fix
Logo
fix
Nalazite se na Istorija-SRBI_HRVATI
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje
Za pregled svih najnovijih poruka kliknete ovdje

srbi_hrvati- 92913 - 28.04.2015 : Mislav Horvat - best (0)


Od svih Srba najgori su Hrvati i(li) drugosrbijanci



Na jednom zidu u Beogradu ispisan je grafit: "Od svih Srba, najgori su Hrvati"! Kao i obično, narodna mudrost je ono za što bi istoričarima, sociolozima i psiholozima trebale brojne knjige izrekla u samo jednoj rečenici. Svakome ko je ikad proučavao postanak Hrvatske nacije jasno je da ovaj grafit pogađa samu suštinu. Hrvat nije nacionalnost, to je stanje svijesti, a zlobnici bi rekli i dijagnoza. Zato su mnogi drugosrbijanci jedino po imenima Srbi, ali su u potpunosti usvojili mentalni sklop Hrvata.

Nedavno je uvažena Hrvatska naučnica u svojoj doktorskoj disertaciji odbranjenoj na prestižnom njemačkom univerzitetu vrlo dobro primjetila da je Hrvatska nacija izgrađena na lažima i stoga ju je opravdano nazvati kulturom laži. Ideologija Hrvatstva postoji samo kao anti-teza, kao negacija srpstva, nikad nezavisna, nikad sama za sebe. Hrvati svoj identitet izgrađuju negirajući svoje srpsko porijeklo.

Isti takav auto-šovinizam krasi i drugosrbijance. U kojoj je drugoj zemlji na svijetu moguće naći centre za dekontaminaciji osim u Srbiji? Drugosrbijanci svoj sopstveni narod, kulturu, vjeru i nasljeđe smatraju radio-aktivnošću, nečime što treba konstantno dekontaminirati. Auto-destruktivnost dovedena do savršenstva. Ako proučimo nastanak drugosrbijanaca uočićemo da su na sceni vrlo slični procesi, identični mentalni obrasci i gotovo isti sociološki fenomeni kao i kada je nastajala Hrvatska nacija.

Glavna razlika je u tome što je Hrvatstvo prvo kao ideologija, a kasnije i vještačka nacija formirano u drugoj polovini 19. vijeka i početkom 20. vijeka, dok je nastanak drugosrbijanaca novijeg datuma u ponešto izmjenjenim okolnostima. Sve počinje još u 17. i 18. vijeku. Mjesto radnje Dalmacija, Krajina, Slavonija, Hrvatska, Bosna i Hercegovina. Srpsko selo, gladna godina. Katolički popovi nude hranu svima koji prihvate uniju. Mogu ostati pravoslavni, nastaviti liturgiju po svojim obredimna, ali moraju priznati papu. Prvih dana se ne javlja niko, ali nakon par dana gladi prvih nekoliko porodica pristaje, a s vremenom ih je sve više. Pomaže što je jedan lokalni mještanin nekoliko godina ranije tokom studija u Beču prešao na katoličku vjeru i postao svećenik, pa dobro poznaje mentalitet Srba. Svake gladne godine, a one su posebno u Dalmaciji i Lici bile česte, po nekoliko hiljada srpskih porodica pređe u uniju, a mnogi iz unije u katoličanstvo. Međutim, taj prelaz nije iskren, mnogi u sebi mrze katoličanstvo i papu, mnogi i dalje slave slavu i dva božića, javno katolički, potajno pravoslavni.

I danas se na mnogim grobovima i starim crkvama u Dalmaciji mogu naći ćirilični natpisi, a i slavske ikone skrivene na tavanima. Ali katolička crkva je surova i sirova, na području današnje Hrvatske inkvizicija je djelovala najduže od svih zemalja u Evropi. U genima tog stanovništa je inkvizicijska paranoja, programirani su stravom, ne dižu ustanke jer Vatikan ne prašta. Mučenja su zvjerska, takva da se i najteža smrt čini kao izlaz. U svijesti tih bivših Srba utisnut je strah sa jedne strane, a sa druge mržnja na svoje okupatore i tu novu vjeru.

S vremenom se ta mržnja usmjerava prema onima koji su ostali Srbi. Prebacivanje krivice. Nisam ja kriv što sam izdao srpstvo, nego on što je ostao Srbin. Njegov ostanak u srpstvu, njegov moralni život, njegova hrabrost i junaštvo, prkos i nepokolebljivost su ukor za moju savjest, za mene konvertita, slabića, kukavicu, bijednika, slugu, koji je za džak brašna i soli izdao i djedove i narod i vjeru. On mora nestati da me više nikad ne podsjeća na moju izdaju. Zato Jasenovac, zato Oluja, zato su Hrvati sa tolikom mržnjom klali Srbe jer su ih podsjećali na istinu o sebi, jer su Srbi samim svojim postojanjem bili prst krivice uperen u Hrvate..

Postoji još jedan element psiho-patologije koja se naziva Hrvatstvo. U 19. vijeku Austro-Ugarska shvaća opasnost od tek oslobođene Srbije koja će kad tada osloboditi sve zemlje gdje žive Srbi pod stranim zavojevačima. Beč i Vatikan odlučuju stvoriti od Srba nekoliko nacija inzistirajući prije svega na vjerskim i regionalnim razlikama (svaka sličnost sa Vojvodinom je namjerna.

Za centar tog projekta izabrali su provincijski gradić Zagreb. Beč u Zagrebu gradi cijeli tzv. "Donji grad" sve ustanove, pozorište i sl. Određuju ime Hrvati, po jednoj od negdašnjih srpskih regija (Dalmacija, Hrvatska, Slavonija, Lika) i formiraju novu naciju od Srba katolika i doseljenika iz cijele Monarhije (isti projekt odvijao se tada i u Galiciji u gradu Lavovu, Beč i Vatikan tamo su stvarali Ukrajince). Hrvatska narodna stranka postaje ono što je u drugoj Jugoslaviji bila komunistička partija. Ako je i jedan Srbin htio posao i bilo kakav napredak u društvu morao se izjasniti kao Hrvat i učlaniti u "Hrvatsku narodnu stranku". Mnogi siromašni Srbi sa sela dolazili su u Zagreb, u kojem je živjelo puno austro-ugarskih činovnika, umjetnika i trgovaca Njemaca, Mađara, Jevreja¿ uglavnom nesrpskog, neslavenskog stanovništva. Ti seljaci su se prodavali za tanjir supe i novo odjelo, pokušavali biti kao ovi novopečeni građani, elita koja se na brzinu obogatila. Prihvaćali su njihovo licemjerje, malograđanštinu, zaboravljali su svoje srpsko i seosko porijeklo, mrzili su ga, postajali su pokondirene tikve. Prema svemu srpskom osjećali su averziju, a najveći strah imali su od toga da im se na vratima ne pojavi neki rođak sa sela. I opet, svaka sličnost sa drugosrbijancima je namjerna. Sada su Beč i Vatikan imali sve potrebno za stvaranje nove nacije. Ruralnu masu Srba katolika iz Dalmacije, Like, Slavonije, Bosne i Hercegovine i novi malograđanski sloj koji će toj masi biti predvodnik. Austrija nista nije prepuštala slučaju, izmišljena je nova istorija, novi mitovi, nove institucije, radili su filigramski precizno, onako kako to samo Njemac može. A na terenu, svu logistiku je pružala Katolička crkva preko svojih svećenika i časnih sestara. Kako je nedeljni odlazak u crkvu bio centralni događaj u seoskom životu, a lokalni pop autoritet kojem se gotvo bezrezevno vjerovalo katolička crkva uspijela je kroz nekoliko decenija izgraditi novi identitet, identitet od početka do kraja temeljen na laži i na negiranju sebe samog.

Na lažnom vjerskom konvertitsvu i na lažnom malograđanstvu, na lažnoj istoriji pisanoj u Bečkim kuhinjama i Vatikanskoj školi falsifikata, na odricanju od svoje autentičnosti, kulture, vjere, predaka. Zato se na engleskim i amerčkim univerzitetima Hrvatska nacija izučava kao primjer uspješno stvorene vještačke nacije. Genocid nad Srbima izvela je kolacija dve Hrvatske, onih koji su Hrvati postali iz malograđanskih pobuda i onih koji su srpstvo napustili pod pritiskom Vatikana. Te dve Hrvatske se međusobno mrze, a ujedine se jedino kad zajedno mrze Srbe.

Paralele sa drugosrbinacima su više nego očigledne. Jasno je da je danas u Srbiji najlakše napredovati ako se pljune na Srbe. Svaki intelektualac koji želi raditi u novinama ili na fakultetu zna da je najbrži put do uspjeha srbo-mržnja. Pravi srpski patrioti, ma koliko fakulteta završili i naučnih radova objavili osuđeni su jedino na lokalne televizije i manje internet sajtove. Ono što su nekad za novopečene katolike, bivše Srbe bili katolički oltari i propovjedaonice, danas su za drugosrbijance mediji, prije svega televizija i novine.

Drugosrbijanci snobovski gledaju čak i na Zagreb koji je relano prema Beogradu provincija, a sve što dolazi iz zapadne Evrope nekritički prihvaćaju, dok sve svoje, srpsko preziru. Tako se često mogu čuti tragikomične izjave popout one jednog drugosrbijanca da on kad gleda Evropsku uniju vidi brze vozove. Neka dođe u Hrvatsku koja je članica Evropske Unije, pa će vidjeti da su hrvatski vozovi sporiji od srpskih. Jedini brzi voz koji bi Srbija dobila ulaskom u Evropsku Uniju je voz u vlastitu propast. Većini drugosrbijanaca je glavni motiv novac, kao što je to bio slučaj i sa onim Srbima koji su početkom 20. vijeka postojali Hrvati. Ne čudi što su drugosrbijanci zagovarali NATO-agresiju na Srbiju i radovali se bombama koje su ubijale njihove sugrađane. Kao što smo vidjeli, auto-šovinsitička mržnja na sve srpsko prirodna je posljedica procesa rasrbljivanja i u svom krajnjem obliku završavama ludilom, genocidom, Jasenovcem i Olujom. Ne treba mrziti rasrbljene Srbe, srpskom duhovnom organizmu mržnja je strana, treba ih razumijeti, ali nikako ne smijemo dozvoliti da naša braća, porodica, rođaci i komšije podlegnu njihovoj propagandi.

Ostanimo Srbi i danas kada je to vrlo teško. Ali uvijek je bilo teško. 1941. vjerovatno nije bilo goreg mjesta za život od Srbije, Srbije okupirane od Njemaca, ustaša, Bugara, Mađara, Srbije u kojoj streljaju cijele razrede školske djece, Srbije koju bombardiraju i Njemci i saveznici¿ pa ipak, 1941. dva najveća pisca i književnika ikad rođena na ovim prostorima, Meša Selimović i Ivo Andrić dolaze baš u Srbiju. Njihove životne priče čine se kao paradigma. Meša Selimović se 1941. nalazi u Zagrebu, odbija sve privilegije kojim ga obasipa ustaški režim i odgovara svojoj tadašnoj djevojci koja ga u nevjerici pita zašto ide u Srbiju: "Kakav bih ja to Srbin bio kad ne bi bio sa Srbijom kada joj je teško?". Iste godine i Ivo Andrić dolazi u Beograd. Sa prezirom odbija ličnu ponudu Pavelića da bira poziciju u NDH koju želi i izabire život u Beogradu u siromaštvu i pod bombama, a kao svoju nacionalnost upisuje - Srbin. Andrić je dobro znao, jer je jedan njegov rođak bio katolički svećenik, kako je Katolička crkva od njih, Srba katolika u Bosni stvarala Hrvate. Ali najveći među Srbima islamske vjere, kao i Srbima katoličke vjere ostajali su u srpstvu i onda kada je bilo najteže. Jer Srbin je najjači onda kada je najteže, srpstvo je samo za najhrabije Srbe i Srpkinje, slabi bježe u toponimske nacije.

Dovoljan je primjer Emira Kusturice koji je mogao imati kolekciju Oscara samo da se htio odreći srpstva. Čak i mnogi nesrbi, poput Petera Hendkea koji je ostao bez Nobelove nagrade jer je branio Srbe prepoznavali su taj srpsku duh, tu srpsku iskru ljubavi, slobode, pravde, časti koju ni jedna okupacija, ni jedan genocid, ni jedno ropstvo nisu uspjeli ugasiti.
srbi_hrvati- 91345 - 08.10.2014 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

Kako su pod uticajem Rimokatoličke crkve Srbi u Dalmaciji i Hercegovini postali Hrvati (2)


U takvim uslovima nije bilo teško franjevcima da ubede pojedine srpske porodice na preveravanje, pogotovo što je u to vreme i rimokatoličke crkva poštovala stari julijanski kalendar, što su i franjevci kao i pravoslavni popovi bili iz istog naroda, govorili istim jezikom, što su franjevci u to vreme najčešće pisali srpskom ćirilicom. U takvim uslovima otvarali su im se pravoslavni domovi, gde su nalazili pravoslavne i uvodili ih u rimokatoličke veru. Ponekada su im išli na ruku i sami predstavnici turske vlasti od kojih su mnogi, kao franjevci bili konvertiti, poislamljeni Srbi, otpadnici od pravoslavne vere, pa ih je zbližavalo to otpadništvo.

Još iz vremena srednjovekovne države bosanske imali su franjevci razrađen metodologiju pristupa lokalnim moćnici, o čemu govori i Nikodim Milaš, navodeći kao primer svedočenja fratra Zlatovića koji kaže da su "frankovci znali tako se ponašati da su kod glavatih Turaka nalazili prijateljstva i zaštite, što im je čudo koristovalo u vršenju pastirskih dužnosti. Nalazi se po arhivama samostana dosta prijateljskih dopisa bosančicom i turskih listina ovih vremena koji im služi za putne listove i prosto hodanje po susednih mesta po kojih čestokrat mogahu mirno obavljati poslove". Takvim postupcima su se franjevci služili kada je trebalo od turskih vlasti obezbediti dozvolu da na ruševinama neke pravoslavne bogomolje zasnuje crkvu ili samostan. U jednoj od takvih prilika, kako kaže, Jeronim Vladića, franjevci "ne ostadoše skrstenih ruku, časa ne počasiše, nego odmah jedni padoše na vruće molitve, jedni poletiše po dvorovima. Vlast vezira, emira i uglednih bega koje je trebalo zlatom potkupiti".

Lov na pravoslavne duše

Očigledno je da su se franjevci zahvaljujući podršci Rimske kurije u šesnaest veku bolje snašli od pravoslavnih, od predstavnika turskih vlasti u Makarskoj dobili su dozvole da preuzmu ruševine starih manastira Makar, Zaostroga i Živogošća i brojnih crkava. Neki Franjevački istoričar pominju da je u to vreme aktivno delovale i Makarska biskupija. Ali sve do sredine sedamnaestog veka, dok su Makarska primorje gospodarili Turci Makarskim rimokatolicima mogli su da upravljaju samo naslovni biskupi čija su sedišta bila van ovog područja.

Docnije se kao Makarska, duvanjski i Smederevski biskup pominje jedan seoski fratar, Nikola Ugrinović, koji je takođe nosio naslovne titule tri biskupije: smederevske, duvanjske i Makarske, a živeo u selu u Poljicima, daleko od svojih biskupije, gde je i umro 1577. godine. Čini se da je odrešene ruke za svoj rad na prostoru Makarska, sve do Mostara i u jugozapadnoj Bosni imao biskup Bartul Kačić Žarković, koji je na biskupsku stolicu seo 1615. godine. Njegovo sedište bilo je u samostanu Zaostrogu.

Umro je 1645. godine, a nasledio ga 1646. godine Petar Kačić, a te godine Makarska sa okolinom ušla je u sastav Mletačke republike, kada su za rimokatoličke crkvu nastupila povoljnija vremena. Kačić je umro 1685. godine, a na njegovo mesto došao je Nikola Bjanković koji je uložio veliki trud u katoličenje pravoslavnih, a tvrdi se da je u tome imao velikog uspeha. Umro je u dubokoj starosti, a nasledio ga je Stjepan Blašković. Posle njega na biskupskoj stolici sedeo je Fabijan Blašković. Umro je 1819. godine, a posle njegove smrti Makarska biskupije pripojena je Splitskoj biskupije.

Sporeći se kod viših crkvenih vlasti sa Makarska biskupa, na scenu je stupila Mostarska biskupije, čiji je osnivač 1625. godine bio fra Dominik Andrijašević.

Na primeru Mostarske biskupije najbolje se može pratiti način kako je Rimska kurija u prošlosti na Balkanskom poluostrvu osnivala nove biskupije i kako se i od čega počinjali. Mostarska biskupija, o čemu svedoči jedan izveštaj Kongregacije za propagandu vere iz 1623. godine, na prostoru na kome je delovale u vreme osnivanja nije imala ni crkava ni vernika ni sveštenstvo. Jedina hrišćanska bogomolja na prostoru biskupije bila je kapelica Svetog Stevana u Čitluku, koju su 1540. godine razrušili Turci. Uz zalaganje makarskog biskupa franjevci su je obnovili 1614. godine. Nije isljučeno da je ta crkvica prethodno bila pravoslavna. Pored crkvice bile su samo tri rimokatoličke kuće.

U samom Mostaru u vreme osnivanja biskupije bilo je samo deset rimokatoličkih trgovačkih porodica. Ta nova biskupije početkom sedamnaestoga veka umešala se u jagmu i za Duvanjsko polje što je izazvalo strašno protivljenje Makarske i Trebinjske biskupije. Za nepuna tri veka svoga delovanja, zahvaljujući ognju, maču i najcrnjem prozelitizmu, na području ove biskupije osim rimokatolika više nema vernika drugih vera.

I pored povoljnih uslova za delovanje na teritorijama koje su bile u granicama turske države, tokom šesnaestog i početkom sedamnaestoga veka franjevci u početku nisu postigli neke značajnije uspehe u prevođenju pravoslavnih u rimokatoličku veru. U izveštaju makarskog biskupa Bartolomeja Bartula Kačića iz 1626. godine potvrđuje se da su u svim parohijama - župama njegove biskupije, u čiji sastav su uvršteni Duvno i Rama, u većini bili pravoslavni. Slično stanje, prema izveštaju istog biskupa, bilo je i deset godina kasnije. Duvanjska i ramska župa (parohija) bile su u sastavu samostana Svetoga Petra u Rami. Biskup izveštava da je prilikom ove posete u duvanjskom selu Lipi sa pravoslavne na rimokatoličke veru preveo 31 lice, a u Brišniku, selu u kome je rođen hajdučki harambaša Mijat Tomić, deset lica.

U prevođenju pravoslavnih u rimokatoličku veru posebno se istakao Makarski biskup Nikola Bjanković koji je prethodno dvanaest godina misionario po Hercegovini i za to vreme u rimokatoličke veru je "preveo mnoge šizmatike (pravoslavne, prim. JB) i krstio mnoge turske porodice". Njegov učinak hvali i hroničar ramskog samostana Jeronim Vladića koji govori kako je Bjanković na razmeđu sedamnaestoga i osamnaestog veka preveo mnoge pravoslavne u rimokatoličke veru.

Najveće uspehe u katoličenju srpskog življe postigli su franjevci na dalmatinskoj teritoriji koja se nalazila u sastavu Mletačke Republike, a veliku pomoć pružila im je mletačka vlast. Posle poraza Turaka pod Become 1683. godine bosanski franjevci, podsticani od Svete stolice, brzo su zaboravili na privilegije koje su im Turci dali, počeli su šurovati sa Mlečanima i Austrijancima prikupljajući važne obaveštajne podatke, a pripremali su teren za upade uskoka na tursku teritoriju, što je kod Turaka izazivalo podozrenje, a onda i odmazde, u kojima nisu šteđeni ni franjevci ni njihove bogomolje. Zbog toga su franjevci počeli organizovano da preseljavaju na mletačku teritoriji veliki broj rimokatoličkih, ali i pravoslavnih porodica.

Prva takva seoba dogodila se 1650. godine kada su se na mletačku teritoriji doselile 54 bosanske porodice. Nova seoba zbilo se 1684. godine pod vođstvom franjevci Šimuna Brajinovića, a zatim su usledila već pominjana seoba koja se desila 1687. godine, nekoliko meseci posle smrti Stojana Jankovića. Franjevcima samostana u Zaostrogu pripisuje se zasluga što su na teritoriji koju je u sedamnaesteom i osamnaestom veku kontrolisala Mletačka republika iz zaleđa koje je bilo u sastavu Turske Carevine preveli oko 4.000 hrišćanskih porodica. Sam fra Andrija Bebić preveo je oko 500, a Franjo Radatović oko 320 porodica Mletačka vlast u Dalmaciji, čiji su nosioci bili vatreni rimokatolici, težeći da sve stanovništvo prevede u rimokatoličke veru često je primenjivala silu kako bi pravoslavne naterala na preveravanje, oduzimajući im i neke njihove crkve i dajući ih franjevcima.

Krajem sedamnaestoga veka franjevcima se pri ruci našao mletački providur Dalmacije Petar Valijer koji je i sam bio fanatični rimokatolik, on je, izlazeći u susret dalmatinskim biskupima, primenjivao državne mere, prisilno pokrštavajući pravoslavne Srbe. Pomoć mletačke države posebno je iskoristio splitski biskup Stefan Kosmi koji je tvrdio da je u to vreme na rimokatoličku veru preveo nekoliko hiljada pravoslavnih Srba, a sami fratri su se u svojim spisima tada hvalili da je bilo oko 25.000 preverenika. Posebno je uspešno rimokatoličenje bilo oko Vrlike, Sinju i Dicima. Splitska biskup Stefan Kosmi hvali se u jednom izveštaju Svetoj stolici, pisanom 1685. godine kako svake sedmice iz pravoslavne u rimokatoličke veru prevede po nekoliko ljudi. U jednom drugom izveštaju Komisiji za propagandu vere ovaj biskup se žali na teško siromaštvo u kome žive u katoličku veru tek prevedeni vernici.

Za to vreme predeli u Makarskom zaleđu iz kojih se iselio narod predvođen bosanskim fratrima ostali su pusti. Ostalo je toliko malo naroda da je, kako svedoče sami franjevci, u "svem Duvnu, Lievnu i Kupresu do Rakitna bilo samo dva župnika, a moguće je (...) u oko Rame predelu bio još jedan sveštenik". I pre seobe ramskih franjevaca ovi predeli bili su retko naseljeni. Prilikom obilaska Duvanjskog polja 1671. godine Makarski biskup fra Marijan Lišnjić, koji je, što je i razumljivo, samo vodio računa o rimokatoličke dušama, na Duvanjskom polju je našao svega 300 vernika, ali oni nisu imali ni jednu bogomolju.

Iskorenjivanje pravoslavlja na Pelješcu

Početkom dvadesetog veka među žiteljima Pelješca (Rata) još je bilo živo sećanje na vremena kada su žitelji ovog vremena ispovedali staru ili pravoslavnu veru, a održala se predanja o crkvama koje su prethodno bile pravoslavne ili grčke, kada su pripadale "rišćanima" ili "vlasima". Smatra se da je dobar deo stanovništva ovog poluostrva bio poreklom iz Bosne, Hercegovine, okoline Novog Pazara. Pominje se da je kod mesta Kune na Pelješcu bio pravoslavni manastir u kome su živeli kaluđeri čiji zidovi su postojali početkom dvadesetog veka. Prilikom izgradnje puta krajem devetnaestog veka pronađena je kamena ploča na kojoj je bio Ćirilični natpis za koji se verovalo da je pripadao manastiru, ploča na žalost nije sačuvana. Rimokatolička crkva Svetog Petra i Pavla u Trpnju nekada je bila pravoslavna. Pravoslavna crkva na Pelješcu postojale su u Pijavčini, Žuljanima, Crnoj Gori i Janjini. Sačuvalo se sećanje da je pravoslavni narod ovog poluostrva prisilno pokatoličen, da je Dubrovačka republika to učinila koristeći oružanu silu, da su snažan otpor pružili žitelji sela Osbjave i Potomnje, ali da je vlast primenila silu i oružje kada je bilo i mrtvih glava.

Početkom dvadesetog veka stanovnici sela Gornja Vrućica na Pelješcu slavili su pravoslavni Božić. Sačuvao se običaj loženje Badnjaka uoči Božića i mirboženje onako kako to čine pravoslavni Srbi. Početkom dvadesetog veka narod Pelješca je pevao "o Marku, Milošu, Momčilu, Relji, Vukašinu, Strahinjiću Banu, Crnojević Ivu, Dojčinu vojvodi, Vuku Brankoviću, Herceg Šćepan, Jankoviću, Smiljanić, o Kosovu, Šar planini, Prilipu". Mnoge porodice sa Pelješca nosile su i dalje svoja srpska prezimena kao što su Vuletić, Radulović, Šainović, Lazić, Lazarević, Milanović, Milovanović, Radović, Radoš, Stanišić, Jugović, Miličić, Milići, Miletić, Vukica, Bogojevići, Radulići, Mirković, Tomašević.

Arhive samostana u Makarskom primorju poseduju brojne dokumente u kojima se svedoči o prevođenju pravoslavnih u rimokatoličke veru. Takav jedan dokumenat, navodno iz 1451. godine pominje Petar Kadčić Peko u kome se tvrdi da je neki franjevac Franjo Momović preveo u rimokatoličanstvo 736 pravoslavne porodica. Tvrdi se da je franjevac Bariša Arbić preveo na katoličke veru oko 30 Turaka, a franjevci Lovri Ljubušaninu zabeleženo je u biografiju da je preveo na katoličke veru jednu udovica i njenu ćerku.

Svedočanstvo o masovnom prevođenju u osamnaestom veku Neretvljana u rimokatoličke veru ostavio je fratar Luka Vladimirović, koji se hvalio da je potomak srpske kraljevske loze, u svom delu (Chronicon archiviale conventus Sanctae Mariae Zaostrogiensis, Venetiis, 1770) koje je potpisao pseudonime Lucius Narentinus. On sa posebnim uvažavanjem navodi imena rimokatoličkih sveštenika na prostoru neretvljanske oblasti koji su se istakli u prevođenju pravoslavnih u rimokatoličke veru. Sa posebnim ponosom ističe kako su rimokatoličke veru primile ugledne srpske porodice: Miletić, Vidović, Vuletić, Martinović, Knežević, Milošević, Savić, Popović, Orašnjak, Tadić, Rajčević, Bilešanin (Bjeliš). I sam Vladimirović u svom delu pohvalio se kako je preveo na rimokatoličke veru porodice Brkić, Zubičević, Laurić, Sekulić, Pavkovića, Sandić, Milovac, Mostarac... Kao svoju životnu zaslugu on ističe i to što je preveo na rimokatoličke veru 12 pravoslavnih devojaka.

I Makarski Ljetopis koga je pisalo nekoliko fratara od 1773. do 1794. godine svedoči o mržnji rimokatoličkih sveštenika i njihovih vernika prema pravoslavnim Srbima ili rkaćima kako su oni pogrdnim nazivani o odnosu rimokatoličke crkve i njenih vernika prema pravoslavnim koji su živeli u Makarskom primorju u drugoj polovini osamnaestog veka. Franjevački letopisac sa simpatijama piše o poznatom hajduku iz imotske krajine Jovanu Bušiću-rosi harambaši, rimokatoliku koji je još slavio svoju krsnu slavu Svetog Jovana Krstitelja, ali po novom gregorijanskom kalendaru, kada je 1775. godine, na dan njegove krsne slave Svetoga Ivana Krstitelja u Imotskom polju ubio tri pravoslavna Srbina - rkaća jer su orali, a nisu poštovali rimokatolički praznik. Taj isti Rosa presreo je duvanjske trgovce, a među njima i jednog Rkaća - pravoslavnog Srbina jer nije umeo da očita Očenaš Rimske crkve. Sa nasladom Franjevački letopisci beleže kako su mletačke vlasti u Makarskoj 1778. godine zaplenile robu jednog mostarskog trgovca - rkaća.

Proces prisilnog prevođenja pravoslavnih u rimokatoličku veru nastavio se i u devetnaestom veku. Tokom 1817. godine rimokatolici su spalili arhivu srpske crkvene opštine u Metkoviću, u kojoj su postojali podaci o stradanju pravoslavnih od rimokatoličke crkve i mletačkih vlasti, ali i austrijskih vlasti samo zbog toga što su ispovedali svoju staru veru. Pozivajući se na dokumenta koja su ostavili pravoslavni sveštenici u Metković, Vlačić navodi da su im 1837. godine vlasti po nalogu rimokatoličkih crkvenih dostojanstvenika bili zabranili da obavljaju verske obrede. Iste godine, na pravoslavni Božić, rimokatolici su navalili na pravoslavnu crkvu u Opuzenu sa koje su skinuli zvono.

Pravoslavnima je tokom i sredinom devetnaestog veka bilo zabranjivano da slave svoje praznike po starom julijanskom kalendaru. Serdar Ivan Kačić koji je po novom gregorijanskom kalendaru slavio svoju krsne slavu Svetoga Ivana, nekadašnjeg pravoslavnog Svetog Jovana, zatvarao je u tamnice one hrišćane koji su svoje zemljoradničke poslove obavljali držeći se starog kalendara. Pravoslavni su prisiljavani da pucnjima prangija svečano dočekuju rimokatoličke biskupe koji bi posećivali mesta u kojima su živeli. Sačuvali su se dokumenti koji potvrđuju kako su teško živeli pravoslavni sveštenici u Opuzenu na čije su kuće noću nasrtali rimokatolici, stalno ih uznemiravajući. Svoj dolazak u novu parohiju morali su prijavljivati rimokatoličkom biskupu. Na sve molbe pravoslavnih koji su tražili pomoć i zaštitu, vlasti nisu odgovarale.

Krsne slava veza sa Srpskim korena

Rodovi iz Zapadne Hercegovine, čak i oni koji su davali ili daju franjevci, uz još neke običaje iz stare pravoslavne vere najupornije čuvaju krsne slavu kao direktnu vezu sa svojim srpskim pravoslavnim korenom. Sa kolena na koleno, pošto su promenili veru, očevi i dedovi, čuvajući često i staru pravoslavnu ikonu svoga sveca zaštitnika, zaklinjali su sinove i unuka da nastave da slave krsne slavu, da na dan slave pale sveća i lome slavski Kolač.

Pošto su uvideli da nisu u stanju da iskorene te običaje rimokatolička crkva pokušala je da ih bar donekle izmeni ili usmeri u tom pravcu da vremenom nestanu. Pojedini pravoslavni sveci koji se slave preimenovana su u rimokatoličke - Sveti Jovan u Svetog Ivana, Miholjdan u Svetog Mijovila, Sveti Stefan u Svetog Stjepana. Vremenom su neki od tih svetaca umesto po starom julijanskom počeli da se slave po novom gregorijanskom kalendaru. Sa ovim običajima suočila se svojevremeno krajem petnaestog veka i Dubrovačka republika kada je pod svoje skute stavila poluostrvo Pelješac, pa je pokušala da donese i nekakve propise kojima bi se umanjio značaj srpske krsne slave koju su slavili tek pokatoličeni Srbi. Krsnu slavu slave i rimokatoličke rodovi iz Konavla i Boke Kotorske.

Krsnu slavu Svetog Jovana Krstitelja slavila je, ali i danas slavi rod Kačića iz Makarskog primorja, o čemu je ostavio svedočenja franjevac Andrija Kačić-Miošić (1704 - 1760), poznati pesnik iz Makarskog primorja i monah zaostroškog samostana u znamenitoj knjizi Razgovor ugodno naroda slovinskoga , objavljenoj u Mlecima 1756. godine. Na jednom mestu opisujući i opevavajući svoje pretke Vitezovi Kačiće on kaže: "Sve kuće ovog plemena drže Svetog Ivana za svog branitelja, ma različito: jer ovi u gornjem primorju slave ga na hrišćanski (pravoslavni, prim. JB), sjutra dan po latinskim ( rimokatoličke, prim. JB) Vodokršću, u koji dan dolazi hrišćanski (pravoslavni, prim. JB) Ivanjdan; a oni u donjem primorju slave ga na latinski, po našem Božića. Imaju u Podaci svoju vlastitu crkvu Sv. Ivana, i u njoj četiri grebe, od kojih su gospodari Miošići i Aleksić, koji na drugom misto ne imadu svojih grebe od starine izvan u rečenoj crkvi".

Ove navode upečatljiv je objasnio najbolji Kačićev tumač u biografiju Dan. A. Živaljević: "Kada uzmemo u obzir da su Kačići iz Bosne, da samo Srbi pravoslavne vere slave slavu i da i danas ima u Dalmaciji i Boki Kotarskoj čitavih bratstava, koja primivši rimokatoličke veru, zadržaše svoju staru slavu i slave pravoslavne svece, a nekima čak i pravoslavni sveštenik seče Kolač, to nećemo pogrešiti ako iz gornjih Kačićevih reči izvedem: da su Kačići starina bili pravoslavne vere i da se u Kačićevoj kući slavio zimski Sveti Jovan, koga slavi znatan deo srpskog naroda". Sa ovakvim mišljenjem Dan. A. Živaljevića nije se složio Stjepan Banović iznoseći stav da Kačići u prošlosti nisu bili pravoslavci nego nekakvi bosanski patareni, koji su takođe slavili slavu.

Početkom dvadesetog veka u Makarskom primorju nije bilo ni jednog pravoslavnog Srbina, ni jednog pravoslavnog vernika, a kako svedoči Stjepan Banović, svi Primorci Makarska krajine "slave krsne ime i danas, upravo onako kako se ono slavili u Bosni ili Zapadnoj Srbiji. Slavi ga i sva zagorska i vrgorska krajina, a slave ga i oko mutne Neretve - dakle po svem teritoriji nekadanje Paganije - Krajine, gdjeno se toli istrajni držaše patarenstvo za nekoliko vekova".

Baveći se pitanjem krsne slave, Banović je početkom dvadesetog veka obavio istraživanja u više sela Makarska krajine gde je popisao rimokatoličke rodova i njihove krsne slave. Obišao je Zaostrog, Drvenik, Podaci, Brist, Gradac, Baćinu, Živogošće, igrane, Drašnicu, Podgoru, Vrgorac, Banju, Koteze, Kokorić, Sridrušu, Kljenak, Rvaču, Višnjić, Dragljane, Zavojane i Kozić. Među prezimena koje je Banović popisao ima i onih koje ukazuju na čisto srpsko poreklo među kojima su: Jelčići, Kosovići, Vitasovići, Delić, Burić, Borićemo, Bogunovići, Bošković, Kalabe, Đikovići, Krstić, Stojković, Pavlović, Rosandići, Vulinovići, Jugović , Radojkovići, Vranješi, Miličević, Radonići, Miličić, Galić, Stanković, Rakić, Jolići, Marković, Vuković, Jović, Vujčići, Vulete, Čović, Nikolić, Mišić.

Rodovi koji žive u Makarskom primorju uglavnom slave krsne slave koje se inače najčešće slave kod Srba. U selu Zaostrogu, pored rimokatoličkog praznika Tri kralja koji se slave na dane pravoslavnog Božića kada je česta slava Sveti Stefan, slavi se i Sveti Mijovil (Miholjdan), Sveti Luka (Lučinjdan), Martin biskup (Mratinjdan), Nikola biskup (Nikoljdan) i Sveti Jovan (Jovanjdan).

Krsne slava se održala u Makarskom primorju i početkom dvadeset prvog veka, što potvrđuje i Glas koncila (47/1587), predstavljajući selo Vidonje, najudaljeniju župu od Splita, sedišta Splitsko-Makarska nadbiskupije. Ovo selo koje rimokatolici u Hrvatskoj nazivaju hrvatskim Nazaretom za poslednje 43 godine dalo je dvadeset sveštenika rimokatoličke crkve, od toga njih 17 su živi, a među njima i dvojicu nadbiskupa. U tom selu Vidonjama koje je toliko zadužilo rimokatoličku crkvu, kako saopštava Glas koncila, i danas" svaka porodica ima svoga sveca zaštitnika koga štuje na poseban način, te je to istinsko porodično slavlje na koje dolaze prijatelji i rodbina."

Izvor: magacin.org

srbi_hrvati- 91333 - 08.10.2014 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

Kako su pod uticajem Rimokatoličke crkve Srbi u Dalmaciji i Hercegovini postali Hrvati (1)


Završna faza potpunog rimokatoličenja Zapadne Hercegovine, započeta u petnaestom, dogodila se u dvadesetom veku. U toku dva svetska rata, i u verske-građanskom ratu koji se vodio od 1991. do 1995. godine rimokatolici su, predvođeni svojim biskupima i sveštenstvom, narodnim prvacima i institucijama kojima je duh zadahnula rimokatoličke crkva, nasiljem (pokoljem i proganjanjem) izbrisali i poslednje oaze srpskog pravoslavnog naroda, koji je još u sedamnaest i osamnaestom veku činio većinu stanovništva ovih prostora.

I u Zapadnoj Hercegovini, koja se najduže opirala Rimskoj crkvi i koja je od svih dalmatinskih priobalnih regija poslednja pokatoličena, ponovio se onaj svojevrsni fenomen: prvo je, prešavši iz pravoslavlja u rimokatoličanstvo, srpsko pravoslavno stanovništvo promenilo veru, a onda su krajem devetnaestog veka rimokatoličke svećenici, uz pomoć austrougarske države, Srbe rimokatolike preimenovali u Hrvate, kreirajući ujedno od njih najfanatičnije protivnike Srba i pravoslavlja.

Rimokatolička vera, ili kako se to onda zvalo latinska vera, tek u šesnaest veku počinje ozbiljnije da pušta korene u današnjoj Zapadnoj Hercegovini - zapadnim zemljama oblasnog gospodara Stefana Kosače, Herceg od Svetoga Save, što su se prostirale od desne obale Neretve do reke Cetine, na jugu do Jadranskog mora, a na severu severnom oboda Ramske doline, severnih oboda Duvanjskog i na najvećem delu Livanjskog polja. Ovaj istorijski i geografski prostor antropogeograf Jevto Dedijer uvrstio je u Staru Hercegovinu. I u administrativnoj podeli Srpske pravoslavne crkve veći deo Zapadne Hercegovine bio je u sastavu zahumsko-hercegovačke eparhije.

Duvno, kao najisturenija tačka na severozapadu Stare, ali i Zapadne Hercegovine pominje se prvi put u istorijskim izvorima u prvoj polovini osamnaestog veka kao sastavni deo zahumsko-hercegovačke eparhije, ali postoji uverenje da je Duvno odavno bilo u sastavu ove eparhije čija se granica prostirala severnom stranom duvanjskog kraja, što se prenelo i posle reorganizacije Mitropolije hercegovačke i tako ostalo do danas.

Ovaj prostor poklapa se i sa Paganijom, o kojoj u 30. i 36. glavi svedoči najcenjeniji i najviše citirani istorijski izvor O upravljanju državom Konstantina Porfirogenita, koji po reci Neretvi naziva i Neretljanskom oblašću, navodeći da je dugo vremena bila nekrštena i koju su zbog toga zvali Paganijom. U toj oblasti, kako svedoči Porfirogenit, živeli su Srbi kojima je vladao srpski vladar. Neretvljani, čuveni morski gusar, kako tvrdi Porfirogenit, bili su Srbi, a ovamo su došli u vreme cara Iraklija.

Među tri neretvljanske Župe koje je Porfirogenit zapisao pod imenima - Rastoc (Rastok, na istoimenom jezeru kod Vrgorca), Makar (centar u današnjem selu Makar kod Makarska), je i županija Dalen (Duvno) "koja je daleko od mora i oni (tj. njeni stanovnici) žive od obrađivanja zemlje". Među poznatim istoričara koji su župu Dalen prihvatili kao Duvno bili su Srbi - Ljubomir Kovačević i Ljubomir Jovanović, Hrvati - Tade Smičiklas, Vjekoslav Klajić, zatim Konstantin Jiraček, a zanimljiva su i zapažanja učenog sveštenika Ljube Vlačića.

O srednjovekovnoj veri stanovnika Zapadne Hercegovine, nekadašnje Paganije, svedoče stećci, ostaci raznih grobalja, temelji i spomen o brojnim crkvama i nekoliko manastira. Jedan od najboljih poznavalac srednjovekovnih stećaka u Hercegovini, Hercegovaca po rođenju, rimokatolik po veroispovesti, đak Franjevački gimnazije na Širokom Brijegu, Marko Vego, nudeći brojne dokaze utvrdio je da su te stećke na grobovima podizali vernicima koji su ispovedali pravoslavnu veru, da su to u stvari bili grobovi pravoslavaca. Na ovom prostoru pored drevnih manastira koji su bili podignuti u primorju (Zaostrog, Makarska) i na krajnjem jugozapadnom delu Zapadne Hercegovine, na Duvanjskom polju postojao je manastir Labostin ili Hlabostin; sačuvao se i pečat ovog manastira, ali i još neki materijalni tragovi i narodno sećanje, a koji je, po svoj prilici, bio razoren u prvim vekovima turskog ropstva.

Istoričar Srpske pravoslavne crkve još se nisu dovoljno bavili istorijom hrišćanstva na prostoru nekadašnje Porfirogenitove Neretvljanske oblasti. Ne uzima se dovoljno u obzir ni činjenica da je u Solinu, kod današnjeg Splita, još od apostolskih vremena postojala crkva koju su, kako tvrde neki istraživači, uspostavili apostol Pavle i njegov učenik Tit. Kada je u Rimskom carstvu hrišćanstvo dobilo dozvolu za postojanje i kada je kasnije postalo zvanična državna religija, episkop Solinske crkve imenovani su u Carigradu, a ne u Rimu. Pravoslavna veru, sve do Splitskih crkvenih sabora krajem desetog i početkom jedanaestoga veka, ispovedali su i Hrvati, kojima je rimski papa posle nametao episkope koji su mu se pokoravali. I monaštvo čiji je rodonačelnik Sveti Irinej došlo je na ove prostore sa hrišćanskog istoka. Prvi pravoslavni manastiri u Makarska primorju, kako tvrdi Nikodim Milaš, podignuti su 872. godine u Zaostrogu, Poljicima i Makaru, a manastir u Makaru održao se sve do Petnaestog veka, a njihove razvaline početkom dvadesetog veka narod je nazivalo "manastirinama". U tim manastirima, o čemu je svedočio fra Ante Lulić, boravili su kaluđeri vasilijanci , iz reda Vasilija Velikog, a tome redu pripadala je i većina monaštva srednjovekovne Crkve bosanske. U tim manastirima su se, kako kaže Nikodim Milaš, primenjivala pravila Antonija Velikog i Vasilija Velikog.

Bogomolje Svetosavske Crkve

Kada je Sveti Sava 1219. godine postao prvi srpski arhiepiskop i uspostavio autokefalnu Srpsku arhiepiskopiju drevni neretvljanski prostori našli su se u okrilju Srpske crkve, gde je, kao četvrta po redu, osnovana Zahumsko Hercegovačka Eparhija, a sedište episkopa bilo je u crkvi Svete Bogorodice na Stonu. Osnivanjem zahumsko episkopije i zahvaljujući duhovnoj delatnosti koju je pokrenuo Sveti Sava uticaj Srpske crkve osetio se i u Neretvljanskom i Makarska primorju. U Makarskoj su tada postojale dve srpske crkve - Svetog Nikole i Svetog Pankracija, a na poluostrvu Pelješcu čije je stanovništvo tada ispovedalo jedino pravoslavnu veru, bile su četiri pravoslavne crkve - Svetog Stefana, Svetog Đorđa, Svetog Nikole i Svete Marije, na ostrvu Korčula uzdizala se tada pravoslavna crkva Svetoga Vida, a na Mljetu manastir Svete Marije.

O tim bogomoljama sačuvali su se pomena u konvencijama srpskih vladara iz loze Nemanjića . Već po osnivanju Humske episkopije Stefan Prvovenčani i Sveti Sava darovali su sabornoj crkvi Svete Bogorodice na Stonu, u kojoj je bilo i sedište episkopa, brojna sela među kojima je bilo i Živogošće kod Makarska, a ova darovnica ponovljena je i u sačuvanoj povelji Uroša kojom se ovo potvrđuje. Stefan Prvovenčani darivao je manastiru Svete Marije na ostrvu Mljetu nekoliko sela, ovu povelju potvrdio je i kralj Milutin. Sačuvala se i povelja kralja Stefana Dečanskog kojom on potvrđuje jednu darovnicu svoje majke manastiru Svete Marije na Mljetu. Mesto u kome je bila crkva Svete Trojice kojoj Jelena, kćerka kneza Lazara Hrebeljanovića i žena vojvode Sandalja Kosače, svojim testamentom namenjuje poklon, za neke istoričar bila je Korčula. Iz ovog vremena je možda i manastir Labostin na Duvanjskom polju.

Srbi sa Makarskog primorja i njegovog zaleđa, iz Zapadne Hercegovine koja se geografski poklapa sa Porfirogenitovom zemljom Neretvljana, poslednji su od svih dalmatinskih oblasti od Bara do Rijeke ostavili pravoslavnu, i prešli u katoličke veru. O tome uostalom svedoče i brojni rimokatolici, istraživači prošlosti makarskog područja od kojih mnogi potiču sa tih predela. Pisac prve poznatije knjige o Makarskoj, Miroslav Alačević tvrdio je da su stanovnici ovih krajeva "najkasnije ostavili pravoslavnu veru, što je u njima, za srednjih vjekova cvala i vladala domaća Bogumilska vera, bogumilstvo i ćirilica i uz nju skopčane književnost".

On je takođe ukazivao da je u bibliotekama i arhivama manastira u Makarskom primorju bilo dosta starih nepročitanih knjiga i vrednih predmeta koji svedoče o dobu kada je stanovništvo ovih krajeva ispovedalo pravoslavnu veru. Jedan od najpoznatijih rimokatoličkih istraživača makarskog područja druge polovine devetnaestog veka, i jedan od najpoznatijih dalmatinskih intelektualaca toga doba, Mihovil Pavlinović napisao je jednom prilikom: "Priča je u puku da u davne vijeke i Poljičani su bili istočnog obreda kao što je dobar deo dalmatinskih Zagoraca".Ove tvrdnje ponavljali su još i neki rimokatoličke pisci kao što su fra ante Lulić i don Jakov Boglić koji su za dalmatinske rimokatolike govorili da su to Srbi koji su primili katoličke veru.

Posle splitskog crkvenog sabora iz 1075. godine na kome je odlučeno da se pravoslavlje u Dalmaciji iskoreni, rimokatolički biskupi iz Splita nasrtali su tokom srednjeg veka na Neretvljansku oblast da Neretvljane stave pod skut rimskog Pape. Tokom dvanaestog i trinaestog veka Srbi na čelu sa plemićkom porodicom Kačić, koja je držala tvrdi grad Omiš, snažno su im se suprotstavljali. Ljudi gospodara Omiša, Nikole Kačića (1167 - 1180) kamenovali su ispod debelog brda kod Mostara splitskog nadbiskupa Rajnerija. Posebno se srčani odupirao nasrtajima rimokatoličanstva knez Mladuč Kačić koji je organizovao napad na krstaše koji su se preko njegove teritorije kretali u Svetu zemlju, a sam knez Mladuč je optužen da je ubijao, i čak žive derao krstaše. Rimokatolički svećenici nisu imali pristupa ovim krajevima kada je Neretvljanska oblast ušla u sastav srednjovekovne Bosne.

Verolomne velmože Vlatkovići

Neki istraživači, pozivajući se na jedan dokumenat, pisan na pergamentu, koji se čuvao u arhivu samostana u Makarskoj, tvrde da je rimokatoličke veru u ovom delu Dalmacije i njenog zaleđu uveo na silu srednjevekovni velmoža Žarko Humski, gospodar ovog područja. On je navodno 1468. godine naredio da se iz samostana u Makarska primorju isteraju rimokatoličke monasi iz reda Svetog Avgustina, a na njihovo mesto doveo je franjevce. Arheografskim ispitivanjima ovog dokumenta, koje su u dvadesetom veku uradili hrvatski naučnici, utvrđeno je da je reč o falsifikatu rimokatoličke crkve, urađenom u osamnaestom stoleću.

Ovaj falsifikovani dokumenat čuvao se sredinom dvadesetog veka u arhivu samostana Zaostrog, a hrvatski istoričar Karlo Jurišić smatra da neki njegovi navodi "mogu biti istiniti". Iznesen je i podatak da je Žarko Humska 1460. godine na silu preuzeo vlastelinstvo Zaostrog, odakle je, sa njihovog poseda, proterao srpsku pravoslavnu vlastelinsku porodicu Jugovića, a onda izložio njihovu imovinu javnoj prodaji, koju je zatim sam kupio. Na novokupljenom posedu našao se i pravoslavni manastir Zaostrog, iz koga je proterali pravoslavne kaluđere, na njihovo mesto doveo je rimokatoličke monahe Svetog Avgustina, avgustijance, a kasnije je umesto njih 1468. doveo bosanske franjevce.

U istorijskim izvorima koji svedoče o poslednjim godinama postojanja srednjovekovne oblasti Hercegovine, koja je bila posed oblasnog gospodara Stefana Vukčića Kosače, često se pominje Žarko Humska. Pripadao je porodici Vlatkovića koja je na istorijskoj sceni imala nekoliko velikaša, i bila je u vazalnim odnosima prema Kosačama sa kojima je bila u stalnim sukobima. A te sukobe podgrevali su svi oni koji su kao i Vlatkovići bili u neprijateljskim odnosima sa Hercego Stefanom, a naročito je to činila Dubrovačka Republika.Vlatkovići su, kako smatra Vinko Foretić, bili samostalni u odnosu na oblasne gospodare Kosače, a godine 1466. stavili su se pod okrilje ugarskog kralja Matijaša.

Izgleda da je u to vreme ova porodica prihvatila i rimokatoličke veru a jedan od Žarko braće, knez Andrija Vlatković pristupio je 1458. godine Franjevački redu gde je dobio ime Avgustin, ostavši među franjevci samo dve godine, a onda se vratio svojoj ženi. Izgleda da je Avgustin, ili Fragustin kako su ga zvali savremenici, bio labilna ličnost; godine 1482. prihvatio je vrhovnu vlast Turaka, a neki smatraju da je tada bio i prešao na islam, a onda se opet vratio rimokatoličanstvu, do kraja života zadržao redovničko svoje ime, i sahranjen je u samostanu Zaostrog.Izgleda da ga je nadživeo brat Žarko koji je umro u dubokoj starosti 1498. godine.

Postoji mogućnost da su velikaši iz pokatoličene plemićke porodice Vlatkovića, podsticani iz vrhova rimokatoličke crkve, u vreme kada je pred turskim osvajačima nestajala samostalna srednjovekovna bosanska država, ali posle nje i Hercegovina herceg Stefana, pravoslavne manastire u Makarska primorju prepustili rimokatolicima.

Franjevci zaposedaju pravoslavne bogomolje

I pored brojnih istorijskih izvora koji svedoče o padu Hercegovine i dolasku Turaka, kada je na samom kraju zaposednuto i Makarsko primorje, teško je kompletirati potpuniju predstavu o verskim prilikama koje su vladale u vreme turske vladavine u trajanju od jednog i po veka. Za ovaj prostor koji je bio od strateškog značaja borili su se Turci, Mlečani i Mađari, a česti ratni sukobi donosili su pustošenje i preseljavanja stanovništva. U tim pustošenje stradala su i naselja i manastiri. Takva preseljavanja zabeležena su 1503. godine, kada se starosedelačko stanovništvo povuklo na sigurnija staništa na susedne ostrva, a najviše na HVAR, a na njihova mesta iz makarskog zaleđu naseljavali se novo stanovništvo, među kojima je bilo dosta bosanskih Pravoslavaca koji su kasnije prevođeni u rimokatoličke veru. Tada je, kako tvrdi Jakša Ravlić, došlo i nekoliko bosanskih franjevaca koji su se naselili u opustelim manastirima Zaostrogu i Makarskoj. Manastir u Makarskoj prvo su zapalili Turci, ali su ga palili i rimokatolici - Mlečani koji su ovu bogomolju spalili 1537. godine pod izgovorom, da se u njoj Turci ne bi utvrdili. Mlečane su ponovo potisnula Turci koji su spalili ono što je preostalo u Makarska primorju.

Ne zna se tačan datum gradnje sadašnjeg samostana u Makarskoj. Jakša Ravlić iznosi podatak da je crkva makarskog samostana bila izgrađena 1620. godine. Ima i mišljenja da je to bilo u vreme biskupa Stjepana Blaškovića koji je umro 1776. godine i koji je sahranjen u ovom samostanu, a uzima se da je ove godine izgrađena crkva. Nije jasnija sudbina preostala dva samostana u Makarskom primorju - Zaostroga i Živogošća. Sadašnja crkva samostana u Zaostrogu kod Makarske sazidana je 1747. godine. Crkva zaostroškog samostana sazidana je 1747. godine, a kako da svedoči ćirilički nalepnicu samostan je osvetio biskup Bosne Požega i Beograda, Franjo Baličević. Prvo monaško pribežište u Zaostrogu kako kaže Ljubo Vlačić, podignuto je 872. godine, a podigli su ga monasi istočnog obreda. Ploča sa ćiriličnim natpisom, koja je bila u zidu prvobitne manastirske crkve, postojala je sve do 1747. godine, kada su franjevci u neposrednoj blizini ove crkve od zidova stare gradili novu, pri tome su namerno obrisali prvobitni Ćirilični natpis.

Na izvoru Drvenika, pored manastira Zaostrog bila je kula, na čijim zidovima je bio urezan Ćirilični natpis, koji su fratri takođe izbrisali. O tom surovom obračunu sa ćiriličnim natpisima koji su svedočili o drevnim pravoslavlju na Makarska primorju govori i Alberto Fortis koji je 1774. godine objavio Putopis sa puta po Dalmaciji. On sa rezignacijom ukazuje na to da su franjevci u Zaostrogu "u gradnji svoje nedavno načinjene crkve koristili veliku količinu drevnog kamenja sa koga su pomno ogulili slova. Skupljali su ga po obližnjim mestima, a specijalno po ruševinama uz Neretvu; ko zna koliko gubitaka lijepih zapisa dugujemo njihovoj revnost".

Ako je verovati Franjevačkom izvoru iz 1720. godine, najstariji pomen o sadašnjoj samostanskoj crkvi u Živogošću je iz 1612. godine, a podignut je na razvaline starije bogomolje. Turci su ga više puta, pljačkali, ali ga nisu palili.

Ostaci srednjovekovnih verskih spomenika - crkava i grobalja u Makarskom primorju, što su uostalom potvrdila i istraživanja Nevenke Božanić-Bezić, po položaju koji zauzimaju u odnosu na strane sveta, ukazuju na to da su ih podizali pravoslavni vernici. Većina crkava podignutih u srednjom veku, što su ih posle prisvojili rimokatolici, koje su ostale na prvobitnim osnovama, okrenute su u pravcu istok-zapad, sa oltarom na istoku, a pročeljem na zapadu, kako se uostalom i grade pravoslavne crkve. Sličan je slučaj i sa nepomeranim stećcima i kamenim pločama na srednjovekovnim groblja.

Takav primer pruža i crkva Svetog Mihovila u selu Igrani kod Makarska za koju se smatra da je zidana krajem jedanaestoga i početkom dvanaestog stoleća.Isti je slučaj i sa crkvom Svetog Ivana u selu Podacima za koju se veruje da je podignuta u jedanaestom ili na početku dvanaestog veka. Sa oltarom okrenutim prema istoku i pročeljem na zapadu je i crkva Svetog Nikole u Brelima koja se prvi put pominje u jednom dokumentu iz Šesnaestog veka. Isti položaj prema istoku i zapadu zauzima i crkva Svetog Petra u Makarskoj za koju se pretpostavlja da potiče iz petnaestog veka, zatim crkva Svetog Stefana u Drašnicama koju je 1466. godine podigao Herceg Stefan. Očigledno je da su pravoslavni sagradili u Tučepima u osamnaestom stoleću sagradili crkvu posvećenu Bogorodici, što potvrđuje položaj istok-zapad u kome je postavljena.

Kao u Bosni, Istočnoj Hercegovini, Lici, Zapadnoj Srbiji, i u Makarskom primorju na grobovima uglednih pokojnika podizani su kameni belezi - stećci. Grobovi nad kojima su se postavljana takvi nadgrobnici, ako su u njima počivali pravoslavni hrišćani, zauzimao su pravac istok-zapad tako da je glava pokojnika bila okretana prema zapadu. U groblju koje se prostire oko rimokatoličke crkve u donjim Brelima kod Makarska sačuvalo se nekoliko stećaka koji od vremena kako su postavljeni nisu bili pomerani, a koji zauzimaju pravac istok-zapad. Nepomerani stećci okrenuti u pravcu istok-zapad nalaze se i kod rimokatoličke crkve u selu Bastu i u Igranima.

Na nekima od tih grobova, i pored upornih nastojanja rimokatoličkih sveštenika da zatre svaki trag ćirilici, ipak se do sredine dvadesetog veka sačuvao poneki Ćirilični natpis. Na jednoj nadgrobnoj ploči u selu Drašnicama kod crkve Svetog Jurja uklesano je ćiriličnim slovima ime Stjepana Vitasovića, a na jednom stećku u Tučepima uklesano je srpskim ćiriličnim pismenim ime Pavla Nimčića. Polovinom devetnaestog veka, kako je tvrdio Petar Kadčić Peko u tučepskom groblju bilo je znatno više takvih natpisa. Sredinom devetnaestog veka pored samostana Zaostrog, kako tvrdi Kačić, postojala je nadgrobne ploča na kojoj je ćirilicom bilo uklesano ime Radovana Radlovića i Luke Vojnovića.

Uz Zapadnohercegovačke samostane Makarske, Zaostrog i Živogošće u Makarskom primorju, iz koga su u vreme turske vladavine franjevci razvili misionarski rad prevodeći u rimokatoličke veru Primorce, pravoslavne Srbe, svrstao se i samostan Svetog Petra na Šćitu u Rami. Ovaj samostan, koji se javlja kao značajno žarište rimokatoličanstva u prvim vekovima turske vladavine, podignut je na na krajnjem severoistočnom delu Zapadne Hercegovine, ukleštivši se duboko u Bosnu u dolini reke Rame, desne pritoke Neretve. Monasi ovog samostana, priznajući vlast makarskih biskupa, svoj misionarski rad su usklađivali sa radom ostalih samostana u Makarskom primorju.

Ustalilo se mišljenje da su u Rami oduvek živeli rimokatolici i muslimani, a da tamo pravoslavnih Srba nikada nije bilo. Ali neki podaci koje iznosi Milenko S. Filipović upućuju na to da je ovde u srednjem veku živelo stanovništvo koje je ispovedalo pravoslavnu veru. Filipović je ove krajeve obilazio i istraživao u vremenu od 1931. do 1935. godine, kada je našao dokaze da su u Rami u srednjem veku, ali i u kasnijim vekovima turske vladavine živeli pravoslavni Srbi iza kojih su ostala kućišta, crkvišta i groblja koje su tada ramski rimokatolici i muslimani nazivali grčkim groblja, grčkim crkvama, a ljude čiji su to tragovi bili - Grcima. Istražujući Ramu, krećući se od sela do sela, on je na 24 mesta našao grčke tragove koje je i opisao.

Reči Grk, grčko naselje, grčko groblje i grčka crkva Filipović je ovako objasnio prihvativši tumačenje ovog pojma koji nudi Rečnik hrvatskog ili srpskog jezika Jugoslovenske akademije iz Zagreba: "Pripadnici zapadne ili katoličke crkve nazivani su u našim zemljama ranije, a ponegde i danas se zovu, latin, zbog upotrebe latinskog jezika u Bogosluženje. Slično tome, razni naši pisci već od 15. veka (1470), upotrebljavali su ime Grk u značenju, čovek koji pripada istočnoj, pravoslavnoj crkviž.

Mogućno je da su se, ne samo u pisanoj književnosti nego i u narodu, za razliku od Latina, pripadnici istočne ili pravoslavne crkve zvali Grcima, jer je to hrišćanstvo i došlo sa te strane, i Bogosluženje bilo na grčki način, a ponegde i ponekad i na grčkom jeziku. Pored toga pravoslavno stanovništvo jugoslovenskih zemalja dugo je bilo potčinjeni grčkoj patrijaršiji". Predanja o pravoslavnim (Grcima) koji su nekada sve do osamnaestog veka živeli u Rami koje je Filipović zabeležio tridesetih godina dvadesetog veka u rimokatoličkoj i muslimanskoj sredini bila su još dosta živa.

Srednjovekovni istorijski izvori ne pominju ni jednu rimokatoličku bogomolju ni samostan na celom području Rame, mada neki pisci franjevačkih hronika tvrde suprotno. Ne pominje se ni jedan manastir srednjovekovne Crkve bosanske. Smatra se da je samostan Svetog Petra u Rami podignut posle 1500. godine. Moguće je da su se, služeći se uigranim postupcima, fratri dokopali nekog starog crkvišta ili manastirišta na Šćitu u Rami, oko koga je bilo srednjovekovno groblje. Od moćnih ramskih begova Kopčića i Dugalić isposlovali su dozvolu da u prvoj polovini Šesnaestog veka zasnuju samostan, i otpočnu misionarenje i širenje rimokatoličke vere ne samo u Rami nego i na Duvanjskom polju i široj okolini.

Prvi pomen ramskog samostana u istorijskim izvorima je iz 1523. godine, kada su Turci popalili neke samostane u Bosni pa među njima i ovaj u Rami. Ova rimokatolička bogomolja se zatim pominje u u Franjevačkim letopisima uglavnom onda kada bi ga palili ili pljačkali Turci ili razbojnici. Naposletku su i sami fratri zapalili svoj samostan. Dogodilo se to u jesen 1687. godine u vreme mletačko turskog rata, kada su ramski franjevci stupili u kontakt sa Mlečanima, kujući zaveru za podizanje raje na ustanak, pa su turske vlati poveli istragu protiv ramskog gvardijana. Posle jednog upada uskoka koji se desio u jesen 1687. godine, nekoliko meseci posle pogibije Stojana Jankovića na Duvanjskom polju, ramski franjevci sa oko 150 rimokatoličkih porodica, kojima su se pridružile i neke pravoslavne porodice, iselili su se na mletačku teritoriju u okolinu tvrđavice Sinj. Ovu seobu franjevci su kasnije vezali za ime kotarskog Serdar Stojana Jankovića, Srbina pravoslavne vere, kako je on tobože došao u Ramu i izveo narod u Sinjsku krajinu, a ovo predanje je razradio i domislio Jeronim Vladić.

Dva veka posle seobe franjevaca iz Rame i odlaska rimokatoličkih, ali i pravoslavnih porodica sa Duvanjskog, Livanjskog možda i Kupreškog polja, ali i iz Skoplja (Bugojanske doline) ovi prostori su opusteli. Na njima je ostalo malo hrišćanskih porodica. Pominje se podatak da je u ovim krajevima ostao samo jedan franjevac. Sve do početka devetnaestog veka u samoj Rami, ali i šire franjevci nisu imali stalnog mesta boravka, pa su im Turci dozvolili da u selu Proslapu za verske potrebe podignu jednu skromnu kuću. Tek 1855. godine fratri su od begova Dugalić otkupili prostor na Šćitu u gde su bile ruševine njihovog nekadašnjeg samostana, a novo zemljište od istih begova otkupljeno je 1857. godine. Posle austrougarske okupacije Bosne i Hercegovine počela je gradnja nove samostanske crkve koja je završena 1881. godine.

Franjevci vešto koriste Tursku vlast

U zemljama kojima su zagospodarili Turci franjevci su se brzo snašla. U poslednjim decenijama srednjovekovne bosanske države, dok se živelo pod stalnom turskom pretnjom, kralj i regionalno gospodari Bosne, ostavši bez ijednog saveznika, okretali su se na zapad, očekujući pomoć koju im je papa obećavao, a ta pomoć unapred je uslovljavana novim ustupcima. Još u to vreme franjevci su se izvestili kako da isposluju dozvole za gradnju rimokatoličkih bogomolja i samostana, koje su podizali novcem koji im je nemilice davane iz papinske blagajne. Velika umeća razvili su tada franjevci u obrlaćivanju, ubeđivanje, ucenjivanju i podmićivanju pravoslavnih duša, prevodeći ih u rimokatoličanstvo. Ta svoja umeća uspešno su počeli da primenjuju i pod turskom upravom, lako nalazeći puteve koji su ih vodili do cilja.

I u ovom slučaju iza bosanskih franjevaca uvek je stajala Rimska kurija, koja bi angažovala delegate rimokatoličkih zemalja u Carigradu koji su tamo zastupali svoje vladare. Oni bi uzgred tražili poneku olakšicu i za bosanske franjevce. Među takvima su posebno bili agilni austrijski delegati. Značajne usluge rimokatoličkoj crkvi u Bosni napravili su poslanici Dubrovačke republike na Porti koji su za franjevce tražili dodatne slobode i ustupke, a porta ih je potvrđivala fermanima. Vrlo rano još 1463. godine franjevci su obezbedili ferman turskog sultana Mehmeda koji im je dao potpune slobode da deluju u Bosni. Tako su franjevci, mašući vešto fermanima turskih sultana, opsedali predstavnike turskih vlasti u Bosni, tražeći nove ustupke.

Prilike u kojima su se našli pravoslavni hrišćani u vreme turske vladavine bile su izuzetno povoljne za misionarski rad franjevaca. U pustošenje i ratnim stradanja na udaru turske vojske prvo su se našle pravoslavne crkve i manastiri, a onda i njihovo sveštenstvo. Posle pustošenje jedan deo naroda se raseljavao, a drugi vraćao na stara ognjišta, ali često bez svoga sveštenstva. Sve dok 1557. godine nije obnovljena Pećka patrijaršija, mnogi predeli na prostorima srednjovekovne bosanske države, pa i Zapadne Hercegovine bili bi više godina bez pravoslavnog sveštenstva.
srbi_hrvati- 87412 - 29.11.2013 : Stari Blizo - best (0)

Oni su ono što jesu


Možda ću slagati, ali mislim da je to bilo prije dvije godine, misleći da sam njihov građanin, kada mi je prosleđeno jedno pismo upozorenja i poziva za pomoć da se ustane protiv ulasku Hrvatske u Evropsku uniju.

Čovjek stručan i naučan, profesor iz Hrvatske želio je da na svaki način ubjedi hrvatsku javnost o pogubnom njenom ulasku u EU. Pročitao sam cijeli tekst tog pisma koji je bio pun taksativno nabrojanih dokaza, šta će se sve desiti po ulasku Hrvatske u EU. Jedino u tom pismu nedostajalo je ovo što vam sada predočavam.

Vedrana Rudan: Nisam Hrvatica!
Rudan. info - 28. 11. 2013 16:53

Voljela bih da negdje postoji knjižica, pedesetak stranica, mali smo narod, u kojoj bi pisalo tko su Hrvati.

Za sve one koji žive u ovoj zemlji a ništa ne znaju o Hrvatima. Hrvati su bića koja su se u svojoj povijesti uvijek najugodnije osjećala u moćnoj tuđoj guzici. Austrijskoj, talijanskoj, mađarskoj, njemačkoj, američkoj a posebno u EU guzičetini. Bar tako govore. Iz jugoslavenske su izašli razarajući joj hemoroide i najzad postali "svoj na svome".

"Svoj na svome" bili su i za vrijeme NDH. Hrvatske kame rzale su srpske, ciganske, židovske i krivomisleće Hrvatske vratove s tolikim užitkom da je Hitler osobno zamolio Pavelića da oladi svoje dečke. Zanimljiv je i podatak da je u NDH postojao jedini dječji koncentracijski logor u Evropi. Da li su Hrvati slučajno pred šezdesetak godina bili zločinci? Takvo je vrijeme bilo? Da je to istina ne bi danas nogometaš neandertalac kome je kvocijent inteligencije manji od broja cipela pozivao na klanje. Neandertalac? Prejaka riječ. Nije jedini urlao. Tisuće ljudi razdragano je odgovaralo na ustaški poklič.

Što su Hrvati činili kad su krvave njuške izvukli iz jugoslavenske guzice? Sjeća li se itko? Da li nam je to problem? Norac je i danas heroj iako je nevinoj ženi sprašio metak u glavu. Dok je služio robiju uspio se vjenčati, dobiti djecu i izgraditi kuću. Jučer sam na ekranu vidjela Antuna Vrdoljaka. Čovjek Za Sva Vremena urlao je na nekog sirotana ispunjen Hrvatstvom toliko da su mu gotovo oči iskočile iz glave.

Antun Vrdoljak, mrzitelj svake kože koja nije bijela poput "kockice" na Hrvatskoj zastavi, Vrdoljak koji je devedeset i prve HRT očistio od svega što je smrdilo na srpsko i sve krivomisleće Hrvatsko još uvijek nam je heroj a ne zločinac. Hrvati vjeruju u boga a ne vide što im rade popovi lopovi, Hrvati su lizali cipele Tuđmanu, Titovom generalu koji je po Hrvatskoj sadio vrbe ali je pazio da se njegovi unuci na njima ne zanjišu, Hrvati se tresu pred svakim tko bi im mogao razbiti zube a pjena im navre iz bijesnih usta kad pred sobom nanjuše nemoćne.

Smrt pederima! Ajmo na referendum! Glasajmo ZA! Glasajmo ZA! Glasajmo ZA! Da kojim slučajem u Hrvatskoj žive samo pederi Amerikanci Hrvati bi istim bolesnim žarom glasali PROTIV. Doduše, u tom slučaju referenduma ne bi bilo.

Možda, možda su Hrvati poput ostalih ljudskih bića, Nijemaca, Mađara, Francuza... Možda samo opet živimo u vremenu kad fašizam guta zemlju po zemlju, čovjeka po čovjeka. Možda nema genetskih zločinaca. Možda. Ipak, kad bacim oko na povijest svoga naroda koje se ogromna većina građana ove zemlje ne stidi poželim svojoj unuci poslati poruku.

Mala, tvoja nona NIJE HRVATICA. I time se ponosi.
srbi_hrvati- 86026 - 22.07.2013 : Vogošćanin Pravi Vogošća - best (3)

Zagreb u panici: Naučno potvrđeno da su Hrvati potomci Srba


22. jul 2013

Hrvati su potomci Srba i genetska podudarnost dva naroda su gotovo identična sa tom razlikom šti su Srbi stariji narod i samim tim su praktično i stvorili hrvatsku naciju!

Ovo ekskluzivno otkriće nije plod nikakvih trač rubrika ili šaljivih novinara već je rezultat istraživanja uglednog hrvatskog instituta FA iz Zagreba koje je vršeno poslednjih devet godina. Ovaj institut, koji ima više međunarodnih priznanja iz genetičkog istraživanja, objavio je da je na osnovu istraživanja na uzorku od 7320 ispitanika hrvatskih državljana dobijena najveća genetska podudarnost hromozoma Y i haplotipa sa slovenskim haplotipom srpskog naroda iz desetog veka.

Prema nekim novijim istrazivanjima, u vreme pre velikih seoba naroda ( pre pada zapadnog Rimskog carstva ), dva plemena iranskog porekla pošla su u veliku avanturu.

Srbi i Hrvati su nekada bili plemena iranskog porekla, iz predela severno od Crnog Mora i Kavkaza. Prvobitni Srbi i Hrvati su bili samo deo nacije koja je kroz istoriju bila najpoznatija pod imenom Skiti. Prema hronoloskom redosledu, prvo su bili poznati kao Kimeri ( Simerijanci ), Skiti, Sarmati, Alani, a danas su jedini direktni potomci ovih drevnih ratnika kavkaski narod Oseti.

U daljim razmatranjima sa Hrvatskog instituta FA kaže se da je Haplotip Eu7, odnosno takozvani hrvatski haplotip, moguće povezati jedino s haplotipom Eu13, koji je takozvani starosrpski haplotip, a povezan je sa Srbima do 10 veka.

To bi otprilike značilo, kaže se dalje u zaključcima Instituta, da su sve dosadašnje pretpostavke o poreklu Hrvata bile potpuno pogrešne i da Hrvati nisu uspevali da vide ono što je očigledno.

-Hrvati su potomci Srba koji su negde tokom desetog veka prešli na područja naseljena manjim slovenskim plemenima, koja su se priklonila toj grupi i tokom desetog veka preuzeli ime Hrvat (latinski Skorbatus), kaže dr Milorad Pavić iz Instituta FA.

Iz Instituta su takođe poručili kako su poslednja dva meseca razmišljali hoće li objaviti ove rezultate jer time dovode u pitanje celu Hrvatsko-srpsku istoriju i odnose dva naroda.

Brojne društvene mreže i portali širom Hrvatske već su očekivano prepuni negativnih komentara javnosti koja nikako ne može da podnese činjenicu da potiču od "mrskih im Srba" i da je to sada i naučno potvrđeno.
srbi_hrvati- 83448 - 09.03.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

Vladimir Dimitrijević: 400 godina od unijaćenja Žumberačkih Srba


Vrh SPC nije ništa preduzeo povodom godišnjice papskog nasilja nad Srbima iz Žumberka

"Pitate me o pravoslavlju? Svakako me ne pitate o vladikama, zar ne? (...) Bojim se samo jalovosti jevrejske koja se uvukla u hrišćanstvo, i uloge koju bi pravoslavlje moglo preuzeti u mutnom, našem vremenu: političke". Miloš Crnjanski, 1926.

ŠTA SLAVI "SESTRINSKA CRKVA"? Ovih dana "sestrinska" nam "Crkva u Hrvata" slavi 400-godišnjicu takozvane "Križevačke unije", to jest početak prevođenja na uniju s papom rimskim srpskih uskoka sa Žumberka i okoline. Kardinal Josip Bozanić, duhovni čelnik "Crkve u Hrvata", učestvovao je u ponedeljak 28. maja u služenju "arhijerejske liturgije Svetog Ivana Zlatoustog prema bizantsko-hrvatskom obredu", koju je u Križevcima predvodio križevački unijatski biskup Nikola Kekić.

Tom prilikom Bozanić je održao i jednu, kako bi Hrvati rekli, "homeliju", u kojoj je istakao:

"Milošću Duha Svetoga sabrani smo na ovom domovinskom slavlju 400-te obljetnice sklapanja unije u Hrvatskoj ili uspostave crkvene hijerarhije za sjedinjene vjernika grčkoga obreda sa sjedištem u samostanu svetoga Mikaila arkanđela u Marči na posjedu zagrebačkoga biskupa. Danas zahvaljujemo Bogu za 400 godina grkokatoličke prisutnosti u Hrvatskoj. Naime, u 16. stoljeću doselilo se mnoštvo pravoslavnoga puka, prebjega ili uskoka, iz tadašnje Turske Hrvatske, u okolicu Ivanića i Čazme, na imanja zagrebačkoga biskupa".

Bozanić je istakao i da su zagrebački biskupi pomagali onim nekad pravoslavnim episkopima koji su primili uniju s Rimom:

"Da nije bilo inicijative, a prije svega duhovne i materijalne podrške zagrebačkog biskupa Petra Domitrovića s prvim sjedinjenim biskupom Simeonom, mogli bismo gotovo sa sigurnošću reći da ne bi došlo do sklapanja unije niti bi se ona održala. Budući da su se Simeonovi neposredni nasljednici priklanjali čas Pećkoj patrijaršiji, čas Rimskoj Apostolskoj Stolici, zagrebački su biskupi svojim brižljivim djelovanjem nastojali spasiti uspostavljeno crkveno zajedništvo".

Zatim je Bozanić dodao:

"Prisutnošću grkokatoličke Križevačke eparhije (...) Katolička crkva u Hrvatskoj bogatija je u svojem katolištvu jer, prema riječima blaženoga Ivana Pavla Drugog, diše na oba plućna krila. Vjernici katolici istočnoga bizantsko-slavenskog obreda živo su i stvarno svjedočanstvo da je jedinstvo i crkveno zajedništvo s obrednim posebnostima u Katoličkoj Crkvi moguće i potrebno..."

O ČEMU JE ZAPRAVO REČ? Između 1530. i 1540. godine iz Srbije i Bosne više od 3.000 Srba, bežeći ispred Turaka, stiže u Gorski Kotar i Belu Krajinu, na prostor između srpskih manastira Gomirja, Marče i Lepavine. (Marču je 1578. osnovao srpski mitropolit dabrobosanski Gavrilo Avramović, kod Ivangrada blizu Zagreba.) Ove Srbe Beč je, kao dobre borce, primio u vojnu službu da Habzburšku monarhiju brane od Turaka. Godine 1611. Srbima u Vojnoj Krajini (Vretaniji) patrijarh Jovan Kantul - sveštenomučenik, koga su tri godine kasnije ubili Turci - postavlja episkopa Simeona, koga zagrebački biskup i habzburška državna vlast primoravaju da ode u Rim i pred papom izjavi da prihvata uniju (unija podrazumeva očuvanje spoljašnjeg obreda Pravoslavne crkve uz prihvatanje papske vrhovne vlasti). Štetne posledice Simeonove delatnosti uklanja episkop Maksim Predojević, koji odbija naređenje cara Ferdinanda da ide u Rim po hirotoniju i prima je od patrijarha pećkog Pajsija. Povela se velika borba srpskog naroda za očuvanje svog identiteta: godine 1626. zagrebački biskup izveštava o tome da su žumberački Srbi pounijaćeni, ali da ih ima još koji se bune, zato što ih na to podstiču kaluđeri, koji su zbog toga pretučeni i proterani.

Beč na to odgovara da su i oni za uniju, ali da je opasno primenjivati silu jer su Srbi graničari prema Turskoj i mogli bi se opet odmetnuti Turcima. (Srbi su, u ovim dokumentima, nazivani Rašani ili Raci, a drugačije i Vlasi.) Godine 1642, posle smrti vladike Maksima, papski nuncije u Beču pokušava da Srbima na Žumberku i u okolini nametne za episkopa latinskog fratra i srbomrsca Rafaela Levakovića, ali dvor, plašeći se pobuna Krajišnika, ipak prihvata srpskog kandidata, za koga papisti vele da je "najveći antikatolik od svih tamošnjih šizmatika". Godine 1668. pod pritiskom zagrebačkog biskupa Petra Petretića, austrijski car Leopold oduzima srpskom episkopu marčanskom Gavrilu Mijakiću vladičanstvo i na presto dve godine kasnije dovodi unijatu Pavla Zorčića. Svi pravoslavni kaluđeri marčanski su pohvatani i odvedeni u ropstvo na Maltu da budu veslači na galijama, da bi tako, posle dugih muka i robovanja, bili umoreni. Zbog navodnog učešća u zaveri Zrinskog i Frankopana, episkop Gavrilo biva bačen u tamnicu da bi 1686. godine bio umučen od papističke vlasti Habzburga.

Srbi su se opirali koliko i kako su mogli. U martu 1742. pisali su patrijarhu svome Arseniju Četvrtom Šakabenti sledeće pismo:

"Otkad je prvi unijatski episkop Pavle Zorčić primio uniju, svagda i svi posle njega do sadašnjeg unijatskog episkopa Teofila Pašića činili su nasilje i mučiteljski, a ne učiteljski, primoravali nas na uniju, a najviše naše kaluđere Gomirce, tako da ih dosta ima po galijama i po tamnicama i po moru, a vezanje, odvođenje, robljenje i zatvaranje (kaluđera) našeg manastira Gomirja niko ne može izraziti".

Pritom, unijatski vladika Pašić ustoličen je uz pomoć vojske i uz pretnje da će svako ko mu se protivi biti kažnjen smrću, uz konfiskaciju imovine. Srbi u pismu dodaju:

"Mnogi naši ljudi su radi unijata Pašića bili celu godinu u Karlovcu okovani i ljutim robovanjem i zatvorom mučeni, a neki su u tamnici i pomrli. I doista, da nije naš manastir Gomirje ustao protiv Pašića i dao trošak za proces, kao što je uvek davao trošak i trud, učeći nas veri hrišćanskoj i braneći nas od unijata, zaista bi zauvek svi ostali unijati".

I godine 1758. Srbi sa Žumberka se žale karlovačkom vladici da pounijaćeni sveštenici vrše nasilje nad njima, dok oni imaju u vidu svoje pretke i spremni su da za svoju veru i umru. Unija je Srbima sa Žumberka vojnom silom nametnuta tek 1769.

Toliko, znači, o istinitosti reči kardinala Bozanića, koji je za pravoslavne Srbe iz Bosne i Srbije tvrdio da su stigli iz nekakve "Turske Hrvatske" i da su zagrebački biskupi pomagali uvođenje unije. Oni su, u stvari, bili glavni podstrekači nasilja protiv pravoslavnih Srba, njihovog sveštenstva i monaštva i, kao svi papisti kroz vekove, nemilosrdni uništitelji svih onih koji su odbijali da se potčine Rimu. I, da ne zaboravimo: u hrvatskim istorijama unijaćenja piše da su na Žumberku živeli nekakvi "Vlasi", nigde se ne pominje da je nasilje provođeno nad Srbima, koji su pounijaćeni pa pohrvaćeni - da i ne govorimo o tome što se danas pričaju priče o "hrvatsko-bizantskom obredu", koji nikad nije postojao.

NAŠE VLADIKE (ČAST IZUZECIMA!) Vrh Srpske pravoslavne crkve nije ništa preduzeo povodom 400-godišnjice papskog nasilja nad Srbima iz Žumberka - makar, recimo, da organizuje naučni skup o posledicama unije na srpskom etničkom prostoru - kao što već deceniju i po ništa ozbiljno ne preduzima protiv pokatoličavanja preostalih Srba u Hrvatskoj iako mitropolit zagrebačko-ljubljanski odlično zna šta se dešava u od Boga mu poverenoj eparhiji, budući da je svojevremeno Sinodu o tome slao izveštaje.

Vrh Srpske crkve, naime, odlazi, onako sinodski kompletno, na noge hrvatskom državnom vrhu i vrhu rimokatoličke verske zajednice u Zagrebu, sa nejasno je kakvim ciljem, osim nekih osveštanja u pravoslavnoj gimnaziji, u EU prestonici "lijepe njihove".

Da li će tamo, recimo, biti govora o pravoslavnim srpskim ikonama koje je nenarodna vlast u Beogradu, samo zato što su "teritorijalno" iz Hrvatske (a bile sklonjene u ratu 1991-1995. da ih novoustaški režim ne uništi), predala u ruke Zagrebu, mada one sve pripadaju srpskim manastirima i crkvama?

Hoće li, recimo, biti reči i o katoličenju srpske dece u Hrvatskoj?

Hoće li iko pomenuti srpske izbeglice, kojima Hrvatska i do danas poriče pravo na povratak, prethodno im otevši imovinu i stanove?

Da li će se govoriti o minimizovanju broja žrtava u Jasenovcu ili o stavovima kardinala Bozanića koji to minimizovanje podržava?

Odgovor je, naravno: ne i ne. Ekumenska braća će se ljubiti i grliti kao u stara dobra Titova vremena, kad su svako malo organizovali međufakultetske bogoslovske simpozijume na liniji Ljubljana-Zagreb-Beograd i pričali o "euharistiji" i "ekleziologiji". Biće, izgleda, opet kao u vicu o crnogorskoj glisti i crnogorskom vrapcu (ona će njemu: "đe si, sokole?", a on njoj:"đe si, gujo ljuta?").

Jer neki naši sinodalci, što bivši što sadašnji, su već provereni borci za ekumensku ljubav i suradnju: s nestrpljenjem očekuju papu, nose odličja "blaženog" Ivana Pavla Drugog, imaju "Večernjakove" nagrade za toleranciju, doveli su papskog ekumenistu Jureta Zečevića na Bogoslovni fakultet u Beogradu. Razgovor će biti vođen sa kardinalom Bozanićem, koji je još 2000. dolazio u Srbiju da podrži "antimiloševićevsku" struju u SPC i pomogne njen uspon na vlast. A sve radi EU, tog mračnog predmeta želja celokupne srpske ohlokratije, maskirane u elitu.

Ali, pošto su nedavno papski predstavnici u Beogradu izjavljivali da bi se, ako papa dođe da "navijesti" SPC, od njega mogla čuti i nekakva nova reč o Jasenovcu, možda će razgovori sa braćom biskupima i Bozanićem - odanim slugama Velikog Brata u Rimu - teći na sledeći način: "Da se, recimo, nagodimo oko broja žrtava (neka ih bude 120 tisuća, kaj ne?)"; pa da se promumla nešto tipa: "Izvini, bilo je u brzini". Ili: "Oprosti mi, Katrin, možda nisam bio fin". Jer, papa je uvek bio spreman na sentimentalne laži i zašećerene obmane, samo da postigne cilj.

A cilj mu je da uđe u Patrijaršiju u Beogradu i eventualno u Žiču (zna on ko je Sveti Sava, i to bolje od većine naših ekumenaca).

A - opet totalno hipotetički - za to vreme "na terenu", u "klasičnoj" Srbiji, recimo onoj oko Čačka, policajci i sveštenici u jednoj manastirskoj noći zamenjuju uloge, pa se prvi ponašaju sveštenički smerno i sažaljivo (osim izuzetaka), a drugi policijski grubo i nasilno (osim izuzetaka).

Zato je Crnjanski u razgovoru s Branimirom Ćosićem, piscem "Pokošenog polja", odbijao da meša pravoslavlje s vladikama (čast izuzecima), plašeći se judeizacije Crkve, to jest duhovne jalovosti, mrtvila, farisejskog popstva pretvorenog u grubijansko policajstvo, i vere preinačene u jeftino, banalno, šarlatansko politikanstvo - danas i ovde maskirano u ekumensku tankoćutnost i ćudoređe tolerancije, za koju su neki bivši sinodalci i "Večernjakovu" nagradicu dobili, ne?

No, kako reče jedan, pre nego što je postao drugi: "Živ je Bog i živa će biti duša naša". Živom Bogu živom dušom pritecimo na molitvu, u živu dušu pravoverje živoga Boga uselimo, i, kako kaže narodna pesma, ne bojmo se - dobro biti neće.

Jer takva je sudbina nas Srba, bar onih koji bi to i da ostanu. A ostali neka rade svoj posao! Pa ko šta ponese.
srbi_hrvati- 82016 - 29.01.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

Ruđer Bošković je bio Srbin!


"Na osnovu falsifikata i prećutkivanja (Franjo) Rački je još 1887. godine stvorio osnovu Hrvatima da oni 1993. godine predlože ime svom novcu "ruđer", po Ruđeru Boškoviću. Kad predlog nije usvojen, Boškovićev lik je štampan na hrvatskoj novčanici, da bi se Hrvati legetimirali pred svijetom kao narod koji je, eto, dao svijetu i takve naučne veličine poput Ruđera Boškovića. A on je odista bio Hrvat koliko i Nikola Kopernik."

Tako je još pre 12 godina napisao Svetozar Borak u svojoj knjizi "Srbi katolici", prepunoj podataka o pokatoličavanju Srba a potom njihovom pohrvaćivanju, tako da danas Srba katolika više i nema. U katoličanstvo su prelazili jer su ih na to nagonile prilike tokom proteklih vekova, pre svega rasutost na velikom prostoru, pa time i nemogućnost da se čvršće povezuju i suprotstavljaju sve agresivnijem nastupanju katoličke crkve, koje ni do danas nije prestalo.

Borak ukazuje na pisanje Franje Račkog 1887. godine o Boškovićevom poreklu, koji kaže da Boškovići potiču iz sela Orahovo kod Popova (polja) u Hercegovini, odnosno starom Humu. Iz tog sela došao je u drugoj polovini 17. veka Boškov sin Nikola u Dubrovnik u službu Rada Gleđevića, koji ga je poslao u trgivinu u Novi Pazar, gde je bilo dosta dubrovačkih trgovaca. Kad je stekao imetak Nikola Bošković vratio se u Dubrovnik i oženio se Pavicom, kćerkom Dubrovačkog trgovca Bare Betere, s kojom je izrodio osmoro dece - tri kćeri i osam sinova. Ruđer je bio sedmo dete, a rođen je 1711. godine.

RUĐEROV OTAC NIKOLA PISAO O SRPSKIM STARINAMA

"Rački ni prije ni poslije svoga navoda ne spominje književni rad Ruđerovog oca Nikole", ističe Borak. "Tek ovlaš spominje obrazovanje i književni interes njegove braće. Zato detaljno piše o književnom radu majčine porodice, italijnskog porekla. Nije verovatno da Rački nije imao dovoljno podataka o Boškovićima u Hercegovini. U rukopisu koga i sam navodi kao izvor za njegov rad, a koji se čuva u franjevačkoj knjižnici u Dubrovniku, mogao se obavijestiti i o Boškovićima".

Ali, kako Borak ukazuje - o tome što ne nalazimo kod Račkog, možemo naći kod Jeremije D. Mitrovića u njegovoj vrlo dokumentovanoj knjizi "Srpstvo Dubrovnika", štampanoj 1992. u izdanju Srpske književne zadruge. A on u toj svojoj knjizi kaže da su preci Ruđera Boškovića prvo kao vlastela nosili prezime Podkravići odnosno Pokrajčići. Rano su se spustili u Popovo polje, u selo Orahov Do ili Orahovo, gde su se razmnožili kao Boškovići. Ruđerov otac Nikola, kao katolik, trgujući je ne samo "srpski pisao", već se kao Srbin interesovao i za srpsku prošlost, svoje srpsko poreklo, i to prenosio na svoju decu, i na Ruđera. Upravo zbog toga angažovan je od pisaca čuvenog dela "Illiricum sacrum" (Srpske starine) Ređeputija, Farlatija i Koletija da opiše srpske manastire, koje je upoznao na svojim putovanjima po srpskoj zemlji. Tako je nastao Nikolin spis "Relazioni dei Monasterij della Provincia di Rassia" - staroraška sećanja. Kako Mitrović dalje navodi, Nikola je opisao srpske manastire sve od Hercegovine do Kosova, kako ih je video i kako o njima šta doznao.

"Eto, iz takve srpske kuće potiču deca Nikole Boškovića, i sin mu Ruđer, koji je celog veka vodio prepisku sa svojima u otadžbini, naročito sa sestrom Anicom i bratom Božom, koga je stalno opominjao da traga za njihovim porodičnim grbom iz Bosne. Za ovu Ruđerovu prepisku na "slovinskom" velikohrvatski istoričar Foretić kaže da je vođena "na hrvatskom jeziku". Gde se to Ruđer nazvao Hrvatom? Nije ni Srbinom, ali znamo da je žudeo za potvrdom porekla svoga bosanskog semena. Znamo da je opisujući jedan trenutak sa svog putovanja rekao da su u društvu tu bili on, još jedna osoba i još "Il Croato", Šta znači ova Ruđerova izjava o onom trećem prisutnom?"

POHRVAĆIVANjE BEZ IKAKVOG OSNOVA

Mnogo kasniji kulturni delatnici među Hrvatima setili su se Ruđera Boškovića i krenuli da ga pohrvaćuju. Tako je zaobiđen rad srpskog patriote i tragaoca za prošlošću Srba, Nikole Boškovića, da bi njegov sin Ruđer bez ikakvog osnova bio proglašen za Hrvata.

To bezobzirno pohrvaćivanje Boškovića, zatim Gundulića i svega Dubrovnika i oko Dubrovnika prokomentariosao je Lujo Vojnović, Srbin katolik i dubrovački gospar, u listu "Vreme" od 30. januara 1938. On je napisao:

"Ali da otvoreno rečemo, dosadila je našem svetu zloupotreba imena "Hrvat" i "hrvatski". Ta zloupotreba ne dolazi iz jedne narodne potrebe. Ona izvire iz logora izvesnih elemenata, koji su sa neverovatno veštom propagandom, iskoristeći beskonačnu bezazlenost hrvatskih masa, sa izrednom sugestijom i hipnotičkom moći odvratili narod od njegovih životnih potreba i uštrcali mu u žile otrov ludila gonjenja.(...) Do reke koja deli Srbiju od Bosne sve je strogo centralistički hrvatsko i na tom prostoru kovačnica neprekidno radi, malj na nakovnju automatski ponavlja jedan jedini plemenski ton. Ogradio se najpre plot, pak se podigla ograda, najzad zid, nalik na onaj kojim se Kinezi branijahu od nasrtaja Mongola, i to ovde!. Dalmacija nije više Dalmacija nego "Hrvatsko primorje". Može li se zamisliti veće centralizacije - sva su istorijska imena isključivo hrvatska, sve je zasebno, čak i književnost i jezik, bez i najmanjeg uticaja Srba, i velikog reformatora Vuka. Bošković je Hrvat i samo to, jer su mu roditelji pokatoličeni Hercegovci, Gundulić je Hrvat, svi su dubrovački pisci samo Hrvati, itd, itd."

A, stari Dubrovčani, koji su bili verni katoličkoj crkvi i srpskom rodu sećali su se Ruđerove sestre Anice, u dubokoj joj starosti, njenih svedočanstava o srpskim uspomenama u kući Boškovića.

Bezobzirno nametanje hrvatstva svuda i na svakom mestu s jedne, i prećutkivanje sve glasnijih manifestacija mržnje prema Srbima, s druge strane, koje započinje u vreme Franje Račkog izazvalo je vidno distanciranje Srba. I on i Štrosmajer su se u svojim odmaklijim godinama otvoreno približili nacionalističkim pravašima, kada su ovi već uveliko negirali postojanje Srba kao naroda i odbijali bilo kakvo njihovo prisustvo u Hrvatskoj, Slavoniji i Dalmaciji. Bio je to svojevrsni poziv za pokatoličavanje Srba i njihovo ubrzano pretvaranje u Hrvate, a tamo gde to ne uspe da se problem reši proterivanjem ili ubijanjem. Rački je zajedno sa Štrosmajerom, "postao sijač opasnog sjemena, koje će za Srbe uroditi pogubnim plodovima, prvenstveno na planu zablude o jugoslovenstvu, preko kojeg je odronjavano srpsko nacionalno biće.

UZNEMIRENOST KATOLIČKIH I PRAVOSLAVNIH SRBA

To nasilno hrvatovanje uznemirilo je katoličke i pravoslavne Srbe krajem 19. veka. "Svi se još više tuđe od nas, nego prije", napisao je Štrosmajer Račkom, misleći na vidno reagovanje Srba. U prave razloge povlačenja srpskog korpusa, međutim, ni jedan, ni drugi nije ulazio, Ideja o nestajanju Srba na svim tim prostorima već je postojala i oni su se prećutno s njom slagali.

Gde je nastala ta hrvatska misao, koja će potpuno izbrisati Srbe iz Dubrovnika i njegove okoline, a kasnije se kao kuga proširiti po Dalmaciji, Hrvatskoj i Slavoniji? Odgovor na to pitanje dat je u listu "Dubrovnik", br. 7, iz 1896. godine. "Hrvatska misao nije iznikla u Dubrovniku, gdje, Bogu hvala, ni do danas nije uvriježena i gdje se jedva ko i sjeća hrvatskog imena, nego ta misao bi tek u novije vrijeme amo od nekud uvedena po nastojanju ljudi koji amo dođoše štono kažu trbuhom za kruhom. Ti pioneri hrvatske misli u Dubrovniku ne bijahu ljudi tobož rodom iz Hrvatske, jer do nazad malo godina kod nas amo ne bijaše nastanjen ni cigli jedan Hrvat, a i današnji nema ih do u sve tri, četiri, a to su jedan knjižar, jedan knjigoveža, jedan pop i jedan trgovac, ljudi koji istini na čast, ne ističu se ni najmanje širenjem hrvatizma. Barjaktari hrvatske misli u Dubrovniku bijahu u prvom redu neki Dalmatinci, činovnici i profesori, kojijem se malo docnije pridružiše i gdjekoji naš pop i fratar, a navlastito mlađi učitelji, (koji su) bili rodom iz našeg prostora ili iz gornje Dalmacije."

Najveći delatnik u poricanju bilo kakvog znaka srpstva u Dubrovniku bio je Marsel Kušar, koji je 1892. godine napisao knjižicu "Dubrovčani, jesu li Hrvati"? Došao je iz Zadra, preko Šibenika i počeo da širi hrvatsku ideju falsifikatima i zaobilaženjem činjenica. Na njenu pojavu reagovao je ugledni naučnik i književnik, Srbin katolik iz Cavtata Valtazar Bogišić ocenivši da je "ta knjiga jako pogibeljna u rukama jednog neznalice jer u njoj neće naći nego istinu umetnički izvrnutu". Drugi Srbin katolik Luko Zore je skrenuo pažnju na obilje falsifikata. Armin Pavić, zagovarač hrvatske književnosti u Dubrovniku objasnio zašto je to činio. "Kultus" Gundulićev započe u one dane hrvatskoga književnoga preporoda kada se narodu htjelo da bude drugim evropskim narodom jednak, a u literaturi za tu svrhu nemaše ništa drugo gotova, nego djela Dubrovčana."

Borak na to dodaje: "Nošen hrvatskom nacionalnom idejom i oslijepio od nje da bi mogao vidjeti ono što svak vidi, Pavić je i srpske narodne pjesme, npr. čak i one iz kosovskog ciklusa, proglašavao hrvatskim naraodnim pjesmama. ..Proglasio je da su narodne pjesme koje je Vuk sakupio "hrvatske narodne pjesme" i da boj na Kosovu nije nikakav srpski boj nego saveznička bitka protiv Turaka."

Ako sve to znamo, a i najnovija ponašanja hrvatske države prema Srbima, kao što su proterivanje srpskog naroda velikih razmera, pokatoličavanje preostalih Srba, da bi oni po oprobanom receptu bili pohrvaćeni i svakojaka tužakanja i optuživanja sa te strane, da ne navodimo i nešto ranija stravična klanja Srba, nezabeležena u evropskoj istoriji, onda se moramo zapitati kakva nam je politika prema toj državi? I kakve je rezultate ona dala posle tolikih naših izvinjavanja?

Ako je Ruđer Bošković pretvoren u Hrvata, ako su nebrojene hiljade Srba naterane tokom vremena na razne načine da se pokatoliče, a potom pohrvate, ko garantuje da u nekoj budućnosti neće Nikola Tesla, Mihailo Pupin, Milanković, Njegoš i ko zna koji sve srpski velikani postati značajni Hrvati. O tom ponašanju Hrvata treba ozbiljno razmišljati. Ono ne ugrožava ni Amere, ni Francuze, ni Nemce, ali se nas i našeg opstanka i te kako tiče.
srbi_hrvati- 80151 - 03.12.2012 : Zeljko Tomic Sokolac - best (6)

Nema čiste nacije!


Ponekad, čak ni obrazovani Srbi, ne mogu iz nekog novinskog članka izvuku pravilan zaključak šta je istina zasnovana na naučnom istraživanju, a šta "novinska patka" namjerno ubačena u njega. Odličan primjer za to je jedan članak, koji je nedavno objavljen na ovom portalu!


Iako je istraživanje Hrvata pokazalo da većina njih potiče od Srba, u tekst, koji je zasnovan na naučnom istraživanju, namjerno je (od strane novinara) ubačena i jedna opaska koja nema nikakve veze sa tim naučnim istraživanjem.

Naime, istraživanje u Hrvatskoj je pokazalo da većina Hrvata srpskog porijekla i to je činjenica u koju ne treba sumnjati. Međutim, tu se navodi i to "da Srbi nisu čisti Srbi" jer je njihova krv "uprljana" turskom, pod kojima su oni bili oko 400 godina. U svom apsurdu novinar tvrdi da su "Hrvati veći Srbi nego sami Srbi"...

Ovo donekle i jeste činjenica, jer je uvijek bilo "mješanja krvi" među narodima, pa čak i između porobljenih i osvajača. Međutim, istorija nas takođe uči da je mnogo više srpske krvi preliveno u tursku naciju nego obrnuto. Zbog čega ovo govorim:

1) U Tursku u odvedeno preko 250. 000 srpskih dječaka da bi oni tamo postajali janjičari. Mnogi od njih su se kasnije oženili i zasnovali svoje porodice, ostali da žive u Otomanskom carstvu prenoseći svoje gene na svoje potomke...

2) Nakon 1. srpskog ustanka na stotine hiljada muslimana, koji su inače bili poturčeni Srbi, su prisilno iseljeni u Tursku. Taj progon muslimana, poturčenih Srba je trajao od 1804 a nije se zaustavio ni nakon 1945. godine, kada su komunisti imali velikih problema da zaustave odliv muslimana iz Sanžaka. Svi su se oni utopili u tursku naciju prenoseći srpske gene na nju...

3) Nova Istorija objašnjava i to da su Srbi bili naseljeni na području današnje Turske još prije nego što su Osmanlije došle na to područje. Nakon njihovog dolaska izvršena je asimilacija tih Srba pa su i oni značajno doprinjeli da Turci danas imaju mnogo srpskih gena.

Ni na Hrvatskoj strani nije bila ništa bolja situacija! Latini su stalno bili pod germanskom čizmom, a takođe i mađarskom, pa bi oni trebali da imaju čak i više germansko-hungarskih gena nego što bi Srbi trebali da imaju turskih, jer Srbi nikada nisu bili u ljubavi sa Turcima, što se ne bi moglo reći za Hrvate i Germane koji su kroz istoriju oduvjek spavali dobrovoljno u istom krevetu.

Što se Srba i Turaka tiče, ne treba zaboraviti dvije stvari:

1) Veliki broj Srba se iz Crne Gore doselio u Bosnu i Srbiju u 19. vijeku. Ne treba zaboraviti da je Crna Gora većinu vremena bila slobodna kneževina.

2) Ne treba zaboraviti ni činjenicu da je kod Srba postojao običaj da se sva djeca koja se rode devet mjeseci nakon što su Turci upali u selo i silovali njihove žene - pobiju. Ovo izgleda stravično, i ja to čak i ne opravdavam.

U svakom slučaju, jedno je sigurno! Uticaj turskih gena na Srbe i germanskih gena na Hrvate je vrlo mali i on se značajno razvodnio tokom skorašnje istorije pa ne treba ignorisati ovaj komentar vezan za Hrvatsko istraživanje. Uostalom, jedno je sigurno: Hrvati nisu vršili istraživanje na teritoriji Srbije, pa tvrdnja u članku u vezi hrvatske genetike, bar u vezi onoga što se odnosi na Srbe, nije zasnovana na solidnim naučnim dokazima!

Nauka je već odavno dokazala da unošenje novih gena u jedan narod - stvara zdravije i inteligentnije pojedince, pa na ovo "prilivanje" gena u neku naciju uopšte ne treba gledati negativno. Vjerovatno su upravo zbog toga Srbi jedan od najzdravijih i najljepših naroda, što svakako pokazuju time što su (za tako jednu malu naciju) jako uspješni u sportu, nauci, umjetnosti i mnogim drugim oblastima života i kulture.

Iako se od nauke još uvjek očekuje da potvrdi ko je veći Srbin, jedino što možemo u ovom trenutku reći jeste da su samo Srbi svjesni svog porjekla. Za one Srbe koji se zbog "bolesti u svojim glavama" stide onoga što jesu trebaće još mnogo vremena da sami sebi priznaju od koga potiču!
srbi_hrvati- 79836 - 23.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

Istraživanje iz Zagreba: Hrvati su Srbi!


Zagreb - Istraživanje genske podudarnosti i genskog podrijetla Hrvata, koje je proveo institut FA iz Zagreba, a trajalo je zadnjih devet godina, donosi najšokantnije od svih dosadašnjih otkrića vezanih uz podrijetlo Hrvata. Prema ovom uglednom institutu koji je zadnjih desetljeća prikupio više međunarodnih priznanja iz genetičkih istraživanja, na uzorku od 7230 ispitanika najveća je genska podudarnost kromosoma Y i haplotipa upravo sa slavenskim haplotipom srpskog naroda iz 10. stoljeća.

Haplotip Eu7, odnosno takozvani hrvatski haplotip, moguće je povezati jedino s haplotipom Eu13, koji je takozvani starosrpski haplotip, a povezan je sa Srbima do 10. stoljeća. To bi otprilike značilo da su sve dosadašnje pretpostavke o podrijetlu Hrvata bile potpuno pogrešne i da nismo uviđali očito. Hrvati su potomci Srba koji su negdje tijekom 10. stoljeća prešli na područja naseljena manjim slavenskim plemenima, koja su se priklonila toj skupini te su negdje tijekom toga istog stoljeća preuzeli ime Hrvat (Xorbatus) - objasnio je dr. Milorad Pavić iz instituta.

Zbog iznimno osjetljive situacije ovo će istraživanje vjerojatno, čim bude objavljeno, odbaciti sve važnije institucije. Iz instituta su također poručili kako su zadnja dva mjeseca razmišljali hoće li objaviti rezultate jer time dovode u pitanje cijelu povijest i odnose dvaju naroda. Ako im se odobri novac, što ovim objavljivanjem ozbiljno ugrožavaju, dodatno će istražiti ostatke tijela, odjeće i predmeta iz 10. stoljeća te cijeloga zadnjeg tisućljeća na kojima, naravno, postoje tragovi DNK kako bi se teorija dodatno potvrdila.

Idi na stranu - |1|2|