovan H opisao Mihajla kao izvanrednog vođu Zahumljana: excellentissimus dux Chulmorum (John The Diacon, The Venetian Chronicle, y Munticolo G. Forzani, Chronache Veneziane antichissima, 59-171, Roma 1890. Najverovatnije, u Stonu, sklopiće Vušević tajno savezništvo sa Romejima. Njih je zastupao Lav Rabdonho, vlastelin i diplomata, guverner vizantijske teme Durahijuma- Drača, velike grčke trgovačke kolonije i pomorskog centra. Mutimir prihvata ojačavanje svoje vojske vizantijskim plaćenicima, Mađarima i Turcima. Čuvši nekako za ovu urotu, Mihajlo javlja Simeonu I njene detalje i ovaj, ne časeći ni trenutka, oprema vojsku; presreo je Petrove trupe na povratku sa novačenja u Hrvatskoj i, nakon kratkog sukoba, zarobljava srpskog kneza: "Po povratku sa hrvatske teritorije, on (Petar) beše izdan od Mihajla, kneza Slovenskog". Nakon godinu dana tamnovanja umire, a Simeon šalje Pavla Branovića da preuzme srpski presto. Pavle će vladati tek nekoliko godina; sa prestola ga je zbacio Zaharije, miljenik vizantijskog kralja Romana I Lekapenosa (920- 944), prethodno ga porazivši u bici. Šta je, na kraju, bilo sa Petrom, nema podataka u pisanim izvorima. Zaharija je imao uspeha, u nekoliko čarki sa Bugarima, prilikom učvršćivanja granice, tada je nekoliko protivničkih generala platilo glavom Simeonove nepripremljene vojne izlete. Međutim, sklopivši čvrst mir sa Vizantijom, dobivši garancije da se Romeji neće mešati u njegov sukob sa Srbijom, Simeon I šalje dobro opremljenu vojsku, predvođenu Časlavom, na Zaharija kome ne preostaje ništa drugo nego da spasi rusu glavu begom u Hrvatsku. Bugarska anketira Srbiju, Časlav postaje njihov vazal.

U doba Časlava Klonimirovića, poslednjeg vladara dinastije Vlastimirovića, srpska država je doživela najveću ekspanziju obuhvatajući teritorije Zagore, Raške, Pomorja, Bosne, Paganije, Zahumlja, Travunije i Diokleje, ujedinjujući ih pod zajedničkim imenom Srbije. Konstantin Porfirogenit opisuje Srbiju od Albanije i Jadranskog mora do reka Save i Morave. Duklja, srednjevekovna srpska država, osnovana je 854. godine trajući je sve do prve polovine HIII veka, odnosno, do 1252. godine. Većim delom prostirala se na prostoru današnje Crne Gore i severne Albanije; od HI veka ova oblast počinje se nazivati Zetom a od HV - Crnom Gorom. Te srpske države, kako piše Petar Cetinjski, su: "-svagda nerazdvojivo imale svoje vladatelje banove, kako pređe srpskijeh carah od Nemanjića doma, tako i po prosječeniju te carske familije". Jezgro države Duklje bila je oblast između Boka Kotorske i reke Bojane; sastojala se od devet župa, pet je gravitiralo Skadarskom jezeru (Podlužje, Luška, Kupelnik, Oblik, Crmnica), jedna je bila kontinentalna (Gorska), tri su bile primorske (Prapratna, Kučeva, Grbalj). Pretpostavlja se da je Duklja dobila naziv po ilirskom plemenu Dokleata (Docleates), nastanjenih na prostoru od današnje Podgorice do Nikšića; po Dokleatima, naziva se antički grad Diokleja, Dokleja (Dukla, Doclea); bila je upravni grad rimske provincije Prevalis, sagrađen u okolini današnje Podgorice. Konstantin Porfirogenit veli: "Šta više, i grad Diokleju, koju sada drže Dioklićani, isti car Dioklecijan podiže, zbog čega su stanovnici te zemlje nazvani Dioklićanima".

Tri veka kasnije, Porfirogenita potvrđuje i Toma Arhiđakon: "U zemlji Geta koja se sada zove Srbija ili Raška, dao je Imperator, pored neke vode, sagraditi grad koji je, po svojemu imenu, nazvao Dioklejom". Toma Splitski, dalmatinski hroničar i katolički sveštenik rodom iz romanske patricijske porodice Srednjevekovnu državu Duklju naseljavali su uglavnom Srbi, što potvrđuje niz hronika i dokumenata od IH do HIII veka. Jovan Sikilica, vizantijski hroničar iz HI veka; zauzimao je u Carstvu visoke položaje kuropalata, drungara, vigle i protovestijara u svom delu Kratka istorija, pominjući vladara Duklje Jovana Vladimira (990 - 1057), beleži: "Jer, dok je Tribalijom i obližnjim oblastima Srbije vladao Vladimir, po kćeri Samuilov zet, čovek pravičan, miroljubiv i pun vrline, prilike u Draču bile su mirne". Nakon pohoda dukljanskog vladara Stefana Vojislava, arhont Drača beše pretrpeo težak poraz, o čemu Sikilica piše: "On upade u zemlju Tribala, prolazeći putevima strmim, krševitim, vrletnim i tako tesnim da uporedo dva konjanika nisu mogla ići. Srbi su njima, kako se priča, namerno dozvolili i dopustili da prolaze, dok se on (Mihailo) nije brinuo niti o povratku niti je ostavljao dovoljno jaku stražu po tesnacima. Provalivši, ovaj je pustošio i palio polja dok su Srbi zauzeli i čuvali tesnace i strmovita mesta na putu, čekajući Mihailov povratak". Ovi izvori su veoma važni, ne samo zbog toga što potvrđuju široku rasprostranjenost Srba na Balkanu, već i sinonimnost imena Tribal, Travunjanin i Srbin kod vizantijskih vladara i hroničara koji su, očito, vođeni željom da poistovete stanovnike i podanike iz oblasti Pomoravlja, Podunavlja i dela Panonije sa Srbima, isticali svoje pravo gospodarenja nad njima. Od vremena dinastije Komnina, za Srbe se koristio naziv Dalmati, što ukazuje na njihovo prisustvo na tlu bivše rimske provincije Dalmacije; korišten je i naziv Dačani za Srbe naseljene na severoistoku. Duklju, do kraja HΙ veka, vizantijski izvori nazivaju Srbijom. Prema objašnjenju Konstantina Jirečeka, radi se o "modi (sic!) da se savremeni narodi nazivaju antičkim imenima," koje je kod Romeja prevladavalo od HΙ do HΙV veka. Ovo objašnjenje treba u potpunosti odbaciti kao krajnje neutemeljeno i proizvoljno, jer se dotična moda odnosila samo na Srbe, ne i na ostale narode. Jirečekov stav očito je nastao pod Milenhofovim uticajem, pod pritiskom političkih prilika.

Pišući o ustanku Srba iz Duklje protiv Vizantije, Sikilica se zaustavlja na jednom interesantnom događaju: "I Srbija koja se, posle smrti cara Romana, beše odmetnula, ponovo se pokori. Jovan posla caru koji je boravio, kako rekosmo, u Solunu, deset kentenarija zlata, ali brod, zahvaćen olujnim vetrom, udari na ilirske obale i razbi se. Zlato prigrabi Stefan Vojislav, arhont Srba koji je bio, pre kratkog vremena, pobegao iz Carigrada i zauzeo zemlju Srba, proteravši odande Teofila Erotika". Isti događaj, opisuje vizantijski pisac Kekavmen u svom delu Strategikon gde, dukljanskog vladara Stefana Vojislava, smatra Srbinom poreklom iz Travunije: "Tako uradi u Duklji Travunjanin Srbin, kapetanu Drača, Mihailu, sinu logoteta i uništi njegovu vojsku što brojaše preko 40000 ljudi". Ana Komnina, u delu Aleksijada, srpske kraljeve, Mihajla Vojisavljevića i njegovog sina Konstantina Bodina, naziva egzarsima Dalmata, prostore Duklje i Raške - Dalmacijom. Kao i njeni predhodnici, Komnina upotrebljava imena naroda prema nazivima starih rimskih provincija, takođe koristeći ime Srbi i Srbija, kao sinonimna imenima Dalmata i Dalmacije. Razlog zbog čega se Srbi i Srbija nazivaju Dalmatima i Dalmacijom, objašnjava romejski istoričar Jovan Kinam u svojoj knjizi Epitome, gde se vidi da je tvrđava Ras u Dalmaciji a Srbi jesu dalmatinski narod.

Mihailo Glika u Hronici sveta je manje dvosmislen po pitanju savremenih imena naroda. U vezi, gorerečenog, poraza Vizantinaca od strane dukljanskih Srba, zapisuje: "Kada je ustanak izbio u Srbiji, guverner Drača, koji je marširao protiv Srba, po naredbi cara, ne bi li ugušio ustanak u Srbiji, okupi vojsku od 60 hiljada ljudi i umaršira u zemlju Tribala, ali napadne na tako neiskusan način da je prouzrokovao propast 40 hiljada ljudi i sedam generala". Duklju, kao srednjevekovnu srpsku državu, ističe Teodosije Hilendarac, Domentijanov učenik, u svom delu Žitije svetog Save (1292): "Ovaj beše sin velikog župana Nemanje, vladara srpskog, koji samodržavno vladaše svim srpskim zemljama što se zovu: Dioklitija, Travunija, Dalmatija, na istoku se Iliriji približavajući, a na zapadu na Rimsku oblast naslonjeni". Prema Porfirogenitu, Duklja je ponovo naseljena u doba cara Iraklija; on pominje dukljanske gradove: Gradac, Novigrad i Lontedoklu. Na prostoru od Boke Kotorske do Bojane, stvorena je župa na čijem čelu je stajao arhont nepoznatog imena, kako piše pop Dukljanin. Isti izvor veli da su ga sa prestola skinuli, posle dugog ratovanja, trebinjski kneževi, sredinom H veka. Prvi poznati vladar Duklje bio je arhont Petar. Vladao je krajem H veka, poznat isključivo na osnovu njegovog pronađenog pečata - danas se čuva u Berlinu; na njemu je napisano grčkim jezikom: Petar, arhont Duklje, Amin. Sledeći vladar, knez Jovan Vladimir, prvi put se pominje 990.g. Smatra se Petrovim potomkom, njegovi preci su, iz Travunije, vladali Dukljom. Sedište mu je bilo pored manastira Prečiste (device) Krajinske. Bio je vazal cara Samuila, oženio se njegovom ćerkom Kosarom (Teodorom). Na prevaru je ubijen 22. maja 1016. godine u Prespi, od strane Samuilovog bratanca Jovana Vladislava. Kult ovog prvog srpskog svetitelja još uvek je živ; njegove mošti nalaze se u manstiru Šin Đon (Sveti Jovan) u Elbasanu (Albanija).

Vratimo se Časlavu Klonimiroviću, rođenom u Preslavu, prestonici Prvog Bugarskog Carstva. Faktički, sve do Simeonove smrti 927. godine, bio je razvlašten; Srbija je bila deo Bugarske, graničeći se sa zemljama kneza Mihajla Vuševića, odanog saveznika Simeona I. Posle smrti bugarskog cara, Časlav je uspeo da dobije veliku pomoć od Romejskog Carstva: novčanu i diplomatsku, zahvaljujući velikoj naklonosti imperatora Romana. Sa dobro opremljenom vojskom, Časlav je izdejstvovao ponovnu nezavisnost i političku stabilnost Srbije sve do 960.g. i bitke protiv Mađara na Drini, kod Foče. Predvođeni horka Kisom, za vreme vladavine velikog vojvode Taksona, Mađarsko vojvodstvo Mađarsko vojvodstvo je osnovano 895.g. ujedinjenjem više plemena je izvršilo invaziju na Bosnu, a Časlav im se hrabro suprostavio u bici gde Kisa gine od ruke vojvode Tihomira. Horka, vojna titula, odnosi se na zapovednika vojske, kasnije izjednačena sa titulom đule (gyula, lula) koja označava gospodara rata Taksony, imao je titulu velikog vojvode sa prestonim mestom u Sekešferhevaru Za ovaj podvig, Časlav vojvodu nagrađuje rukom svoje kćeri. Iako poražene, mađarske trupe se nisu odmah povukle već su, na nagovor Kisine udovice, izvršile nenadan noćni napad na Časlavove trupe, negde na teritoriji Srema. Časlav, sa još nekoliko velikodostojanstvenika je uhvaćen, ubijen i bačen u Savu.

Evo kako je te događaje opisao pop Dukljanin: "Dok je kraljevao Časlav, ugarski knez Kiš, dođe sa svojom vojskom u Bosnu pa pustošaše i pljačkaše ovu pokrajinu. Tada kralj, sakupivši vojsku, suprostavi mu se u Drinskoj županiji, pored rijeke. Pošto se tu zače bitka, gorerečeni mladić Tihomil, posvuda ranjavajući neprijatelje, pohrli pa ubije ugarskog kneza pa mu posječe glavu i preda je kralju. O Tihomilu beleži sledeće: " U to vrijeme u predjelu Sraga življaše neki mladić po imenu Tihomil, sin nekog sveštenika iz sela Rabike i čuvaše stado ovaca nekog kneza čije je ime bilo Budislav. I pošto je Tihomil bio jako snažan, a k tome još vrstan lovac i veoma brz u trčanju, kad god bi knez odlazio da lovi, njega bi vodio sa sobom. Jednog, pak, dana dok je lovio, Tihomil nehotice i slučajno, štapom koji je vitlao rukama, udari jednu kučku po imenu Peluzija i ubije je. Uslijed toga, a naročito što ju je knez mnogo volio, neobično se uplaši i dade se u bjekstvo pa pođe kod Časlava koji ga je odmah primio". Ljetopis popa Dukljanina, navedeno delo, 118 Toga dana pade nebrojeno mnoštvo Ugara na mjestu koje prozvaše Cvilino, (kao rika odnosno cviljenje stoke; tako su naime, tada, dok su ih ubijali, Ugri cviljeli kao svinje), po mjestu gdje je ubijen knez Kiš - i to ime (Cvilino) osta sve do današnjeg dana. Zatim kralj Časlav, neobično zadovoljan, dade Tihomilu Drinsku županiju i oženi ga kćerkom bana Raške, a sve to zbog toga što je ubio kneza Kiša. Kad je, pak, kneževa žena saznala za smrt svoga muža, ode kod ugarskog kralja i zatraži od njega pomoć i vojsku kako bi osvetila smrt svoga muža. Dobivši veoma veliku vojsku, pođe protiv kralja Časlava i nađe ga u Sremu. Iznenadivši kralja, Ugri noću navale na njegov tabor i uhvate njega i sve njegove srodnike. Kišova žena je naredila da ih vezanih ruku i nogu bace u rijeku Savu. I tako bi učinjeno. A grijeh koji je Časlav počinio prema svome ocu bi osvećen nesrećom koja je pala na njegovu glavu: poginu on i sav njegov dom. Tako je zemlja ostala bez kralja, pa su banovi počeli da vladaju na svojoj teritoriji, svaki u svojim pokrajinama i oblastima, te podjarmiše župane i od njih uzimahu danak, isto tako, kao što je uzimao kralj. Ali se niko ne usuđivaše da prisvoji titulu kralja. Tako i Tihomil, po smrti tasta, vladaše Raškom ali se nije usuđivao da se naziva ni kralj ni ban, već samo veliki župan, a i zbog toga što je bio na čelu ostalim županima Raške. I tako su vladali zemljom dugo vremena".

Pop Dukljanin, Duklju smešta, jednim delom, u tzv. Crvenu Hrvatsku, zvanu još i Gornjom Dalmacijom. Letopis je jedini pisani dokument gde se pominje ime Hrvatske na tlu Duklje; nju, svi vizantijski hroničari, vezuju za Srbe i Srbiju pa je, moguće, ovaj deo nakanadno ubačen. Najverovatnije od strane Maretića, prvog prevodioca Letopisa Zavisnost od Srbije naročito ističu titule barskih biskupa - primasa Srbije, te, u tom kontekstu, pominjanje srpske crkve u Duklji i Srba- Dukljana. Neki hrvatski komentatori koristili su ovaj izvor kao dokaz o hrvatstvu Duklje; no, Vatroslav Jagić ovakav stav rezolutno otklanja: "U jednome od ovakieh manastira zapodjede se, po mojem mišljenju, prvi osnov one slovjenske hronike koju, kako napried rekosmo, bezimenović pop dukljanski, u HΙΙ veku, prevede sa slovjenskoga na latinski jezik. Znajući mi gdje je ležao stari grad Duklja, blizu današnje Podgorice, znajući i to, što već jednom istakosmo, da je pred Nemanjino doba upravo po gornjoj Dalmaciji, uz jadransko primorje, najbudnijim životom živio narod srbski, imajući napokon, pred očima samu sadržinu dukljanske kronike po latinskom prevodu, ne trebamo ni za čas posumnjati da se pod oniem slovjenskim jezikom razumieva jezik starosrbski".

Tihomir je vladao devet godina. Od 969.g. Srbija postaje vizantijska provincija, pod imperatorom Jovanom I. Oblast Srema pretvorena je u temu pod upravom stratega. Jedan od njih je bio Ljutovid od Zahumlja (1039- 1054), sa titulom raškog župana i bana od Bosne: Iupano Rassae et bano Bosnae et principi regionis Chelmanae. Široku vlast i ovlaštenja, dodelio mu je romejski imperator Mihajlo ΙV. Potonjim kneževstvom Srbije i Duklje (1043- 1101), vladaju Stefan Vojislav, Mihajlo Ι i Konstantin Bodin Vojisavljević. Istorijski spisi spominju i dukljanske kraljeve Mihajla ΙΙ i Đorđa. U ovim nestabilnim vremenima, pod pritiskom Vizantije i Bugarskog Carstva, srpska vlastela je uspela da očuva teritorije i ljudstvo i potom, pod dinastijom Nemanjića, doživi svoj puni procvat, nesrećno prekinut turskim osvajanjima. Arapski putopisac Al Masudi je oko godine 947. pohodio Srbiju i o njoj ostavio zapis kako su Srbi imali izvanredno izrađene velike vagone na četiri točka za transport dobara i ljudi. Vilijam, nadbiskup iz Tira, 1168.g. obilazeći Srbiju, zapisuje: "Bogati su krdima stoke i jatima živine, neuobičajeno dobro snabdeveni mlekom, sirom, puterom, mesom i voskom".

U spisima vizantijskih hriničara ranog Srednjeg veka, Srbi se, osim svog pravog i osnovnog imena, nazivaju Venetima, Antima, Sporima, Sklavima i Slovenima. Gregor Krek, navodi celu listu pisaca koji pominju istorijski narod Slovena kao Srbe i Spore, a zatim u potonjim varijetetima kao Venete, Ante, Spale i Pale, odnosno: "Serben, Serbi bei Plinus (Nat.hist. VI,7), Σέρβοι und Σιρβοι bei Ptolemaios (Geogr. V.9.21), oder variirt Sporen (Σποροι bei Prokopios, De bello Goth, III, 14 ed. Bonneus, pg.336.3), und unter der weit verbereiteten von dem Germanen auch den südlichen Nachbarn übermittelen und in Schriften dieser wie jener gedrungenen Benennung Veneter (Venedi bei Plinius; Nat. Hist. IV,13,97, Veneti bei Tacitus; Germ. CXLVI); Ουενεδαι bei Ptolomeaios (Geogr. III 5.7), Veneti, Venedi in der Tabula Pentingeriana; Veneti, Venethae, Venetae, Vinidae, Vinidae bei Jordanes (Get. C XXIII, 119, und V. 34.) Etc." U stranim pisanim izvorima, Sloveni se pojavljuju kao istorijski narod, zapisan pod dva različita imena, zavisno da li se radi o lokalnom zapisu ili istorijskom izvoru, pod imenom Serba kod Plinija u Prirodnoj istoriji; u Ptolemejevoj Geografiji se pišu kao Serboi ili Sirbi; drugi varijetet istog imena su Spori u Prokopijevim Gotskim ratovima. Među Germanima i njihovim južnim susedima, u pisanim izvorima i književnosti, imenovani su Venetima, kod Plinija Venedima, a Venetima u Tacitovoj Germaniji; Venedai kod Ptolemeja, Veneti, Venedi na Pojtingerovoj tabli te, kod Jordana, su zapisni imenom Veneta, Vinida

Navodeći listu stranih pisaca, gde se pominje istorijski narod Slovena, kao Srbi ili Spori, Krek sledi istraživanja Pavela Jozefa Šafarika. Njegova dokumentacija o drevnim pomenima srpskog i slovenskog imena počinje sa Kajem Plinijem Mlađim (23-79.g) i Klaudijem Ptolomejem (70 - 147.g.). Nastavlja se Jordanesom, Prokopijem iz Cezareje (551), Jovanom Efeškim (584), Mavrikijem (582- 602), Teofilaktom Simokatom (629), Fredegarom (660); zatim slede: Pavle Đakon (720 - 799), Teofan (817), Ajnhard (770 - 840), Vindukind (867), Geograf Bavarski (oko 826 - 890), Geograf iz Ravene (886), Alfred I (871- 901), Vulfistan i drugi Peripli (pre 990), Lav VI (886- 911), Ibn Foslan (921), Ibn Dusteh (H vek), Al Masudi (+ 956), Konstantin Porfirogenit (945- 959), Al Istahari (oko 950), Al Bekri (965), Ibn Hankal (oko 976), Titmar od Marzeburga (976- 1018), Adam Bremenski (posle 1076), Ebo (1151- 1158), Herbord (1158/9), Helmold (oko 1168) i Saks Gramatik (1181- 1208). Ova hronološka lista dopunjena je još nekim podacima, navedenim kod Gregora Kreka i Ludviga Difenbaha u knjizi, obimnom delu o poreklu Evrope, gde se kaže da su Teutonci i Sloveni imali zajedničku baštinu, pre no što su počeli ratovati između sebe: Tu su i Teutonci imali dodir sa kraljevstvom Slovena i, sve dok su se borili rame uz rame, nikakav narod na svetu nije bio bliži i srodniji od njih.
srpsko_poreklo- 90315 - 26.05.2014 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

Miodrag Milanović: Srbi u pisanim izvorima (3a)


CEOPOM-Istina objavljuje treći i poslednji nastavak feljtona Srbi u pisanim izvorima, antropologa Miodraga Milanovića, čoveka koji svojim smelim pristupom arheološkim i istorijiskim istraživanjima ruši ustaljene postavke o poreklu Srba i njihovom razvoju na ovim prostorima, koje su uglavnom zasnovane na germanskim ili anglo-saksonskim teorijama o poreklu naroda i država.

Njegov rad posebno dobija na značaju danas kada novi svetski poredak, kroz srpsku političku elitu, kao i zvanične i poluzvanične državne institucije, otvoreno pokušava da izbriše nacionalni identitet Srba, kao i njihovu versku i državnu autohtonost.

Milanović je diplomirao 1979. na Filozofskom fakultetu u Sarajevu. Tokom 1976. slušao je predavanja M. Fukoa, koje je ovaj držao u Visokoj školi u Parizu i to ga je zainteresovalo za strukturalnu antropologiju, čiji je promoter bio K. Levi-Stros, što ga je usmerilo u ove oblasti. Osamdesetih učestvuje u nizu mešovitih britansko-francuskih ekspedicija u Iranu, Iraku, Nubiji. Jedno vreme bio je urednik u časopisu za popularizaciju nauke "Galaksija". Napisao je više knjiga ("Svetska blaga, izgubljena i nađena", "Mit, magija i religija" itd) i obišao fascinantan broj arheoloških lokaliteta u svetu. Živi i radi u Beogradu.

Srbi u Tesaliji

Srbi iz Tesalije, okupiraju Moreju, formirajući kolonije od juga ka severu. Na ovom prostoru, doći će u dodir sa Saracenima i islamskom religijom. Bohuš piše: "Proterali su islamske sveštenike jer su, u duhu njihove religije, bili povezani sa vrhovnom vlašću. Povod za sukob sa Arapima bilo je plaćanje desetine; Srbi su to odbili i nastao je period anarhije dug 40 godina. Saraceni su, po mišljenju Srba, bili zavedeni lažnim idejama o nestvarnoj slobodi no, i kao takvi, protiv Romejskog carstva bejahu njihovi saveznici iako su, na njihove granice, donosili nemir, zabranjivali trgovinu pljačkajući gradove i polja. Povratom vizantijske Carske flote, Saraceni se povukoše a Srbi priznaše romejsku vlast za vrhovnu. S druge strane, Srbe su ugnjetavali Bugari. Uz srpsku pomoć, vasileusova vojska ih je pobedila, donoseći mir i spokojstvo. Tako se Srbi nađoše u okrilju hrišćanske crkve i priznaše patrijarha iz Konstantinopolja za svog duhovnog vođu".

Severni, za razliku od južnih Srba, prosperiraju. Oni će vladati morejskim poluostrvom sve do 960.g. Srbi su, u Evropi, osnovali tri kraljevstva, piše Boguš: "Prvo 630. godine, beše smešteno na reci Elbi i zvalo se Kraljevina Boemija. Potom je država napredovala pod češkim imenom. Drugo kraljevstvo, znano kao Crvena Srbija, beše ustanovljeno južno od Dunava, godine 640. Srbi tamo ustanoviše monarhijski oblik vladavine. Posebno je potican od države razvoj zanatstva i rudarstva. Uz sve to, Srbi su tu prolaz imali pet vekova kasnije: eksploatisali su šume na zemlji koju opustošiše Avari. Treća država se nalazila u Hrobatiji, planinskom predelu nastanjenog Srbima što 965.g. nakon pokrštavanja, uzeše naziv Polona a potom vladaše, od H veka, pod titulom kraljeva". Ovi Srbi su kasnije, po teritoriji, dobili naziv Hrvata, što znači da su današnji Hrvati potomci Srba.

O etapi zauzimanja Soluna (nedaleko od Soluna Srbi su podigli grad Serviciju, Servitzia), na reci Aliomon slabo poznate epizode srpske prednemanjićke istorije, piše Boguš: "Srbi ničim nisu primorani, u njima se jednostavno probudio ratnički duh čija klica se prenosila krvlju predaka. Digoše se na osvajanje iz Crvene Srbije (Royame de Serbie rouge), širi prostor današnje Šumadije i nisu zakasnili; Peloponez je pustošila kuga. Od te grozne napasti slične ratu, Srbi izvukoše dobit: uđoše na ostrvo kao osvajači. Zatekoše stanovništvo u borbi za život, nesposobno da se odupre. Smrt je kosila sve, bez razlike, domaće i osvajače. Ipak, uprokos svemu, domorodci pružiše kakav-takav otpor drskim napadačima. Srbi behu dovoljno srećni, te se njihova vojska nekako sačuva od kuge. Govorili su, mi smo njima, nesrećnim ostrvljanima, doneli u isto vreme kugu i smrtonosno gvožđe. Grčke snage nisu odgovarale njihovoj hrabrosti. Potčiniše se Srbima iz Tesalije 746. godine, mirno čekajući dalji razvoj događaja. Srbi su proširili svoju dominaciju svuda po poluostrvskim lukama i dvesta narednih godina držaše Moreju.

Deo Belih Srba iz Serbike (Solun), koji su se tu osećali kao pobednici, izgradili su svoju zajednicu, stekavši veliko bogatstvo, nakon nepromišljenog odlaska njihovih sunarodnika. Oni su, pod ovo podneblje, stigli sa svim nevoljama zajedničkim za sve narode severa. Ovde je priroda bila prema njima blagonaklona i njihove kolonije počeše da prosperiraju, bez obzira na velike vrućine. Oni, koji otidoše na sever, postaše žrtve gladi i nevolja svih vrsta; njihove zajednice bile su odveć slabe da bi se održale u dužem vremenskom periodu.

Pod Porfirogenitovom vladavinom, Moreja beše ponovo oslobođena od Srba, oružjem ovoga vladara, te ponovo dođe pod vizantijske skute. Srbi ne htedoše da odu iz ove tople i ugodne klime te se pomešaše sa Grcima i ostadoše tu da žive. S druge strane, njihovi sunarodnici iz porečja Dunava, imali su dosta problema oko učvršćivanja na ovom prostoru Crvene Srbije pa tek, dobro utvrđeni i ojačani, krenuše u osvajanja što vodiše ka reci Drini, preko Crne Gore, do albanske luke Drač, obale Jadrana i na sever do Dunava i planinskog masiva Karpata. Srbi u Dalmaciji, nisu imali status slobodnjaka. Dokaz tome je što Lav, imperator Vizanta, dobi tužbe protiv Neretvljana, Srba i Dalmata; ovi pljačkaše kuće Esklavona u Dalmaciji, za vreme njihove službe Carstvu u Bariju. Neposredno posle ovog događaja, Srbi se kurtalisaše vazalstva 877.g. te, u ravnici između gradova Duvna i Gline, održaše skupštinu sa Hrvatima i udružiše se sa prinčevima njihovim. Ustanoviše vladu i zaštitne jedinice i proglasiše nezavisnost, podelivši zemlje na županije. Neretvljani ne uđoše u savez, već nastaviše sa organizovanim morskim poharama. Posle su tražili zaštitu hrvatskih prinčeva, ali ih oni odbiše jer je to bilo u suprotnosti sa deklaracijom iz Gline. U ovoj nevolji, Grci sa ostrva, dobiše naklonost Cara; suveren ih uze u zaštitu i oslobodi ih davanja poreza. Prokuratoru su plaćali simboličnu sumu, tek kao dokaz njihove potčinjenosti".

"Od vremena Heraklijeve vlade, pa sve do pada pod Osmanlije, kraljevstvo Crvene Srbije, prostiralo se od Dunava do Jadranskog mora, postojavši više od 800 godina. Moć i snaga ovog srčanog i vrednog srpskog naroda omogućavala mu je napredak. S druge strane, njegov i previše ratnički duh i vojničko nasleđe, umanjivao je ukupna srpska dostignuća. Naime, uvek posle smrti nekog od kraljeva, dolazilo je do unutrašnjeg previranja i besomučne borbe za vlast među frakcijama. Buntovništvo je potpaljivalo sukobe i krvne osvete. No, iznad svega je bila srpska borba za nezavisnošću od Romejskog carstva, njihovi stalno obnavljani napori ne bi li se stresao jaram vizantijskog ropstva i njenih sizerena, moćnih komšija iz zemalja gde življahu - tu nije izostalo vrlo intenzivno potkopavanje Srbije uz angažovanje svih Romejskih snaga". O Bosni Bohuš kaže: " Dobila je ime po reci Bosna, nekadašnjoj Rami, Rama je staro ime Bosne. Ugarski kraljevi su od HII veka svojoj tituli dodavali i znamenje Rex Ramae (kralj Bosne poznatoj po zlatnom pesku koji zasipa njene obale. Ona je tekla provincijom poznatoj po neprohodnim šumama i planinama bogatim rudom. Dva grada, Katera i Desnik, nalazila su se u njenom središtu. Bosna je bila sačinjena od županija prirodno utvrđenih, neprijatelju nepristupačnih. Beli Srbi iz Bosne behu pokršteni 863.g. Njihova prva biskupija u Spalatru osnovana je 877.godine".

O ustrojstvu srpske države piše pop Dukljanin: "Poslije toga, a prema sadržaju povelja koje narodu bijahu pročitane, sam kralj Svetopelek, Dukljanin Svetopelekom, kraljem Velike Moravske, o kome su kružile brojne legende, naziva Mutimira ili Časlava, kraljeve iz dinastije Vlastimirovića izda svoje povelje, podijeli pokrajine i oblasti svoje kraljevine i odredi njihove međe i granice na ovaj način: teritorij obuhvaćen tokovima rijeka koje sa planina treku prema južnoj strani i utiču u more naziva Primorje, a teritorij, obuhvaćen rijekama koje sa planina teku prema sjevernoj strani i utiču u veliku rijeku Dunav, naziva Srbija (Surbija). Zatim, podijeli Primorje na dvije pokrajine: od mjesta Duvna, gdje je tada kralj boravio i gdje je održan sinod, Nije jasno o kom se sinodu radi i veliko je pitanje da li je održan baš u Duvanjskom polju kako piše Dukljanin do Vinodola nazva Bijela Hrvatska, koja se pokrajina naziva i Donja Dalmacija, u kojoj, uz saglasnost gospodina pape Stefana i njegovih izaslanika, ustanovi solinsku crkvu kao sjedište mitropolije, pod upravom odredi ove crkve: Split, Trogir, Skradin, Aransonu, što je sada tvrđava Zadra, Nin, Rab, Osor, Krk i Epidaur, koji se sada zove Raguzijum. Isto tako, teritorij od rječnog mjesta Duvna do grada Bamblone, koje se sada zove Drač, nazove Crvena Hrvatska, koja se pokrajina zove i Gornja Dalmacija. Geografi su koristili termine Superior i Inferior Dalmatia Izraze Crvena i Bela Hrvatska, pre Dukljanina pominje venecijanski dužd Dandolo, kao sinonime za srpsko ime. Upotreba ovih naziva retka je i sporedna, ne pominje je niti jedna kancelarija, uključujući i papsku. I onako, kao što je u Donjoj Dalmaciji solinsku crkvu ustanovio kao metropolitsku, u Gornjoj Dalmaciji su, na osnovu starog prava, odredili dukljansku crkvu kao mitropoliju, čijoj upravi podrediše ove crkve: Bar, Budvu, Kotor, Ulcinj, Svač, Drivast, Pulaj, Srbiju, Bosnu, Travuniju, Zahumlje. Srbiju pak, koja se zove i Zagorje, podijelio je na dvije pokrajine, od kojih se jedna, od velike rijeke Drine, prostire prema zapadu do planine Pina; nju naziva i Bosnom, a druga obuhvata prostor od rečene rijeke Drine prema istoku do Lupije (Lab) i Skadarskog jezera; nju naziva Raškom".

Srbi su naselili i Dalmaciju, kako piše u Životu Karla Velikog: "Narod nazvan Srbima veliki deo Dalmacije zauzima Na ovom širokom prostoru će imati kraljevstvo sve do 871. godine. Njega neće uništiti ni velika avarska najezda 639.g. kada je poharana Dalmacija, Istra, Mezija, Dardanija, Raška i Prevala. U Dalmaciji je, u avarske ruke, pala tvrđava Klis; razoreni su, 640. godine, Epidaurus i Solin. Iduće godine, Avare će poraziti vojvoda Zvonimir, od crkve proglašen Svetimirom. Avari su u potpunosti proterani, kako piše Đanantonio Boman: "Jedan Srbin sa vojnom pratnjom, imenom Zvonimir ili Svetimir, iskoračio je napred i učinio da odjekne bes oružja u zemljama što pripadaše kralju, čije ime povesničar ne poznaje, a on bejaše umro prirodnom smrću; u Prevali, Bosni, takođe u Meziji i Dardaniji, Zvonimir je branio čast kralja Slovena iako nema pomena o ovoj promeni vlasti".

Posle ovladavanja Dalmacijom, zauzeće Srbi teritorije Bosne, Albanije i Crne Gore. Na ovim prostorima, organizovanim kao županije, vladaju župani. Četiri najveće županije su bile Zahumlje, Trebunija, Arento i Diokleja, uništena 980.g. Konstantin Porfirogenit navodi da je Zahumljem vladao Mihajlo Vušević, poreklom sa Visle. Dioklija je, u to vreme, bila izuzetno važno društveno i kulturno središte Srba. U drugoj polovini HI veka, 1076.g. kralj Dalmacije postaje Zvonimir, sa sedištem u Saloni. Pre toga se, srpski kralj Časlav povukao pred Hrvatima 941. godine, ne bi li ratovao protiv Bugarske sa Vizantijom. U ratu će Bugari biti potučeni; u srpske ruke pašće mnogobrojno ljudstvo; oni se ne zarobljavaju već ostaju da žive, kao slobodnjaci, među Srbima. Srbi se, 948. godine, vraćaju na svoje posede. Ovo je vreme uzdizanja Raške. Ta županija će, pod svojom zastavom, ujediniti sve Srbe u monolitnu državnu zajednicu. Daće krunisane glave 1192, 1202, 1217, 1345, 1420 i 1423. godine. 1445.g. Srbija će pasti u vazalni odnos prema Otomanskoj imperiji. Godine 1368. Albanci će osvojiti deo Dalmacije. Srbi iz Bosne će, 863. godine, biti hristijanizovani od strane sveštenika katoličke crkve; 1463.g. će je osvojiti Turska.

Vlastimirovići su bili prva srpska kraljevska dinastija, nazvana po princu Vlastimiru, priznata od strane Vizantije. Vlastimirovići su vladali Srbijom skoro dva veka, od 768. do 960. godine. Nakon poluvekovnog interregnuma, pre Nemanjića, vladaće Vojisavljevići (1010- 1148) i Vukomanovići (1148- 1163). Vladavinu je započeo eponimni Nepoznati arhont u vreme cara Iraklija. Konstantin Porfirogenit je vladara koji je poveo Srbe iz Bele Srbije na Balkan prozvao Nepoznatim arhontom. Vladao je od 610- 641.g. Umro je pre 680.g. Imao je titulu arhonta (αρχων) što je podrazumevalo ujedinjenu crkvenu i svetovnu vlast, u jednoj ličnosti. Porfirogenet beleži: "Pošto umre onaj arhont Srbin, što prebeže caru Irakliju, zavlada njegov sin, potom i unuk, tako redom arhonti iz njegovog roda. Posle izvesnog vremena, rodi se od njih Višeslav, od njega Radoslav i od njega Prosigoj i od njega Vladimir". Prvi sledeći vladar, za koga se zna, je bio pra- praunuk Nepoznatog arhonta, Višeslav (Vojislav, 768- 814); on je ujedinio tzv. srpske sklavinije u jednu državu - kneževinu, sastavljenu od županija osnovanih u oblastima Starog Rasa i Duklje, Bosne, Dalmacije, Neretve, Tare, Pive, Lima, Morave i Drine. Knez Višeslav je poznat po kamenoj krstionici pronađenoj 1853.g. u Veneciji. Arsa (Arsia), Doclea. Koren srpske države na Balkanu je, oko petog veka, u Starom Rasu gde je, kao prestonica, obnovljeno veliko alansko utvrđenje. Raška će docnije obuhvatiti teritoriju Duklje, Zete, Bosne, Dalmacije i zapadnog dela Kosova.

Βοςονα, oblast uz reku Bosnu, današnja teritorija grada Sarajeva i Visokog Na njoj je uklesan zapis: "Ovaj izvor prima slabe da ih učini prosvetljenima. Ovde se peru od svojih grehova oni što su ih primili od svojih roditelja, da postanu hrišćani, spasonosno ispovedajući večno trojstvo. Ovo delo pobožno učini Ivan u vreme kneza Višeslava, u čast svetog Ivana Krstitelja, na slavu njega i njegovog štićenika". Krstionica se, 1941.g. našla u Zagrebu kao Musolinijev poklon Paveliću, poglavniku NDH. Njeno kasnije smeštanje u ninsku crkvu poslužilo je (kako se ne bi vratila u Srbiju jer pripada njenoj kulturnoj baštini), hrvatskim pseudoistoričarima da isfabrikuju priču o Višeslavu hrvatskom princu iako se Hrvati, kao narod, uopšte ne pominju u pisanim izvorima tog vremena, a kamoli neki njihov tobožnji vladar. Više o samoj krstionici i ovom falsifikatu u Đ. Janković, Srpsko pomorje od 7 do 10 veka, SAD, Beograd, 2006

Stanovnici ušća Neretve sa zaleđem i okolnim otocima, Neretljani, formirali su župu Paganiju, od Porfirogeneta opisanu kao republiku srpskih pirata. Nazvana je Paganijom jer su njeni stanovnici primili hrišćanstvo relativno kasno, 250 godina posle ostalih Srba. Vladari su imali titulu princa Neretvljana; sačuvana su imena dvojice župana: Draška Marijana i Ljudislava. Draškovo prezime Marijan dolazi od imena Morava Kako svedoči pisana građa, Draško je imao niz sporazuma sa Venecijom kojih se nije pridržavao Ugovor, iako minimalno delotvoran, je zapečaćen sa Draškom Marijanom, takođe sudijom, sa neretvanskih otoka. Kasnije je napadao Venecijance. Indentities in Early Mediaval Dalmatia, V, Bepolos Pub. Turnhout, 2008: "reversus est". Pijetro Tardoniko, venecijanski dužd je, 840. godine, u borbi sa Draškom izgubio 100 ljudi a šest godina kasnije, Draško je, sa svojom flotom, napao Veneciju poharavši luku Kaorle, između Trsta i Venecije.

Pagania

Radoslav (800- 822), je nastavio sa učvršćivanjem srpske države sa središtem u gradini Stari Ras, na prostoru Crne Gore i istočne Hercegovine. Ras je dobio ime po lokalitetu i reci Ras (er Ras) u Aderbidžanu, nekadašnjoj arijevskoj postojbini, a ne po latinskoj reči arsa (arsa, prženje) kako pogrešno (i bez ikakvog logičnog osnova) imputiraju neki istoričari. El Masudi, Meadows of gold and mines of gems, 462, Aloys Sprengler MD, London, 1841. Takođe, Pomponije Mela navodi dva grada sa istim imenom u Africi. Jedan, Ras, nalazi se 17 km od Bizerte a drugi je Skikda/Thapsus; za njega Vibijus Sekvester kaže da se nekada zvao Ras/Skikda. O ovome opširnije kod E. Lipinski, Itineraria Phoenicia, 392, Peeters Publishers, 2004 Ras postaje središte kraljeva i Raške episkopije; država se naziva još i Raškom. Vladao je u doba Ljudevita Posavskog, bana Trans- Savije sa sedištem u Sisku, za vreme njegovih uzaludnih pokušaja da odbrani zemlju od Franačke Imperije, u savezu sa Karantancima. Kneževina se prostirala između reka Une i Kupe, sa planinama Kozarom i Grmečom te Srbom kao važnim uporišnom gradinom Pred Francima je Ljudevit morao da spašava glavu, pobegavši Srbima u Dalmaciju, kako beleže Franački anali: "Napuštajući grad Sisak, što pripadaše velikoj naciji Srba iz Dalmacije, u dobroj nameri da izbegne (Franke)". Njegovu vojno- političku situaciju otežavala je činjenica što je njegov nećak Borna, knez Guduščana i Timočana, prihvatio vazalni odnos sa Francima, ne bi li uspešnije branio granice Timočana sa Bugarskim Carstvom. Guduščani su bili Lužički Srbi (Dalemnici), naseljeni u Liku iz Lužice. Opširnije u Vita Hludowici.

Borna je, sa Lujem Dobrim, sklopio pakt u Ahenu 819. godine kad je vođena i bitka na Kupi gde je Ludevit Posavski izgubio 3000 vojnika i 300 konjanika. Borna je umro 821.g. Odmah posle njegove smrti, Luj Dobri se proglasio princem Dalmacije i Liburnije. Teritorija kojom je vladao Ljudevit i posle njegovi naslednici, do Ljudemisla, nazivala se, do XVIII veka, Morlahijom (Morlacchia Morlahijom (Morlacchia) a njeni stanovnici Morovlasima ili Vlasima (Marrovlach, Morlach, Vlachs). Morlahija je imala dve oblasti: Veliku Morlahiju, Major Vlachia (Dinarski masiv i deo severne Dalmacije) i Malu Morlahiju (Minor Vlachia) - oblast severno od Požege sa teritorijom između Save i Drave. Morovlasi ili Crni Vlasi, bili su izmešano romejsko i domorodačko stanovništvo. Danas hrvatska pseudoistorija svojata ovaj narod mada ne postoji niti jedan dokumenat ili pisani izvor da potvrdi Ljudevitovo, Ljudemislovo ili Keglevićevo (morovlaška plemićka kuća iz XVIII veka) hrvatstvo Dve godine kasnije, likvidiran je Ljudevit Posavski, po nalogu feudalca Ljudemisla.

Oblast Zahumlja ili Huma, obuhvatala je region Hercegovine i Dalmacije. Glavni, stoni grad, kako mu ime kaže, bio je Ston (Stagnum) na poluostrvu Pelješcu. Posle je sedište županije izmešteno u Stolac Porfirogenit piše: "Od Raguze počinje domen Zahumlja i proteže se do reke Orontije i susedstva Pagana. Zahumljani što tu žive Srbi su, doseljeni (od Mihajla Vuševića) u vremenu Princa Arhonta, za Iraklijeve vlade. Istoričar Natko Nodilo napominje: "U Dubrovniku, ako ne od prvog početka, a ono od pamtivijeka, govorilo se srpski, kako od pučana tako i od vlastele, kako kod kuće tako u javnom životu i općini, a srpski je bio i jezik raspravni (sudski)". Natko Nodilo, Prvi ljetopisci i davna historiografija Dubrovačka, 92, svezak 65, JAZU, 1883Zemlja Zahumljana obuhvata sledeće gradove: Ston, Makarsku, Joslu, Glamoč, Dubravu i Dabar". Hum se delio na gornje i donje Zahumlje. Za župu Travuniju, Porfirogenit navodi da je ujedinjena sa Konavlom (oblast kraj Dubrovnika): "Od grada Dekatere (Kotor) počinje oblast Travunije protežući se daleko od Raguze, sve do planina u susednoj Srbiji. Stanovnici su nekršteni Srbi, ovde naseljeni po dolasku iz Bele Srbije. Arhont Travunije uvek je odgovoran arhontu Srbije. Poznati gradovi su: Vrm, Risan, Lukovet i Zeta". Prvi poznati vladar Travunije bio je arhont Beloje (836- 851), vazal Vlastimirov, iz nasledne kuće Belojevića. Njegov naslednik Krajina, pripojio je Travuniji Primorje, deo jadranske obale, današnje Hercegovine, sa gradovima Dubrovnikom i Boka Kotorskom. Stolovao je u Trebinju, sa titulom župana. Bio je oženjen Vlastimirovom kćerkom. Poznati su i njegovi naslednici Hvalimir i Čučimir.

Radoslavov sin Prosigoj (822-836), sklopio je mir sa Malamirom (831-836), carem Prvog Bugarskog Carstva. O Vlastimiru, osnivaču dinastije Vlastimirovića i njegovoj vladavini, malo se zna. Srbija je negovala dobre odnose sa Romejskim Carstvom; sa Bugarskom nije bilo problema sve do 839.g. kada je Presijan I poveo protiv Srbije trogodišnji rat u kome je poražen, izgubivši veći deo svoje vojske. za vreme njegove vladavine gotovo cela teritorija Makedonije bila je potpala pod Bugarsko Carstvo. Njegovo ime Presijan znači sjajan, blistav Vizantija je sukob Srbije i Bugarske iskoristila da povrati svoje teritorije na Peloponezu što je, brže bolje, uspela da iskoristi Bugarska i priključi svome carstvu teritorije Ohrida, Bitolja i Devola 842/43. godine. Na ovakav ishod svakako je uticala smrt romejskog imperatora Teofilosa 842.g. Nakon obračuna sa Bugarima, Vlastimir se okrenuo na zapad, učvrstivši vlast u Dalmaciji, Duklji, Travuniji, Zahumlju, Paganiji i Bosni. Bavarski Geograf Srbiju i Srbe naziva Merehanima i Moravljanima (Merehans, Moravians), po bazenu reke Morave Vreme rata sa Bugarskom i potonje godine ubrzanog razvoja, pokazali su da je Srbija organizovana država sposobna da brani svoje granice i interese. Ostvario je odlične političke odnose sa Bazilom I, čijom inicijativom je nastavljena uspešna hristijanizacija. On je, u Srbiju, doveo učenike Ćirila i Metodija, sprovodeći plan ustanovljenja biskupija, pod ingerencijom Konstantinopolja. Dogovor je utanačen na saboru u Konstantinopolju 879/880.g. Na teritoriji Srbije, prelamali su se interesi preuzimanja primata nad crkvenom pastvom Svetog Rimskog Carstva i Vizantije. Bazil I je svakako imao u vidu da je biskupija u Sirmijumu bila pod jurisdikcijom pape Jovana VIIIRaška biskupija na Ibru počela je sa radom 871. godine, Braničevska 878.g. Uspešnost hristijanizacije vidi se po teofonskim imenima narednih srpskih vladara (Petar, Pavle, Stefan). O srpskom primanju hrišćanstva, kazuje Porfirogenit: "Glavnina ovih Slovena nije bila krštena, istrajavajući u tome već dugo vremena. Ali, u vreme Bazila I, hrišćanskog imperatora, posla on glasnike i diplomate moleći da oni, ove nekrštene, krste i privedu reči Hristovoj. I, taj slavni imperator, blagosloveno bilo sećanje na njega, posla im sveštenike a ovi pokrstiše sve nekrštene nacije". Vlastimir je, za vreme vladavine Kocelja u Panoniji (861-874), imao sa Nitravom intenzivnu komunikaciju i saradnju.

Mutimir, najstariji sin kneza Vlastimira, vladao je sa svoja dva mlađa brata. Vodio je srpsku vojsku do pobede nad bugarskim carem Presijanom. Kao garante mira, sa sobom je odveo princa Vladimira i dvanaest boljara (pripadnici visokog plemstva u feudalnoj Bugarskoj, Kijevskoj Rusiji, Vlaškoj i Moladaviji). Kada je Boris I došao na vlast, dogovoreno je primirje između dva naroda i buduća saradnja. Tom prilikom su, Mutimirovi sinovi Pribislav i Stefan, odveli 12 boljara i Vladimira do bugarske granice, gde je potpisana povelja na najvišem nivou. Boris I je Mutimiru darovao simbolične poklone: dva roba, dva sokola, dva psa i osamdeset komada krzna. Posle 860. godine, braća su se pobunila protiv Mutimira. Pobuna je brzo skršena. Pribislav i Stefan su otpremljeni u stonu Plisku kod Borisa I - bili su njegovi zarobljenici i garanti mira između Bugarske i Rusije. Kao sizeren Romejskog carstva, deo Mutimirovih primorskih trupa, je učestvovao u ratu protiv Saracena 869. godine, prilikom njihovog neuspelog pokušaja osvajanja Dubrovnika i prodora u srpsko Pomorje. pripadnik visokog plemstva u feudalnoj Bugarskoj, Kijevskoj Rusiji, Vlaškoj i Moladaviji Romejske trupe je predvodio admiral Nikita Orfijas.
srpsko_poreklo- 87189 - 05.11.2013 : Aleksandar Randjelovic - best (0)

O Bosni, narodima, jeziku (2)


U nastavku ću navesti još jedan primer sprdanja sa jezikom, a radi se o reči "UBOJICA". Na prvi pogled rekao bi čovek šta tu ima neobično, međutim već kod pitanja šta je to uradio "UBOJICA" dobija se glagol koji ima sasvim drugo značenje. "UBOJICA JE UBOJIO." Značenje ove rečenice navodi da se tu radi o bojanju, ali da ne dužim što se tiče takozvanog "BOSANSKOG" jezika pored stranih reči uglavnom arapskog, turskog i persijskog jezika pravi se nasilje i na rečima srbskog porekla dodajući mu slovo "H" npr. laHko, lagHano, Hudovica, kaHVa iako je izvorna rec kaFa, ali ovi nazovi lingvisti su dodali "H" a preuzeli iz nemačkog jezika "V" koje se u nemačkom ustvari čita kao "F". U svakom slučaju nigde u svetu se ne vrši takvo nasilje od kvazi lingvista i krađa i preimenovanje kao što je to slučaj sa srbskim jezikom npr. SAD kao najveća sila ali im ne pada na pamet da preinačuju ime engleskog ili španskog u američki ili npr. teksaški, zatim velika zemlja Brazil u kojoj je službeni jezik portugalski itd. Toliko o jeziku.

Kada su imena u pitanju ne postoje religijska imena jer su imena starija od samih religija u većini slučajeva, a da je to tako najbolji primer su imena sveštenika u koptskoj-pravoslavnoj crkvi i drugih hrišćanskih crkava na prostoru Egipta i u drugim blisko-istočnim zemljama gde će se videti da ta sveštena lica pretežno imaju arapska imena kao i da se i oni mole ALLAHU i pozdravljaju se sa "SELAM ALEIKUM" što u prevodu na srbski znaci "MIR S TOBOM" tako da ona reč sa prefiksom "PO" POSELAMITI ustvari ima drugo značenje, a ne "POZDRAVITI". Takvih primera ima još ali ne želim da troćim prostor više na to ko želi da sazna više uvek može da konsultuje prave stručnjake za jezik, a to su lingvisti.

Što se tiče svojatanja teritorije države Bosne i Hercegovine čije je šta itd. i to je jasno kao dan, sve piše u katastru. Ja sam našao podatak koji verovatno nije apsolutno tačan iz razloga što su u njemu navedeni samo Srbi, muslimani i Hrvati, a onih drugih ili što bi rekli ostalih nema ali bez obzira napisaću te podatke sa napomenom sa početka ovog mog pisanja da u sve treba sumnjati i sve treba proveriti. Dakle po katastru Srbi su bili vlasnici 74%, muslimanu 18% i Hrvati 8% zemljista-teritorije u BiH.

U nastavku želim nešto da kažem u vezi negiranja porekla i izmišljanja novih naroda. Jedinstven primer u svetu da se promenom religije pojedinca automatski menja i njegova pripadnost dotadašnjem narodu pa se čak menjaju i imena i uzimaju npr. arapska, turska, persijska ili čak izmišljaju neka nova koja u stvari i nisu imena već imaju drugo značenje kao npr. Nisvet znaci žene, Zevkija znači pozudna, Melisa to je izvučeno iz slogova od imena Marks, Lenjin i Staljin itd. ko ne veruje neka proveri. Ja lično ne mogu da razumem zašto je takva netrpeljivost prema licima koja se izjašnjavaju kao pripadnici islamske religije, a govore srbski i pripadaju srbskom narodu i prema njima se ispoljava prezir i mržnja, takođe ne razumem zašto ne postoji moć i želja da se salušaju stručna i profesionalna lica u iznošenju svojih mišljenja i naučnih dokaza zasnovanih na stvarnim činjenicama i potkrepljeni materijalnim dokazima.

Za kraj, želeo bih da svim posetiocima ove stranice preporučim sledeće knjige koje se veoma lako mogu pronaći na internetu:

1. Prije potopa - Ian Wilson
2. Vatikanske ubice - Alberto Rivera Romero
3. Udarac ruskih bogova - Vladimir Aleksejević Istarhov
4. Kuran
5. Bibliju
6. Islamska deklaracija

kao i internet stranice:

  • The Balcans Chronicles
  • Ivona Živkovic - PAŽNJA POLITICI NEkOREkTNO!
    Dr. Radojka Praštalo Šakić - Traganje za istinom


    "Svak je rođen da po jednom umre, čast i bruka žive dovijeka"

    Petar II Petrović Njegoš
  • srpsko_poreklo- 85771 - 06.07.2013 : Vogošćanin Pravi Vogošća - best (4)

    Vojislav Šešelj o istoriji Balkana i srpskom nacionalizmu


    srpsko_poreklo- 85360 - 06.06.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

    Ilija M. Živančević - Kelti i Srbi


    Danas se smatra da su keltski običaji, jezik i vera najbolje sačuvani u Bretanji, Velsu i Irskoj. Keltisti su u irskim sagama otkrili najveće keltsko božanstvo, Lug, čije ime nosi veliki broj važnih mesta kao Lion, Lugdunum, itd. Pomoću tih istih saga pokušali su i da značaj pomenutoga božanstva objasne tražeći mu pravo mesto u verskom sistemu Kelta i krug njegovih pratilaca u mitologiji.

    Iako gotovo vlada saglasnost da je Lug najveće keltsko božanstvo, keltisti nisu složni u shvatanju njegove prirode; jer, dok jedni, zajednosa Džonom Risom (John Rhys), smatraju da je Lug sunčano božanstvo, dotle ga drugi, sa d'Arboa de Žibenvilom (d'Arbois de Jubainville), identifikuju sa rimskim Merkurom.

    U članku "Le dieu Lug, la terre mere et les Lugoves", y "Revue Archeologique" (1914, II str. 205-230) Ž. Lot (J. Loth), član francuskog Instituta, izložio je dotadanja mišljenja po ovom pitanju i dao svoje zaključke. Prema njemu, svoje mišljenje da je Lug sunčano božanstvo Ris potkrepljuje dokazima iz irske sage koja se zove Smrt Tuirenine dece kao i etimologijom same reči Lug. Jer u pomenutoj sagi, sjaj Lugova lica i čela bio je sličan sjaju sunca na zahodu: bilo je nemogućno gledati njegovo lice, toliko je sijalo. A na drugom mestu, kad Lug skida kacigu, njegovo se lice i čelo zasijaju kao sunce natoplijeg dana žarkoga leta. Breas, sin Balora, starešine Fomora, naroda koji ratuje sa Lugovimnarodom, kaže: Čudi me da danas sunce izgreva na zapadu (Lug treba da je dolazio sa zapada), a svakog drugog dana na istoku.

  • Bolje je što je tako, kažu mu drugi.
  • A, šta je drugo? pita ih Breas. - Sjaj lica LugaLamhfade, odgovorili su oni.

    Etimološki, Lug bi trebalo da se identifikuje sa Leom (Lleu), ca glavnim junakom iz galskog mabinoga, romana o Matu ab Matonviu, jer Leugalski znači svetlost. Sa Risom se u ovome slaže Pedersen (Pedersen), ali je Lot pobio ovo mišljenje nalazeći da između Luga i Leua nema nikakve srodnosti ni uopšte ni etimološki, jer, veli, Lugu bi trebalo da odgovara galski lleuwu, löwu a ne lleu.
    Ali, kako ne može etimološki da se utvrdi identičnost Luga i Leua, isto tako, misli Lot, Lugu ne odgovara ni ona etimologija koju mu daje Herikus (Hericus) u "Životu sv. Germana" gde kaže: Lucduno .. quod sitmons lucidus. "Lucdun" Herikus ne piše ca g već ca c, iz čega izlazi, veli Lot, da je za njega etimologija reči Lug od latinske reči lux - svetlost, što nije pravilno.

    Postoji u irskim tekstovima Srednjega veka reč lug, drugi padež loga, podudarna sa imenom ovoga zagonetnog božanstva. Značenje te reči još nije određeno. U epu Fled Krikrend junak Loegaire ima krik lava i divlji užas loga (drugi padež od reči lug). Vindiš (Windisch) ovu reč lug prevodi sa vatra, ali bez odgovornosti. Ovaj lug je, kod Pedersena, identifikovan sa risom, a i reč ris - lynh ima koren lux - svetlost, od čega i dolazi njegovo ime, jer ima sjajne oči. U ovom tumačenju sa Pedersenom slaže se i Kuno Majer (S. Meuer), iz čega bi izišlo da Lugnije božanstvo nego životinja.

    Verujući i u ovakvu pretpostavku, Lot zaključuje da je mogućno da je u vremenu pre irskih saga ris bio u Lugovom krugu. U jednom stavu epopeje "Druga bitka Mojture", Lug igra najglavniju ulogu. Pred bitku Lug želi da uđe u Tarine dvore. Pri ulazu vratar ga pita čime se bavi. "Stolarskim zanatom", sleduje odgovor. Za ovim se ređaju i mnoga druga zanimanja. Kod Tare sve to imaju. Ali kralj Nuadu ga proba na igri šaha, gde se Lug pokazuje nepobediv i zbog toga ga primaju. Pred puštanje u dvor Luga zovu Samhildánach, a samh se često vezuje za lug. Lot smatra da Lug Ildanach znači Lug sa mnogim darovima. Što se tiče reči samh Hv. Stoks (Wh. Stokes) smatra da je to grčki prefiks ama, prema čemu Samhildánach bi značilo lično onaj koji ima mnogo darova. Ali iz teksta irskih saga ovo značenje ne može da se zaključi. Jedino značenje koje bi moglo da se da reči samh jeste leto. Samhildánach bi, dakle, značilo leto sa mnogim darovima koje donosi. Jer, ne treba zaboraviti, veli Lot, da Samhildánach nije epitet Luga. Na četiri mesta samh zamenjuje Lug, iz čega je jasno da je za pisca epopeje samh, leto, sinonim Luga. Ova epopeja je, svakako, kasnijega datuma, imajući na umu iigru šaha, a smatra se da treba da je bila poznata u Irskoj oko XII veka. Radi potkrepljenja ove etimologije - Lug, svetlost, moglo bi se dodatida starokeltska reč "lugra" znači zvezda luga. Do ovoga su istovremenodošli i Lot i Pedersen.

    Pored mnogih drugih tumačenja predlaže se tumačenje Luga sa gavran. Kod Iraca kao kod Gala, gavrani pretstavljaju ratne čete. U izvesnim tekstovima irskim, bog rata je gavran. De Žibenvil tumači ime jednog druida koji se pominje u životu svetog Siarana (Ciaran) Lugbrand rečju "gavran Luga". Ali irski bran (bran) veli Lot, kao i galski, ima samo jedno n umesto dva, što pobija tvrđenje de Žibenvila. U legendama gavrani Lugu donose glase o tome gde se nalazi neprijatelj, Fomor, koji se tumači kao božanstvo smrti. Sem ovoga i na lionskom novcu nalazi se glava gavrana. Isto tako je u Oranžu, u Francuskoj, nađen medaljon iz I veka po Hr. na kome je zaštitnik Liona sa skiptrom, rog blagostanja i kraj njega gavran na steni. To su, uglavnom, dokazi iz kojih Ris izvodi da je Lug sunčano božanstvo.

    Za de Žibenvila Lug nije sunčano božanstvo. Oslanjajući se na Cezara (De bello gall. VI, 17) on smatra da je Lug Merkur, jer je i on mnogostruko obdaren kao Merkur. U jednoj pesmi iz 14 veka G. Fionn O' Dalaigh veliča božanstvo Lug: ni jedno stvorenje sazdano od zemlje ili vode, veli se upesmi, ne može se meriti po lepoti sa njim; njegov glas je zvučniji od struna sa harfe najboljih umetnika.

    Lug je i lekar. U epopeji Tain bó Cúalnge on leči Kukulinova sina, ranjenog, a Kukulina uspavljuju njegove čari, čari Luga, itd. Izvesnim svojstvima Lug odgovara Apolonu, drugima Merkuru, pa i Marsu, usled čega su Ris i Žibenvil i saglasni da je Lug složeno božanstvo.

    Po ovako detaljnom izlaganju Lot daje svoje zaključke. Ako se hoće, veli, dublje da uđe u značenje Luga i njegove pratnje, da se odredi njegovo mitološko mesto i krug u kome se nalazi, onda se mora dublje ući u irske tradicije. Samo se pomoću njih može najpribližnije da reši problem Luga, za čije se bitisanje nesumnjivo zna iz natpisa is pomena. Hrišćanski redaktori irskih saga nesumnjivo su mu dali svojstvo samrtnika. No, ima nešto što ni hrišćanstvo nije moglo da zbriše kod Luga; to je njegov praznik Lugnasad (Lugnasad), koji i danas nosi to ime u krajevima galskog, odnosno gaelskog jezika, u Škotskoj i na ostrvu Manu. Inače irski tekstovi, a naročito Dindshenchas, što znači stara istorija bregova, kažu da je Lug ustanovio ovu svečanost u čast Tailtie, Tailtiu, svoje majke. Tailtiu je kći Mogmora, velike ravnice, zemlje smrti, Španija po pretpostavci. Ona umire u avgustu prema Dindshenchas. Lug je ustanovio praznik u njenu čast. A sam Lug je obožavan naročito na bregovima. Na toj svetkovini zaključivali su se i brakovi, što je još i danas usećanju stanovništva, naročito iz okoline Kelsa (Kells), i održavana je sve do 1806 g. sa tradicionalnim igrama, ali su je vlasti zabranile. Ova svečanost praznovala se oko samoga groba Tailtie. U Karmaku je bila odnaročitog značaja. Narod je verovao da će mu biti godina berićetna,imaće napretka u svemu i biće nezavisan od susednih plemena ako je održava, i ona je u Karmaku održavana svake treće godine, na Lugnasad, 1.avgusta.

  • Značenje reči "nasad" je nejasno. Prema Risu Lugnasad bi trebalo da znači Lugovo venčanje.

    Lot u reči Tailtiu vidi koren tal ca značenjem zemlja. Tailtiu je sinonim reči Trogan (Trogan) po kojoj se i avgust zove. Prema jednom epu mesec avgust se zove kod Gaela i Britona Trogan, a prvi avgust Bron Trogin (Bron Trogin). Bron Trogin znači žalosni Trogan i tumači se time da se Trogan žalosti pod teretom svojih plodova. Trogan je ime zemlje. I Lot nepobitno utvrđuje, prema raznim tekstovima, da je Trogan zemlja i da je kod starih Iraca avgust posvećen majci zemlji, pa je u njenu čast i Lugu stanovio svečanost na dan 1. avgusta. Razvijajući dalje tezu, Lot tvrdida je značenje zemlje i Irske isto, jer Eriu (Eriu), drugi padež Eren (Erenn), jeste Irska, a iriu (Irin), drugi padež iren (Irenn), je zemlja.

    Kult Luga u Irskoj svakako je bio nerazdvojen od kulta zemlje. Ona je njegova majka hraniteljka i zato je u njenu čast i ustanovio svečanost koju praznuju sva gaelska plemena.

    U zaključku, Lot se slaže sa de Žibenvilom da je Lug Merkur, jer, veli, božanstvo čije ime i danas nose četrnaest utvrđenja, Lion itd., božanstvo čiji je kult bio neverovatno rasprostranjen naročito kod Kelta na ostrvlju, nije se moglo izgubiti tako naglo, odmah po dolasku Rimljana u Galiju, nego je i dalje obožavano, ali je dobilo samo drugo ime - Merkur.

    Mimo svih atributa sunčanog božanstva - i samo genetičko ime boga kod Kelta je deivo-s, svakako u početku pridev nebesni, svetli - Lug je, veli Lot, i božanstvo zemlje, što se vidi i iz svečanosti koju je u Irskoj ustanovio u čast i slavu zemlje.

    Iz ovoga izlazi dalje, po Lotu, da su misteriozni Lugoves jedna vrsta matera iz pratnje Luga. Još u 1885 g. Gajdoz (Gaidoz) je, veli Lot, odličnim razlozima pobio de Žibenvilovo gledište, po kome je reč Lugoves najobičnija i najjednostavnija množina reči Lug, i utvrdio da su Lugoves druga božanstva. Za Vindiša su Lugoves ženska božanstva, što ide u prilog tvrđenju da su matere.
    I pored toga što je detaljno i savesno pretresao i irske sage i druge radove o problemu, eminentni naučnik Lot u njima, dakle, nije našao nesumnjivih podataka za identifikovanje keltskih božanstava Luga i Lugovesa, što znači da Irska, iako smatrana kao riznica keltizma, nemau ovom konkretnom slučaju tih nesumnjivih podataka.

    Da li je bilo potrebno više produbiti Herikusovu etimologiju, pojavljenu u reči Lucdun? U latinskom jeziku, pored luc kao korena reči lux, javlja se luc kao koren reči lucus, ca značenjem gora, šuma, a odnos latinske reči lucus premakeltskoj Lug ne samo nije dovoljno ispitan, nego nije uopšte niispitivan, iako je ona upotrebljena baš u mitološkom smislu.

    U Germania, IX, lucos... consecrant; XXXIX Est et allia luco reverentia, a na mnogim drugim mestima Tacit govori o lukusu kao svetoj šumi. Sem lucus-a, prema Tacitu (German. XI), in commune Hertham id est Terrammater.. colunt, iz čega je jasno da je pored lucus-a, kao svetog mesta, tadanja Germanija obožavala i Hertham, majku zemlju.

    Iz ovoga se, dalje, postavlja pitanje da li je i reč lucus latinskog porekla ili je, kao Hertha, stranog, pa na tuđ koren dodat nastavak luc-us, i time latinizirana? Mi znamo, Lugdun dodat latinski nastavak. Mi, dalje, znamo i iz Lota na primer, da Lugdun nije latinsko ime već je na keltski za pretvaranje g u k, što se, svakako, javlja i kod reči Lugdun, Lucdun, gde je očevidno da je Lugdun i u jednom i u drugom vidu istog, keltskog porekla. Iz ovog je, dalje, svakako nesumljivo da su luc i lug jedno isto.

    Ovo, razume se, još ne smeta da luc bude koren od lux a ne od lucus.

    Da proverimo Tacita. Kad lucus nalazimo u Tacitovim izveštajima kao veliko, veoma velikogermansko svetilište, a Hertham, Terram mater, kao obožavanu incommune u Germaniji, moramo, ako su njegovi izveštaji tačni, i danas naći u germanskim plemenima makar indicija i o jednom i o drugom. Jer, fakat da germanski radnici u obliku lug nisu ništa otkrili u germanskim jezicima, ne treba da znači da pojam ne treba potražiti i u drugojačem obliku.

    U R. A., t XX. r., 1924 u članku Fanum et simulacrum dans la vie la plusancienne de saint Samson, koji je čitava riznica podataka, Lot je napisao i ove redove: Poreklo švedske šume Tiveden (Tiveden) bilo je predmet kontroverze skandinavskih lingvista Ta je kontroverza ostala bez ikakvog rezultata sve do pojave eminentnog keltiste iz Kristijanije S. Marstrander-a. On je utvrdio da Tiveden znači šuma bogova, da je složena iz stare norveške reči tivar - bogovi, u množini, i od ved, šuma. Germanski oblik je tivavidu. Poreklo joj je identično sa srednjoirskim de - fid, deid, božanska šuma.

    Tacit je, dakle, imao pravo. Postoji i danas njegov lucus kod germanskih plemena, ali samo u germanskom nazivu. No, iako se ovim potvrđuje da je Tacitov izveštaj o šumi kao svetom mestu kod Germana tačan i da suTacitov lucus i germanski tived, tiva vidu itd. isto, ipak se ne utvrđujeda su Lug i lucus, odnosno Lug i Tived isto.

    Ne treba zaboraviti da i za Cezara i za Tacita Germanija nije etnografski pojam, već geografski. Ona je Srednja Evropa i čitava košnica raznih naroda. A, i kod jednog i kod drugoga, Germani, etnografski uzeti, igraju sporednu ulogu prema drugim plemenima, kojanisu, etnografski, Germani u današnjem smislu. Iz utvrđene činjenice da je Tacit znao za svetu šumu u Srednjoj Evropi, i iz činjenice da je nije označio germanskim pojmom Tived, tiva vidu itd. kao što je označio Hertha i objasnio latinski, već pojmom lucus, trebalo bi da znači da je onu Srednjoj Evropi i tada našao keltska plemena od kojih je i pojam uzeo.

    Međutim, opet kod, eminentnoga Lota (R. A. t. XX. serie. V. 1924) minalazimo i sledeću rečenicu: "Le deiuo - uidu celtique, le tiva vidugermanique, c'est le bois sacre, ou Celtes et Germains allaient invoquer ladivinite..." iz čega izlazi jasno da lucus nije ni starokeltski ni germanski pojam.

    Čiji je? - srpski.

    Gde ga je Tacit našao? Rim je svoj politički prestiž održavao obaveštajnom službom i kad je bila razbijena organizacija njegove militarističke vlasti, ovu službu je preuzela crkva. Njeni misioneri su uhodili razne narode i o njima slali svojoj vrhovnoj vlasti dostave. Tako su, u ranom Srednjem veku, u Srednjoj Evropi, pomenuti Srbi, Sjurbi, Sorabi, Surabi, Sarabi. Njihovi ostaci se i danas tamo nalaze. Njihovo središte, prema Eginhardu, (L. Leger, Lesanciennes civilisations slaves, p. 121, Payot) bilo je između Labe i Sale, odakle su padali na Turing, a njihovi ostaci danas se nalaze na granici između Saksa i Pruske, u Lužici, i zovu se Lužički Srbi.

    Lužica je deminutiv od reči Lug. Ali, sem nje, kao što su, prema Lotu, u Galiji, četrnaest utvrđenja dobila ime po Lugu, tako su i u svima slovenskim zemljama mnoga mesta dobila naziv takođe po Lugu: Luže, Lužna, Lužec, Lužani, Lužanki, Lužnice, itd. (K. Kadlec: Prvobitno slovensko pravo pre H veka, 1924 g., str. 13., u prevodu T. Taranovskog).

    Kod Kadleca se, istina, ovi nazivi pogrešno tumače kao kaljuge, ali je ta pogreška došla usled nepoznavanja pravila o pretvaranju g u ž, što se, uostalom, javlja i u formiranju francuskog jezika.

    Dakle, Tacit je Lug našao u Germaniji, kod Slovena, Srba, iz Srednje Evrope.

    Podudarnost keltskog luga sa srpskim nije obična jezična slučajnost, jeri svi drugi pojmovi koji označuju Lugov krug imaju ekvivalenat u srpskom jeziku. Na primer epopeja ''Druga bitka Mojture'' u kojoj Lug želi da uđe u Tarine dvore. Tara je jedna od najlepših planina u Zapadnoj Srbiji, a ako je keltski Lug, kao srpski, šuma, onda u ovom konkretnom slučaju treba da se personifikuje dolazak proleća ili leta na Taru. U keltskoj epopeji keltski Lug ima epitet Samhildánach, a i sam Lot samh tumači kao Leto.

    Kod Srba gavran je ratni glasnik, koban. On ide sa pridevom vran, ali se upotrebljava i sam pridev, kao supstantiva što je zapazio još J. Grim.

    "Poletela dva vrana gavrana, sa Mišara, polja širokoga- Ja dva vrana, dva po bogu brata". (Boj na Mišaru, Vuk, IV). I ovo odgovara keltskom i galskom bran, kod koga se, umesto srpskog v, javlja b, što je gotovo pravilo, jer je i Gabriel srpski Gavrilo.

    I Fomor, vezan sa gavranima kao glasnicima smrti, potpuno je objašnjivna srpskom. Jer, gotovo pravilo je da slovenska reč, prelazeći u germanski jezik, u zamenu za slovensko p dobija germansko f. Na pr. Reč volks, folk je slovenska. U starijem slovenskom, danas u ruskom, ona glasi polk, plk. Kod Srba, gde je izvršena vokalizacija suglasnika l, plk se javlja kao puk. Imajući ovo na umu, fomor se objašnjava sam po sebi.

    Vraćanjem u Slovenstvo, on gubi germansko f i dobija svoje slovensko p. Takav, on je pomor - pomor je srpska reč i znači potpuno izumiranje.

    Vezan za spev iz epa koji se objašnjava može da znači jesen, kada u lugu sve vene i mre. Lako su, zatim, objašnjive i tako velike čari luga kao i njegova muzikalnost, jer u njemu žive slavuji, a i ime Kukulin se javlja u srpskim imenima Kudelin i Kulin.

    Postavlja se pitanje može li se pomoću srpskog jezika objasniti Lugnasad. Nasad ili rasad, u srpskom je sađenje. Lug nasad može biti sađenje luga, drveća.

    A šta je Bron Trogin? Žalost jeseni? Tacit Germ. (IX) veli: "pars Sueborum et Isidi sacrificat", a y R. H. R. livre C. 1929 u članku L'Eleusinisme et la disgrâce des Danaїdes, CH. Picard, navodi, prema navodu, jedan stav iz Plutarhove rasprave o Izidi i Ozirisu.

    Plutarh nas obaveštava, veli Pikar, da, u njegovo vreme, i u izvesnim mestima Grčke, sejanja su bila propraćena pogrebnim obredima; zrno zatrpano u zemlju oplakano je kao mrtvac.

    Ako se u izvesnim mestima Grčke, u Izidinom kultu, kultu zemlje, sejanje oplakivalo, zašto, u tom istom kultu, ne bi bilo oplakivano i u drugim krajevima Evrope? Onda bi Lugnasad bilo vreme sejanja i oplakivanja toga sejanja. A venčanje je tom prigodom najpre simbolično, a zatim i realno - zaključivanje brakova. Sem ovoga u slovenskoj mitologiji javlja se Trojan, kome još nije određeno mesto. Mogućno da on odgovara Troganu, utoliko pre što Srbi često mešaju g i j, na pr.: Jal'će mi je care pokloniti, Jali će mi na mejdan izići - gde je upotrebljena reč mejdan u mesto reči megdan. - Marko Kraljević i Arapin, Vuk II, br. 65. Kod Kelta, dalje, sa Lugom se javlja i Majka zemlja - Tailtiu, koren tal. U srpskom jeziku površina zemlje zove se tle, a postoji izraz: dobitital. U (Germ. XXVI) Tacit kaže: "Agri, pro numero cultorum ab universis invices occupantur, quos mox inter se, secundum dignationem, partiuntur.. .''Iz ovoga se vidi i to da se kod Srba još do danas sačuvalo, u terminu, sećanje na nekadanji režim deljenja zemlje - tla, tala, kad je kod Slovena zemlja bila opšta svojina. Ima još jedan ineteresantan momenat. Lot smatra da se zemlja, iriu, identifikuje sa Irskom - Eriu, drugi padež Eren. U Srbiji, baš Tarase nalazi u kraju u kome žive Ere, a ne treba smesti s uma da i Hertha sadrži er.
    Ostalo bi da se reč dun objasni na srpskom. Kod Kelta dun pretstavlja tvrđavu, utvrđenje. To keltsko utvrđenje bilo jedvojako:

    1) ili se gradilo zemljanim nasipima i kamenom oko mesta zastanovanje,
    2) ili se mesto stanovanja ili odbrane, grad, ograđivalo,pored zemljanih nasipa, i koljem.

    Ovakvim keltskim utvrđenjem služio se Cezar kod Alezije, gde se plot zove cippes (De bello gall. VII, 73).Kod Slovena, kod kojih je gradski sistem bio neobično razvijen, grad je bio opasan ogradom ili od zemlje ili od kolja (L. Leger, Les anciennescivilisations slaves, p. 29-30). Ova ograda od zemlje i kamena, keltski dun, i danas se kod Srba zove beden, što se jasno vidi i u narodnoj pesmi Kraljević Marko i Vuča dženeral, Vuk. IV, red 111-13,Pošetala Vladimirovica Mila snaha Vuče dženerala Po bedenu grada Varaždina, a dala je i reč beton. Druga vrsta ograde - Cezarev sistem cippes - postoji i danas. Cippes je srpska reč, cepke - cepanice, kolje, plot.

    Prema ovome, keltski dun odgovara srpskom beden, a sistem cippes odgovara sistemu ograđivanja cepanicama, plotom. A ni fakat da se lug javlja u upoređenju sa suncem nije stran za našu narodnu poeziju, gde su takva upoređenja česta: Sinu Miloš u polju zelenu Kao jarko iza gore sunce(Žen. Dušanova, Vuk. II, red. 564-5). A Lavada bi odgovaralo Livadi, proplanku u Lugu. Pomoću izloženih momenata sredina keltskog Luga potpuno je objašnjena sredinom srpskoga luga, a, najzad, keltski Lugoves bi bioprvi padež množine od reči Lug, što odgovara srpskom lugovi.

    Personifikacije luga vršila je crkva i u Irskoj i svuda, kao što je i u Francuskoj vršila specijalne personifikacije sa matrama. Takvim personifikacijama je podlegao i Krape (Krarre - R. A., t XXX, V serie, p. 102, 1931). Jasno je, dakle, da Lug nije bog već sveto mesto, šuma, gora. Kao takav, kao sveta šuma, on se kod Srba zadržao i do danas, u nazivu Sveta Gora, u kojoj je srednjovekovnim Srbima bio usredsređen verski život.

    Otkuda Keltima srpski Lug? Kelte ne treba shvatiti kao etničku celinu. Keltoj - Grci su zvali svetle, bele ljude sa negovanom kosom. Prema ovome grčka plemena iz sredozemnog bazena nazivala su Keltima bele ljude iz Srednje Evrope, severce, iz čega je opet jasno da tadanja sredozemna plemena nisu bila bela. A Cezar (De bello gall. I, 1) Keltima naziva sva plemena keltske Galije između Belgije i Akvitanije.

    Istoričari tvrde da su se Kelti nalazili na padinama Alpa i u Dunavskoj dolini (Srednja Evropa) još u kameno doba; da su Umbri, alpijski Kelti, padali na Italiju u bronzano doba, a pronalaskom gvožđa postali nepobedivi, i misli se da su silazili do Grčke oko 1450 g. kao Homerovi Ahajci, noseći gvožđe, nakite, odlikujući se spaljivanjem mrtvaca, i stilom koji se zove geometrijski; da su se u sedmom veku prebacili preko Rajne i zauzeli Galiju, gde su u šestom veku postali vrlo moćni; odatle pali na Španiju i zauzeli je do Kadiksa, a istovremeno napravili i pohod na Italiju; da im je godine 390 najpre pala Alia u ruke, a zatim Rim, koji su napustili, a zadržali Severnu Italiju. Tom prilikom njihovi pukovi bili su podeljeni - jedni su bili u Italiji drugi su ušli na Balkansko Poluostrvo i zaposeli njegov severni deo. Da su, drugi put, oko 280 g., u zajednici sa Ilirima, zauzeli Maćedoniju, Tesaliju i Fokidu, a godine 279 potisli su ih Eolci. Iz Trakije su bili potisnuti 220 god. a da su dopirali na Istok do Male Azije, na zapad do Britanskih Ostrva. Neka njihova plemena - Trokmi, Tolistobomani i Tektosadi bila su neka vrsta latinskih saveznika, ali ih je Avgust potpuno prisajedinio 189 g. i Galiju pretvorio u pokrajinu. Danas se smatra, kao što smo napomenuli, da su se njihovi običaji i jeziku mnogome i najviše sačuvali u Bretanji, Velsu i Irskoj.

    Ovo nadiranje Kelta, belih ljudi sa Severa na Španiju, Italiju itd., ostavilo je traga i u nazivima mesta i u mitologiji. U nazivima mesta u bazenu Sredozemnog Mora, nisu retka imena Belo, Bolonija itd. Belo je srpska, ili ako se hoće, keltska reč, i označava svetlu boju. Ovom rečju Francuzi su počeli da označuju lepo, jer njihov stari oblik bels, bel, vokalizujući kao i u srpskom u istoj reči, l u o, dobio je bé-o bé-au opetkao u srpskom. I iz ovoga je jasno da su ta mesta dobila ime po belim, lepim, nasuprot murgastima, ružnim ljudima.

    Otuda je borba Kelta sa Rimom borba belih plemena sa nebelim plemenima. Borba Kelta u Španiji je takođe borba belih sa nebelima, isto i u Grčkoj, itd. Ovo se naročito očituje u slučaju Rima prilikom punskih ratova. Za uspešan ishod rata sa svakako nebelom Kartaginom Rim je prinuđen da uzme novu veru, kult zemlje, eminentno keltski kult, kult ''nordijaca'', iz čega je jasno da su beli u Rimu bili postali nadmoćniji, usled čega je i nastupilo razračunavanje sa Kartaginom. Od punskog rata Rimsku državu treba smatrati kao keltizovanu - belu - u priličnoj meri, ali ne potpuno, što je i bilo povod njenih stalnih prevrata i nereda. U ovoj borbi svetlih Severaca, nosilaca pesme i apstraktnog boga, i tamnih ljudi sa Sredozemnoga Mora, borba Jeliseja i Atine, Eumolpa i Erekteja, Golijata i Davida, Kelta i Rimljana pa zatim i keltizovanih Rimljana i Kartagine, - i jeste tajna koju, u najnovije vreme, naslućuje t.zv. nordijska koncepcija.

    Tek posle punskih ratova javljaju se Anali Tita Livija, koji je poreklom iz Umbrije, eminentno Kelt, i ti Anali, naročito o osnivanju Rima, ispredeni su iz nerimskih legenda. Otuda i nerimski mit o noćnim sastancima Nume i nimfe kraj izvora u svetoj šumi, koja nije rimska. Ali keltizam u rimskoj državi je promenljive sudbine i zato, kasnije, Tacit, iako je i sam iz Umbrije, ne pominje lucus kao ustanovu za koju znaju i Rimljani, nego kao ustanovu isključivo srednjoevropsku. Iz ovoga vidimo da lucus nije latinski pojam, a utvrdili smo da nije nigermanski, pa ni starokeltski.

    Lug, izraz najveće keltske svetinje je, dakle, nesumnjivo srpska reč. Aline samo ovo. Sva keltska plemena poređana kod Cezara (De bello gall.) nose srpska imena: Branovići, VII, 75; Lemovići (Lomovići) VII, 75; (i kod Tacita Germ. XI 19); Belovici II, V, VIII; Latovići I, kao i imena keltskih vođa: Dumnori (ks) ć ; Orgentri (ks) ć; Vercigentori (ks) ć; itd.; a, kao što je već napomenuto, za oznaku Nemaca i Cezar i Tacit se služe slovenskom rečju - Nemetes - Nemates. Iz ovoga se postavlja pitanje otkuda kod Kelta srpski Lug i srpska imena i ima li između jednih i drugih, Kelta i Srba odnosno Kelta i Slovena, kakvog srodstva, ili je bilo uzajamnog uticaja, posrednog ili neposrednog, u kojim krajevima sveta, i u kome dobu?
  • srpsko_poreklo- 85359 - 06.06.2013 : Vojo Šešlija Hag - best (1)

    O kulturi starodrevnih Srba


    Pisani tragovi o Srbima iz Indije datiraju od pet do šest hiljada godina, a u Evropi od preko tri hiljade godina.

    Rus Moraskin je pisao da su Srbi još u svom indijskom kraljevstvu bili na najvišem stepenu prosvete i obrazovanosti, za to doba. Takođe, Kinezi su zapisali da su Srbi napredovali u prosveti i da je njihov car Tanca još tada izdavao zakone. Grčko-rimski istoričar Straban kaže za Srbe iz Kaspijske Serbanije da su trgovali još od dolaska iz Indije i da su na odeći nosili zlato.

    Gilferding za Baltičke Srbe kaže da su imali velike gradove, sa razvijenom umetnošću, zanatstvom i trgovinom, čime su zadivljavali druge narode. Mavro Orbini navodi da su Baltički Srbi u politici imali izvrsne zakone i pohvalne običaje. srpski istoričari Kovačević i Jovanović zapisali su da su ti pradavni Srbi upotrebljavali železo, bakar, olovo, srebro i zlato. Jirgen Spanut je u svojim studijama zapisao da su na Sinajskom poluostrvu još 4000 godina pre n. e. postojali rudnici bakra "Timna" na oko 60 kvadratnih kilometara sa oko 5000 podzemnih tunela i da su u tim rudnicima pronađeni natpisi, kako on kaže na "filističkom" pismu, što je identifikovano kao pismo kojim su se služili Srbi.

    A Rački piše da su kod Srba pre 2500 godina bila razvijena zemljoradnja i trgovina žitom, te da su bili vešte zanatlije, rudari, dobri graditelji brodova i poznavali su staklo. Srećković piše da su Srbi u Solunskoj Srbiji negovali svoju pismenost i na svoj jezik preveli svete knjige. On takođe kaže da su Neretvljani bili najbolji trgovci i da su imali jaču flotu od Mletačke. Slično je tvrdio i sam Julije Cezar u svoje vreme. Imali su čak svoje tkanine, koje su izvozili i koje su bile veoma cenjene u Carigradu.

    I konačno, akademik Stojan Novaković tvrdi da postoje dokazi da je u Srbiji već u desetom veku postojao snažan književni pokret, u Zeti i Raškoj, na kojim temeljima je izgrađena prosveta, književnost i zakonodavsvo Nemanjićke Srbije.

    Dr Jovan Deretić nalazi pojavljivanje imena Srba i u Bibliji, što je mnogo ranije od zvanične nauke. Po njemu Srbi su ostavili bezbrojne tragove, svuda gde su živeli. Tako, u Maloj Aziji je postojao grad Sard u kome su prvi put osnovane škole za matematičare, istoričare, muzičare i astronome. U tom gradu prvi put u ljudskoj istoriji predviđeno je pomračenje sunca. Svršeni učenici ovih škola odlazili su u velike gradove i držali predavanja. Jedan od njih, Grk koga pominje Ksantos, otišao je u Atinu i držao predavanje, ali ga većina slušalaca nije razumela jer su svi stručni izrazi bili na srpskom. Otuda i podatak da su Grci Srbe nazivali Ksantosima.

    Po podacima sakupljenim u Vatikanu, pa čak i u "Svetom pismu", Deretić zaključuje da su Arijevci, Heti, Geti, Iliri ili Kelti sve Srbi. A dr Ranka Kuić, prvi keltista na Balkanu i stručnjak uvršten u 2000 najistaknutijih stvaralaca na zemaljskoj kugli, svojim delom "Srpsko-keltske paralele" dokazuje gotovo genetsku srodnost današnjih Velšana, mnogih Iraca i Škota sa Srbima. Otud je i ponela nadimak "Ranka Velšanka".

    Ona je svoje delo pokazala na svim geografskim pojmovima na terenima koje su nastanjivali Kelti i Srbi.

    Savremeni istoričari tvrde da je prihvatanjem nordijsko-germanske istoriografske Berlinsko-bečke škole Srbima nanet udarac mitskih razmera. Cvijić je Srbe opisao kao veoma inteligentan narod, ali i veoma eksplozivan. P. Dragosavac tvrdi da Akademija nauka nikada neće završiti srpski rečnik, a što je još tragičnije da isti još uvek tretira kao srpsko-hrvatski.

    On takođe ističe potrebu za izradom srpsko-sanskritskog rečnika. Na svu sreću takav recnik može se uskoro i očekivati pošto na njemu radi Branislava Božinović.

    Nataša Lukić sugeriše kao ključ da je dobro iznaći balans između želja i stvarnosti, kako nas preuveličavanje nebi odvelo od **** za "više interese".

    Jelena Milutinović kaže: "Kad je Gete pročitao Hasanaginicu, izjavio je da narod koji ima takvu poeziju zaslužuje da bude prestižan evropski narod, narod koga će svi evropski narodi izučavati upravo zbog toga".

    Ne tako davno, 1984. godine, svetsku javnost uzdrmao je Meksikanac Robert Salinas Prajs objavom knjige "Homerova slepa publika", kojom je ustvrdio da Troja nije u Maloj Aziji već u dolini Neretve i da je Neretva ustvari drevna antička reka Skamander a Gabela je Troja. Robert Salinas u svojim istraživanjima i dalje traga za našim istinama. Naročito ga privlači misteriozna planina Rtanj, za koju tvrdi da je to srpski Olimp. On takođe zaključuje da je Balkan pupak sveta.
    srpsko_poreklo- 84497 - 20.04.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

    Dragan Simović: Buđenje i osvešćivanje Vedsrba


    To što se VedSrbstvu dogodilo, nije se dogodilo ni jednom narodu u povesnici čovečanstva! Ni jedan narod, od Praiskoni do danas, nije dozvolio da mu se tako razbije i rasprši Jezgro Naroda, Biće Naroda, Duša i Duh Naroda, te da već vekovima ne može da se osvesti, sabere i ujedini i sjedini, ne po Horizontali, nego, upravo, po Vertikali, po Suštastvu, po Biću Jezika, po Svetlosnom Zapisu!

    Srbi su Vedski Narod sa SrbIrije, sa Pupka Striborije, a to znači - Hiperborejci, PraArijevci, Potomci Zvezdane Rase!

    Jedan Drevan Narod dozvolio je da mu se Biće Naroda rasprši na više (njegovom samom Biću i Suštastvu neprirodnih) religija - na istočno hrišćanstvo, na zapadno kršćanstvo i na islam.

    Primanje ovih religija nije samo bilo pod prinudom, već i pod groznom, jezivom i užasnom prisilom!

    Hrišćanstvo je nametnuto ognjem i mačem; islam je takođe nametnut ognjem i mačem, samo što je umesto mača bila azijatska sablja.

    U ovome Dobu Buđenja i Osvešćevivanja, mi Potomci Belih Vedskih Srba, Potomci PraArijevaca, moramo da se okrenemo ka VedSrbskom Suštastvu i Prisustvu, ka Jezgru Duše Naroda; prevashodno preko Jezika, ali i preko Genetskog i Svetlosnog Zapisa, preko Velikih Božanskih Predaka!

    Da se probudimo, shvatimo i osvestimo sušto: Da nismo mi ni ovi ili oni hrišćani/kršćani iliti muslimani, već da smo PraArijevci koji imaju zajednički Sveti Jezik, zajednički DNK, i zajednički Svetlosni Zapis.

    Religija je nešto površno, na samoj površini Bića, kao i svaka ina ideologija, dok je Svetlosni Zapis nešto što nas uznosi naviše, ka Izvoru Svetlosti, ka Izvoru Života.

    Religija je Horizontala, a Svetlosni Zapis ¿ Vertikala!

    Dugo se, veoma dugo ćuti o ovome, a što samo ide na ruku našim zajedničkim dušmanima, koji su nas davno razdelili i između se zavadili.

    Naš zajednički neprijatelj jeste Reptilija, jeste Rasa Sinova Tame i Zla, koji su istinski začetnici i tvorci globalizma, mundijalizma, darvinizma, boljševizma i svih inih reptilijskih izama.

    Tvorci Novog Svetskog Poretka nisu od juče; rimsko pokrštavanje ognjem i mačem jeste početak globalizacije.

    Globalizam je u samoj suštini antiarijevski, antivedski, antislovenski, antikolovenski a u biti - antisrbski!

    U dvadesetom veku najviše su propatili i postradali Vedski Srbi, ubijajući se i zatirući između se.

    Naš zakleti Vrag i Čort (a to je Crnobog!), svojim mađijama i činima, uvijenim u nekakve ideologije i religije, okrenuo nas jedne protiv drugih do satiranja i zatiranja.

    I VedSrbi su vazda i uvek ginuli, svejedno da lu su hrišćani, kršćani ili muslimani - važno je da ginu Vedski Beli Srbi, PraArijevci, Striborjani!

    Naši zajednički du¿mani zadovoljno trljaju ruke, dok se mi između se zatiremo.

    Po potrebi, oni će navijati čas za jedne, čas za druge, a čas, opet, za treće, ali uvek ginu VedSrbi, uvek ginu PraArijevci!

    A mi nikako da se probidimo, da se osvestimo i da shvatimo, da nismo ni hrišćani, ni kršćani, ni muslimani, već Vedski Beli Srbi!

    Vratimo se Veri i Znanju naših Velikih Predaka sa Striborije/Hiperboreje, pa ćemo spasiti i sačuvati sebe od satiranja i zatiranja!

    Ako u ovome času ne prepoznamo Veliku Obmanu Reptilije, onda ćemo nestati svi - i jedni, i drugi, i treći VedSrbi!

    Valjda smo sada, na početku ovoga veka, shvatili da nas svekolika Banksterska Reptilija doživljava kao beslovesne divljake, svejedno da li smo hrišćani, kršćani ili muslimani!

    Reptilija se najviše pribojava na¿ega Buđenja i Osvežćivanja.

    Tada padaju u vodu sve njihove namere i vizije; tada se ruži Novi Svetski Poredak!
    srpsko_poreklo- 81255 - 06.01.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Emisija 'Svedoci' - dr Radomir Đorđević, Serbona


    srpsko_poreklo- 81251 - 06.01.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Naučni skup u SANU - dr Radomir Djordjević - 'Serbona'


    srpsko_poreklo- 81165 - 03.01.2013 : Zeljko Tomic Sokolac - best (2)

    Dr Jovan I. Deretić - Uvod u istoriju


    Uvod u istoriju (1) - "Osvit zore"



    O istoriji

    Istorija se zove i "mater verborum" tj. kraljica nauka. U antičkom vremenu istoriju su stavljali na prvo mesto nauka i prva muza je bila muza Klio je bila muza istorije. Zašto je pridavana tolika važnost istoriji? Ovo je zbog toga što su sve nacije proizvod svoje nacionalne istorije. Mi ne možemo da se odreknemo naših predaka ni onoga od čega smo mi nastali. Mi u našim genima nosimo našu istoriju i našu prošlost. Ima jedna lepa izreka da še narodu kome je tamna prošlost biće tamna i budućnost. Sve se to povezuje i gradi se na onome što je nekada postavljeno. Uz istoriju se uklapa i jezik, on je pratilac, i on se ne može mnogo odvojiti od istorije, međutim mora se i o njemu voditi računa kroz istoriju.

    Mi imamo zapuštenu istoriju. Istorija nije što je nekada bila. Sve ekstremne i diktatorske struje i pokreti su tražili svoje opravdanje u istoriji. Zbog toga je istorija podložna falsifikatima, nasilnim prepravkama, krojenju prema određenim ciljevima.. . To je slučaj sa istorijom, koja je ustvari jedna od glavnih nauka, i koju kao nauku treba braniti od nasrtaja falsifikata i tih krojenja..

    Uvod u istoriju (2) - "Osvit zore"



    Istorija Srba

    Srpska istorija je potpuno falsifikovana. Nema naroda na svetu koji ima tako bogatu istoriju kao Srbi. U isto vreme nema naroda koji ima toliko moćne neprijatelje kao Srbi.

    U vreme od 17. veka, kada su se u Zapadnoj Evropi pojavile izvesne kolonijalne sile sa izvesnim verskim, kulturnim i političkim planovima, Srbi su postali predmet napada. Svi su hteli da pređu preko srpskih teritorija da idu u neka osvajanja. U isto vreme Srbi drže "baku istorije" evropskih naroda. Logično je da ukoliko se ta banka uništi nema više dugova.

    Zbog toga su nastali falsifikati, prekrajanje, nametanje... Ovo se uglavnom radilo sa jednom dozom pseudo-naučnog pristupa, gdje su u Evropi (naročito u Nemačkoj i Austriji) pisana dela po određenim direktivama iz Rima, o svim evropskim narodima da bi se nametnula jedna vizija Evrope, onako kako je to njima odgovaralo. Po toj nametnutoj istoriji, Srbi su došljaci koji su došli na Balkansko poluostrvo, ali se nisu složili u kom se to vremenu desilo: da li je to 5., 6. ili 10. vek.

    Pored toga, izmislili su i priču da su Srbi jedan mali varvarski narod koji se doselio na prostore grčke i rimske civilizacije kao uništitelji tih civilizacija, a ove dve civilizacije su stvorene na temeljima naše civilizacije. Potom su stvorili jednu misao koja je za nas bila vrlo pogubna. Radi se o pitanju istorijskog prava na teritoriji na kome živimo. Oni su nama oduzeli tapiju istorijskog prava i dali su je jednom drugom narodu, koji je došao polovinom 11 vijeka u Srbiju. Radi se o Arbanasima. Njih su proglasili za starosedeoce a nas za došljake u njihovu zemlju. Istorija je okrenuta naglavačke. To što su oni uradili u tom vremenu, još uvek je na snazi. I dan-danas se u našim školama i fakultetama predaje jedna propaganda koja je proglašena za istoriju.

    Srpski jezik

    Srpski jezik je proglašen za jedan od minornih slovenskih jezika, a ustvari svi Sloveni su se do polovine 6. vijeka zvali Srbima, pojedini i čak do 10. veka.

    U antičkom vremenu nema Slovena, niti pomena riječi Sloven. Ono što su oni uradili sa srpskim jezikom, pramajkom evropskih jezika, je jedan grubi falsifikat - proglasili su indo-evropskim. Oni su Srbe proglasili Indoevropljanima, koje su predstavili na jedan drugi način, čak postavljaju pitanje da li su Srbi indo-evropljani.

    Srpski jezik je jedan od najstarijih jezika u Evropi. Ovo je jezik na kojem je napisana Vedska literatura je stari arhaički srpski jezik. Srpski jezik je bio zvanički Asirske imperija koja se zvala Surbija. Taj jezik je bio poznat na cijelom Bliskom Istoku, širom Azije i u Evropi. ... Na tom jeziku je i Hristos pripovjedao... Aramejski jezik je bio jezik hrista i njegovih apostola... Prvi jezik Starog zaveta je bio srpski, a kasnije je ovo delo prevedeno na jevrejski jezik.

    Uvod u istoriju (3) - "Osvit zore"



    Pošto postaje sasvim izvesno da je istorija Srba krivotvorena, postavlja se pitanje iz kojih je to razloga, da li su u pitanju politički, kulturni, verski ili neki drugi razlozi. Evo, o tome pitamo profesora Deretića.

    Vi ste u pravu! Svi su ti razlozi bili važeći kada je bilo u pitanju falsifikovanje srpske istorije. Mi imamo jedan fenomen potpune prepravke istorije, i to je počelo od 17 veka za Srbe. Do 17. veka nije bilo falsifikata. Istorija je pisana korektno. Tako na primer imamo jedan slučaj pape Orbinija iz 15. veka koji je vrlo pošteno i tačno pisao istoriju Srba, a tek u 16. počinje i u 17. veku se razvija falsifikovanje istorije. Kada je on to objavio 1602. godine u Italiji, pobunili su se hrvatski fratri - kako to da on daje šizmatičkim Srbima toliki prostor i čast a njima ništa, samo jedan pomen tamo u ćošku. I onda je Vatikan reagovao, Orbinija je izopštio iz Katoličke crkve, njegovo delo su stavili na indeks, što znači zabranu, a kao utuk na njegovo delo došao je jedan spis objavljen devet godina kasnije, 611 u Lionu u Francuskoj. Taj spis su pisali hrvatski fratri. To je bio jedan spis koji je odgovarao vremenu i stanju u kome su se nalazili Hrvati. Oni su taj spis zakačili za ime Konstantina Porforogeneta koji je vladao u 10. vijeku. Po tom spisu, mi smo se doselili iza Karpata u blizinu Soluna u Srbicu. Međutim, problem je što je grad Srbica postojao pre dolaska Srba. Po tom spisu, Srbi su tu napravili grad pa im se nije svidjelo, pa su se vratili natrag preko Dunava. Zatim su Srbi, navodno, pitali vizantijskog upravnika u Beogradu da on pita cara da im car da neku teritoriju da se nasele. Međutim, pisci tog spisa nisu provjerili stanje na terenu jer bi inače znali da tada u Beogradu nije bilo vizantijskog upravnika.

    ...na osnovu proračuna magistra Dragana Antića nije bilo moguće doseljavanje Srba na Balkan u 6. vijeku...

    Ova priča je bila smišljenja da se Srbima ospori teritorija i zbog toga je 1808. godine promenjeno ime Helmskog poluostrva u Balkansko poluostrvo. Šta je bilo te godine? Te godine je Karađorđe pobedonosno završavao oslobađanje Srbije. Srbija, poput ptice Feniks, vaskrstava iz pepela i da se Srbija ne bi našla na svojim antičkim korenima, na Helmskom poluostrvu jer je to srpski naziv kako su ga u celom antičkom vremenu nazivali i Grci i Rimljani i Turci. Umesto tog imena uzeli su jedan naziv iz jednog azijskog plemena, balkan znači brdo. Sa ovim predlogom je izašao njemački geograf Gustaf Cojne, što je odmah prihvaćeno od strane Zapadne Evrope tako da se Srbija našla na tuđoj teritoriji, a ne na svojoj teritoriji.

    O Berlinskom kongresu

    Berlinski kongres je bio jedna istorijska prekretnica. Ovaj kongres je sazvat zbog Rusije. Rusija, kao pobednik nad Turskom, diktirala je Sanstefanski mir. Tada je Rusija smatrala da će Bugarska biti neka vrsta ruske gubernije, pa je stvorila veliku Bugarsku, čak i na štetu Srbije koja je u tom ratu bila saveznik Rusije. Tadašnje Evropske sile, Njemačka, Britanija, Austrija, Francuska, Italija, nisu bile oduševljene širenjem Rusije na Balkanu pa su sazvale Berlinski kongres da prekroje Stanstefanski mir.
    srpsko_poreklo- 80225 - 06.12.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Poreklo Arbanasa


    srpsko_poreklo- 80223 - 06.12.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Skender-beg ukradeni Srpski knez!




    Dark Middle Ages is just beginning, hordes of invaders from the east slowly tread one after the other Christian countries...

    It was: the Djuradj Kastriotić Skanderbeg, master Arbanija greatest hero, glorious knight of his time.

    Skanderbeg, a courageous man himself, was of Serbian origin and was so responsible, that he appreciated not only Arbanasi but also other nations.

    He was the son of Ivan Kastriotic, who ruled in Maćia and Umenestiji. His mother was Vojislava, daughter lord of Plog.

    Djuradj great-grandfather was called on the Branilo, and was a Serbian nobleman.

    In the government if the last tsar of Nemanjic he was about 1356th the duke in the service of Serbian Prince Alexander Đorić from Valona later he vos the administrator of Kanin, his son Pavle Branilovic became governor of Plog,More later, Pavle's son Ivan became a master of whole Mace in Arbanija and in this place Branilović Ivan and Vojislava his wife were born around the year 1403rd son, who later called Duradj Kastriotić bu the place from whence they came from. In his childhood, the Turks conquer the whole Macia and Arbanija, and take Djuradj as hostage in Jedrene -Adrianople.

    Djuradj grow up in the court of Sultan Murad II and so there showed bravery and wisdom, that he was very fond of the sultan and hi called him Iskanderbeg , that is to say: Mr. Alexander or Mr. Branilović as Alexander says on Serbian Branlin or Branko. In Istanbul Djuradj and his brother Stanisa were translated in to Islam, and inducted into the Janissaries,at the names of Skender and Hamza.

    By the Turkish nickname "Iskanderbeg" Serbian people called him "Skanderbeg".

    When the Turks committed a terrible slaughter of Serbs in Maćia Djuradj then escape from the Sultan, jump into the Arbanija, and people gather around him then raise a great revolt, and the quick release and cleanse the Turks from all Arbanija and begin to rule in his independent capital Kroja.

    then at the sound of bells returned to his Orthodox faith Djuradj Kastriotić ruled Arbanija full 24 years He lived in friendship with of Stefan Crnojevic together they succeeded in over 60 battles tu completely defeat the Turkish army, left the saga, that is for those 24 years Djuradj Kastriotić bu hand cut about two thousand Turks.

    In every battle he was the first, and when they withdrew last. It was the great man, very big, tall, beautiful, brave and tireless . And hunger and thirst, and heat and cold - he submitted a steel durability. The fatigue did not know: while the country is liberated from the Turks.

    But the end of all heroism, he was very wise, witty and cunning, and very gracious, generous, and religious. With these virtues spread the name Kastriotića Durdja at all over the world.And the powerful rulers and poor peasants watching in this great Serb, and it is then expected salvation of all the Christianity, because the name Durda Kastriotića was the greatest threat to the Ottomans.

    Turkish chronicler of the fifteenth century, Dursun-Bey, describes the campaign of Mehmed II on Djurdja Kastriotića 1465th years, after which definitely stops Serbian majority in Arbania."... Released was ordered to hand over all the mature men in begluk. Therefore, each station the way the procession brought in chains before the victorious Sultan. "Young and old, all they have to push the lightsaber and cut. Thirsty souls of these people, troughs are wet with wine sword There is a station where three, four and seven thousand unbelievers taught legal sword.The deep valley of dead bodies, become hills. The broad field of blood become the river Amurdarija ...

    Duradj return describes despot Mousaka, the words "... because it was entered in Arbanija Skender-beg, a man of good nature and a Serb .... Djuradj son Ivan married Irene, granddaughter of the Serbian despot Djurdj Brankovic, whose supreme authority recognized by all remaining regional lords, and so Kastriotići.

    After the fall of Serbian Despotate under Turkish rule, all prominent Albanian families have crossed into Italy,where they are under the influence of assimilation, eventually loses all trace.while the Albanians, who are Christians like the Serbs who faithfully served Skanderbeg, vos hunting like a wild beast, so that the Serbs are now in Albania remind only the names of rivers and mountain ,villages. irony is that the descendants of Albanians who fought on the side of the Turks against Skanderbeg now celebrate him as their hero.
    srpsko_poreklo- 80222 - 06.12.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Skenderbeg


    srpsko_poreklo- 80082 - 01.12.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Aleksandrida


    Kralj Lehsandro veliki od Srblji gospodar

    DINKO RANJINA (1536-1607)

    U hrvatskoj srednjovjekovnoj književnosti saćuvana su dva prijevoda romana. Pisani su "bosančcom", jedan na kajavskom narječju (iz polovine XVI st..), Drugi, na štokavskom.

    Oba su prijevodi crkvenoslavenski-srpskog izvornika koji je u Rusiji dobio naziv "Srpske Aleksandrije". Jezik se u tom izvorniku nazivao srpskim, pa su taj naziv zadržali i hrvatski prevoditelji.

    I dubrovački pjesnici (Ivan Gundulić) spominju Lesandra Srbljanina, a Aleksandrovu povelju, kojom je on Slovenima (srpskim plemenima) podijelio naročite povlastice, koje Česi i Poljaci pominju već u XIII stoljeću, spominju i povjesničari Mavro Orbini i Andrija Kačić-Miošić u Razgovoru ugodnom.

    Svojim karakterom pučke knjige roman je bio blizak narodnoj psihi pa je djelovao i na narodnu usmenu književnost. Neke od tragova u našoj narodnoj književnosti zabilježio je Stojan Novaković u spomenutoj knjizi. Tako epizodu s putovanjem vojske "tamnim vilajetom" po sitnom kamenju koje se kasnije pokazalo kao drago kamenje bilježi Vuk u Rječniku uz natuknicu "Tama", a drugu varijantu te zgode zabilježio je N. Dučić u Crnoj Gori. Isto tako često se javlja epizoda s besmrtnom (živom) vodom, pa ona o Dariju i Lt. U Svadbi Dušanovoj njegova se izabranica zove Roksanda, ime zacijelo preuzeto iz romana o Aleksandru.

    Zbog difuznog stanja tradicije romana neke epizode nisu u rukopisima posve jasne. Zanimljivo je da često naši stari prijevodi daju objašnjenja za nejasnoće u grčkim tekstovima.

    Tako nije baš razumljivo zbog čega Aleksandar ubija svog oca Nektaneba gurnuvši ga u provaliju dok mu ovaj tumači nebeske pojave. Objašnjenje koje se ponekad navodi da ga ubija zato što Nektaneb ne zna zemaljsko a teži doznati nebesko, nije baš prihvatljivo.

    Kod Stojana Novakovića nalazimo posve drugo i mnogo logičnije objašnjenje koje ne baca tako ružnu sliku na Aleksandra. Aleksandar pita Nektaneba da li zna od koga će umrijeti. Ovaj odgovori da će umrijeti od svog čeda. Da ga ne bi utjerao u laž, Aleksandar gurne starca u provaliju i time se, dakako, na pomalo edipovske način, proroštvo ispunjava.

    Na gozbi kod Darija, Aleksandar sakriva u njedra zlatne čaše, u kojima se nazdravlja.

    U grčkim se prevodima ne vidi smisao ovog tipično folklornog motiva, ali se on otkriva u našim rukopisima: na bijegu iz Darijeva grada, Aleksandar tim čašama potkupljuje stražare na ulaznim vratima, i tako uspijeva umaći potjeri.
    srpsko_poreklo- 80041 - 30.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Vesna Pešić: Istorija ima više lica


    Da li ste se skoro zapitali koliko su istinite činjenice koje ste učili u školi, naročito kada je reč o društvenim naukama, istoriji recimo, čiji fakti nisu proverivi do te mere kao kada je u pitanju matematika, ili neka druga egzaktna nauka. Činjenica je da su danas tridesetogodišnjaci i oni stariji, koliko juče učili o "svetloj" komunističkoj prošlosti, da bi današnjim generacijama školaraca ista ta prošlost bila predstavljana u sasvim drugačijem svetlu. Radi se, međutim, o istoriji koja se dogodila takoreći juče, koja je beba istorije u odnosu na sveukupnu istoriju i čiji živi svedoci još uvek postoje. Da li ste se stoga zapitali, kako se interpretira dublja prošlost o kojoj je dokumentacija oskudna, uništena, čiji su tragovi danas samo arheologija? Da li i dalje ostajete u klupi poput poslušnog đaka učeći ono što vam se nameće, ili želite da saznate više od onog što vam je ponuđeno, da tragate za činjenicama, možda manje dostupnim, ali koje evidentno postoje. Možda vas sve to mnogo ne uzbuđuje i odlučili ste da u osvit 3. milenijuma proživite život neobavešteni, obmanuti, ne uključujući najveći dar koji vam je dat - dar razumnog bića sposobnog za rasuđivanje, bez svesti da glavna zavera protiv savremenog čoveka počiva upravo u neznanju.

    Prema prošlosti budimo zahvalni, prema sadašnjosti imajmo poštovanja, a prema budućnosti obavezu

    Postoji u indijskoj tradiciji koja je sačuvala najdrevnije mudrosti sveta, jedan vrhunski etički princip, primenjiv danas možda više no ikada, upravo na današnjeg čoveka koji se u vrtlogu zbivanja sve više udaljava od svoje suštine. Taj princip glasi: dužni smo da prema prošlosti budemo zahvalni, prema sadašnjosti imamo poštovanja, a prema budućnosti obavezu. Koliko smo dorasli ovom neprikosnovenom principu pitanje je, ali za početak, nužno je osloboditi volju sputanu dosadašnjim sistemom obrazovanja i vaspitanja i tragati za prećutanom prošlošću radi sopstvene budućnosti.

    Poznato je da su raniju istoriju Slovena pisali uglavnom neslovenski autori, pre svega pripadnici takozvane "nordijske" istorijske škole, čineći to ignorišući činjenice, zamagljujući i prekrivajući mitologijom stvarne događaje, ponudili su svetu projekat a ne istinu, kreaciju a ne spoznaju. Drugim rečima, ova istorija bi se mogla nazvati istorijom u službi politike, kojom je omalovažena celokupna duhovna i materijalna slovenska civilizacija. Samim time i sveukupan doprinos slovenskog sveta na potonje civilizacije. Poseban akcenat ovi autori su dali svojim interpretacijama migracija u balkanskoj prošlosti, rastemeljujući i ukidajući Slovene u prošlosti i njihovu istoriju. Prva informacija koju đaci dobiju u školi je da su Sloveni došli na Balkan u 6. i 7. veku i sa ovim kompleksom večitih lutalica i došljaka na sopstvene teritorije, žive naši naraštaji stolećima. Imajući u vidu navode ovih istoriografa da su Sloveni bili nepismeni do 9. veka, dok ih s druge strane, brojni antički putopisci i hroničari nazivaju "narodima knjige", da su došli na Balkan u 6. veku, dok istraživanja govore o civilizaciji koja seže hiljadama godina pre Hrista itd. nameće se utisak da je to neko namerno prećutao ili falsifikovao, ne bi li dokazao zaostalost slovenske civilizacije u poređenju sa drugim narodima Evrope toga vremena. Naravno i o civilizaciji koja naseljava tuđe prostore, koja je ni manje ni više - osvajačka.

    Nemamo pojma o bogovima drevnih Slovena

    Brojni istoriografi 19. veka pokušali su da rasvetle mnoge stranice slovenske civilizacije, ali istoriografija 20. veka je kategorički odbacila ta istraživanja i prihvatila "nordijski" projekat, koji je kao zvanična nauka ušao u nastavni sistem i koji se, nažalost i danas izučava u školama. Tako na primer, imamo situaciju da znamo sve o grčkim i rimskim bogovima, što je za svaku pohvalu, ali je nedopustivo da nemamo pojma o bogovima drevnih Slovena i uopšte, o religiji naših predaka. No, služeći se raznim smicalicama, mnogi nosioci naučnih kompetencija kod nas su godinama sputavali svaku naučnu misao koja nas približava istini i identitetu. Oni su stvorili tako nepodnošljivu klimu koja je mnoge stvaraoce prognala iz zemlje, pa su ovi svoju reputaciju i priznanje sticali u svetu, umesto u sopstvenoj zemlji. Sudbina je mnogim naučnicima namenila da su "kod kuće" bili dočekivani sa prezirom ili prećutkivanjem, a njihovo delo marginalizovano i padalo u zaborav. No, istorija nas uči da su mnogi istraživači čije su vizije nadmašivale vreme prošli i gore. Galilej je pred sudom inkvizicije morao javno da se odrekne svojih dela što je podržavao Kopernika, koji je uspostavio heliocentrični sistem sveta, a Đordano Bruno je spaljen na lomači jer je tvrdio da ima još sistema pored sunčevog sistema. Mendeljejev koji je uspostavio osnove hemije, nikada nije primljen u Rusku Akademiju nauka, iako je današnji svet nezamisliv bez njegovog periodnog sistema elemenata itd... Sličnih primera je bezbroj.

    Veštačka izmena istorije

    Ako se pažljivije pozabavite slovenskom istoriografijom u prošlom i ovom stoleću, videćete kakve je sve uticaje trpela. To je bio programski pritisak i samoopterećenje ideološkim i političkim zahtevima u istraživanju i prezentovanju istorijskih činjenica koje su mogle biti prilog za svestranije i naučno zasnovanije rasvetljavanje slovenske civilizacije. Smišljenim zanemarivanjem važnosti izvesnog dela istorijskih izvora i građe, ravnodušnim odnosom prema istraživanju novih izvora i građe koji bi suštinski izmenili inače veštačku sliku istorije, nastao je jedan moralni odnos izvesnih nadležnih naučnih institucija koji je oslobodio prostor za pojavu anemičnih, inskonstruisanih i jalovih teorija, s jedne strane, i pojavu pseudonaučnih, diletantskih hipoteza, s druge strane, što je paralisalo stvaralačko istraživanje, umrtvilo pravi naučni rad i nanelo neprocenjivu štetu obrazovanju i javnom informisanju. Danas smo svedoci poplave knjiga najrazličitijih diletanata i kompilatora, što na neki način marginalizuje rad pravih istraživača, a s druge strane čini idealan materijal zaostalim autoritetima koji još uvek ne žele da se odreknu svojih fotelja i titula, pa sve zajedno trpaju u isti koš, proglašavajući senzacionalizmom, preuranjenim zaključcima i fantazijom. Istovremeno, nijedan od tih autoriteta još uvek nije pružio argumentovane dokaze kojima bi naučno osporio mnoge od ovih zaključaka.

    Ovakvo stanje u našoj nauci naravno, proizvodi dramatične posledice. I ne samo u nauci već i u opštim društvenim i istorijskim tokovima što se obilato koristi u interesu novih političkih i politikantskih projekcija da bi ponovo paralisalo slobodan naučno-istraživački rad i providnim obećanjima o pristupanju realizaciji novog istraživačkog programa već šablonizovanih modela, prisvajajući i ovom prilikom isključivo pravo na vreme, način i dosadašnje naučno istraživačke snage sa već poznatim naučno-moralnim kvalitetima. Umesto da u novim uslovima demokratskih kretanja dozvole pristup neopterećenim stavovima, mladim generacijama i svim ostalim poštenim naporima koji mogu dati dragoceni doprinos opštem napretku, oni žele da se i dalje tapka u mraku sopstvenih neistina i zabluda. Ono što možemo ponuditi Evropi i svetu nisu stvari kojih je taj svet već prezasićen i ni sam ne zna kako da ih se reši, već fundamentalna znanja i istine koje o nama treba da sazna i prihvati. O činjenici da bitka za istinu nikada nije izgubljena, svedoče međutim, brojne knjige objavljene kod nas, pomoću kojih se vrši temeljna analiza konstruisanih teorija sa svim posledicama koje su ove teorije imale i danas imaju po slovensku istoriografiju. Istovremeno, one podstiču slobodno istraživanje i prikazivanje istorijske građe koja je vremenom bila zaboravljena ili čak zabranjena. S tim u vezi, zainteresovana publika će u sledećim nastavcima ove rubrike moći da se upozna sa detaljnijim sadržajima ovih knjiga, kao i sa pionirskim poduhvatima brojnih istraživača, čije delo treba da bude rehabilitovano, a rezultati rada tek da dožive sud javnosti.

    Vinčanska istorija - kolevka Stare Evrope

    U ovoj rubrici ćemo izneti naša zapažanja o slučaju najstarijeg neolitskog nalazišta Vinče, nadomak Beograda - civilizacije koja je izvršila uticaj na potonje kulture i praktično značila kolevku Stare Evrope; o najnovijim matematičkim saznanjima po pitanju Seoba Slovena i dolaska na Balkan; o poslednjim genetičkim i antropološkim informacijama starosti i kontinuiteta stanovništva sa ovih prostora; i naravno o jeziku, koji kada već svi materijalni dokazi presahnu, nastavlja da živi i u svojim korenima čuva najstarije poruke predaka. Upoznaćete se sa faktima iz davnije istorije slovenskih naroda i brojnim dokazima koje su za sobom ostavili ništa manje relevantni istraživači i naučnici od onih čija tumačenja već znamo. Takođe, i zbog čega su ta fakta toliko dugo bila nedostupna javnosti na uvid. Jedini preduslov da se uključite u čitav ovaj poduhvat, jeste da imate onaj nepohodni minimum radoznalosti za otkrivanje novog, jer, istorija nema samo jedno lice.
    srpsko_poreklo- 79902 - 25.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Dr. Jovan I. Deretić: Starčevačka kultura


    srpsko_poreklo- 79901 - 25.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Jovan I. Deretić: Ruski dom - 09.02.2012


    srpsko_poreklo- 79897 - 25.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Jovan I. Deretić: Pavlova pećina


    srpsko_poreklo- 79889 - 24.11.2012 : Zeljko Tomic Sokolac - best (4)

    JOVAN I. DERETIĆ - predavanja


    "Mi, danasnji Srbi, Hrvati, bosanski muslimani, Crnogorci, Rusi .. . isti smo narod. Pored toga mnogi zapadni narodi vode poreklo iz našeg naroda. Nikola Tesla, Mendeljejev, Leibnitz.. . i skoro svi veliki umovi čovečanstva potiču od tog naroda.. . "

    Predavanja održana u Bistrici (staro ime za Novi Sad):

    Prva dva predavanja su snimana tako što je kamera bila usmerena u katedru i u publiku, tako da se ništa bitno ne vidi,
    ali je zvuk u redu. Sva ostala predavanja su dobra, što se tiče slike i zvuka.. .

    01. Podunavlje - Stvaranje kolevke Evropske kulture i civilizacije (Jovan I. Deretic) 30. 3. 2005.
    02. Arijevski pohodi (Jovan I. Deretić) 6. 4. 2005.
    03. Arijevci - Srbi (Slobodan Filipović) 13. 4. 2005.
    04. Aeksandar Veliki (Jovan I. Deretić) 21. 4. 2005.
    05. Rimska imperija i Srbi (Jovan I. Deretic) 28. 4. 2005.
    06. Obnova srpskog carstva - Dinastija Svevladovića (Jovan I. Deretić) 4. 5. 2005.
    07. Veliko Srbsko carstvo Oštrivojevica (Jovan I. Deretic) 11. 5. 2005.
    08. Nemanjici - Istine i laži (Jovan I. Deretic) 18. 5. 2005.
    09. Srbi kroz istoriju - Zablude i laži (Milenko Nikolić) 25. 5. 2005.
    10. Kosovski boj u novom svetlu (Jovan I. Deretic) 1. 6. 2005.
    11. Podunavlje - kolevka Evropske kulture i civilizacije i Arijevski pohodi (Jovan I. Deretic) 2. 11. 2005.
    12. Dačka Srbija - Dakija (Jovan I. Deretić) 9. 11. 2005.
    13. Duhovno nasilje nad kulturom Srba kroz hiljade leta (Slobodan Filipovic) 16. 11. 2005.
    14. Srpska divonija ili mitologija (Slobodan Filipovic) 23. 11. 2005.
    15. Severni Srbi - Germanija (Jovan I. Deretić) 30. 11. 2005.
    16. Konstantin Porfirogen - Lažna istorija koju ucimo (Jovan I. Deretić) 19. 4. 2006.
    17. Srbica istočnik Evropske i svetske pismenosti (Jovan I. Deretić) 3. 5. 2006.
    18. Tragovi Srbice kroz milenijume (Milenko Nikolić) 10. 5. 2006.
    19. Srbi u zapadnoj Evropi (Jovan I. Deretić) 17. 5. 2006.
    20. Srbski pesnik Ilijade (Slobodan Filipović) 24. 5. 2006.
    21. Promocija knjige "Srbi i Arbanasi" (Promocije knjiga su ispod predavanja)
    22. Grad Sard - Kulturna, naučna i privredna prestonica Antičkih Srba (Jovan I. Deretić) 31. 5. 2006.
    23. Srbski pesnik Ilijade (Slobodan Filipović) 25. 5. 2006.
    24. Veneti = Srbi (Jovan I. Deretić) 30. 5. 2007.
    25. Odisejevo zlatno runo na Jadranskom - Da li je Odisej putovao po Jadranu? 6. 6. 2007.
    26. Pomen srbskog imena kod Antičkih pisaca (Jovan I. Deretić) 13. 6. 2007.
    27. Odnosi Srba i Arbanasa (Jovan I. Deretic) 20. 6. 2007.
    28. Izvornost Srba na Helmu (Balkanu) (Slobodan Filipović) 27. 6. 2007.
    29. Istorija - Njena uloga i šta ona znači kao nauka (Jovan I. Deretić) 5. 12. 2007.
    30. Prvo srbsko carstvo - Nino Belov (Jovan I. Deretić) 9. 1. 2008.

    31. Tekovine carstva Nina Belovog (Jovan I. Deretić) 16. 1. 2008.
    32. Srbska divonija (mitologija) vera i običaji (Jovan I. Deretić) 23. 1. 2008.
    33. Simboli srbskog grba (Slobodan Filipovic) 30. 1. 2008.
    34. Drugo srbsko carstvo - Serbo Makeridov (Jovan I. Deretić) 6. 2. 2008.
    35. Srbica - Nastanak i razvoj pismenosti (Jovan I. Deretić) 13. 2. 2008.
    36. Biblijski Srbi (Jovan I. Deretić) 20. 2. 2008.
    37. Srbi i Arbanasi (Arnauti ¿ Šiptari) (Jovan I. Deretić) 27. 2. 2008.
    38. Karanovici i Makedonija (Jovan I. Deretić) 5. 3. 2008.
    39. Srbi i Grci (Jovan I. Deretić) 12. 3. 2008.
    40. Hrišćanstvo i Srbi (Jovan I. Deretić) 19. 3. 2008.
    41. Madari i Srbi (Ilija M. Petrović) 23. 4. 2008.
    42. SrBska Panonija (Jovan I. Deretić) 7. 5. 2008.
    43. Simboli Srba u Antičkoj umetnosti (Milenko Nikolić) 28. 5. 2008.
    44. Obnova države Srbije Svevladovići i Svetimirovići (Jovan I. Deretić) 3. 12. 2008.
    45. Pavlova pecina (Jovan I. Deretić) 10. 12. 2008.
    46. Srbsko pitanje - Teorija zavere (Slobodan Filipović) 26. 12. 2007.
    47. Srbski dobrovoljacki pokret 1912-1918 godine (Ilija M. Petrović) 17. 12. 2008.
    48. Srbi u Rimskoj imperiji (Jovan I. Deretić) 21. 01. 2009.
    49. Kako se gubi Srbstvo (Jovan I. Deretić) 28. 01. 2009.
    50. (Jovan I. Deretić) 04. 02. 2009.
    51. Srbske dinastije - Nemanjići i Jablanovići (Jovan I. Deretić) 11. 02. 2009.
    52. (Milan Ristanović) 18. 02. 2009.
    53. Srbske dinastije - Jablanovići i Hranići (Jovan I. Deretić) 25. 02. 2009.
    srpsko_poreklo- 79872 - 24.11.2012 : Mihajlo Danilović Majur, Šabac - best (0)

    Kad kamen govori: Ksantos Stela - Poruka Srbima


    Kad se traga za poreklom Srba i pravcima njihovog kretanja od za sada prihvaćene indoevropske praotadžbine do njihovog ustaljivanja na evropskim prostorima taj trag možemo da pratimo veoma uspešno zahvaljujući opisima klasičnih pisaca poput Herodota (5. vek pre Hrista), pa preko brojnih drugih hroničara na prelazu iz stare u novu eru sve do pojave Renesanse i Humanizma.

    Mada su podaci svakog od njih nezaobilazni, istoričari se posebno zadržavaju na anonimnom hroničaru iz 9. veka, tzv. Bavarskom Geografu koji Srbe spominje pod imenom Zeriuani i istovremeno tvrde da su oni toliko brojni i moćni da su od njih, kako se priča, nastali svi Sloveni. Na žalost, ne zna se ko je taj pisac koji tvrdi da su od Srba nastali svi Sloveni, ali je od velikog značaja što u gotovo tom smislu beleži i jedan naš letopisac.

    Malo je verovatno da je u ono vreme naš letopisac to zabeležio iz nekog nacionalnog osećanja, pogotovo što je nešto slično zabeležio i Got Jordan (6. vek posle Hrista) kada je zapisao da su Venedi, Sloveni i Anti proizišli iz jednog jezgra i ne pokušavajući da utvrdi kada su ove tri grupacije nastale. Za sada je to vreme nemarljivo i jedino možemo reći da su u pitanju mnoge hiljade godina. Budući da uz svaku od ove tri grupe pristaju i Srbi, jasno je da nas privlači svaki podatak uz koji se spominje ime Srbi bilo gde i u bilo koje vreme. Iz tog razloga smo zainteresovani za Srbe koji su zabeleženi u maloazijskoj oblasti Likiji.

    Prema letopisu sveštenika Svetislava Bilbije, o istraživanjima porekla i rasprostranjenosti indoevropske grupacije naroda među kojima su i Srbi, otkrivamo značenja reči sa spomenika koji je u obliku obeliksa pronađen na mestu na kojem se nalazila prestonica stare Likije pod imenom ZRB ili SRB.

    Ovaj spomenik je arheolozima bolje poznat kao Xantos stela. Gradu Ksantos ime su dali Grci za vreme dok su tu imali naseobinu tokom vladavine Vizantijskog carstva u zapadnom delu Male Azije. Na ovom spomeniku ima i delova koji su nečitki. Nedostatak je nastao prilikom iskopavanja kada je došlo do oštećenja. Ipak je bilo moguće da se iz centralnog dela pročita 320 reči, pa se smatra da je njihova analiza značajan doprinos i filologiji i istorijskoj nauci.

    Likijska azbuka i pismo

    Primeri likijskog jezika sačuvani su u napisima na oko 150 spomenika i na kratkim legendama likijskog novca.

    Profesor Ernest Kalinka, zahvaljujući austrijskoj vladi uspeo je na svojim putovanjima 1884. i 1889. da prikupi sve primerke likijskog jezika i da kopira većinu natpisa koji su se nalazili u gradu u Likiji.

    Svoju zbirku, Kalinka je objavio u izdanju Bečkog univerziteta pod naslovom "Tituli Lyceae, Tituli Asiae Minoris, Vindobonae".

    Zbirka se sastoji iz dugih i kratkih natpisa sa grobnih spomenika i epigrafa, a najznačajniji je natpis na obeliksu, "Ksantos stela". Čitavih sto godina, naučnici su pokušavali da pročitaju ove tekstove. Neki od njih su u očajanju zaključivali da natpisi sadrže samo istorijske podatke bez ikakvog daljeg objašnjenja.

    Ima više razloga zbog kojih je prošlo toliko mnogo vremena da bi se saznalo šta je na obeliksu zapisano.

    Prvi razlog je, kaže Svetislav Bilbija: "što likijska slova nemaju zajedničku fonetsku vrednost kao u svim fonetskim jezicima, već svako slovo ima sopstveni zvuk".

    Na ploči likijske azbuke sa 26 slova, istraživači su pravilno pročitali samo 12, a zatim i ona slova koja u evropskim azbukama vode poreklo iz Male Azije.
    Drugi razlog neuspeha u čitanju bio je što je tekst ispisan sa skraćenicama, što je čak izazvalo sumnju da likijski uopšte i pripada indoevropskoj grupi jezika.

    Treći razlog je bio najneuobičajeniji. Dok je postojala likijska država Grci u njoj nisu bili prisutni, već su boravili na morskoj obali kao trgovci i mornari. Oni su za sahranjivanje svojih pokojnika koristili postojeće grobove na likijskim grobljima. Tako se može videti kako su na nekim spomenicima Grci uklonili likijske natpise i mesto njih uklesali svoje.

    Doduše, pojedini Grci su iz sujeverja, dopisujući svoje natpise, ostavljali delove likijskih. To je stvaralo zabunu i pomisao da postoje "dvojezični natpisi". Tako neki istraživači i danas misle. U izvesnoj meri to se zapaža i na obeliksu o kojem je reč, ali naknadno uklesavanje od strane Grka nema nikakve veze sa tekstom na ovom značajnom likijskom spomeniku.

    Kako je ovde u pitanju istorijsko i lingvističko obaveštenje, Bilbija je analizirao 320 reči i izneo ćiriličnu transpekciju, originalnu likijsku reč ili prevod i značenja reči na savremenom srpskom jeziku.
    Iznenađujuća stvar je da ovaj stari tekst sadrži mnoge engleske reči, i to toliko mnogo da bi bez osvrta na njih značenje bilo nemoguće.

    "U Lici maloazijskoj (Ljudeji) Aleksandar Veliki je zatekao jedno posebno stanje. U gradovima Like, koji su bili brojni, nije bilo persijskih posada. Iako je Lika bila uključena u Persijsku carevinu od vremena Kira Velikog, ona je zadržala svoje posebno uređenje i svoje stare zakone. Imali su savez od 23 grada, među kojima je grad Sirbin (današnji Ksantos) bio prestonica i najveći od gradova . Ličani su najpre bili poznati pod imenom Solimi, a zatim kao Termili po jednom delu Krićana, koje je Sarpedon doveo sa Krita i naselio u Lici . Sarpedon je osnovao i grad Milet kao naseobinu kritskog grada Mileta ".

    1. Natpis na obeliksu iz Sirbina, pogled na južnu stranu (zapadna je levo);

    2. Pogled sa juga sleva i sa istoka zdesna; 3. Pogled na spomenik sa zapadne strane (severna je levo)

    Kad kamen govori - diskusije nema

    Evo nekoliko rečenica sa ovog natpisa:

    1. Evo uklesanog muževa (poglavara) rojevima (vojnim odredima), da ono slućeno mrmorenje, sada se potvrđuje, ako bude li napad, biće-

    9. Žalopojke matere Srba, bol veliki ovđe da oplakuju, pokoj najviše očevima da oduzmu;

    10. pošto tako bude li, evo uklesano jest da pazite uzetih očeva tijela u sanducima zemlje, da se

    11. Kazne koji dovađaju date krvi, kostiju, podignite se svi, hrabro ćapnite

    12. Naređuju, žalbe nema, tako zabranjuju jecanje onije tu u sanducima opremljenih koje je zemlja uzela; jedini će imati

    13. Srbi da se krve za cimu (vrhove), da spriječe Komeju da ode, - voćke, posađeno zrno, sažežite neka ništa

    14. tom ode; ođe se (treba) paziti kao što su običaji propisi, imati porodicu, ko oca i mater, stari grobovi neka se poštuju;-
    Rashan or Etruscans (Rašani ili Etrurci)

    Ime Rašani, Rasi i Rašanski, zabeležen je ne samo na mnogim etrurskim spomenicima, već i na zavoju Zagrebačke mumije, gde piše: "-molitve (zakletve) da se izgovaraju glasno na rašanskom,- mudro postupati povodom krivice, tako da on govori lagano i tiho rašanski". Ime Etrugde se ne pojavljuje na natpisima.

    Pored obeliksa Ksantos stela i "Zagrebačke mumije" postoje i drugi spomenici i natpisi na kojima se nalati samo ime Rasi i posesivni oblik Rašanski. Oni su nastajali u toku više vekova čime se potvrđuje činjenica da je ime Rasi staro i da se verovatno nikada nije menjalo.

    Povodom ovoga Bilbija daje značajno objašnjenje: "Ime Rasi ne javlja se slučajno. Ono je doneto iz dunavskog basena koji je bio kolevka i "košnica" evropskih kavkaskih jezika. Naziv je koren imenice "rasa" ("trusa") koja ima indetično značenje u svim slovenskim jezicima, pa i u neslovenskim. To zajedničko ime je karakteristično za čitavu belu evropsku civilizaciju i ona je nosi sa sobom od dunavskog basena preko Balkana i povremenim seobama sve do krajnjih granica Evroope. Što se tiče imena "Etrurci" i posesivnog oblika "Etrurski", to ime su izmislili Rimljani koji su ga upotrebljavali kad su opisivali neprijatelja kome su želeli da unište istorijski i kulturni značaj.
    Vrlo je verovatno da su plemena Rašana koja su u severnu Italiju došla preko dunavskog basena i Balkana i koja su se širila premna jugu Apeninskog poluostrva, nazvana "trusa", jer su bila od istih predaka kao i ostali Rašani i imali su iste crte kao i Rimljani koji su vodili poreklo od rašanskih predaka. Drugim rečima to je bila oznaka za rašanska plemena koja su bila upletena u ostale ratove sa Rimljanima i koji rimski istoričari beleže sa "trusa" iz čega su se kasnije razvili nazivi Trusci, Etrusci, Etrurci.

    Tako ime Etrurci nije izmišljeno kao neophodno već su ga Rimljani počeli upotrebljavati da bi se odvojili, razlikovali, od svojih protivnika u periodu kada je započeta ekspanzija koja je imala da omogući stvaranje velikog rimskog carstva."

    Helespon, Troja i Hititi

    U rano praistorijsko vreme, postojale su organizovane plemenske grupe koje su počele da se sele iz Anadolije, da prelaze Dardanele i da odlaze u Evropu. Razlog tome bio je pritisak od strane pridošlica koje su takođe potiskivane sa svojih pradedovskih ognjišta. Taj proces migracija trajao je više hiljada godina, a počeo je dugo pre pronalaženja Troje (3000. - 2300. pre Hrista)
    Mesto na kojem je vršen pritisak, hroničari su nazvali Helespont, dok je u starom etrurskom, lidijskom i likijskom pismu zabeleženo ΗΕΛΕSΓΟΝΤ, izgovarano kao "đe ljes pont".

    Vlasnik ovog značajnog mesta bio je grad Troja. Moćni vladari Troje koji su se nazivali "kraljevima" naplaćivali su svaki prelaz. Troja je inače bila na zapadnom dkraju puta koji je vodio iz elamskog grada Suze u Persiji i koji je prolazio preko Mesopotamije, duž južnog oboda zemlje Hitita i kroz Anadoliju i tako vodio prema Troji kao neka vrsta međunarodne magistrale.
    Budući da su kroz Troju prolazile gomile raznih plemena grad je morao da bude dobro utvrđen i da ima brojnu i jaku vojsku., koja je istovremeno bila potrebna da skuplja carinu i da štiti grad od pljačkaša što se u njenoj istoriji često dešavalo.

    Većina naroda koji su nailazili bili su sa geografskog prostora nastanjenog hititskim plemenima o čijem se poreklu zna vrlo malo. Posebno se malo zna kada su i odakle došli na taj geografski prostor. Hititi su, inače, bili veoma raznovrstan narod sastavljen od više plemena. Ukoliko se njihov broj povećavao teritorija im je sve više obuhvatala i susedna nenastanjena područja.
    Plemena koja su vremenom nastanila privlačne delove Male Azije prestala su da se sele; osnovala su geopolitičke i kulturne centre koji su cvetali sve do pojave Persijanaca, koji su ih pokorili i osigurali svoju kontrolu.

    Likijci su hrabro i odlučno branili svoju teritoriju što potvrđuje i natpis uklesan na obeliksu u Ksantosu, na kojem piše: "Zrbi - Srbi će iskrvaveti braneći ovaj kamen da bi sprečili to što dolazi".

    Grci su čak i ime Hitita pogrešno zabeležili, pa se veruje da bi najkorektniji naziv bio "Giti", naziv koji se može naći u italijanskom jeziku u značenju nomadski, putnici na konju, konjanici, tako da je najprikladniji izgovor za Hiti bio Giti.

    U drugom i trećem milenijumu pre Hrista, Hititi su uspeli da razviju civilizaciju. Njihovo carstvo širilo se od Crnog mora do Palestine, a prema istoku sve do područja Urartu i jezera Van uključujući i Jermene, Đurđijance (Georgians) i verovatno Grke i Feničane.

    Jezijk Hitita bio je indoevropski. Središte i prestonica njihovih vladara nalazila se u Hatuši, u kojoj je otkrivena bogata arhiva dokumenata pisana klinastim pismom. Iz sadržaja do sada prevedenog i proučenog materijala može se zaključiti da su Hititi posedovali jednu naprednu kulturu za koju se može reći da je jedno vreme bila kosmopolitska.

    Vojni sukobi Hitita sa Egipćanima kao i razne kulturne i druge veze sa njima mogle su uticati na razvoj hititskog načina pisanja, što je dovelo i do razvoja novih simbola i pojave brojnih kamenih natpisa.

    Emigracija prekobrojnog hititskog stanovništva kretala se u prvom redu prema anatoliji i južno prema Sumero-Mesopotamiji. U tom smislu jedna sumerska migracija išla je prema istoku i doprinela povećanju iranskih, pakistanskih (Beludžistan), afganistanskih i drugih grupa belih Indusa.
    Sve do naših dana naučna istorija prihvata da je narod koji se raseljavao prenosio i svoj jezik, pa je tako prihvaćeno da jezici evropskih naroda sadrže brojne reči koje imaju isto značenje i govor, i to je razlog što su jezici nazvani indoevropski a narod "Indo-Evropljani" ili Kavkasci. Pa ipak, svi pokušaji da se otkrije koren "indoevropskog" jezika ostali su bezuspešni.
    Spomenici u Maloj Aziji, koji se pripisuju Likijskoj i Lidijskoj civilizaciji i koji su u prvom redu tumačeni pomoću srpskog i italijanskog jezika dokazuju da je reč o hititskom jeziku kao originalnom, kojim su govorili narodi koji pripadaju iz kavkaske rase bez obzira gde su i kada su ti spomenici i pismo nađeni.

    Posle propasta i raspada Hititskog carstva krajem drugog milenijuma pre Hrista jedno vreme su postojale brojne formacije malih kraljevstva kojima su vladali najpre hititski gospodari. Takvo je stanje postojalo sve do persijskog kralja Kira, koji je 539. pre Hrista zauzeo Vaviloniju i proglasio za jednu od provincija, a zatim su se na tim prostorima pojavili Rimljani, Vizantinci, Arapi i najzad Turci.

    I tako su od nekadašnjeg moćnog i prostranog Hititskog carstva na prvobitnim pradedovskim prostorima ostali Jermeni i Đurđijanci, i oni su zajedno sa sačuvanim ostacima hititskih pisanih spomenika svedoci istorijske drame koja je trajala hiljadama godina.

    Pred početak Prvog svetskog rata Bendrich (Bedžik) Hrozny, profesor Bečkog univerziteta, bio od Nemačkog orijentalnog drštva ovlašćen da u Muzeju u Istambulu pripremi kopije hititskog pisma. Hrozni je usopeo da razreši tajnu hititskog pisma i da bez velike teškoće shvati značenje nekih sadržaja.On je bio iznenađen kada je zaključio da hititski jezik odgovara strukturi jednog indoevropskog jezika. Bedžik je pri dešifrovanju hititskog pisma koristio znanje češkog jezika.

    Karta Johana Fridriha iz 1957. godine "Dešofrovanje ugašenih pisama i jezika "
    Koristeći ovu kartu, sveštenik Bilbija je brojevima označio pojedine delove i zaključio sledeće:

    Broj 1 na krati označava početak veze starih Egipćana i njihovog hijeroglifskog pisma u okviru prikazanog dela sveta.

    1. Egipćani su prvi počeli upotrebljavati slikovne znake da bi kasnije pristupili praktičnijem načinu komuniciranja: hijeratskom pismu.

    2. Veliko i moćno kraljevstvo Hitita jedino je od Egipćana moglo prihvatiti oba načina pisanja (bilo u ratu ili u miru). Od ovih oblika razvilo se klinasto pismo.

    3. Hititi su klinasto pismo preneli u najudaljenije delove svoga carstva, Mesopotamiju i u Malu Aziju.

    4. Zahvaljujući posebnim okolnostima, kao što je Potop (Veliki), narod danas poznat kao Indo-Iranci odvojio se i krenuo ka istoku prenoseći istovremeno i klinasto pismo (klinaste znake).

    5. U kulturnim centrima Male Azije, kao što su Lidij, Likija, Karija i druge pojavljuju se novi načini pisanja i nova azbuka. To biva preneto i u Sredozemlje-Mediteran (etrursko pismo), u Centralnu i severnu Evropu (runsko pismo) i u oblasti severno od Crvenog mora (Slovensko ćirilsko pismo).


    NASELjAVANjE EVROPE

    Objašnjenja o protosrpski-maloazijskih zajednica, kao i o obarzovanju, između ostalih, i ranih evropskih srpskoslovenskih zajednica.

    Podsetićemo se da su se prvi naseljenici nalazili u Evropi dugo pre podizanja prve Troje, približno oko tri hiljade godina pre Hrista. Kasnije su veća plemena nailazila sa istoka, pre svega preko Anatolije. Ovi rani naseljenici prelazili su Dardanele, dolazili u Trakiju i tu su mnogi od njih jedno vreme zastali da bi zatim produžili da naseljavaju plodnije delove Balkana.

    Kad su naišli novi naseljenici oni raniji bili su primorani da naseljavaju područja duž reke Dunava. Vremenom je došlo do prenaseljenosti, što je primoralo pojedina plemena da se upute dalje preko evropskog kontineta, i to uglavnom u tri pravca: na prostor subtransilvanskih Alpa, u panonsku ravnicu i na subalpsko zemljište.

    U kasnijim kretanjima jedna grupa je odlazila putevima između Karpatskih Alpa i reke Dnjepre, a zatim se raširila po prostorima koji su danas naseljeni Česima, Slovacima, Poljacima i Rusima, i najstarijim stanovnicima Ukrajine. Ova grupa je indetifikovana kao slovenska, a imala je i neke podgrupe, koje su se integrisale sa drugim manjim grupama koje su posedovale svoju posebnu kulturu i jezik koji je sadržao i neke slovenske reči. To su bili Estonci, Latvijci (Letonci) i Litvanci.

    Severnogermanska grupa se pokrenula iz Panonske ravnice. Bila je sastavljena od sledećih grupa: Germanske, Danske, Flamanske, Švedske, Norveške, Britanske, Škotske, Velške, Irske, Belgijske i severne Francuske. Hungari ili Ungari bili su ranije naseljenici koji su se sastojali od balkanskih rašanskih plemena koji su izgubili jedan deo staroevropskog rečnika, ali nisu izgubili svoje osnovne karakteristike koje ih izjednačuju sa drugim evropskim narodima.
    Subalpska grupa vremenom se razvila do sledećih narodnosti: italijanske, južnofrancuske, baskijske, portugalske i španske.

    Balkansko poluostrvo prvi je nastanjeni region i on je predstavljao odskočnu dasku za naseljavanjeo stalih delova Evrope. Narodi koji sada nastanjuju Balkan ustvari su ostaci plemena Rašana koji su tu živeli od najstarijih dana i nikada se nisu potpuno iseljavali, već su u osnovi ostajali na svojim pradedovskim prostorima. Jedini izuzetak bili su Grci, koji su znatno kasnije naselili antički prostor.

    Zadržaćemo se na tragovima najranije civilizacije duž dunavskog basena gde su nađeni artefakti koji su pripadali grupama za koje se ne može vezati nikakva migracija i za koje ne postoji vremenski okvir pomoću kojeg se može utvrditi kad su te grupe došle u taj region ili u neke druge delove Evrope u kojima su arheolozi našli slične relikte.

    Bilbija je istakao da je, zahvaljujući azbuci srpske ćirilice, po prvi put moguće čitati i razumeti, edrurske, etrurske i likijske spise iz kojih se može utvrditi veza i poreklo, jer oni sadrže mnoge reči koje se nalaze gotovo u svim jezicima Evrope, što ukazuje na postojanje jednog ranog evropskog jezika, koji je grana indoevropske jezične porodice.

    Najnoviji pronađeni elementi ovog jezika, ukazuje na činjenicu da je najveći procenat reči koji se javlja u etrurskom pismu dešifrovan pomoću reči u srpskom i italijanskom jeziku. Najverovatnije objašnjenje moglo bi biti u ovome: Mnoge reči iz starog etrurskog jezika preživele su blagodareći stalnoj upotrebi u srpskom jeziku. To je najviše bilo zato što narod koji je živeo u dunavskom basenu i na Balkanskom poluostrvu sa tog područja nikad nije odlazio, osim ako se povlačio u planine, duž strmih kanjona Drine, Pive, Tare i dr. odakle su odlazili na plodna polja i na područje Raške bogate mineralima. Taj prostor je bio privlačan i zbog brojnih toplih izvora.

    Rimljani su znali za prirodna bogatstva i zbog toga su u 3. veku pre Hrista izgradili puteve i počeli da kopaju razne rude na prostoru današnje Srbije. Za uticaje i promene nastale u toku boravka Rimljana, osobito u Srbiji i Dalmaciji, Bilbija primećuje da taj period istrije balkanskih naroda, osobito srpskog, od dolaska Rimljana do perioda dinastije Nemanjića nisu detaljno proučili ni istoričari ni lingvisti. Najvećim delom bio je zanemaren. Uz ovu napomenu, Bilbija opet ističe značaj ćirilske azbuke za tumačenje i razumevanje etrurskih natpisa.

    Između ostalih spomenika, treba naglasiti da je lidijski spomenik podignut u čast palih heroja lidijske konjice, u Sardu, prestonici kraljevstva Lidije, najznačajnijem kulturnom i političkom censtru Male Azije.

    Azbuka pronađena u Sardu proširila se po celom svetu. Inače, Lidija je dostigla svoj zenit za vreme kralja Alijata 619. - 560. pre Hrista. Poslednji kralj bio je Cirus.

    Tvrđava Sard koju Liđani nazivaju KOS bila je, značajni kulturni centar starog sveta i kad su njeni građani bili primorani da napuste grad, razišli su se na sve strane, ali su se pre napuštanja dugo borili da ga sačuvaju. Na mremernoj ploči stoji tekst na lidijskom jeziku o junačkoj odbrani lidijske konjice.
    Početni tekst glasi:

    TI ISTI SARDI ČASNO PALI U BOJU IMAJU IME NAŠE LOZE.
    srpsko_poreklo- 79839 - 23.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Vinčanska kultura i tri svetska serbo-raška carstva



    ВИНЧАНСКА КУЛТУРА И ТРИ СВЕТСКА СЕРБО - РАШКА... by MrPravoslavac95
    srpsko_poreklo- 79773 - 21.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Dr. Jovan I. Deretić: Biblijski Srbi


    srpsko_poreklo- 79772 - 21.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

    Hrišćanstvo i Srbi: Jovan I. Deretić


    srpsko_poreklo- 79703 - 19.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Miloš S. Milojević, Sima Lukin-Lazić i srpski Indoevropljani (1)


    Kao što je Lamartin rekao, da SRPSKA ISTORIJA NE TREBA DA SE PRIČA, ILI PIŠE, VEĆ DA SE PEVA, tako isto bih ja rekla za ovu dvojicu izuzetnih srpskih kulturnih i nacionalnih radnika. Jer o MILOŠU MILOJEVIĆU i njegovom sledbeniku SIMI LUKIN - LAZIĆU uistinu bi se mogla napisati epopeja. Lukin - Lazić je bio divan, a Milojevićeva figura je u svakom pogledu grandiozna! Devetnaesti vek je dao veći broj takvih sinova srpskog naroda, no s obzirom na ovu studiju i na njihov rad na istoriji Srba, ja u sebi nosim osećaj posebne duhovne povezanosti upravo u odnosu na ova dva vrla, neumorna radnika! Za ovakve duhovne veze vreme ne postoji i svojim stvaralaštvom i Milojević i Lukin-Lazić ostaće zauvek na stupnju mladenačke ustalasanosti i stvaralačkog žara, uz njihovu trajnu prisutnost u svakom poslu ove vrste. Obojica su u svojim bićima bili zapojeni istim idealima, koji nose i mene! Stoga njihova istorija nije uobičajeno prazno i netačno ponavljanje tendenciozne i falsifikovane nauke, već je ona sva - od prve do poslednje stranice - odraz njihovog ličnog istraživanja, s ciljem iznalaženja pravih dokumenata. Kako se između dva rata u jugoslovenski orijentisanim školama prava istorija srpskog naroda uopšte nije predavala pravilno, na žalost - danas još manje! - utoliko su nam njihova dela vrednija - svako na svoj način. A to znači, da je isti ideal obojice u njihovim delima oblikovan prema nameni, koju je svaki od njih svome delu dao.

    Miloš Milojević je želeo da ostvari jednu - kao što je i on sam bio - grandioznu istoriju Srba, dok je sledbenik mu, Sima Lukin - Lazić imao u vidu - u prvom redu - "prostog srpskog čteca". To nikako ne znači, da njegova dokumentacija nije naučna. Naprotiv!

    I njegova kao i Milojevićeva misao kipte mnoštvom svedočanstava, činjenica, dokaza, samo je Lukin-Lazić pisao svoju knjigu više novinsko - polemičkim stilom zbog velikih srpskih neprijatelja, hrvatskih nacnonalista, među kojima je živeo i koje je - prema tome - dobro poznavao, dok je Miloš Milojević - mogli bismo reći - grmeo snagom svojih naučničkih napora - kroz večnost... Druga razlika među njima jeste, da su Milojevićevi planovi - u stilu s celom njegovom ličnošću - bili neoporecivo grandiozni. Na žalost - u toj svojoj veličini on je ostao neshvaćen za života, a pokopan posle smrti. Neki njegov anonimni prijatelj, koji je pisao Milojevićevu biografiju u impozantnoj kolekciji "Biografije znamenitih Srba XIX stoleća", rekao je, između ostaloga, da su ga neki savremenici - zbog neshvatanja njegovih velikih planova - gotovo proglasili čovekom rastrojena duha- To je nacionalna sramota! A da bi lekcija koju iz toga možemo da izvučemo bila potpunija, citiraću ovde jedan deo pogovora, koji je za svoju istoriju sam Milojević napisao, u nadi, da ni jedan čitalac nikada neće zaboraviti ni jednu njegovu reč, napisanu pred njegov put po Staroj Srbiji:

    "Ali nas je SAGOREVAJUĆA LjUBAV SPRAM SVEGA ONOGA ŠTO JE NEKADA BILO SRPSKO - primorala, da učinimo namišljeno. Mi smo krenuli sa čeličnom i nadljudskom voljom, ili skupo - i što može biti skuplje dati glavu, ili videti slavu nekadašnju i veličinu srpsku sa njenim svetinjama i uzvišenostima- njene nekadašnje sile i moći svetih, divnih i nepostižnih kraljeva, careva i vladalaca srpskih sa STARIM SRPSKIM NARODOM. "

    Biće možda takvih, koji će prethodne retke nazvati već toliko vulgarizovanim izrazom - šovinizam. Ali, zašto bi ljubav Srbina prema svemu što je vezano uz njegovu zemlju i uz njegov narod, bila šovinizam?! Zar ljubav prema rodnoj grudi i prema drugim sinovima na njoj rođenim predstavlja porok? Zar to - čak i po najnovijoj biološkoj nauci o naslednim genima - nije nešto sasvim prirodno i sasvim normalno?

    Zašto bi - npr., bilo normalno i dopustivo, da se hrvatski nacionalisti pred zapadnim svetom toliko ponose svojom "hrvatskom" domovinom, posutom krvlju nevinih srpskih žrtava, pa da se ponose i velikim krivcem za te žrtve - Stepincem, izražavajući to javno, preko televizije svetske metropole - Pariza, a da se Srbinu uskraćuje svaka manifestacija njegovih osećanja prema svemu što je srpsko i što je stvarno uzvišeno?

    Zašto je Škipima, odn. Šiptarima dopušteno najcrnje varvarsko bešnjenje u odnosu na srpski narod, srpske verske svetinje i kulturne spomenike, dok je svaka Srbinova reakcija odmah - nacionalizam i velikosrbizam?! Šta bi danas rekao grandiozni Miloš Milojević, kada bi video, kako neznalice upropaštavaju sve srpske duhovne vrednosti, on - koji je tražio da se formiraju ekipe od stotina srpskih naučnika, baš u cilju očuvanja tih vrednosti?!

    Možeš li da oprostiš, draga Seni?! - upitao bi pesnik, a ja ću najzad da citiram odeljak iz Milojevićevog pogovora, iz kog će se videti, da se kroz svaku epohu provlači izvesno mračnjaštvo upereno protiv svega što je najbolje, najčestitije, najvrlije, najproduhovljenije, najpametnije? Ne zaboravimo, da se pod uticajem Milojevićeve škole, sa svim njenim pripadnicima, razvio u Rusiji veliki intelektualni pokret, poznat kao SLOVENOFILSTVO i PANSLAVIZAM! Mišljenja sam, da je baš u ovome tajna delovanja opskurnih sila, koje su Milojevića najpre onemogućile, a onda mu celo delo zatrle! Jer, kako piše Živančević (str. 8. "Novog Pokoljenja!):

    "RASTURENO OD VLADIVOSTOKA DO JADRANA-

    SLOVENSTVO I DANAS LIČI NA OGROMNU SFINGU-"

    Pa se svim silama radilo, što se danas nastavlja u još jačoj meri, da ta OGROMNA SFINGA NIKADA NE DOSTIGNE NA DRUGIM POLjIMA SNAGU, ADEKVATNU NjENOJ GEOGRAFSKOJ RAPSROSTRANjENOSTI:

    Otuda razorna delovanja protiv slovenstva na svim poljima: naučnom, verskom, političkom- Današnji odnos prema srpskom narodu samo je deo te zakulisne igre, jer ako se uništi taj centralni deo korena cele slovenske rase, to bi - u prvom redu - bilo čupanje korena sećanja na daleku i slavnu prošlost, koja je nekada držala čvrstim vezama jedinstva SRBE kao KOREN SLOVENSTVA! Zar te iste mračne sile nisu već iskorenile sve Baltičke Srbe i Srbe Centralne Evrope?. Od svih njih je preživeo i doživeo naše doba samo jedan veoma mali broj Srba Gornje i Donje Lužice, okružen morem samih Germana, odn., najvećim delom - pogermanjene braće! I nad njihovom sudbinom je Miloš Milojević pisao istoriju krvavim slovima! Eto zašto je svaki srpski nacionalni osećaj "šovinizam", ili "velikosrpstvo"! Pri neprekidnom ponavljanju takvih besmislica, treba izazvati u svakom srpskom čoveku osećaj manje vrednosti i nepouzdanja! A kad jedan narod dopre dotle, dalje on sam sebe briše i ubija! Stoga ćemo lako shvatiti gorčinu, kojom je Miloš Milojević pisao u svome pogovoru sledeće:

    "Od ove sveske, kao i celog dela u izišavše obe sveske, ostalo nam je rukopisa još za deset pečatanih tabaka, koje ne mogasmo napečatiti zbog male društvene pomoći određene za celo delo samo u 70 duk.c., a nas ono staje preko 140 duk.c. Celo je dakle delo, i AKO JE SAMO PO SEBI KONSPEKT (A I PROGRAM KAKO VALjA DA SE NAPIŠE NAŠA ISTORIJA užasno OVIM SKRAĆIVANjEM NAGRĐENO I OSAKAĆENO.Mi sada radimo PRVU NAŠU ISTORIJU, a NE KAO OVE "ODLOMKE SAMO KONSPEKT I UPRAVO PROGRAM KAO ŠTO REKOSMO, ONA ĆE IZNETI PREKO 16 SVEZAKA KAO ŠTO JE PRVA U TOM DELU KAD (I AKO) UGLEDA SVETA BIĆE POPRAVLjENE SVE MAHNE, POGREŠKE I NEDOSTATCI, kojim, je ovo delce prepunjeno. Tako isto, kada preštampamo i našu pripadajuću ovom delu i sada izlazeću mapu, popravićemo i na njoj- pogreške, kojih je prepuna, no i sa ovima za sada najsavršenija i najbolja mapa SRBA I SRPSKIH zemalja, kao što su i ovi "Odlomci" - pokraj svojih neizbrojanih mahna i pogrešaka. - opet najsavršeniji deo istorije našeg srpskog naroda. Uz jedno drugo izdanje biće navedene i sve prepone i smetnje od strane naših zavidljivaca i sebičnih šarlatana, koji nam, evo, celog veka bez ikakva uzroka, neprestano smetaju i sprečavaju, da ovako jedino korisna za sada, dela za naš narod, izdajemo i obelodanjujemo- "

    Istina koju dalje Miloš Milojević iznosi o smetnjama i ljudima veoma je teška i svako, ko želi da je sazna, može to da pročita u Milojevićevom delu-

    A zašto je Miloš Milojević ovu svoju Istoriju nazvao samo "Odlomcima istorije srpskoga naroda-", to može da se shvati tek pošto se upozna njegov pogovor, gde nam on saopštava, da tek sprema pravu i potpunu istoriju. A opseg te istorije je zapanjujući: "16 svezaka kao što je prva." Prva njegova sveska ima 246 strana, što znači, da je njegovo sveukupno istorijsko delo trebalo da ima skoro 4.000 strana! A SRBIJA NIKADA NIJE DOŽIVELA DA TO GRANDIOZNO DELO - POTPUNO U STILU CELOKUPNE MILOJEVIĆEVE LIČNOSTI - VIDI! Zašto? Zbog koga? U svakom slučaju zbog otvorenih, ili maskiranih neprijatelja srpskog naroda i Slovenstva uopšte! Jer te pritajene snage - ne deluju samo od Milojevićevog vremena, ili tek u naše doba! Njihovo prisustvo potiče iz najdavnijih dana, od onda, kada su strana plemena otpočela upadati u Evropu i otimati zemlje od autohtonih Srba.

    Zbog neprijateljskog gledanja stranih sila na rad Miloša Milojevića, a i zbog zavedenih srpskih sinova, koji su poslušno sledili te tuđe i mračne moći, o ovom našem velikom čoveku punom ljudskih i naučničkih vrlina, nikada nije bila urađena jedna valjana biografija. Taj posao takođe čeka sutrašnju Srpsku akademiju znanja! Apsolutno je neophodno, da se pronađe Milojevićeva zaostavština, koja se možda čuva u beogradskoj Narodnoj Biblioteci, jer možda je još - kojom srećom tih 4000 strana PRVE ISTORIJE SRBA u pripremi - sačuvano. Možda vreme još nije nagrizlo papir i izbrisalo rukopis. Možda se s tim rukopisom nalazi i njegovih devet svezaka putopisa, takođe neobjavljenih; pa četvrta knjiga "SRPSKIH OBIČAJA" i poveće delo "Nemanjica"- Uz to, jedna sasvim kratka biografska napomena o njemu kaže, da je iza njega ostala ogromna građa, zasnovana na pogledima i načelima njegove srpske propagande- Takođe je veoma važno, da se pronađe ta njegova etnografska i geografska mapa Srba i srpskih zemalja u Turskoj i Austriji, jer je sasvim pouzdano, da će se pomoću nje najbolje moći ustanoviti, gde je još sve bilo Srba u njegovo vreme, koji su od onda do danas, da se poslužimo Milojevićevom rečju - mnogi utamanjeni! Utoliko više - kako toj karti, tako i celom Milojevićevom delu - pridajemo značaja, što je njegov anonimni nekrologičar ovako izrazio:

    "Milojević je preminuo- a razvitak događaja pokazao je i pokazuje, kako je on RAZLOŽITO GLEDAO NA SRPSKU NARODNU STVAR ONDA KAD JE U TOME BIO USAMLjEN- "

    Pa dalje, kako Milojević:

    "- osvetljavaše daleku, daleku prošlost naroda srpskoga; osvetljavaš tamne kutove prostrane otadžbine Srbinove i na toj svetlosti mi poznadosmo, što nismo poznavali- "

    ***


    Pa dokle su išli ti "tamni kutovi prostrane otadžbine Srbinove? Dokle je išla daleka, daleka prošlost naroda srpskoga?"

    Uzdamo se, da će jedan od prvih poduhvata buduće Srpske akademije znanja biti jedno novo izdanje Milojevićevih" Odlomaka istorije srpskih - zemalja" (I i II tom), kao i novo izdanje "Srba u davnini" Sime Lukin-Lazića. Tako će svaka srpska kuća i svaki pojedinac Srbin moći da ima jedno od ta dva izdanja kao neku vrstu srpske Biblije, na kojoj će se odgajati buduća pokoljenja, upravo onako, kako to veoma pametno rade Jevreji, učeći svoju decu po svojim jevrejskim tradicijama, u svojim specijalnim školama, pomoću svojih posebnih knjiga. Jedna rasa može samo tako da se održi i da ostaneverna samoj sebi, dok sve drugo, npr., svaka vrsta internacionalističke ideologije, otupljuje ljudski duh i stvara ono, što imamo danas - jedno bezoblično "potrošačko društvo", bez obzira o kom se društvenom sistemu radi, koje živi samo zato da dobro živi, jedući postepeno svojim pojedinačnim i opštim egoizmom - i samo sebe.

    Istakla sam štampanje novih izdanja te dve srpske istorije kao nasušnu potrebu, zbog neprocenjive vrednosti svedočanstava, koja one sadrže. Međutim, i u tom smislu između njih dve ima jedna izvesna razlika. Jer Sima Lukin-Lazić je napravio jedan - rekli bismo - brzi pregled smena događaja, vodeći računa o nivou i najjednostavnijeg "srpskog čteca", dok je Milojević - na njemu svojstven način - kad god je mogao, išao i u dubinu. Stoga bi bilo neizrecivo i neopisivo važno, da se nađe njegov rukopis neštampanih 16 tomova! Ko ma i najmanje poznaje stil rada ovog naučnika on može da zamisli ogromnost sabrane građe.

    Dakle, idući u dubinu vremena i prostora, a budući, da su mu u Moskvi bila dostupna brojna dokumenta izvan našeg domašaja, Milojević je dodirnuo i najudaljeniju nam zemlju - Kinu. Na taj način on neposredno zastupa Pikteovu tezu o "ogromnom i brojnom narodu, koji je u jedno davno vreme širio svoje grane od Indije do Atlantika", što bismo mi - na osnovu Milojevićevog učenja - mogli da ispravimo - u stvari, od Pacifika do Atlantika. Ujedno, Milojević daje odgovor i na Pikteovo pitanje: "Koji je to narod bio, od kog potičemo mi svi drugi, mi Evropljani- ?" Nema nikakve sumnje, da je to bio SRPSKI NAROD, pa u tom smislu, polazeći od Milojevićevih - kako je on rekao - programa i konspekata - a zatim, prorađujući njegovu bibliografiju, možemo samo o NEKADAŠNjIM SRBIMA U DANAŠNjOJ KINI, KOJA U TO DAVNO DOBA UOPŠTE NIJE BILA KINESKA, DA NAPIŠEMO - samo o tom problemu - sigurno bar novu hiljadu strana. Evo prvih obaveštenja Miloša Milojevića u tom smislu:

    "Da su Srbi odista od iskoni živeli preko Himalajskih planina na današnjem tzv. Tibetu i u tzv. Kitajskoj imperiji, pa od ovih čas potiskivani dalje Sibiru, čas opet pokoravani i prelivani u Kitajce, imamo suviše kako istorijskih data, tako i ostataka tragova o istome. Borbe ovih Srba sa Kitajcima ovi su nam poslednji unekoliko opisali, nazivajući - po svome običaju - raznim imenima i ne mogući izgovoriti pisme "R", nego uvek kao "L", ili "M", itd.

    Nazivaju ih čas SJAMBIMA, SELBIMA, itd. Uračunavajući ih čas u Mongole i ostala plemena, a čas opet u Srbe, dokazujući: da se jedni u druge slivaju i sl. Još u najstarija vremena, evropske đeografiste znadu za zemljuSERES - SERBES - i narod tog imena, kome - ne znajući pravog značaja - kao što je pogotovu svuda i danas - dovode ga čas od finikijske reči SSAERBAHH, koja - vele - znači udaljenu stranu, a čas opet od rimske reči SERUM - svila, koja postaje od rečice SER i koja znači ništa manje ni više do svilenu bubu, itd. Razume se samo po sebi, da ovakvo tumačenje i NAGAĐANjE ne vredi ništa, kao i finikijska reč, koja znači daleko, udaljeno, tim pre, kao da za finikince - Afrika, Baltijsko more čak u Evropi, itd., nisu stvari još dalje, a naročito Japan i ostrvi okeanski, a po nekima čak i

    Amerika- Sami Finikinjani su tu zemlju nazivali SAERBAH, otkuda je i onolikih umetnika H i S (N, S), htejući samim tim označiti Srbe i Srbiju. Stvar je u ovome: što tadanji stari narodi o tojSrbiji i Srbima ništa drugo nisu znali, do ovo:

    da se prostire od Himalaja do Sibira i Skitije, ili srednje Azije. Od 14 plemena, neki spominju samo neke "ljudojede"; mi smo od njih neka spomenuli, a od gradova JSREDON, SERICA i SERA - SERBA. - No ukoliko nam nije ništa ostavljeno o Srbima, u toliko nam po nešto nadoknađuju kitajske pametarnice i njihova znanja o njihovoj današnjoj zemlji.

    Kitajci ni najmanje ne kriju ovo: da su se na nekoliko tisuća godina pre Hrista doselili u današnji KITAJ, koje sa ostrva, koje iz druge, toplije zemlje preko mora - Afrike - a koje iz pribrženih zemalja; da su u današnjem Kitaju zastali sasvim druge narode, drugog tipa i jezika; da su ove - koje istrebili i prognali, a koje opet prelili u svoj sopstveni narod, itd, kao što i dan današnji čine sa svima azijskim narodnostima, koje dođu u veći, pa i manji dodir s njima, a da su u samoj stvari Kitajci i u ovome došli do najvećeg savršenstva, o tome nema sumnje. Tako isto, da su nađeni tu starosedeoci odista bili tipa belog, tj. SRPSKOG, kao što nam svedoče današnji:

    tzv. USUNI, SAFIRI i SERBIRI - SRBI, ili - kao što ih još drukčije zovu muhamedanci - Ćafiri- o tome nema nikakve sumnje, niti to odriču Kitajci, koji se još i danas hvale svojim crnim mongolsko - etiopskim tipom- Da je taj NAROD GOVORIO I DRUGIM JEZIKOM, NEPOJMLjIVIM ZA STARE KITAJCE, takođe nema sumnje, KAO I DA JE SE ZVAO MNOGIM RAZNIM PLEMENSKIM I PREDELNIM IMENIMA, koja Kitajci - po svom običaju - predevahu u čudnovata i obična stvarna, tj. davajući im druga imena, podobna nalazećim se oko njih stvarima i životinjama, itd. takođe nema nikakve sumnje. Tako isto, da su Kitajci, i ako su predevali srpskim plemenima imena, - opet nekako sačuvali ono prvobitno SJAB, SJABRI, SJAMBRI, SELBI, SEMBI, tj. SRBI, itd., čak do 300. g. posle Hrista, već prelivenim u tuđine, samo zato, da bi ovima pokazali, da nisu jedan narod sa Srbima-, te da bi one silnije i veće brojem mogli, po svome običaju, lakše progutati, u svoju narodnost preliti, itd., takođe nema nikakve sumnje. Naposletku, da su se Srbi večno borili sa svojim ugnjetaocima i nasilnicima, Kitajcima, Mongolima, Mandžurima - čas prelivajući se, državno - po sili i politici u ove, čas begajući od njih u udaljenije zemlje, a kad ih Kitajci, raširivši svoje granice i tamo nalažahu, onda se opet boriše s njima, begaše, prelivaše se u njih itd. Takođe nema ni o tome nikakve sumnje. Ovo nam poslednje još svedoči i istorija naroda TANGUTA koji se oko 2282. g. pre Hrista preseliše, ili upravo izbegoše iz Kitaja u Huhunoru, a kad Kitajci i ovde dođoše, oko 444. g. pre Hrista, dakle - posle 1838. g; od njih onda koji mogoše, pobegoše čak na zapad, a koji ne mogoše, pokoriše se i docnije sliše se u Kitajce, itd (Vidi Ist. Tib. i Hunor Joahin, st. 1., t. I.).-

    Ali, pre nego što bi napomenuli ovo: da Kinezi drže, da od postanka njihove države ima već više od 20.000 godina; da im učeni Evropci ovu starinu priznaju samo od 3.082 g. pre Hrista; da su njihovi veliki imperatori Fo-hi, Jao i Hun već bili tako državno razvijeni, da su prosecali planine, skopavali bregove, brda, pa čak i cele planine, provodili kanale, oceđivali baruštine- "1

    Ovde Milojević daje jedan kratak komentar o Kinezima, koji na ovom mestu nije potrebno navoditi, pa ćemo uzeti nastavak njegovog teksta mada dalje, na istoj strani, gde on kaže:

    "Pre svega,- valja da kažemo još nešto, što je neophodno nužno, da znamo, čitajući kineske, tako da ih nazovemo, propagandno državne pametarnice, zemljopise, statistike, itd. Ovo je tim važnije i nužnije, što i sami Kitajci priznaju i tvrde

    DA VALjA SVAKOM NARODU IZVRTATI IME, JEZIK, itd, JEDNOM REČJU

    - SVE i SVA pa ga slivati u sinove Bogdihana u podnebesnoj i jedinoj na svetu imperiji- To što hoćemo i moramo da kažemo, jeste ostatak vidimih predmeta, koji se uzdižu i uzvišavaju i koji zatrpavaju tamom i mrakom možda već istrulele čelične, ogromne i junačke kosture srpske u njihovim jadnim i žalosnim grobovima i grobnicama, kao jedinim znacima i ostacima o nekadašnjem tamošnjem svom živovanju. Ma koliko da je se upinjala sva najrafiniranija, najveštija, najuzvišenija državna i ukupna mudrost prastarih Etiopa - Mongola i Kitajaca, pomognuta svima na svetu najpodlijim i najnečovečnijim cpedstvima, samo svojstvenim mongolo - tursko - etiopskim plemenima i ostalim njihovim rođacima - opet nije bila u stanju utamaniti i iskoreniti te vidime duhovne znake nekadašnjeg življenja srpskog u svim onim nekadašnjim prastarim svojim, a sada tuđim zemljama! To ne učiniše ni njihovi rođaci Germanci, ni bliži Bugari, Mađari i ostali, pa ni udaljeniji potomci Elina i Rimljana i ostali! Tako, dakle, ostadoše sva sretstva i svi načini uzaludni, TE I U OVIM ČISTIM SRPSKIM IMENIMA GRADOVA, SELA, REKA, JEZERA, PLANINA, MESTA, RAZVALINA, itd. nalazimo JASNE I PRAVE DOKAZE NEKADAŠNjEG ŽIVOVANjA SRPSKOG, u bivšoj ovoj nekada njegovoj, a sada tuđoj zemlji i državi. Tako da počnem od Tibeta: NANO-he; kad joj se oduzme ovo kinesko - he, onda izlazi čista naš NANA, BOŽAN, MILOVAN, ČUJAN, ČEDO, JARAK, SILA, LUJAN, MANjKA, SALEB = SAREB, DRAGOR, MILI, POLjAČA, MALIN, SJAMBRA ili SRBICA, SARBILIN, ŠIBAN, BOŽAN, CIČA SABIJE, SAMBA ili SARBA, SRBI, RUPELj, RUDNIK, NEDA, JARA, SANjARIN, GORA, LUČ, itd "-2

    Prekidamo nabrajanje, jer se tome mora posvetiti sasvim posebna studija, izrađena na osnovu prethodnog Milojevićevog teksta, geografskih karata, kojima se on sigurno u Rusiji koristio i drugim starim geografskim mapama- Jer - sve što se ide dalje u prošlost - ne samo u slučaju Kine već i Indije, Grčke, Italije i svih drugih zemalja između Indije i Atlantskog okeana, broj srpskih toponima i hidronima je veći. Na ovom mestu kod Milojevića se nalaze tri strane krcate imenima, što iznosi - otprilike oko 710 imena! Imenima su ispunjene strane "Odlomaka-" 79, 80. i 81. Na 8H strani pak, Miloš Milojević zaključuje:

    "Ovolika pobrojana mesta, koja čisto srpska imena nose, držimo, da će svakoga ubediti o navedenom-.. Kad bi se kitajska imperija, kao i Azija, srednja i ostala, proputovala, kako treba i valja, onda bi se možda našla još po koja plemena, koja, ma i pokvareno, govore srpski, a naročito u užasnim gudurama i provalijama!

    Ne treba samo zaboraviti tu okolnost što još i dan današnji mnoga azijska plemena nose imena srpska . Osobito, kad se uzme, da u Kitaju ima vojenih naroda, koji nose imena takva, kao SIBOJE - SRBOJE, pa OSETI - naši OSEĆANI u Bosni- "

    Napustićemo ovde ono, što još Milojević govori o "Kitaju", da bismo predstavili čitaocima još jedan veoma snažan argument u prilog njegovih tvrđenja.

    19. februara 1981. g. doneo je "Chicago Tribune" sledeću obavest o "Najstarijoj "kineskoj" mumiji", iz koje se vidi, da ona ne predstavlja ženu kineskog tipa, već plavu ženu bele rase-

    Za divno je čudo, koliko ovo naše "napredno" doba, beskrajno jednostrano i ograničeno u odnosu na mnogo što-šta, površno prelazi preko gotovo svih stvari, koje se ne odnose na materijalno blagostanje! Prezauzeta ovim poslom, nisam mogla da se zainteresujem, da li su već u vezi s ovim otkrićem napisane kakve studije, ali ipak moram da izrazim svoju zaprepašćenost nad načinom, na koji su o njemu govorile najmodernije ustanove, kao što je, npr., drugi program pariske televizije, na kome je - jedne večeri - vrlo dražesna spikerka, sa smeškom izgovorila, da je: "U Kini pronađena mumija plave Kineskinje-" Evo te vesti:

    CHINA HAS OLDEST MUMMY

    PEKING (UPI) Chinese archeologists have unearthed what is probably the oldest mummu in the world - the 6,470-year-old body of a young blond-haired woman, official reports said.

    The body was found last year at the site of the ancient city of Loulan in the remote and arid Xiwiang region of nortwest China where caravans to Europe later passed, the official People-s Daily said. Reports said the woman-s blond hair was intact, drooping to her shoulders. Archeologists described the face as coldy chimmering but beautiful, with large eyes and muscles that were still elastic.

    "If the 5,000 - year - old mummies of Egypt were acclaimed as theworld-s oldest, then the Loulan woman should count as even older,"the People-s Daily said.The woman, who apparently died at a young age, was wearing clothes and a hat made of leather. The nose was large and the lips thin.CARBON DATING was used to verify the 6,740 ueag age of the remains, the Hong Kong newspaper Ta Kung Pao said Wednesday.

    Archeologists, who found the body during a dig on ground above a river bank, 70 miles from the present day atomic testing ground at Lop Nur, believe the woman was a native of the Loulan region, which later was an important stop on the silk route to Europe.

    Researchers said the extremely dry weather of Xiwiang apparently was the reason the body was so well preserved.


    Čim ovo delo pošaljem za štampu, proučiću malo sve što je - eventualno -o ovom otkriću napisano. U svakom slučaju, ova plava žena bele rase, ne može da bude Kineskinja. Takva interpretacija malo podseća na nenaučnu interpretaciju u odnosu na Albance, koje izvesni smatraju potomcima Ilira zato, što su se nastanili na staroj ilirskoj zemlji...

    Polazeći od Milojevića, a i od svega onoga što je poznato iz istorije - ne samo o "kineskim", već i o Srbima Sibira, po kojima Sibir i nosi ime - ta mumija može da pripada samo nekoj davnoj, plavoj Srpkinji!

    ***


    A tek kakvu studiju treba napisati o Srbima u Indiji, ili - kako Milojević kaže, na osnovu zapisane srpske narodne pesme:

    U Inđiji, u zemlji prokletoj,

    Đe ponesta hljeba za prosforu!"

    Na str. 39. svojih "Odlomaka-" on piše, da su Srbi bili u Inđiji:

    "- za ovo takođe imamo dovoljno data i to:

    1. - U opisima vojevanja Aleksandra Velikog u Inđiji;

    2. - U ostavšim još nazivima mesta u Inđiji, koja još i danas nose - ili čisto srpska imena, ili slična sa ovima. Ovi su nazivi imena mesta - itd, koja jedino u srpskom jeziku imaju značaja i ovim se mogu protumačiti;

    3. - U inđijskim spomenicima;
    4. - U spomenicima srpskog naroda;

    5. - U srpskim imenima lica, mesta, sela, planina, voda itd., kao i u narodnim poslovicama, zagonetkama, obredima, običajima i srotstvu našeg dohrišćanskog verovanja i upravo jednog i istog sa starim Inđijancima - i suviše poznata, nećemo navoditi, van jedne pesme narodnje, koja svedoči: i o nekadašnjem življenju srpskom u Inđiji, i o njegovom utamanjenju u toj prastaroj i prvobitnoj njegovoj otadžbini. Ta je pesma "Sveci blago dijele"..."

    Mi smo ovu srpsku narodnu pesmu u ovom delu već prikazali, pa nema potrebe, da je ponavljamo, do da samo još jednom podvučemo Milojevićeve reči sa strane 46.:

    "...ta imena i nazivi baš i dokazuju još i dan današnji nekadašnje boravljenje i življenje naroda srpskog tamo. Tu dragocenost mi vidimo još i dan današnji - ne samo u Inđiji i Kitaju, nego i u SVOJ AZIJI - samo ređe - (misli: ređe nego u Indiji) - kojom se obistinjava nekadašnje živovanje tamo propavšeg naroda srpskog. Među mnogim i neizbrojnim ostacima, nekadašnjeg živovanja, tamo srpskog naroda, mi ćemo navesti imena mesta i ostalog i to samo takva, koja se još i dan današnji samo u srpskom narodu nalaze i koja se SAMO JEZIKOM SRPSKIM MOGU OBJASNITI I PROTUMAČITI. JER JE NjEGOVA SVOJINA I VIŠE NIJEDNOG NARODA NA OVOM BOŽIJEM SVETU!

    Tako iz pomenutih zapisa Makorova, da navedemo ove mesnosti u nekadašnjim srpskim, odn. indo - evropske rase zemljama, ili sanskritskim nalazimo:- NAGOR, ČARNIGOR- kao u onoj narodnoj pesmi: "ČARNA GORO!"- KOBILjE, KOVILjE, STAN, MALABARA, VELESGRAD (današnji VELES u PRAVOJ SRBIJI!)...
    srpsko_poreklo- 79699 - 19.11.2012 : Becov SC - best (0)

    Re: Genetička genealogija


    Nemojte pomisliti da sam zaslijepljen "prvosrbizmom", ali u obzir se moraju uzeti činjenice i logika.

    Mislim da su vaše tvrdnje neporavdane da smo Hunima bili prethodnica ili da smo DOŠLI zajedno sa HrBatima (brđanima), iz razloga:

    Nigdje na Zemlji ni jedan jezik nije bio "službeni" ako nije od osvajača (Rim, Otomansko carstvo, Britanija, Njemačka, Portugal, Španija). Sve i da nije tako, morao bi ostati trag tog jezika ili pisma, u ovom slučaju hunskog, koji je Atila donio sa osvajačima. Na Atilinoj sahrani su održavane "trijaže" ili trijade (trodnevni viteški turniri) što je srpski (slovenski) običaj iz koga su kasnije Grci prekopirali Olimpijske igre (period od otprilike 4 godine, i u tu čast održavan je taj "prekopirani turnir". Vi to i danas imate kod Srba na crkvenim ili ustaničkim saborovanjima, kao i borbe bikova koje su se zadržale iz vremena BAKIZMA. Za Atilu postoji vjerovanje da je Srb (Sloven)! Na sličan način je istrgnut i Lesandar Karanović (Aleksandar Veliki), a danas to čine sa Teslom.

    A. Kljosov (genetičar) tvrdi da genom Srba datira na Humu (Balkanu) od Paleolita (40.000 god. )i da mjestimično ima oscilacija na prvobitni, ali da su one neznate. Prije njega je ovo isticao i S. Živanović. Njih čine tri halo grupe, jedna se jedno vrijeme izgubila, da bi se kasnije i ona pojavila. Kuda su išli, šta su radili, to će vrijeme i nauka pokazati. Naravno da se danas razlikuje negdje oko 20 halo grupa i podgrupa i da su međusobno različite. Ali, kada bih mogli vratiti mapiranje na početak vrste, onda bi taj genom bio samo jedan.

    Takođe, iz vremena prvih zapisivanja, postoje tragovi o bivstvovanju Srba (Venda) na ovim prostorima i u Evropi.

    Najnovija genetska istraživanja pokazuju da su Srbi ovdje od pamtivjeka (samo pod različitim imenima određenih grupač na određenim prostorima i u određenom vremenu). Npr. Geti, Kelti, Iliri, Tračani (Rašani), Feničani, Medi, Vendi, Sloveni, Tribali, ili danas: Hercegovci, Semberci, Krajišnici, Crnogorci, Šumadijci itd. Ovo još samo Nijemci i pape opovrgavaju jer oni misle da su oni domicijelni, pa nam pišu istoriju, kao i sad, poslije "Dejtona" (šta se može, šta ne može naći u udžbenicima...)

    Hrvati jesu došli, ali šačica koja je utopljena u srpsku masu, tako da ih "čistih više nema". Imajte na umu pokatoličenu Dalmaciju, Slavoniju, Liku!

    Slično je sa Mađarima i Bugarima. 1918. u SHS ulaze Slovenija, Hrvatska, Slavonija i Srbija!

    Za definicuju imena Sloveni-Slaveni uzeli ste tursku riječ SAQLAV, koja na našim jezicima nema održivo uporište. Ali, da znaju SLOVITI, SLAVITI, da su SLAVNI, da su S LAVOVIMA, i još koještarije su logičnije nego ponuđena. Sve nam je bliže, bolje, preče ono tuđe. Kada se pominju Sloveni, Turaka nije bilo ni na političkoj niti na obrazovnoj mapi opa nema smisla da po njima tumačimo naše imenovanje. Onda, država Turska je postojala pod tim imenom mnogo ranije, ali na drugom mjestu, rvo na prostoru današnje sjeverne Rumunije-Vlaške, a kasnije desno od Kaspijskog mora, na prostoru današnjeg Turkmenistana i Uzbekistana!
    srpsko_poreklo- 79684 - 19.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Skadar: Srbska prestonica


    Biće nas kad tad, uz Božiju pomoć, ponovo biti!

    srpsko_poreklo- 79623 - 18.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Istina o istoriji Srba


    srpsko_poreklo- 79599 - 17.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Severni Srbi: Germanija


    srpsko_poreklo- 79347 - 10.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Grad Sarad


    srpsko_poreklo- 79346 - 10.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

    Srbi i Arbanasi (Arnauti-Šiptari)


    srpsko_poreklo- 79345 - 10.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Dačka Srbija - Dakija


    srpsko_poreklo- 78893 - 06.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Tribali-Srbi


    srpsko_poreklo- 78781 - 04.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Nino Belov-Jovan I. Deretić


    srpsko_poreklo- 23182 - 02.01.2010 : Zeljko Tomic Sokolac - best (0)

    RE: Kako je nastala lažna istorija Srba


    Za dotičnog gospodina Antića nisam čuo ali sam mnogo razmišljao o ovom njegovom problemu. Kao prvo, zbog ostalih posjetilaca, da objasnim da u 7. vijeku Evropa nije bila povezana sa dobrim putevima, a smatra se da je tada na Balkan došlo bar 150. 000 osoba koje su "prepješačile" čitavu Evropu. Predpostavlja se da du bili primorani da napuste svoja vjekovna ognjišta zbog najezde nekih osvajača.

    Lično sam došao do zaključka da je to bilo moguće ostvariti jedino dolinom rijeke Dunava. Svi dobro znamo da je Dunav evropska rijeka koja je od vajkada bila međunarodni plovni put, da ne kažem i žila kucavica stare Evrope. Međutim, za ovako veliki broj "putnika" trebalo je imati čitavu flotu brodova, barki i čamaca, a tako nešto nije mogao obezbjediti ni najmoćniji car toga vremena. Zbog toga je vrlo moguće da je "veliki talas" naseljavanja na Balkan trajao dugi niz godina, možda čak i dvadeset, i da se radilo o nizu manjih talasa. Drugim riječima, nisu svi uprtili na leđa "po tonu i po brašna" i krenuli preko neprohodnih planina, nego su plovili Dunavom, udaljenost od nekih 1000 kilometara ( Dunav je dug 2850 kilometara). U prilog ovome govori i činjenica da su Srbi tj. Sloveni, prilikom naseljavanja na Balkan prvo naseljavali podunavske krajeve. U ovoj varijanti Stari Sloveni bi izbjegli sukobe sa podunavskim stanovništvom. Međutim, slanje tolikog broja brodova bi bilo dosta skupo, a nema ni nikakvog pisanog traga u istoriji o ovom poduhvatu.

    U istoriji koju sam ja učio prije trideset godina je pisalo da su se "Stari Sloveni kretali dolinama rijeka, goneći stoku, noseći gusle i nejač". Ovo zbog toga da bi izbjegli guste šume i neprohodne planine Stare Evrope. U ovoj drugoj varijanti, moglo bi da bude da su se Srbi kretali dolinom Dunava, a da ih je Vizantija pomagala sa žitom i namjernicama na određenim lokacijama, da ne kažem lukama. Međutim, to otvara čitav niz političkih pitanja da se takva logistika ostvari, i koja ovu (logično prihvatljiviju) varijantu čine gotovo nemogućom.

    Po trećoj varijanti, Srbi ( tj. "Sloveni" ) su se kretali obalom Dunava, vodeći stoku i noseći svoju nejač. Veoma često su dolazeći u žestoke sukobe sa lokalnim stanovništvom, a ponekad bi i plaćali "putarinu" tj. taksu za prolaz preko tuđih teritorija. Svoje "blago" tj. žito, sušeno meso, kože i ostale namjernice su prevozili lađama koje su sami gradili, a koje su se Dunavom kretale uporedo sa njima.

    Vjerujem da većina današnjeg stanovnika Balkana svoje pretke treba tražiti u tom, rekao bih poslednjem "velikom talasu" naseljavanja ovog područja. Izuzetak su Slovenija i zapadni dio Hrvatske, jer se u ovom slučaju se (po mom mišljenju) ne radi o Srbima, nego o jednom srodnom plemenu.

    Ubjeđen sam da smo mi i Lužički Srbi jedan te isti narod. Po meni, ni jedan slovenski jezik nije toliko sličan srpskom koliko je to jezik Lužičkih Srba. Za vrijeme moga boravka u Njemačkoj upoznao sam jednog jako zanimljivog Nijemca koji mi postade zanimljiv kada mi reče da baš i ne voli Nijemce. Objasnio mi je da je to zbog toga što je on "Sorb" ili prevedeno na srpski "Lužički Srbin". Za one koji hoće da gugluju nešto o njima, njegov narod se na engleski zove "Wends" ili "Wendish people".

    Velika je zabluda misliti da su Srbi u 7. vijeku živjeli u hordama i bili primitivci. Naprotiv, ja sada vjerujem da su imali jako dobru i zdravu društvenu i vojnu organizaciju, u mnogim stvarima napredniju od one koju mi imamo danas: birali su svoje knezove po pameti, hrabrosti i poštenju, vodili brigu o starijim osobama i nejači, a bili su talentovani i za muziku, kao i za pričanje priča tj. usmeno predanje. Ipak, ne treba zaboraviti ni njihovu najvažniju osobinu - Srbi su i tada bili najbolji kao ratnici.

    Kroz svoje redovno školovanje sam učio ruski jezik, pa smatram sebe i dobrim poznavaocem slovenskih jezika. Sa mojim prijateljem Tomasom ( neprijatelj moga neprijatelja je moj prijatelj ) sam se mogao sporazumjeti čak i ako svako govori svojim jezikom - ja na srpski on na sorbiš. Jedan veliki problem Tomasovog ( piše se Thomas ) jezika je da za pojmove koji nisu bili poznati prije par stotina godina oni danas upotrebljavaju njemačke riječi. Uostalom, zar nije isto i kod nas - naš staroslovenski jezik je pokvaren razno-raznim reformama i kao i uticajem turcizama, germanizama, a u novije vrijeme i engleskim jezikom.

    Duboko sam ubjeđen da se jedan stari narod pocjepao i razišao na dvije strane svijeta. Oni koji su ostali na tim prostorima su germanizovani, pa danas ni Tomasova porodica (žena i djeca ) ne govore "sorbiš". U Njemačkoj danas živi svega 60. 000 Lužičkih Srba, od toga 40 hiljada se nazivaju "Gornji Srbi" a 20. 000 "Donji Srbi".

    Da napomenem i to da je pojam Lužički Srbi (Lusatian Sorbs) svoje ime dobili prema Lužici (Lusatia) teritoriji koja se nalazi na području današnje Njemačke i Poljske. Upravo u vrijeme zadnjeg doseljavanja na Balkan, u periodu od 5. do 7. vijeka naše ere, Lužički Srbi su se našli u procjepu dvije velike, poludivlje horde naroda. Sa zapada su bili pod udarom Germana a sa istoka Huna, koje je predvodio Atila zvani "Bič Božji" i koji je živio baš u 5. vijeku, od 406. do 453. godine. Oni koji znaju engleski više informacija mogu da pronađu na internetu, ako odu na Google i pretražuju za riječi "Attila the Hun".

    Da budem malo jasniji, prihvatam stav istoričara koji tvrde da se naseljavanje Balkana razno-raznim slovenskim plemenima odvijalo u talasima, i to u kroz dugi niz godina. U ta stara vremena Balkanom su harali razno-razni osvajači, ali i bolesti, pa se stanovništvo veoma često topilo, tj. izumiralo. Zbog toga su velike sile uvijek imale potrebu da na to upražnjeno područje naseljavaju druge (uglavnom slovenske) narode. Ovo "uglavnom slovenske" podvlačim, jer su i oni rijetki starosjedioci na Balkanu, koji su tamo živjeli prije dolaska ovog "velikog talasa", takođe bili slovenskog porjekla. Međutim, oni su bili preplavljeni Srbima, i u potpunosti su se asimilirali sa njima, izgubivši svoj jezik i običaje.

    Asimilacija fragmenata svih preostalih naroda na Balkanu u jedan konglomerat danas poznat pod nazivom Srbi, bio je moguć zbog toga što su Srbi imali jako dobru društvenu i vojnu organizaciju, pa su zakonom jačeg i većeg uspjeli da nametnu svoj jezik, običaje, kulturu...

    Primjera radi, kada su se Srbi (tj. Sloveni) doselili na Romaniju zatekli su neko vlaško pleme, koje se pred njima povuklo u planinu. Naši preci su ih zvali Vlasi ili Romani, pa se smatra da je i planina Romanija po njima dobi svoje ime. Riječ "vlah" je u srpskom jeziku bio sinonim za "divljaka" tj. "brđanina" ili "gorštaka", pa su zbog toga nas pojedini muslimani (bez ikakvog osnova) pogrdno nazivaju "Vlasi". Ovaj narod se na Romaniji asimilirao sa Srbima, ali u Rumuniji još uvijek postoje kao narod. Ostaci ovog naroda su prisutni i u Srbiji: lično sam se uvjerio da su neka sela u Istočnoj Srbiji, tridesetak kilometara od Zaječara, naseljena Vlasima.

    Mislim da bi trebalo da ti navedem i obrazloženje zašto bi Vizantijsko carstvo platilo brodove i lađe, ili bar pružilo pomoć, nekom drugom narodu da se naseli na područje Balkana. Ako se ne varam, Justinijan Prvi je 527. godine krunisan za cara, u Africi je ratovao sa Vandalima i Ostrogotima, a Langobardi su mu zauzeli veći dio Italije. Sa sjevera su na Balkan nadirala razno-razna varvarska plemena, svi sa namjerom da opljačkaju bogate gradove juga. Zbog toga je vizantijskim carevima na Balkanu bila potrebna tampon zona, tj. narod koji bi ga zaštitio od prodora Kelta, Germana, Huna i ostale gamadi sa sjevera. Za nas Srbe kažu da smo Balkan naselili u periodu između 626. i 641. godine, sa obećanjem Vizantije da ćemo plaćati veoma male takse i da ćemo dobijati vojnu pomoć u odbrani nas samih, a tako i sjeverne granice Carstva. Iz ovoga se vidi da su nas i tada veliki narodi koristili za svoje lične potrebe. Naseljavali su nas na Balkan poslije svake velike kuge ili rata da se nosimo sa narodima sa kojima nismo bili ni u kakvom krvnom srodstvu, a koji su bili naši vjekovni neprijatelji. Jer zemlja bez seljaka ne plaća porez, niti daje vojnike za uvijek aktuelne vojne pohode.
    srpsko_poreklo- 23181 - 01.01.2010 : Lambros Zapadna Srbija, Sokolac - best (0)

    Kako je nastala lažna istorija Srba


    Po J. I. Deretiću i Olgi Luković-Pjanović kod nas postoje dva perioda proučavanja istorije:

    1. prije Berlinskog kongresa 1878. g. , i
    2. poslije Kongresa

    Tadašnje velike evropske sile nisu htjele širenje Rusije na Balkanu koja je od Bugarske pravila balkansku silu. Sazivaju Berlinski kongres, prepravljaju San-Stefanski ugovor dajući tu ulogu Srbiji, ali ne za lijepe oči. Na tom Kongresu Avstro-Ugarskoj dat je mandat da okupira BiH, a Srbima je tada rečeno:,, Preko Drine i Dunava ništa nije vaše'.

    Onda se u Srbiji pojavljuje jedna mala grupa intelektualaca, ali vrlo moćnih, koji uzimaju na sebe da sprovedu ideje Berlinskog kongresa. Na čelu te grupe je Stojan Novaković koji je bio Ministar prosvjete (1880-1883). Novaković (pravnik po struci) smjenuje prof. istorije u Velikoj školi g. Srećkovića (šalje ga u prijevremenu penziju), a na njegovo mjesto postavlja svoga kuma Ljubomira Kovačevića (pravnika) i od tada počinje kod nas priča o seobi Slovena.

    Šta su to seobe Slovena? To je jedna priča da smo mi jedna varvarska sorta - narod, koji je došao iz nedođije, niko nezna odakle, niko ne zna kad. Nema niko podataka kad se to desilo (samo Porfirogenit)

    Postavlja se i pitanje: Kako se mogla desiti takva kataklizma da jedan varvarski narod preplavi Helmsko poluostrvo od Crnog mora do Alpa, od Jadrana do Tatre, a da se nezna kada je to bilo? Što je najgore nema nijednog podatka od bilo kog savremenika da se to desilo, nema opisa nijedne bitke. Gdje je narod koji je bio na tom prostoru? Na tom prostoru su bila ratnička plemena Iliri, Tračani, Dačani, oni koji su bili štit i mač rimske imperije. Rimsko vojno uređenje, pismenost, civilizacija, gdje su ti narodi i sve ostalo? Je li taj narod nestao preko noći, a da za sobom nije ostavio ni jednog zapisa, ni na grobu?

    U postberlinskoj istorijskoj školi se govori da ni u jednom antičkom djelu se ne pominju Srbi, međutim J. I. Deretić i O. Luković-Pjanović navode da je nepresušan broj izvora koji govore suprotno o prethodnoj tvrdnji. Ova istorijska škola se zasniva na činjenicama Konstantina VII Porfirogenita koji je u prvoj polovini X v. bio car Romeje (Istoč. Rim. Carstva). Konstantin nije bio istoričar niti ga ko pominje kao istoričara i pisca. Međutim, napisao je dva dokumenta svom sinu Romanu: jedan (kratki) "O ceremonijama na dvoru", i drugi o "Temama" (Teme su bile administrativne podjele u carevini, kao sada republike). Te knjige su bile u vatikanskoj biblioteci sve do 17. v. Pod okriljem katoličke crkve 1611. g. u Lionu se objavljuje njegovo djelo, ali sada se ono sastoji od 3 dijela. Pored prethodno dva navedena dijela, pojavljuje se dio "O narodima", a u kome se pominje doseljavanje Slovena, koje je u naše škole uveo gore navedeni ministar Novaković.

    Porfirogenit se uzima kao jedini izvor za srpsku istoriju, a svi drugi su odbačeni (antički, srednjovjekovni, srpski, strani). Pouzdano se zna da su prva dva djela Porfirogenitova nastala između 940 i 950. godine, a umro je 959. g.

    Centralna tema kod Porfirogenita je da smo se mi doselili na Helmsko poluostrvo u vrijeme cara Iraklija u 7. v. kao varvarska horda.

    Na osnovu matematičkog proračuna g. Antića (istraživača u Vinči) četveročlanoj porodici u to vrijeme od Ukrajine do Soluna trebalo bi da ponese 1, 5 t hrane, u protivnom bi trebala da postiji svakih 20-25 km prihvatna stanica gdje bi se opskrbili.

    Narodu koji dođe na tuđu zemlju trebalo bi da živi najmanje 6 mjeseci da bi nešto posijali i ubrali.

    Nastavak slijedi, ali ako može povežite ga kasnije sa ovim tekstom neka bude u cjelini.

    Prema Konstantinu tim "Slovenima", koji su navodno došli u 7. v. , car Iraklije je dao pored Soluna na rijeci Bistrici grad Serbiju da se tu nasele. A grad Serbija već postoji prije nego što su Srbi stigli! Porfirogenit govori da pošto im se tu nije svidjelo oni su se vratili nazad preko Dunava. Zatim su se predomislili i onda molili romejskog (vizantijskog) rodonačelnika Beograda da on moli cara Iraklija da im da neki prostor da se nasele. Međutim, u to vrijeme Romeja (Vizantija) nije držala Beograd i nije bio nikakav "vizantijski" upravnik u Beogradu i prema tome nisu mogli nikome da se obrate. Odmah na početku, sa naučne tačke javljaju se neozbiljnosti.

    Porfirogenit stoji u protivstavu sa svim antičkim i srednjovjekovnim istoričarima, jer on kaže da je u vrijeme cara Dioklecijana isti doveo iz Rima neke Romane koje je naselio u Saloni (grad pored današnjeg Splita, bio je glavni grad rimske Dalamacije) i onda su se oni tu naoružali, organizovali i išli na Dunav da drže straže prema Slovenima (ali to je 4. v. kada je Imperija u punoj snazi. Kako može grupa Romana iz Salone da ide držati stražu na Dunavu? ) Na Dunavu su legije. Kako jedna grupa može da stvara vlast unutar vlasti? To je bilo neizvodljivo, jer je tad bila uređena država.

    Porfirogenit piše da su Romani jednom poželjeli da pređu Dunav i da vide kakvi su oni koji žive s druge strane, i kada su prešli tamo našli su mirne i nenaoružane Slovene. Prešli Dunav da ih vide, a ne znaju da tu postoje, a drže stražu prema njima! A onda kaže da se ti Sloveni zovu Javari. Kako Avari u 4. v. , kada su Avari došli krajem 6. v. na tlo Podunavlja. Kakvi Sloveni u 4. v. kada se ime Sloveni pojavljuje tek u 6. v. Postojali su samo Srbi i druga plemena. Pa onda piše da ti Sloveni nisu znali da sa druge strane Dunava ima stanovnika. Da nisu znali da postoji Rimska Imperija, i da ima nekih ljudi koje žive južno od Dunava. A ratovi, sukobi i upadi preko Dunava i jednih i drugih je bila u to vrijeme redovna pojava. Porfirogenit kaže za Srbe da su oni bili u Bijeloj Srbiji, s onu stranu Turske (Mađarsku su "vizantijci" tada nazivali Turskom).

    Međutim, prvo okupljanje mađarskih i srpskih plemana uradio je srpski vojvoda Vladislav 972. g. , koga Mađari nazivaju Geza. Tada je počelo sa formiranjem ugarske države, a konačno je formirana 997. g. Tek od 997. g. se može govoriti o Ugarskoj (Mađarskoj ili Turskoj). A naveli smo da je Porfirogenit pisao svoja djela između 940 i 950. g, a umro 959. g. Kako je onda mogao da piše o nečemu što je 40-ak godina nastalo poslije njegovog pisanja, naravno i smrti?!

    Od Herodota (5. v. p. n. e) pa na ovamo postoji 9 antičkih pisaca koji pominju Srbe poimenično i imamo još nekoliko pisaca prije Porfirogenita koji to čine. Kako je onda moguće da Porfirogenit nije znao za to ime i taj narod prije 7-og vijeka.

    Svi ti antički piscu su znali za Venete, Venide, Vende itd.

    Herodot kaže: "Veneti i Iliri su jedan narod".

    Diokasijus (2. v. n. e. ) pominje Srbe u Iliriji.

    Strabon (1. v. p. n. e. ) nalazi Srbe u Iliriji, od Jadrana do Dunava, a planinu Dinaru naziva srpskom planinom!

    Klaudije Ptolomej (geograf 2. v. n. e. ) pominje Srbe kao žitelje Ilirije i grad Serbinon koji je današnji Zagreb (tako se zvao sve do 1200-te godine! )

    U antičkoj Grčkoj pronađeno je 13 toponima vezano, ne za srpski jezik već za srpsko ime.

    Plinije Stariji (1. v. n. e. ) na predjelu Dalmacije i Hercegovine nalazi spiskove bratstava iz 12. g. n. e. i broj obaveznika koje moraju dati u rimske legije. I sva ta plemena - bratstva koja je pomenuo su i današnja srpska bratstva - prezimena na prostoru Hercegovine. Kako smo se onda doselili u 7. v. ?

    S ovim tekstom je završena tema o tome "Kako je nastala lažna istorija Srba". Ako je moguće objedinite sva tri dijela da bude čitaocima preglednije. Ne kažem da je činjenično stanje ovakvo kakvo je interpretirano, ali treba imati i ovo u vidu.

    Naravno, moram napomenuti da za ovu temu sam koristio prvenstveno predavanja J. I. Deretića o Konstantinu Porfirogenitu održana 19. 04. 2006. g. u Novom Sadu.

    Treba saslušati profesore koji učijahu u stranijem zemljama i govorahu od 7 do 10 jezika, uz to čitahu decenijama, hiljade stranskije knjigami, negoli ove naše kancelarijske dogmatičare koji se (čast izuzetcima ) uglavnom pozapošljavaše po partijskoj (stranačkoj) liniji.

    ХВАЛА ИМ!
    srpsko_poreklo- 19810 - 16.12.2008 : Milutin Milanović Sokolac - best (0)

    Jercegovija, Herceg, Hum


    Prilikom reforme školstva u Njemačkoj, car Fridrih II, naredio je jednom čovi koji se zvao Felbiger da uradi reformu škola (razlog reforme je taj, jer je Caru zafalilo školovanog kadra - podoficirskog, u ratu sa Avstrijom 1256-1263. god i umalo da izgubi rat zbog toga). Tako je čova zvani Felbiger 1265. godine izvršio reformu osnovnih katoličkih škola u selima i gradovima HERCEGOVIJE Šlezije i grofovije Glac.

    Ovdje nema ništa čudno osim HERCEGOVIJE, čiji korijen riječi se vezuje za srpsko jezičko područje u kome je u davna vremena predstavljalo ekvivalent vojvodstvu. Naime, još daleke 1256. godine ( skoro 500 godina prije) titulu HERCEGA na srpskim prostorima nosi župan humski Rastislav, potomak Miroslavljev. (Miroslav je brat Nemanje - osnivača Srbije).

    E, pa ako švabe i ugari nisu tada, a znamo da nisu, pohodili Humom, onda su Srbi živjeli na njihovim područjima, odakle potiče i Hercegovija u Šleziji. U prilog ovoj konstataciji ide i to što se i danas na prostoru Njemačke nalazi oko 160 000 Lužičkih Srba, naših rođačina.
    srpsko_poreklo- 19656 - 07.12.2008 : Dr. Simo Jelača Kanada - best (0)

    O kulturi starodrevnih Srba


    Pisani tragovi o Srbima iz Indije datiraju od pet do šest hiljada godina, a u Evropi od preko tri hiljade godina. Rus Moraskin je pisao da su Srbi jos u svom indijskom kraljevstvu bili na najvišem stepenu prosvete i obrazovanosti, za to doba. Takođe, Kinezi su zapisali da su Srbi napredovali u prosveti i da je njihov car Tanca još tada izdavao zakone. Grčko-rimski istoričar Straban kaže za Srbe iz Kaspijske Serbanije da su trgovali još od dolaska iz Indije i da su na odeći nosili zlato.

    Gilferding za Baltičke Srbe kaže da su imali velike gradove, sa razvijenom umetnošću, zanatstvom i trgovinom, čime su zadivljavali druge narode. Mavro Orbini navodi da su Baltički Srbi u politici imali izvrsne zakone i pohvalne običaje. Srpski istoričari Kovačević i Jovanović zapisali su da su ti pradavni Srbi upotrebljavali železo, bakar, olovo, srebro i zlato. Jirgen Spanut je u svojim studijama zapisao da su na Sinajskom poluostrvu još 4000 godina pre n. e. postojali rudnici bakra "Timna" na oko 60 kvadratnih kilometara sa oko 5000 podzemnih tunela i da su u tim rudnicima pronađeni natpisi, kako on kaže na "filističkom" pismu, što je identifikovano kao pismo kojim su se služili Srbi.

    A Rački piše da su kod Srba pre 2500 godina bila razvijena zemljoradnja i trgovina žitom, te da su bili vešte zanatlije, rudari, dobri graditelji brodova i poznavali su staklo. Srećković piše da su Srbi u Solunskoj Srbiji negovali svoju pismenost i na svoj jezik preveli svete knjige. On takođe kaže da su Neretvljani bili najbolji trgovci i da su imali jaču flotu od Mletačke. Slično je tvrdio i sam Julije Cezar u svoje vreme. Imali su čak svoje tkanine, koje su izvozili i koje su bile veoma cenjene u Carigradu.

    I konačno, akademik Stojan Novaković tvrdi da postoje dokazi da je u Srbiji već u desetom veku postojao snažan književni pokret, u Zeti i Raškoj, na kojim temeljima je izgrađena prosveta, književnost i zakonodavsvo Nemanjićke Srbije.

    Dr Jovan Deretić nalazi pojavljivanje imena Srba i u Bibliji, što je mnogo ranije od zvanične nauke. Po njemu Srbi su ostavili bezbrojne tragove, svuda gde su živeli. Tako je u Maloj Aziji postojao grad Sard u kome su prvi put osnovane škole za matematičare, istoričare, muzičare i astronome. U tom gradu prvi put u ljudskoj istoriji predviđeno je pomračenje sunca. Svršeni učenici ovih škola odlazili su u velike gradove i držali predavanja. Jedan od njih, Grk koga pominje Ksantos, otišao je u Atinu i držao predavanje, ali ga većina slušalaca nije razumela jer su svi stručni izrazi bili na srpskom. Otuda i podatak da su Grci Srbe nazivali Ksantosima.

    Po podacima sakupljenim u Vatikanu, pa čak i u "Svetom pismu", Deretić zaključuje da su Arijevci, Heti, Geti, Iliri ili Kelti sve Srbi. A dr Ranka Kuić, prvi keltista na Balkanu i stručnjak uvršten u 2000 najistaknutijih stvaralaca na zemaljskoj kugli, svojim delom "Srpsko-keltske paralele" dokazuje gotovo genetsku srodnost današnjih Velšana, mnogih Iraca i Škota sa Srbima. Otud je i ponela nadimak "Ranka Velšanka".

    Ona je svoje delo pokazala na svim geografskim pojmovima na terenima koje su nastanjivali Kelti i Srbi.

    Savremeni istoričari tvrde da je prihvatanjem nordijsko germanske istoriografske Berlinsko-Bečke škole Srbima nanet udarac mitskih razmera. Cvijić je Srbe opisao kao veoma inteligentan narod, ali i veoma eksplozivan. P. Dragosavac tvrdi da Akademija nauka nikada neće zavrsiti srpski rečnik, a sto je jos tragičnije da isti još uvek tretira kao srpsko-hrvatski.

    On takođe ističe potrebu za izradom srpsko-sanskritskog rečnika. Na svu sreću takav rečnik se može uskoro i očekivati, pošto na njemu radi Branislava Božinović.

    Nataša Lukić sugeriše kao ključ da je dobro iznaći balans između želja i stvarnosti, kako nas preuveličavanje ne bi odvelo od puta za "više interese". Jelena Milutinović kaže: "Kad je Gete pročitao Hasanaginicu, izjavio je da narod koji ima takvu poeziju zaslužuje da bude prestižan evropski narod, narod koga će svi evropski narodi izučavati upravo zbog toga".

    Ne tako davno, 1984 godine, svetsku javnost uzdrmao je Meksikanac Robert Salinas Prajs objavom knjige "Homerova slepa publika", kojom je ustvrdio da Troja nije u Maloj Aziji već u dolini Neretve i da je Neretva ustvari drevna antička reka Skamander a Gabela je Troja. Robert Salinas u svojim istraživanjima i dalje traga za našim istinama. Naročito ga privlaci misteriozna planina Rtanj, za koju tvrdi da je to srpski Olimp. On takođe zaključuje da je Balkan pupak sveta.

    Idi na stranu - |1|2|