fix
Logo
fix
Nalazite se na Istorija-PRAISTORIJA
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje
Za pregled svih najnovijih poruka kliknete ovdje

praistorija- 100753 - 13.06.2017 : Мihailo Danilovic Majur,sabac - best (2)

HRT3: Na rubu znanosti: gost Goran Šarić


praistorija- 97255 - 27.09.2016 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (3)

Balkan, jedini evropski region gde su najstarija arheologija i genetika nesporno dokazane


Prof. Mario Alineji je italijanski filolog i paleolingvista. Najpoznatiji je po radu na "Jezičkom atlasu Evrope" kao i utemeljivanju Teorije paleolitskog kontinuiteta.

Kаo dugogodišnji sаrаdnik Srpske аkаdemije nаukа bio je i lični prijаtelj аkаdemikа Pаvlа Ivićа. Njegovа teorijа odаvno je prihvаćenа nа univerzitetimа u Holаndiji, Itаliji i Špаniji.

Kаko sаm Alinei kаže, "krаjem devedesetih godinа tri аrheologа i tri lingvista, potpuno nezаvisno jedаn od drugog, postаvili su nove teorije poreklа indoevropskih nаrodа i jezikа koje utvrđuju аutohtonost i neprekinut kontinuitet od pаleolitа".

Nа osnovu kompаrаtivnih аnаlizа аrheologije, genetike i jezikа, Alinei je došаo do zаključkа dа su neolitske tehnološke inovаcije u Podunаvlju omogućile nаgli demogrаfski rаst stаnovništvа, а tаko i rаzvoj jezikа i kulture.

Te inovаcije Alinei smаtrа zа nаjvаžniji motivаcioni pogon šireg rаzvojа jezikа i postаvljа svoju čuvenu tezu dа se аnаlogno rаzvoju pаleolitа, mezolitа i neolitа može postаviti model hronološkog dаtovаnjа jezikа.

On nаglаšаvа dа se, zа rаzliku od zаpаdne Evrope, gde neolit počinje u drugom milenijumu p.n.e. , jedino nа Bаlkаnu može prаtiti kontinuitet stаre evropske civilizаcije preko telovа već od 8. milenijumа p.n.e. Tаkođe nаvodi dа su аrheologijа i sаvremenа genetikа potvrdile dа je Bаlkаn jedini evropski region gde su nаjstаrijа аrheologijа i genetikа nesporno dokаzаne.

Nа osnovu ovih sаznаnjа Alinei postаvljа tezu o аutohtonosti evropske civilizаcije u Podunаvlju, kаo i o njenom neprekinutom kontinuitetu do dаnаs. On oštro negirа ideju o dolаsku Južnih Slovenа u 7. veku n.e. i tvrdi dа zа to аpsolutno ne postoje ni аrheološki ni istorijski dokаzi. Tezom dа se Južni Sloveni nаlаze u Podunаvlju još od pаleolitа, Alinei je prаktično srušio zvаničnu indoevropsku teoriju.

Opisujući slovenski аreаl dаnаs, on tvrdi dа Sloveni još uvek geogrаfski i etničko-jezički zаuzimаju polovinu zаpаdne Evrope. Smаtrа dа su Sloveni oduvek bili nа tim prostorimа, od dubokog pаleolitа.

Po njegovom i mišljenjimа drugih lingvistа, gde nаvodi i Jernejа Kopitаrа, Sloveni su zаuzimаli ogromаn prostor - od Bаltikа, preko severne Itаlije sve do Mаle Azije, а nаrode kаo što su Veneti, Tribаli, Trаčаni, Pelаsti, Frigi, Liki i Lidi smаtrа prаslovenskim korpusom.

To je jedаn od rаzlogа zаšto Alinei misli dа je "potrebno rаščistiti jednu od nаjаpsurdnijih posledicа trаdicionаlne istorijske hronologije, onu kojа tvrdi dа su Sloveni kаsno stigli nа istorijsku scenu Evrope i u isto vreme uspeli, sаsvim neobjаšnjivo, dа zаuzmu ogromne prostore nа kojimа i dаnаs žive". Jedini logičаn zаključаk može dа bude dа su uprаvo Južni Sloveni bili originаlni pokretаči nove zemljorаdničke revolucije, zаnаtа, umetnosti, religije, jezikа i prvih urbаnih kulturа Evrope u Podunаvlju.

Alinei smаtrа dа je južnoslovenskа grupа nаjstаrijа, tj. dа "ne postoji nikаkаv severni slovenski jezik već su se zаpаdni i istočni slovenski jezici nezаvisno rаzvili iz južnoslovenskih. Primogenost južnoslovenskih jezikа nаlаzi u dokаzimа dа oni lingvistički obuhvаtаju i istočne i zаpаdne, te tаko predstаvljаju zаjednički imenitelj svih slovenskih jezikа".

Nаsuprot rаnijim teorijаmа o primogenosti germаnskih nаrodа, Alinei decidirаno kаže dа su oni u stvаri prihvаtili tekovine neolitske kulture Bаlkаnа, pа tаko i deo jezičke kulture Južnih Slovenа, što je tvrdio i аmerički lingvistа Moris Svаdeš, rekаvši dа se grаnа germаnskih jezikа izdvojilа iz slovenskih jezikа.

Dа bi ilustrovаo svoju tezu o rаnom pаleolitskom nаstаnku jezikа, kаo i dokаzаo mogućnost dаtovаnjа jezikа sinhrono sа аrheologijom, Alinei je sаčinio tri liste slovenskih reči iz periodа pаleolitа, mezolitа i neolitа koje prаktično predstаvljаju nаjstаriji supstrаt evropskih jezikа.

Interesаntno je dа Alinei stаvljа stаrolаtinski, stаrogrčki i stаroslovenski u istu hronološku rаvаn, nаglаšаvаjući dа su svi oni pozаjmljivаli jedni od drugih.

Zа nаs nаjvаžniji i nаjinteresаntniji deo njegovog rаdа jeste činjenicа dа je neolitske kulture Podunаvljа opisаo kаo "prvobitnu jezičku orbitu Evrope".

Zа srpsku lingvistiku, аrheologiju i istoriogrаfiju ovа teorijа, kаo i njeni nаučni zаstupnici, od ključnog je znаčаjа jer su Podunаvlje i Srbiju vrаtili u centаr interesovаnjа i proučаvаnjа nаučnih krugovа zаpаdne Evrope. Konаčno, teorijа Mаrijа Alineijа, povezujući civilizаcijski kontinuitet od pаleolitа do dаnаs, otvorilа je put zа novа istrаživаnjа nа polju srbistike - kаko se srpski jezik više ne bi posmаtrаo kаo izgubljen i utopljen u nekom imаginаrnom prostoru i vremenu.

"Sloveni su zаuzimаli ogromаn prostor - od Bаltikа, preko severne Itаlije, sve do Mаle Azije, а nаrodi, kаo što su Veneti, Tribаli, Trаčаni, Pelаsti, Frigi, Liki i Lidi, jesu prаslovenski korpus".

Nelogičnost u sаvremenoj istorijskoj nаuci, prof. dr Mаrio Alineiji objаšnjаvа:

"Potrebno je rаščistiti jednu od nаjаpsurdnijih posledicа trаdicionаlne istorijske hronologije, onu kojа tvrdi - dа su Sloveni kаsno stigli nа istorijsku scenu Evrope i u isto vreme uspeli, sаsvim neobjаšnjivo, dа zаuzmu ogromne prostore, nа kojimа i dаnаs žive. Jedini logičаn zаključаk može dа bude - dа su uprаvo Južni Sloveni bili originаlni pokretаči nove zemljorаdničke revolucije, zаnаtа, umetnosti, religije, jezikа i prvih urbаnih kulturа Evrope u Podunаvlju.

Južnoslovenskа grupа je nаjstаrijа, tj. ne postoji nikаkаv severni slovenski jezik, već su se zаpаdni i istočni slovenski jezici nezаvisno rаzvili iz južnoslovenskih. Alineji decidirаno kаže, dа su Germаni prihvаtili tekovine neolitske kulture Bаlkаnа, pа tаko i deo jezičke kulture Južnih Slovenа, što je tvrdio i аmerički lingvistа Moris Svаdeš, rekаvši dа se grаnа germаnskih jezikа izdvojilа iz slovenskih jezikа".

Objаšnjаvаjući rаzvoj civilizаcije u Evropi, Alineji zаključuje:

"Zа rаzliku od zаpаdne Evrope, gde neolit počinje u drugom milenijumu pre Nove ere, jedino nа Bаlkаnu se može prаtiti neprekidnost stаre evropske civilizаcije preko televа - već od 8. milenijumа pre Nove ere. Tаkođe, nаvodi dа su аrheologijа i sаvremenа genetikа potvrdile, dа je Bаlkаn jedini evropski region gde su nаjstаrijа аrheologijа i genetikа nesporno dokаzаne. Ono što negirа ideju o dolаsku Južnih Slovenа u 7. veku Nove ere je nepostojаnje ni аrheoloških, ni istorijskih dokаzа".

(narodno. me)
praistorija- 96091 - 29.05.2016 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

Predavanje: Kulturni kontinuitet centralnog Balkana u praistoriji


praistorija- 92095 - 09.01.2015 : Mihailo Danilovic - best (3)

Velike istorijske prevare


Istoriografija ne može biti nauka iz više razloga, kojima smo mi u našoj predhodnoj knjizi posvetili čitavo poglavlje.

"Na stranu činjenica što, zbog volontarizma, "utvrđene istine" se ne mogu proveriti kao u egzaktnim naukama. Činjenica da dobar broj iznesenih tvrdnji, uopšte nije moguće proveriti, još više pogoršava njen kredibilitet. Ozbiljni naučnici istoriju prihvataju u njenom bukvalnom značenju. Događaji brzo dobijaju obradu u kojoj učesnici kao i sami događaji dobijaju nove dimenzije. Taj postupak daje velike mogućnosti za manipulaciju stvarnim događajima. Herodot, na primer kaže da on piše o događajima u kojima je i sam učestvovao a i koje je "od drugih čuo". Ta "druga ruka" može biti, a najčešće i jeste "obrada" stvarnog događaja, ili još gore, pojava sa određenom namerom. Vrlo često iza "namere" stoje krupni faktori kao što je država.

Iz mnogobrojnih primera istorijskih falsifikata mi smo odabrali dva primera iz stare i iz novije istorije.

A kako se legenda pretvara u "istoriju" nabolje svedoči slučaj čuvenog egipatskog faraona Tutankamona. Kao "veliki vladar" on je, navodno, "proširio i učvrstio" imperiju. U filmovima on je besni vitez koji u brzoj prikolici sa mačem u desnici seče neprijatelje kao kupus. Otac njegov Eknaton – prvi jednobožac u staroj istoriji, oženjen čuvenom lepoticom Nefertiti rodila mu je velikog naslednika. Legendarna "ljubav" Eknatona i Nefertiti množila se u romanima u vidu ameba što ni do danas još nije prestalo.

*M.Ristanović: "Odisejevo zlatno runo Jadrana" / "Toison džor de lžAdriatique" **Izvorni oblik grčkog je porekla u značenju: priča, pripovetka

I, ko zna koliko bi još ta bajka trajala da je egzaktna nauka nije podvrgla ispitivanju. Ekipaegiptologa pod upravom prof. Zovih Havas podvrgla je DNK analizama telesne ostatke faraonske porodice. I, došla je do neverovatnih zaključaka: "Veliki vitez" TutAnkhAmon bio je bolešljivi dečak, slaboumna kreatura rođena u incestu između Eknatona i njegove rođene sestre, a ona "veličanstvena lepotica" Nefertiti bila je nerotkinja.

Još banalniji primer je najčuvenija na svetu Da Vinčijeva "Mona Liza", čiji je "zagonetni osmeh" izazivao poplavu sapunica u vidu malograđanskih romana, pa čak i "naučnih radova". Naučnici su danas utvrdili da ta "fatalna Mona Liza" sa "zagonetnim osmehom" uopšte nije žensko. Slika, po svoj prilici prikazuje autoportret maestra Leonarda Da Vinčija iz rane mladosti!

Ovakvih primera ima bezbroj. A, ta činjenica sugerira ozbiljnom naučniku ideju da je istoriografija istinita u onoj meri u kojoj uspeva da sakrije istinu. A to potpuno opravdava naš zaključak da se ta disciplina ne može smatrati naukom. U svakom slučaju, ova pojava zahteva veliki oprez prilikom istraživanja.

Prilika je da citiramo vrsnog istraživača u oblasti arheologije g. Nenada Gavrilovića iz Pariza, autora izvrsnog rukopisa "Univerzalna hronologija", koja ima direktne repekusije na ovaj rad.

"U poslednjim decenijama prošlog veka pojedine naučne discipline, a pre svega arheologija, napravile su na zapadnom Balkanu tako velike naučne prodore koje zapadnjačka nauka nije mogla napraviti hiljadama godina. Buržoaski naučnici na Zapadu jedva da su nešto načuli o Gomolavi, Starčevu, Grapčevoj Špilji, Butmiru, Crvenoj Stijeni i ostalim nalazištima neolitske kulture.

To je razlog zbog koga mi postavljamo pitanje: ima li smisla vršiti istraživanja na prostorima, kojima je zapadnjačka nauka lutala bez ikakvih opipljivih rezultata, a zanemariti potvrđene nalaze i rezultate, koji vrše potpun zaokret u istoriji čovečanstva, i ruše sve ono što je zapadnjačka istorijografija predhodno utvrdila na prostoru Podunavlja i Jadranske obale. Oni baziraju svoje zaključke na klimavim dokazima, zahtevajući imperativno da se njihove hipoteze prihvate kao naučna istina, koja u stvari, nema nikakve veze ni sa naukom, niti sa stvarnim stanjem stvari. Oni, doduše ponekad pominju podunavsku kulturu, a da predhodno ne znaju kako su se pojedine etničke grupe i plemena sa tih prostora raseljavale, i u kojim pravcima su se kretale po kontinetu.

Što se tiče rasa i jezika, mi dobro znamo da su mongoloidi govorili altajskim jezikom, dok je evroidna rasa govorila arhaičnim indo evropskim. Ognjište Indoevropljana, dakle treba tražiti oko Karpata i Crnog mora. Bez ikakvog mudrovanja nije teško zaključiti da se ognjište indoevropskih etničkih grupa nalazilo u trouglu Karpata, Dunava, i Dnjepra.

LAŽNA ISTORIJA S PODLIM NAMERAMA

Prema "nordijskoj", a pre svega austrijskoj istoriografiji, narodi koji oni nazivaju "Slovenima" ništa i ne čine od svog vekovnog postojanja, nego se samo nekuda sele i preseljavaju. Ali, ono što najviše nervira "nordijske istoričare", jeste činjenica što se ti narodi preterano mnogo "razmnožavaju, a to velike imperijalističke stratege silno zabrinjava. Ispada tako da te "Slovene" stalno treba držati pod kontrolom i smanjivati njihov prirodni priraštaj.

Taj razlog je, verovatno i uzrokovao brojne ratove i najezde koje su "nordijci" preduzimali protiv Slovenskih naroda. Najbolji dokaz za ovu tvrdnju jeste ponašanje Austro-Ugarske okupacione sile u Srbiji u početku Prvog svetskog rata. Austrijski vojnici, po naređenju predpostavljenih vršili su masovne zločine nad srpskim civilnim stanovništvom, takve istorija nije zapamtila ni u najcrnje dane Turske okupacije. O tome nam najbolje svedoče masakri koje su Austrijanci sproveli u Mačvi u početku rata. Po nečijem naređenju vojnici su ubijali, ne samo sve muškarce, nego čak i maloletne dečake ispod deset godina. I ne samo to. Po nečijem naređenju vojnici su dečacima tupim predmetom razbijali lobanje i vadili mozgove. Čak su tako izvađene mozgove upotrebljavali da hrane vojničke pse. Očevici svedoče da se samo mali broj dečaka uspeo sakriti u gustim šumama Mačve i zapadne Srbije. Nema ni govora o tome da su ove odvratne zločine činili vojnici po sopstvenoj volji. Postoje čak dokazi da su, u okviruvojnih jedinica poslali specijalne "Ajnzac" grupe koje su izvršavale ova gnusna dela po naređenju predpostavljenih starešina među kojima je bilo dobar broj generalštabnih oficira.

Taj smišljeni i dobro organizovani, neljudski i genocidni postupak prisilio je Srpsku vojsku da u koloni preko zavejanih albanskih klisura povedu sa vojskom više od 40 000 srpskih dečaka, uglavnom ispod 15 godina. Zbog užasnih uslova ovoga povlačenja veliki broj ovih maloletnika stradao je od gladi, zime ili od kuršuma albanskih zlikovaca. Suvišno je i govoriti o tome da je ta kategorija stanovništva bila neboračka, koja nikome nije mogla nikakvo zlo učiniti.

Ovakvo ponašanje jedne imperijalne vojske, čak ni posle njenog poraza, nikada nije podvrgnuto pod međunarodnu krivičnu odgovornost onih koji su naređenja za ovaj genocid izdavali. Po receptu falsifikovanja istorije ispalo je da je za Prvi svetski rat kriva Nemačka, a da je Austrija, bezmalo ispala žrtva. Oni istoričari koji ne znaju suštinu zbivanja u to doba nikako da se prisete da je katolička Austrija miljenica Vatikana ništa manje nego Hrvatska. Niko od njih nije ni pokušao da uoči taj veliki istorijski previd. Uostalom, što se tiče Srbije, vojska Nemačke nije ni učestvovala u operacijama na teritoriji Srbije! A jeste Austro-Ugarska u kojoj je većina borbenog sastava pripadala katoličkoj veri. Malobrojni mobilisani pravoslavci nikakve zločine činili nisu, jer je više komande nisu "poveravale" ovako odgovorne zadatke.

KAKO SU SE SELILI SLOVENI

Najveća i najpodmuklija prevara i podvala koje je "nordijska" "nauka" propovedala vekovima jeste ona o poreklu Slovena i o njihovom stalnom nekakvom preseljavanju. Ta teorija manje pogađa zapadne slovenske narode ali zato nemilosrdno pogađa južnoslovenske.

Ono na šta nas danas upozoravaju istoričari Svetislav Bilbija i Milenko Nikolić, može uočiti svaka pismena osoba, pod uslovom da vlada ćirilicom. A na tu činjenicu pre više od 20 godina snažno je upozorio vrsni istoričar i Srbin Svetislav Bilbija: "svaka osoba koja vlada ćiriličkim pismom, bez obzira na stepen obrazovanja, može, bez upoređivanja odmah ustanoviti koliko je očigledna sličnost između vinčanskih slova i ćiriličnog pisma".

Milenko Nikolić s pravom upozorava da ovakvih razmišljanja pre Bilbije nije bilo: "Umesto toga izmišljena je bajka o nekakvom "Ćirilu" koji je za narode doseljene sa nekakvog "Kavkaza", trebao da sastavi jedno pismo, zbog čega je kasnije još morao postati i svetac. Mi ne poznajemo nikakvog "Ćirila" kao osobu koja je izmislila slova. Ali znamo za Apostola Ćirila koji je živeo puno kasnije, a poznajemo njegovog brata Metodija. "Mi o ovoj braći danas znamo, manje više sve. Konstantin je bio glasoviti istoričar, filozof i filolog svoga vremena, koji je stekao visoko obrazovanje u školi patrijarha Fotija, a sa samo 25 godina stekao je zvanje filozofa. Kao velikog naučnika Vizantijski car ga je slao u svojstvu misionara u udaljene krajeve sa zadatkom da širi hrišćansku dogmu. On je to tako uspešno obavljao da je postao uzor svakom misionaru..." (S.Bilbija)

U svojoj misiji Konstantin nije izmišljao nikakvo "novo" pismo, jer za to nije imao nikakve potrebe, stoga što je to pismo postojalo već najmanje pet šest hiljada godina, a bilo bi naivno pomisliti da ga on nije poznavao. Bajka o "Slovenskim narodima, koji su se doselili sa Kavkaza, neodrživa je izmišljotina. Sve do 1600. godine, istorija ne poznaje nikakve "slovene". Nestor Časni, doduše na jednom mestu pominje jedno pleme pod tim imenom na dalekom severu Rusije, u sibirskim tundrama. Nedoučeni "nordijski" istoričari imali su prilike da načuju nešto o nekakvim seobama sa Kavkaza, pa su, u svom velikom neznanju, tamo strpali i "Slovene". Po toj jednačini ruska plemena su krenula u "migracije" sa Kavkaza na sever, i to preko moćnih susednih carstava Hazara i Polovaca. A rusko polovački ratovi trajali su, manje više hiljadu godina, i to uvek po istom scenariju. Polovci napadaju s juga, a Rusi- sa severa. Mi postavljamo pitanje, koje ima svoje logično opravdanje: ako su se Rusi bilo odakle "doselili", ko je onda pre toga živeo na ruskoj zemlji? Na to pitanje nikakva nauka ne bi mogla dati odgovor zbog toga što on i ne može postojati.

"Wir kennen keinen Cyril als Buchstabener Fünder,aber einen Apostol Cirilder spil gelebt haben musteund lehnen die Bezei chund der serbichen Sch rift…Wir kennen ein Konstantin Philozoph und seinenBruder"

Velike seobe naroda sa Kavkaza jesu istorijska činjenica koju potvrđuju mnogobrojni dokazi, a pre svega jermenski i gruzijski hroničari. Episkop Leonti Mroveli beleži katastrofalan zemljotresu mestu Dvinu koji je progutao za jednu noć 220 000 ljudi. Istina je da su narodi bežali s te "ognjene zemlje" u razdoblju od 1500 godina u pravcu Crno more Bosfor Mediteran, i dalje put Evrope. Ali u tim ogromnim seobama nigde i nikakvih "slovenskih naroda" nema.

M.Nikolić postavlja epohalno pitanje: "sa kojim je narodima Konstantin Filozof bio u dodiru i koje su pismo imali", pa zaključuje: narod koji je na ovoj teritoriji živeo bio je srpski narod, a pismo srpsko pismo. (Nikolić,str 41.).

Konstantin u pratnji svoga brata Metodija, prokrstario je čitav Balkan, Malu Aziju i egejski arhipelag. Svi narodi na ovim zemljama već su bili primili hrišćanstvo. Istovremeno na ogromnim prostorima na sever od crnomorskih obala, hrišćanstvo još nije bilo uhvatilo čvrstog korena. I Car, i Patrijarh vizantijski, svesni težine ove misije uputili su Kostantina na Krim, u grčke provincije sa zadatkom da u tom ogromnom prostoru uvede jednobožtvo.

Konstantin Filozof bio je najučenija glava Imperije u rangu akademika. Car i Patrijar bili su svesni da je samo on sposoban da izvrši veliku misiju. Na severu od crnomorskih obala, na ogromnim prostorima živela su bezbrojna plemena i narodi nad kojima ruski vladari nisu imali skoro nikakve vlasti. Većina tih plemena su milom ili silom, već primila hrišćanstvo, ali je institucionalno Šlimanovo "otkriće" stoji čvrsto. Ta zavera ćutanja i prećutkivanja, čak ni zasto godina nije prihvatila otkrića naučnika svetskog renomea o prevari koja se lako otkriva. Šliman je, očigledno istorijski spomenik pod zaštitom države.

Istražujući tragove Jasonovih i Odisejevih putovanja, pisac ovih redova došao je do zaključka da su oba ova putovanja nesumnjiv istorijski događaj, i da su se odigrala na istočnoj obali Jadranskog mora između Boke i ušća Cetine. Ovu činjenicu autor je dokazao uz primenu deset egzaktnih naučnih disciplina: geologije, arheologije, nautike, ekonomije, itd. A za tu knjigu u Evropi (Nemačka, Francuska, Britanija) vrata izdavača su tvrdo zamandaljena.

Zavera prećutkivanja je pretvorena u solidarni princip, koji ne znači negiranje, nego mrgodno prećutkivanje. "Gospodine, vaša knjiga je vrlo interesantna, ali..." tako počinju odgovori izdavača. Pod ono "ali" najčešće se "sa žaljenjem" kaže da "taj slučaj" nespada u obim naše izdavačke deltnosti, i tome slično.*

ŠLIMAN O SVOJIM OTKRIĆIMA

Prema svojoj kozmetički ulepšanoj autobiografiji, Šliman je, boraveći u Holandiji kao šegrt za tri godine naučio šest jezika, a među njima čak i sedmi ruski. Zbog toga ga je zapazila firma "Šreder" i uputila ga u Rusiju sa zadatkom da otvori filijalu. On je taj posao toliko "dobro otvorio", da je za nekih 3 do 4 godine zaradio 50.000 zlatnih rubalja. U domovini je zbog toga uspeha bio jako tražen: tražila ga je policija po prijavi firme "Šreder" zbog pronevere. Ali organima gonjenja Šliman je bio "nedostupan". Posle toga u domovinu više nije navraćao. Pošto mu se jedan brat skrasio na Divljem zapadu u SAD u Šliman kreće u "osvajanje" tog kontineta. Posle više pokušaja i brodoloma konačno mu je "pošlo za rukom" da se iskrca na američko tlo. Put je nastavio preko kontineta i stigao u gradić Sakramneto, koji je, kao i čitavu Ameriku tresla zlatna groznica. Šliman, naravno nije ispirao zlato kao i sav tamošnji svet nego je otvorio banku. Za sitne pare kupovao je zlatni prah od kopača ljudi neukih i nepismenih i za kratko vreme zaradio 100.000 dolara! Koliko je bio omiljen najbolje svedoči činjenica da je tri puta izbegao atentat pošto su kopači, konačno shvatili da ih pljačka jer mnogima nije ni platio "prodato zlato". Uspeo je, ipak, da pobegne i da se dokopa Vašingtona. Kao bogatog i kao "uglednog" biznismena imao je čast da ga primi čak i predsednik Amerike, ali mu je uskoro, po svoj prilici i Amerika postala "tesna" koju navrat nanos napušta.

Vrativši se u Evropu Šliman je daleko zaobišo svoju domovinu pošto ga je tamo čekala poternica. To je početak pedesetih godina kad Francuska i Engleska pripremaju agresiju na Rusiju događaj poznat u istroriji kao "krimski rat".

SLUČAJ KLAJPEDA

Krimski rat je magnetnom snagom privukao Šlimana, pa se ponovo našao u Rusiji. Obe sukobljene strane imale su velike potrebe: Rusija za oružjem, a saveznici za hranom. U takvim okolnostima vispreni trgovac pliva kao riba u vodi: Rusima prodaje oružje kupljeno od njihovih neprijatelja, a ovima opet prodaje ruske namirnice. U to doba, zahvaljujući Šlimanu, baltički gradić Klajpeda, inače poznati trgovački centar sa mogim firmama i skladištima, načisto se proslavio jer je bio centar robnog prometa između Rusije i Evrope. Tada se i dogodio slučaj koji je ušao u sve Evropske kriminalističke arhive: za jednu noć izgorela su sva skladišta u Klajpedu! Samo je Gospod sačuvao svoga "miljenika" Šlimana njegovo skladište puno razne robe ostalo je netaknuto. On je, zatim, brzo i unosno rasprodao robu i na brzinu nestao iz Rusije. Carski organi gonjenja pokazali su se nedosetljivim i sporim. Potragu za njim istovremeno su raspisali i saveznici pošto su se, konačno "dosetili"da im je Šliman za njihove pare prodavao njihove topove. Kao i Rusi i saveznici su ostali praznih šaka.

Šliman se već uveliko nalazio na putu oko sveta preko Sredozemlja, Indije, Kine itd. Za to vreme završio se veliki rat, pa se na "podvige" velikog kombinatora već bilo i zaboravilo. Evropa je sad Šlimanu dostupna, ali mu je domovina još uvek bila "vruća". Stigavši u London Šliman je saznao senzacionalnu vest da je jedan britanski lord platio nezamislivu sumu od 74.000 funti sterlinga za nekoliko ukrasa sa Partenona. Kao vispreni "majstor" odmah je shvatio da se pred njim otvara zlatni rudnik.

PLjAČKA ANTIČKIH GROBNICA

U istorijskim analima dobro je poznato da su egipatski faraoni i drugi vladari sahranjivani ugrobnice sa puno dragocenosti koje će vladaru poslužiti "na onom svetu". Oni što su "ostali" na "ovom svetu", takođe nisu bili bez pameti pa su zaključili da pokojniku "tamo" ne treba ništa, a da će njegovo blago bolje poslužiti živima nego mrtvima. Tako je nastala, još u doba egipatskih vremena unosna "delatnost" pljačke bogataških grobnica. Šliman je odmah shvatio da se predmeti iz antičke Helade na zapadu prodaju po nezamislivim cenama. A, budući da je kralj Prijam, po legendi bio basnoslovno bogat, Šliman je odlučio da potraži njegovu grobnicu, pošto mu je sudbina poverila ovu istorijsku misiju. Istini za volju, on je već bio toliko bogat da mu je manje bilo stalo do zlata, a više do naučne slave. Međutim, bio je svestan da je polupismen i da je reč "arheologija" čuo prvi put. Stoga je rešio da prvo postane "učeni arheolog". S tom namerom uskoro se našao u Parizu. Jednom takvom "talentu" nije, naravno tebalo puno da uđe u veliku naučnu disciplinu. Čak, brže nego što je za tri godine "naučio" sedam jezik astekao je diplomu arheologa u Parizu, pa pošto ga je sudbina odredila da otkrije Prijamovu prestonicu, zaputio seu malu kneževinu Grčku, koja se tek pre dvadesetak godina oslobodila od otomanskog jarma. U njegovoj autobiografiji piše da je tamo dočekan kao mesija, koja će otkriti zagonetke slavne grčke istorije. Prvo je, naravno požurio na Odisejevu Itaku, i čim je malo čeprkao, otkrio je grobnice ne samo Odiseja i Penelope, nego i većine heroja učesnika trojanskog rata. Šta je on stvarno "otkrio" to se nikad nije saznalo, pošto nikad niko nije kontrolisao njegovu delatnost.

Još pre dolaska u Grčku niko u Evropi nije bio raspoložen da mu pruži gostoprimstvo. Mada nije do kraja razjašnjeno, ali po svoj prilici uskoro je i u Odisejevoj domovini postao nepoželjan. Pa, pošto ne bi bilo nikakve logike da na grčkoj teritoriji "pronađe" Prijamovu prestonicu, Šliman baca oko na Tursku. Na tom stupnju njegove delatnosti pojavljuje se ličnost koja mu je učinila ogromne usluge. Bio je to Frank Kalvert američki konzul u Carigradu. Pre nego što će Šliman uz pomoć Kalverta kupiti brežuljak Hisarlik, nemački arheolog fon Han već je vršio iskopacanje na obližnjem lokalitetu Bunarbaši, pokušavajući da tamo otkopa Prijamovu Troju. Pošto se pokazala besmislenost Hanovih iskopavanja, Šliman se ustremio na Hisarlik. On nije oklevao: za dve godine "otkrio je" Prijamovu prestonicu sa ogromnim blagom i tako postao najslavniji arheolog sveta.

Godinu dana pre nego će Šliman započeti iskopavanje "Troje II" pojavila se prva negativna reakcija na njegova "otkrića". Godine 1877 pojavila se u Lajpcigu omanja knjiga pod naslovom "Geschichte von Troas", čiji je autor bio mladi istoričar Eduard Mejer. Mada je bio veliki talenat dvadesetogodišnji Mejer nije bio kadar da ozbiljno uzdrma Šlimanova "otkrića".

A, velika senzacija privukla je mnogo radoznalaca na Hisarlik. Mejer je u međuvremenu postao profesor univerziteta u Hale u, gde je 1880 objavio svoju čuvenu knjigu "Geschichte von Alterum", koja se, doduše malo bavi Šlimanom ali iz nje nije teško zaključiti da Šlimanova "otkrića" nemaju nikakva uporišta u stvarnosti.

Težak udarac Šlimanu i njegovoj domovini zadao je nemački oficir Ernst Betiher koje je, 1883. godine posetio Hisarlik i Šlimanovu Troju i zaključio da ta "Troja" nije bila ništa drugo nego običan krematorijum. Njegov izveštaj teško je uzdrmao Šlimana pogotovo u Nemačkoj u kojoj su se istoričari i arheolozi frontalno okrenuli protiv njega. Ali ni Šliman nije sedeo skrštenih ruku. Godinu dana pre svoje smrti on je na Hisarliku organizovao veliki naučni skup i okupio najčuvenije arheologe. Učestvovali su Karl Human, Čarls Valdstein, fon Dun i naravno Vihrov iFrank Kalvert. Skup je, 30 marta 1890. sačinio jedan "protokol" kojim je okrivio nemačkog oficira za klevetu!

Jedan tako eminantan naučni skup nije mogao doneti "pogrešnu odluku" mogla bi biti rezultanta javnog mnenja u Nemačkoj. "Prijamova Troja" na Hisarliku donekle je "učvršćena", ali je u Šlimanovoj domovini ostala previše klimava. Ipak, umesto nauke, na scenu je stupila politika. Ne treba zaboraviti da je želja za ujedinjenjem nemačkih državica u veliku imperiju dobila snažan zamah posle njene velike pobede ned Francuskom, nešto ranije. Državni interesi su nalagali veličanje svega što je Nemačko. Još više je opstanku Šlimana doprinela činjenica da su prema njemu osećali simpatiju Kajzer i Bizmark, koji su ranije u nekoliko navrata srdačno primili. Šliman je umro 1890. godine, a njegovo delo nastavio je njegov saradnik Dorpfeld, koji je nastavio čeprkanje na Hisarliku.

Nauka i slabo obaveštena javnost u Evropi i Americi, zaista su poverovali da je problem Prijamove Troje "definitivno rešen". To je pokušao da dokaže američki univerzitetski profesor Blegen koji je na Hisarliku čeprkao nekoliko godina, i po svom priznanju "ništa novo nije otkrio"! To mu ipak nije zasmetalo, da po povratku u Ameriku napiše knjigu u šest tomova, u kojoj je "potvrdio" da je Šliman "definitivno rešio problem svetog Prijamovog Iliona".

O autoru: Profesor dr Milan Ristanović je doktor filoloških nauka, profesor Sorbone u penziji, član Udruženja književnika Francuske i prevodilac. Aktivno poznaje desetak jezika;
praistorija- 91935 - 27.12.2014 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (3)

Nemačka zvanična nauka - Nije Mesopotamija već Dunav


Nemački najpoznatiji naučnik za Drevni istok, Harald Haarmann, je otkrio spise iz Kamenog doba, koji mogu promeniti shvatanje istorije.

Iz divljeg i nedotaknutog regiona Balkana dolazi nam neverovatna priča, koja ruši naše dosadašnje znanje o nastanku civilizacije.

Po najnovijim naučnim saznanjima, ljudi iz takozvane Dunavske civilizacije su živeli u gradovima, koristili bakarno oružije i pismo hiljadama godina pre bilo koje visoke civilizacije na svetu.

Ali konzervativni istoričari odbijaju bilo kakvu pomisao na postojanje tako rane civilizacije u Evropi, koja je postojala pre 8 hiljada godina.

Ovaj dokumentarac prati grupu naučnika koji putuju da vide ostatke Dunavske civilizacije.

Harald Harman je vodeći svetski specijalista za drevne jezike i pisma. On je radio kao profesor u Nemačkoj, Japanu i SAD. Govori devet jezika, napisao je preko 50 knjiga.

Po njemu pismo Dunavske civilizacije je najstarije pismo na svetu.

Nojevev potop se zaista desio. Pre 9 hiljada godina, posle poslednjeg ledenog doba, nivo mora je porastao, i poplavio plodni region, koji je danas Crno more.

Ljudi iz ove civilizacije su osnovali nova naselja u Dunavskoj dolini. Naučnici ovo nazivaju Dunavskom civilizacijom.

Ovi ljudi su prvi u istoriji koji su koristili bakarna oružija, živeli su u dvospratnim kućama, sedeli na stolicama, dok je ostatak sveta bio zarobljen u Kamenom dobu.

Kasnije su izmisili i pismo. Njihova kultura je postojala dve hiljada godina, sve do otkrića zlata.

Tad je krenuo kraj Dunavske civilizacije, zato što su ratnici iz kaspijskih stepa im uništili tu civilizaciju.

Lokalni arheolozi Dunavske civilizacije će vam predstaviti njena dostignuća.

Posetićemo najstarije rudnike na svetu.





O autoru

Harald Haarmann (born 1946) is a German linguist and cultural scientist who lives and works in Finland. Haarmann studied general linguistics, various philological disciplines and prehistory at the universities of Hamburg, Bonn, Coimbra and Bangor. He obtained his PhD in Bonn (1970) and his habilitation (qualification at professorship level) in Trier (1979). He taught and conducted research at a number of German and Japanese universities and is a member of the Research Centre on Multilingualism in Brussels. Since 2003, he has been Vice-President of the Institute of Archaeomythology (headquartered in Sebastopol, California) and director of its European branch (based in Luumäki, Finland).
praistorija- 90373 - 02.06.2014 : Mihailo Danilovic Majur, sabac - best (0)

Stara planina - nacionalni park dinosaurija?


Na Staroj planini nalazi se jedinstveno nalazište fosila, kakvog nema u Evropi, ali i u svetu zbog čega srpski geolozi smatraju da Staru planinu treba proglasiti za srpski nacionalni park dinosaurusa, zaštititi, detaljno istražiti.

Naučnu studiju pod nazivom "Fosilni tragovi starih dinosaurija u donjem trijasu Stare planine" čiji su autori geolozi prof. dr Aleksandar Grubić i Mihajlo Galečić, Zavod za zaštitu prirode Srbije publikovao je još 2001. godine, ali je ona malo poznata široj javnosti.

U ovoj studiji autori su opisali nalaze fosilnih tragova nogu tekodontosaurusa koji su pronađeni u Gornjem Visoku na Staroj planini, a pretpostavlja se da su stari oko 250 miliona godina.

Kako se navodi u ovoj naučnoj studiji, prvi fosilni tragovi pronađeni su još osamdesetih godina prošloga veka.

  • "Na gornjim površinama slojeva utvrđeni su mnogobrojni tragovi nogu sa otiscima dva, tri, četiri ili pet prstiju i prema tome nesumnjivo pripadaju tetrapodnim kičmenjacima. Na terenu je konstatovano da postoje tri vrste tragova i to sitni, dužine od dva do tri centimetara, srednji, od tri do šest centimetara i veliki kod kojih samo jedan prst može biti dugačak 10 centimetara i debeo dva centimetara", piše u studiji.

  • "Bolje očuvani tragovi i njihov izgled upućuju na sigurno dvonožno kretanje životinja od nekih grupa Thecodontosaurusa, koji su živeli u donjem trijasu, a možda već i u permu. Nalazak fosilnih tragova Thecodonata u donjem trijasu Stare planine je jedinstven u ovom delu Evrope, a i u svetu.

    Zbog toga se veoma ozbiljno nameće potreba da se ovo izuzetno fosilonosno područje proglasi za nacionalni park dinosaurija, zatim, da se otkriveni tragovi temeljno prouče i prikažu svetu. I na kraju, da se Stara planina sa svojim izuzetnim bio i geodiverzitetima zaštiti na odgovarajući način primeren svom navedenom izuzetno značajnom prirodnom sadržaju", zaključuje se u studiji.

    Interesantan je podatak da je pre nekoliko godina, takođe na Staroj planini, grupa naučnika sa niškog Prirodno-matematičkog fakulteta na čelu sa prof. dr Pavlom Premovićem, u okolini Zavojskog jezera pronašla dokaze da se na ovom području pre oko 210 miliona godina nalazilo toplo tropsko more. Na to upućuje pronalazak skamenjenog morskog mulja u kome su pronađeni fosili školjki, morskih glista drugih praistorijskih životinja.

    Kako je Pirotskim vestima izjavio planinarski vodič Planinarskog kluba "Vidlič" iz Pirota Dejan Ćirić, pirotski planinari neretko po bespućima jedne od najlepših planina u ovom delu Evropu nabasaju na fosilne ostatke.

    "Ima dosta ostataka koji ukazuju na davnu geološku prošlost. Ja nisam geolog, međutim, na mnogim mestima sam nailazio na kamenje koje ima otisak školjke, i to na predelima koji su ponekad i na preko 1.800 ili 1.900 metara nadmorske visine, što znači da je ovaj predeo nekada, sasvim sigurno, bio na dnu mora", kaže Ćirić.

    Aleksandar Ćirić
  • praistorija- 90051 - 05.05.2014 : Mihailo Danilovic Majur, sabac - best (0)

    U makedonskim Kočanima pronađen najstariji prikaz cveta života


    U mjestu Kočani u Makedoniji (30.000 stanovnika) pronađena je misteriozna ploča od kristala lorandita koja je, sudeći po makedonskom istraživaču Vladi Pavlovu, najstariji primjer u povijesti koji ukazuje na zodijak, a Pavlov automatski naglašava kako sve Balkan dovodi u bliski susret s Atlantidom. Naime, ploča prezentira dva trokuta u krugovima s 12 podjela. Pavlov je uvjeren da traka označava putovanje i ima nekakve veze sa sve spominjanijim Zvjezdanim vratima (Wilcock smatra da je Tripoli, odnosno Trojstvo, upravo zbog istih i napadnut). "Značaj ove ploče nazvane Nebo možemo pronaći na centralnom dijelu ploče koji predstavlja sliku našeg Sunca kao simbol božanstva oko kojeg postoji 12 podjela dok dva trokuta predstavljaju vrata neba. Ploča iz kočana simbolizira vrline 12 znakova zodijaka, odnosno 12 zemaljskih vrijednosti potrebnih svakom čovjeku za dolazak na takva vrata. 12 vanjskih simbola prikazuje 12 zemaljskih iskušenja koje fizičko tijelo mora proći prije ulaska duše kroz vrata" smatra Pavlov. "Ploča je dokaz da su drevni Balkanci poznavali Cvijet života prije Egipćana (najstariji simboli pronađeni u Ašurbanipalovoj palači u Asiriji i u Ozirionu, Abydos, Egipat, op.a.), a Egipćani su ga po predaji naslijedili od Hermesa (Merkura). Da li je drevna Atlantida imala veze ili bila na Balkanu? Mogući dokaz su ova ploča (koju su makedonske institucije dobrim dijelom uništile), bosanska dolina piramida u Visokom i možebitne piramide u Kočanima kojih je pet i koje formiraju Davidovu zvijezdu" zaključio je Pavlov. U svakom slučaju o ovom otkriću ćemo još čuti..
    praistorija- 88741 - 14.02.2014 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (2)

    Srbija - Mokranj: Tragovi života od pre 6000 godina


    Nastavljena arheološka istraživanja na preistorijskom lokalitetu Potkapina u Mokranju. Uz stručnjake iz Beograda i kolege iz Kanzasa u SAD.

    Arheolozi Muzeja Krajine i beogradskog Arheološkog instituta, skoro do kraja novembra istraživaće preistorijsku prošlost Negotinske Krajine na lokalitetu Potkapina u Mokranju. Jer, po dosadašnjim saznanjima, ovde je život započeo gotovo 4. 000 godina pre naše ere, u bakarnom dobu, a nastavio se u gvozdenom, bronzanom, te periodu rimske dominacije, sve do Vizantije i srednjeg veka. Arheolozi, predvođeni dr Aleksandrom Kapuranom i dr Aleksandrom Bulatovićem, vodećim srpskim stručnjacima za preistoriju, prilikom istraživanja sonde van preistorijskog naselja na Potkapini, već su naišli na srednjovekovnu nekropolu.

    ŠTETA: Istraživanje prate i nelegalne aktivnosti tragača za zlatom koji su, privučeni legendama o navodnom blagu, lane do temelja uništili jedno malo preistorijsko utvrđenje.

  • Tri groba su ukopana u građevine koji potiču iz vizantijskog perioda, sa prilozima od staklene paste i bakarne žice koji će preciznije odrediti period u kojem je nastala ova nekropola - objašnjava rukovodilac istraživanja, dr Aleksandar Kapuran, naučni saradnik Arheološkog instituta.

    Ovaj nalaz, šta više, poslužiće i za veliki projekat etnogeneze Srba, koju radi Institut za molekularnu genetiku i genetsko inženjerstvo.

  • Arheološka istraživanja u Mokranju nisu deo tog projekta, ali smo uzorke sa tog terena uzeli, jer nam je cilj da analiziramo populaciju koja je živela u različitim vremenskim presecima i uporedimo je sa sadašnjicom, kako bismo mogli da utvrdimo u kojoj meri su migracije uticale na genetski sastav - kaže istraživač pripravnik Slobodan Davidović.

    Iako se za ovo naselje zna od 1976. - posle zaštitnih istraživanja koje je na tom prostoru sproveo arheolog Đorđe Janković ¿ sistematska istraživanja, pod rukovodstvom dr Ivane Radovanović, započela su pre tri godine: zahvaljujući saradnji Muzeja Krajine, Arheološkog instituta i američkog univerziteta Lorens iz Kanzasa. Narednih godina, po rečima arheologa Gordana Janjića, direktora negotinske ustanove kulture, planirano je da se u istraživanja uključe i stručnjaci koji izučavaju srednji vek...
  • praistorija- 88189 - 15.01.2014 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (2)

    Počeo specijalni rat genima na Balkanu


    Bez obzira na političke zloupotrebe koje su devalvirale njihova otkrića, genetičari i antropolozi tvrde da se naš narod nalazi u "genetskom korenu Evrope", i kažu:

    SRBI prastanovnici PODUNAVLJA



    "POTIČEMO OD KROMANJONACA STARIH 40.000 GODINA"

    Sve je počelo 2000. godine, po objavljivanju senzacionalnih rezultata međunarodnih genetskih istraživanja, u kojima su važnu ulogu imali stručnjaci iz Vinče. Tada je utvrđeno da u srpskom uzorku ima više najstarijeg evropskog genetskog materijala nego bilo gde na Starom kontinentu. Iako su naučnici smatrali da ispitivanja treba nastaviti, država se oglušila o njihove molbe. Hrvati, s druge strane, nisu gubili vreme, već su zloupotrebom srpskih podataka "utvrdili" da su "najstariji" evropski narod. Usledila je serija novih međunarodnih genetskih istraživanja, u koje se uključuju sve balkanske zemlje. Sve osim Srbije, koja, kao i obično, nema para.

    Pitanje je hoćemo li ući u EU kao siva masa i služiti im samo kao raskrsnica i još jedan deo tržista, ili ćemo definisati naše korene na ovom prostoru. Da bismo to postigli, potrebno je genetski obraditi i registrovati sve što možemo: od ljudi do šljive požegače! To nije skupo za državu, već za ograničene umove - kaže dr Dragan Alavantić, poznati genetičar iz Instituta u Vinči.

    Genetska istraživanja otkrivaju puteve nastanka i migracija ljudske vrste, a desifrovanje ljudskog genoma jednako obećava rajski život bez bolesti koliko i armagedon, koje mogu izazvati nova biološka oružja. Genetska istraživanja koriste se i kao moćno oružje za dokazivanje novih teorija krvi i tla, koje ovog puta sežu do praistorije. NT je krenuo u potragu za istinom u fantastični svemir DNK, gde je zapisana celokupna istorija čovečanstva, i došao do zapanjujućih otkrića genetičara i antropologa, koja ukazuju da je Evropa kolonizovana iz srpskog Podunavlja!

    Srpski geni najstariji

    Na osnovu međunarodne studije, iz 2000, uzorak iz Srbije pokazao je da se nalazimo u genetskom korenu Evrope. Naravno, bilo bi neozbiljno da iz toga zaključimo da smo najstariji narod - kaže dr Dragan Alavantić, predsednik naučnog veća i zamenik direktora laboratorije za molekularnu biologiju i genetiku Instituta u Vinči, i dodaje: Međutim, manipulacijom podacima koje smo u Vinči dobili, Hrvati su "utvrdili" da su oni Iliri. Iz drugih istraživanja u Bosni i Hercegovini "zaključili" su da tamo žive od ledenog doba! Zloupotreba ozbiljnih podataka u dnevno-političke svrhe baca u očaj prave naučnike. Genetika ne poznaje naciju, već populaciju, koja živi u određenoj oblasti podeljenoj promenljivim državnim granicama.

    Pravi zaključak dosadašnjih istraživanja jeste velika verovatnoća da je Evropa rođena u oblasti srpskog Podunavlja! Uz to, utvrđena je velika genetska sličnost ovdašnjeg stanovništva s dalekim Nordijcima, a čini se da imamo i familiju u Irskoj i južnoj Engleskoj. Prateći šemu migracija, možemo reći da su ljudi nastanili naše područje vrlo rano u istoriji ljudskog roda. Teško je prihvatiti uobičajenu tezu da je gro ovdašnjeg stanovništva došao u 6. veku na prazan prostor. Logičnija je tvrdnja da je ovaj region prvi naseljen i da se odatle stanovništvo šsirilo-objasnjava mr Dušan Kečkarević, sa katedre za biohemiju i molekularnu biologiju Biološkog fakulteta u Beogradu.

    Dr Srboljub Živanović je, kao profesor koledža Svetog Bartolomeja u Londonu, učestvovao u najvećim istraživanjima druge polovine 20. veka i tvrdi da genetika samo potvrđuje ono što je antropolozima već poznato: Stanovništvo koje živi ovde je autohtono i zadržalo je antropološke karakteristike svojih predaka. Mi definitivno nismo došljaci, ovde smo bili od iskona i širili se do Belgije, Britanije, Skandinavije - kad smo svi bili jedna populacija. Profesor Živanović kaže da je posleratna politika proterala ili pobila sve jugoslovenske antropologe koji su se bavili ovom temom, tako da svet o nama više zna nego mi o sebi!

    Korisne zloupotrebe

    Dr Dragan Alavantić uspeo je da 1997. stupi u kontakt s vrhunskim britanskim naučnicima Markom Džoblingom i Kris Tajler Smit. Oni su rukovodili međunarodnim istraživanjem rasporeda karakterističnih genetskih oblika - haplo grupa u evropskom stanovništvu. Ispitivanje je obavljeno praćenjem muškog Y hromozoma iz DNK, koji se u gotovo nepromenjenom obliku prenosi sa oca na sina. Retke mutacije na muškom hromozomu, koje se dešavaju otprilike jednom u 1.000 godina, služile su kao marker određene populacije sa istim prapretkom. Laboratorija za molekularnu biologiju i genetiku Instituta u Vinči ušla je tada u red retkih referentnih institucija. Ponosni smo što se, od 47 zemalja gde je ispitivanje obavljeno, haplotajping radio samo u osam država, od kojih je jedna bila Srbija. Sa 100 uzoraka i velikim brojem obrađenih markera, ušli smo u pet najrelevantnijih rezultata - kaže dr Alavantić. Ukrupnjavanjem rezultata ustanovljeno je da je genom sa oznakom HG2 najstariji, a svi ostali proistekli su iz njega. Cilj istraživanja bio je da pokaže kako su geografske barijere u genetici važnije od jezičkih, i da su susedni narodi međusobno srodni - čak i kad ne govore istim jezikom. Iako je ta činjenica neosporno utvrđena, pokazali su se i neočekivani rezultati. Ispostavilo se da u srpskom uzorku ima najviše najstarijeg genoma HG2 i da smo po tome bliže Ircima i Nordijcima nego - Rusima. Taj podatak bio je samo znak da istraživanja treba nastaviti, na još većem uzorku - objašnjava dr Alavantić. Međutim, tadašnjoj, kao ni sadašnjoj državnoj upravi nije dopiralo do svesti da se nalazi na pomolu potresa koji preti da promeni dosadašnje istorijske aksiome. Ali naši prvi susedi Hrvati shvatili su da mogu korisno da zloupotrebe neobične rezultate genetskih istraživanja. U internet izdanju zagrebačkog Vjesnika video sam tekst o tome kako su Srbi utvrdili da je istina ono što Hrvati odavno tvrde - da smo neslovenskog porekla i autohtoni na ovoj teritoriji - kaže dr Alavantić. - Po nekim svojim proračunima, oni su "jos više starosedeoci" nego mi. Najgore je što se sad na internetu ti podaci uzimaju kao relevantni. Hrvatsko ministarstvo nauke odmah dobija materijalni podsticaj i nastavlja istraživanja i van granica matične države. Krajem 2004. objavljena je vest kako je genetskim istraživanjem u BiH utvrđeno da najstariji genetski materijal ima "čak" 73 odsto bosanskih Hrvata! Kod "Bošnjaka" je nađeno 48 procenata, dok su bosanski Srbi morali da se zadovolje sa samo 30 odsto "starosedelačkih" gena. Ja sam imao veći istraživački uzorak od njih, pa ne tvrdim da su Srbi najstariji - ljuti se dr Alavantić, ali priznaje da to ima svoje praktične vrednosti, jer hrvatski ministar nauke očigledno uspeva da namakne novac za dalja istraživanja.

    U pravi pokret ispitivanja gena sad su uključeni svi na Balkanu, isključujući Srbiju, iako je ovde napravljen prvi, fundamentalni korak. Stručnjaci iz Vinče nedavno su boravili u Segedinu, gde je grupa naučnika razradila način uzimanja uzoraka DNK iz kostiju starih vekovima. Mađari, nimalo slučajno, finansiraju te ljude da čeprkaju po arheološkim nalazištima i ispituju genetski materijal kostiju. Mađarska država ta ispitivanja radi i po Vojvodini, dok naša za to nema novca. Tu lako može da bude umešana i politika, jer iako je istina jedna, upotreba podataka je nešto sasvim drugo - upozorava dr Alavantić.

    Kromanjonci u Srbiji

    Svi naši antropolozi koji su pokušali da se javno bave poreklom stanovništva ovog dela Balkana morali su da emigriraju da bi sačuvali živu glavu. Naš nekolicina 1959. pokušali smo da napravimo Udruženje prijatelja antropologije, a Siniša Stanković, tadašnji predsednik SANU, u oči nam je rekao: "Antropolozi, pa zar vas nismo sve pobili?" - kaže dr Srboljub Živanović, koga je od komunističke represije spasao poziv da predaje na elitnom britanskom medicinskom fakultetu. Domaćoj javnosti poznat je kao stručnjak koji je utvrdio broj od 700.000 ubijenih u jasenovačkom logoru i prepoznao skelet despota Stefana Lazarevića. U svetu slovi kao engleski autor, vrhunski antropolog koji je radio u najvećim naučnim projektima druge polovine 20. veka.

    Malo je poznato da je on u Srbiji pronašao - kromanjonce, najstariji tip Evropljana! Prilikom arheoloških istraživanja na Đerdapu video sam da su najstariji skeleti robusni, nalik kromanjonskim - kaže profesor Živanović. Da bi bio siguran o čemu je reč, poneo je deo kostiju i fotografije na institut u Londonu i pozvao najrelevantnije stručnjake da daju mišljenje. Svi su se složili je reč o kostima kromanjonaca, a čuveni list Nature objavio je to kao senzacionalnu vest. Profesor Živanović je tada s kolegama iz Britanskog muzeja napravio metod radiokarbonskog datovanja, koji se i danas koristi za ispitivanje starosti kostiju. Utvrđeno je da su ispitivani skeleti stari oko 10.000 godina, a dr Živanović je tvrdio da su to preci ovdašnjeg stanovništva. Kolege u Londonu, koje su utvrdile da je reč o kromanjoncima, nisu verovale da se oni i dalje šetaju ulicama ondašnje Jugoslavije. Pozvao sam ih na večeru u Klub Jugoslovena (Beograd) i samo što smo seli, ušlo je nekoliko naših grmalja. Naučnici su uglas rekli: "U redu, priznajemo, eksperiment je uspeo!" - seća se dr Živanović.

    - Kromanjonski tip coveka visok je preko 170 cm, krupnih šaka i stopala, a ukoliko imate i kvrgu na zatiljku kosti lobanje - možete biti sigurni da ste starosedelac, da vas niko nije doselio. Dr Živanović dodaje da su najstarije lobanje, pronađene u Žitištu i Bačkom Petrovom Selu, stare čak 40.000 godina! Profesor Živanović nije mogao da nađe stalni posao, kao istraživač i nepartijac, mnogo više razumevanja nalazio je kod stranaca. Radio sam u Ugandi krajem šezedsetih, kada su tamo pronađeni najstariji ljudski fosili, i sarađivao s najvećim imenima svetske nauke. Kad je stigao poziv da kao nastavnik dođem u London, istovremeno sam dobio i poziv iz Niša. U njemu je stajalo da treba da se javim sekretaru sreskog komiteta, da bi on procenio može li se naći neko radno mesto za mene. Tako sam postao profesor uglednog britanskog medicinskog koledža.

    Od leka do apokalipse

    Praćenjem mapa dobijenih analizom haplogrupa muškog Y hromozoma i haplogrupa mitohondrijalne DNK, koja se nasleđuje preko majke, došlo se do mesta nastanka i puteva širenja savremenog Homo sapiensa. Poređenjem šema migracije mitohondrijalne DNK i Y hromozoma dobijate istu putanju. Od Afrike, gde je pre oko 130 do 180 hiljada godina nastala, ljudska vrsta se širila na Srednji i Bliski istok, a odatle u Evropu ili Aziju - objašnjava mr Dušan Kečkarević, i kaže da se posmatranjem migracija može objasniti pojava zastupljenosti istih haplogrupa kod veoma udaljenih naroda. Ako se pogleda put migracija ljudskog roda, koji ide preko Bliskog istoka u Evropu dolinom velikih reka, naš region je nezaobilazan. Prisustvo haplogrupa istog tipa na vrlo udaljenim delovima kontinenta moguće je objasniti migracijom stanovništva u ovaj region, gde se jedan deo zadržao, a drugi delovi populacije nastavili dalje - kaže Kečkarević. Iz toga nije teško pretpostaviti da je stanovništvo Podunavlja genetski blisko, što pokazuju i najnovija istraživanja. U našoj laboratoriji u toku je rad vezan za analizu genetskih markera sadašnjih populacija i, po svim rezultima, mi Srbi, Hrvati, Makedonci i Bosanci ne razlikujemo se puno, čak ni u detaljima kaže mr KečkareviĆ, i naglaŠava da je učeŠĆe u ispitivanjima genetskog materijala neophodno upravo zbog stalne težnje da se nauka zloupotrebi u dnevno-političke svrhe: Revolucija molekularne biologije, koja se dešava u poslednjih dvadesetak godina, s jedne strane donosi veliku dobrobit čovečanstvu, a s druge - breme zloupotreba. Ona se može porediti sa otkrićem atomske energije. Dešifrovanje genetskog koda otkriva, s jedne strane, mesta intervencije u slučaju bolesti, ali i senzitivne tačke na koje se može delovati u cilju uništavanja određene populacije, to je apsolutno moguće. Nažalost, takve analize genetickog materijala, iz finansijskih razloga, još su ekskluzivno pravo najbogatijih nacija.

    Požarevljani iz praistorije

    Istrazivanja u selu Trnjane, kraj Požarevca, ostavila su najdublji utisak na profesora Srboljuba Živanovića: Idući od Dunava ka Požarevcu, nalazite skelete - od daleke praistorije do danaŠnjih dana. Na osnovu njihovih genetskih i morfoloskih karakteristika utvrdio sam da je reč o istom stanovništvu. Prema tome, ako sada u Požerevcu žive isti ljudi koji su živeli u praistoriji, to je opipljiv dokaz koji može svako da otkopa na tom istom mestu.

    Dunav napisao istoriju

    Profesor Srboljub Živanović kaže da je decenijama zataškavano sve što se radilo na istraživanju ovdašnje populacije, pre svega iz političkih razloga:

  • Amerikanci su, između dva svetska rata, obavljali ogromna istraživanja na svim našim čuvenim nalazištima. To danas malo ko u Srbiji zna, jer još vlada zavera ćutanja o tome. Radovi objavljeni u američkim časopisima pokazali su da je gro ovdašnjeg stanovništva autohton, odnosno čini izvorno stanovništvo Podunavlja, pa i Balkana. On objašnjava da su takvi zaključci potpuno logični, jer je Dunav glavna Evropska arterija oko koje se stvarala istorija.

  • Od daleke praistorije do kromanjonaca i od kromanjonaca do današnjih dana, najveći deo ovdašnjeg stanovništva je nepromenljiv - tvrdi dr Živanović. Nemoguće je da negde sa Kavkaza, u 6. veku, kao što tvrde, peške krene nekoliko stotina hiljada ljudi, pobije nekoliko miliona svinja, koza i goveda da bi se prehranilo, i još koji milion stanovnika, koje usput pljačkaju! Dovedite sad nekog na obalu Dunava skrštenih ruku i recite mu da pređe sam, a kamoli s porodicom i stokom - to je nemoguće!

    Autor: Boris Šubašić
  • praistorija- 85561 - 22.06.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

    Tragovi drevnih civilizacija u Srbiji


    Piše: Miljana Leskovac, Blic

    Srbija leži na blagu od 156 arheoloških nalazišta koja svedoče o nastanku drevnih civilizacija, širenju rimske imperije i Vizantije, i prožimanju raznih kultura. Lepenski vir, Vinča, Pločnik i Viminacijum neka su od najznačajnijih koja otkrivaju kako se ovde živelo hiljadama godina pre nove ere.

    Pločnik (7.000 p.n.e.)

    Arheolozi sa nalazišta Pločnik kod Prokuplja na tragu su da dokažu kako je najranija prerada rude bakra u svetu počela baš na tom mestu i da otkriju još jednu drevnu civilizaciju koja će rasvetliti misteriju o čoveku iz neolita, mlađeg kamenog doba (oko 7.000 p.n.e.). Nalazište Pločnik nije jedino svedočanstvo neke od važnih starih civilizacija na teritoriji današnje Srbije.

    Za sada se zna da su neolićani iz okoline Prokuplja živeli u malim kućama od pletera i blata, pokrivenim trskom. Sami su proizvodili gotovo sve što im je bilo potrebno: posuđe od zemlje, alatke od kamena i roga, a potpuno sami naučili su i kako da prerađuju metal.

  • "Ne znamo kako su izgledali, u Pločniku još nismo otkrili nijedan grob. Ako je suditi prema statuetama, malim figurama od pečene zemlje, na kojima su najčešće predstavljane žene, bilo ih je i vitkih i punačkih, lepih i stilizovanih, u haljinama sa uglastim izrezom oko vrata, kratkim suknjama ili pantalonama do kolena. Na nekim glavama su predstavljene punđe, ima frizura s razdeljkom, ima lica s tetovažama i upotrebljavana je crvena boja za ukrašavanje lica", priča za "Blic" Julka Kuzmanović Cvetković, arheolog sa ovog nalazišta."

    Viminacijum (I-VII vek)

    Ovo nalazište predstavlja rimski vojni logor i grad koji je nastao u prvom i trajao do početka 7. veka. Izvesno vreme bio je i glavni grad rimske provincije Gornje Mezije koja je obuhvatala najveći deo Srbije, severnu Makedoniju i deo severozapadne Bugarske.

  • "Iskopavanja su započeta zbog izgradnje termoelektrane i površinskog kopa Drmno. Pronađene su zanatske radionice, kao i terme koje su bile glavno sastajalište Rimljana, a u njihovom središtu bile su prostorije za masažu. Kupatilo je bilo parno: topao vazduh je cirkulisao između stubića i zagrevao opeku ispod podnica. Viminacijum je imao više desetina hiljada stanovnika, od čega su 6.000 predstavljali vojnici. Više grobnica imalo je izuzetno urađene freske koje svedoče o počecima hrišćanstva na ovim prostorima" - pričaju naši sagovornici.

    Lepenski vir (6.500-5.500 p.n.e.)

    Lepenski vir je epicentar praistorijske kulture. Tu je otkriveno sedam naselja i 136 objekata građenih od oko 6.500 do 5.500 p.n.e.

  • "Lepenski vir je izrodio prvu pravu civilizaciju u Evropi. To je bila zajednica ljudi koji osnivaju prvo stalno naselje, unapred osmišljeno, sa kućama unapred određenog oblika. Razvijaju ekonomiju vezanu za Dunav, poznajući strukturu stena i minerala i od njih vrlo precizno izrađuju alatke. Kruna kulture Lepenskog vira je otkriće gajenja pšenice, što je predstavljalo neolitsku revoluciju" - priča mr Dragan Jacanović, arheolog Narodnog muzeja u Požarevcu.

    Vinča (5.000-4.000 p.n.e.)

    Vinčanska kultura bila je tehnološki najnaprednija praistorijska kultura u svetu svog doba i smatra se da odatle potiče najranija metalurgija bakra.

  • "Odlikuje je sedelačka kultura, odnosno stalno mesto naselja. Kuće su građene od kolja, pruća i ilovače i bile su solidne konstrukcije sa dvoslivnim krovovima koji su pokriveni slamom i travom. Imale su više odeljenja i svaka je posedovala peć za spremanje hrane i zagrevanje. Zanimljivo je da su ljudi tog vremena vodili brigu o izolaciji tako što su na cepanice stavljali završni sloj gline. Keramika je bila oštrih formi, pečena redukcionom tehnikom bez prisustva kiseonika što je posudama davalo crnu ili sivu boju, a sve su bile bogato ukrašene urezima. Skulpture, stojeće ili sedeće, predstavljale su božanstvo majke zemlje, vrhovne boginje koja sve rađa" - kaže Jacanović.
  • praistorija- 85446 - 12.06.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Sinjačke grobnice iz gvozdenog doba pune nakita


    sreda, 12. jun 2013 Arheolozi su kod Sinjca, na putu između Bele Palanke i Pirota, otkrili nekoliko grobnica iz gvozdenog doba, odnosno od pre 2.500 godina, u kojima su sahranjeni ratnici. Pored većeg broja noževa i koplja, u grobnici je nađen raznovrstan nakit, bronzani ukrasi, nitne, alke i nanogice. Na istočnom kraku saobraćajnog Koridora 10, kod Sinjca, na putu između Bele Palanke i Pirota, arheolozi su pronašli nekoliko grobnica iz gvozdenog doba, odnosno od pre 2.500 godina, u kojima su sahranjeni ratnici s kopljima i noževima. Pripremio Branislav Jovičić Grobnice su otkrivene u sklopu nastavka zaštitnih arheoloških istraživanja, a na tom delu trase budućeg auto-puta to je za sada najznačajnije nalazište. Pored skeleta, arheolozi su pronašli bronzane ukrase, nitne, alke i ukrase za noge. Arheolog u Zavodu za zaštitu spomenika kulture u Beogradu Mirjana Blagojević, rekla je da su u nastavku zaštitnih arheoloških istraživanja na trasi budućeg auto-puta kod Sinjca došli do značajnih otkrića.
  • "Pronašli smo jedan veliki prsten od kamena. Do sada smo našli tri skeleta. To su ratnici s kopljima i noževima, s gvozdenim fibulama, nekim bronzanim ukrasima, nitnama, alkicama i ukrasima za noge, odnosno nanogicama", precizirala je Blagojevićeva. Ona je dodala da je u pitanju jedna celina.
  • "Možda je u pitanju porodična sahrana. Pored tri skeleta, našli smo i jednu urnu u kojoj smo konstantovali spaljene kosti, koje su najverovatnije pripadale detetu. Verovatno će biti još skeleta. Nismo završili", rekla je Blagojevićeva. Prema rečima Blagojevićeve, arheolozi su radili uz pomoć mehanizacije, navodeći da su otvorili širi iskop da bi obuhvatili veći deo celine.
  • "Ovaj izuzetan nalaz nećemo možda moći u celosti da otkrijemo, jer imamo granicu eksproprijacije i zonu u koju možemo da se krećemo.
  • "Zadovoljni smo onim što smo do sada otkrili, a reč je o neočekivanom otkriću", dodala je Mirjana. Blagojevićeva je objasnila da će sve to biti istraženo i dokumentovano i sačuvano u publikaciji.
  • "Postoji mogućnost da se to sačuva na terenu. Videćemo s Koridorima Srbije da ako postoje mogućnosti, izmestimo nalaz, ali to zavisi od novca. Pored toga, na prostoru od 500-600 metara smo pronašli ostatke naselja iz neolita. U pitanju je starevačka kultura. Na ovom prostoru otkrili smo i ostatke sela Sinjac iz 17. i 18. veka", istakla je Blagojevićeva. Arheolog u pirotskom Muzeju Ponišavlja Predrag Pejić je rekao da je to otkriće značajno, jer je to period s kraja starijeg gvozdenog i početka mlađeg gvozdenog doba.
  • "Prvi put imamo jednu zajednicu, koja se u tom periodu sahranjuje skeletno. To je za nas veoma značajno. Reč je o jedinstvenom nalazu u celom Ponišavlju i jugoistočnoj Srbiji. Značajno je za pirotski kraj i arheološka istraživanja Srbije", objašnjava Pejić. On je podsetio da je tokom četiri godine istraživanja na potezu istočnog kraka Koridora 10 bilo pronađeno više od 20 lokaliteta i naveo da od sela Čiflik do Pirota ima pet lokaliteta za istraživanje. Radove na lokalitetu kod Sinjca, koji traju dva meseca, finansiraju Koridori Srbije.
  • praistorija- 85429 - 11.06.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

    Veliki Vetren - Keltska tvrđava na vrhu Juhora


    Nа lokаlitetu Veliki Vetren 1997. godine otkrivenа je ostаvа iz mlаđeg gvozdenog dobа od 400 gvozdenih i bronzаnih predmetа prilikom lovа nа lisice. Rekognoscirаnjа kojа su preduzetа pokаzаli su dа se nа nаlаzište nа vrhu Juhorа, Velikom Vetrenu, nаlаzi višeslojni lokаlitet iz bаkаrnog, bronzаnog i gvozdenog dobа, rimskog periodа, srednjeg vekа, uključujući tu i utvrđenje sа podgrаđem i, nаjverovаtnije, nekropolom površine od oko osаm hektаrа.

    Topogrаfijа i strаteški znаčаj nаseljа Veliki Vetren

    Nаselje je izgrаđeno nа vrhu plаnine Juhor, Veliki Vetren (776 m). To je nаjvišа tаčkа u srednjem Pomorаvlju. Nа obodu nаseljа postoji više stаlnih izvorа vode i u podnožju plаnine ukrštаju se prirodni putevi nа centrаlnom delu Bаlkаnskog poluostrvа. Plаninа se nаlаzi iznаd mestа gde nа glаvni put Bаlkаnskog poluostrvа u prаvcu sever-jug, izlаzi Zаpаdnа Morаvа i put koji vodi dolinаmа Crnice i Crnog Timokа. Vаžаn rаzlog zbog čegа su se nа vrhu Juhorа nаlаzilа nаseljа iz svih periodа metаlnog dobа i istorijskog periodа (nаselje sа istim rаzlogom je registrovаno i nа plаnini Crni Vrh, nа lokаlitetu Glаvicа) je kontrolа dve strаteške vаžne tаčke, greben plаnine Juhor i prevoj nа Crnom Vrhu u prаvcu sever-jug kroz Pomorаvlje: dolinа Riljаčke reke-Pаjkovаc-Izbenicа-greben plаnine Juhor- vrh Veliki vetren (vrh se nаlаzi nа mestu gde se seku uzdužnа i poprečnа osа plаnine Juhor)-Mаjur-Štipljаnskа rekа-Donje Štiplje-Gornje Štiplje-prevoj između Glаvice i Crnog Vrhа-Krаgijevаčkа kotlinа (odnosno bаsen Lepenice)-obod Donjomorаvske kotline-Dunаv. Sа Velikog vetrenа mogućno je nаdgledаnje svih ostаlih putevа u okolnim kotlinаmа.

    Strukturа lokаlitetа

    Nа Velikom vetrenu, kаo аrheološkom lokаlitetu, moguće je uočiti tri celine: utvrđenje (opаsаno bedemom), podgrаđe (oko utvrđenjа) i monumentаlne kаmene konstrukcije (grobovi ili svetilištа) po obudu lokаlitetа.

    Utvrđenje zаhvаtа površinu od 4 hektаrа i opаsаno je bilo zemljаnim bedemom u kombinаciji sа drvetom (pаlisаde) koji je postаvljen nа širok i dostа visok kаmeni temeljаc, nа istočnoj, severnoj i zаpаdnoj strаni. Južnа ivicа utvrđenjа, ispod koje se nаlаzi strmа pаdinа. Kаmen zа temelj uzimаn je nа nаjvišim kotаmа ovog lokаlitetа. Bedem je rаzoren. Postoje dvа ulаzа u utvrđenje, zаpаdno i istočno.

    Podgrаđe se prostirаlo uglаvnom nа nizu terаsа uz zаpаdni i mestimično severoistočni deo utvrđenjа.

    Po obodu lokаlitetа, nа više mestа, vidljivi su monumentаlni kаmeni objekti.

    Strаtigrаfijа

    U аrheološkoj grаđi, kojа je prikupljenа sа površineprilikom rekognosticirаnjа, identifikovаn je аrheološki mаterijаl iz eneolitа (kerаmikа), bronzаnog dobа (kerаmikа i metаlni predmeti), gvozdаnog dobа (kerаmikа i metаlni predmeti), rimskog periodа (novаc iz 4. vekа, oruđe i oružje), srednjeg vekа (oruđа i oružjа) i iz turskog periodа (oruđe, oružje i novаc). Nа ovoj izuzetno vаžnoj tаčki nаlаzilа se i poslednjа odbrаnа srpske vojske u Prvom svetskom rаtu u dolini Morаve, prilikom prodorа Austrijаnаcа i Nemаcа 1915. godine.

    Hronologijа

    Ostаvа dаtirа iz prvih decenijа prvog vekа pre nove ere pošto se zаkopаvаnje i rаzаrаnje utvrđenjа Veliki vetren može dovesti u vezu sа pohodom Kornelijа Scipionа Azijаgаnа 84. godine pre nove ere nа Skordiske (o tome se može nаći kod Apijаnа App. I 11, 5).

    Etničkа pripаdnost stаnovnikа nаseljа iz mаlđeg gvozdenog dobа

    Bronzаnа kаlotаstа dugmаd, bronzаnа dugmаd i rаzvodnic koji su povezаni triskelisimа, rаzvodnici u obliku tri povezаne аlke, elipsoidne, kružne i listolike kopče, predmeti u obliku gаjki kаrаkterističnu su, uglаvnom, zа centrаlnoevropsko keltsko područje.

    Veliki vetren u rimsko dobа

    Distribucijа predmetа ukаzuje dа se u rimsko dobа nа vrhu nаlаzio mаnji vojni punkt. Svi predmeti potiču 4. vekа.

    Veliki vetren u srednjem veku i u osmаnsko dobа

    Predmeti iz srednjeg vekа i osmаnskog dobа nаđeni su uglаvnom nа terаsi nа južni krаj utvrđenjа. Smаtrа se dа je Veliki vetren tаdа služio sаmo kаo osmtrаčnicа, sа koje se kontrolisаlo kretаnje putem preko Juhorа i nаdgledаle komunikаcije u podnožju ove plаnine.

    Nа mestu gde se između 1300. i 1000. godine pre nove ere nаlаzio vojni deo nаseljа tu je podignuto utvrđenje Skordiskа, а nа delu lokаlitetа u gvozdeno dobа Ia-c tu se pri krаju stаre ere i prаvi metаlurki centаr keltskog nаrodа zа izrаdu oružjа, vojne opreme, oruđа i ukrаsnih predmetа i umetničkih predmetа.

    U rimsko vreme put je trаsirаn nа suprotnu strаnu Morаve tаko dа sа leve strаne je bilo sаmo seoskih nаseobinа. Tek u 4. veku sа dolаskom Germаnа ponovo dolаzi strаteški znаčаj Juhorа. Nа dominаtnim visovimа u pаjkovcu, Sekuriču, Beočiću, Drаgoševcu, potočcu i drugimа zа krаtko vreme podiže se veliki broj mаlih utvrđenjа kojа su od plаnine Juhor nаprаvili prаvu tvrđаvu (kаo u stаrije gvozdeno dobа 8-4. vek pre nove ere). Nа osnovu nožа sа tаuširаnim bronzаnim krugovimа i kresivo u obliku slovа B (lаtiničnog) sа Velikog vetrenа, posаdu su u ovom rimskom punktu činili Germаni.

    Među nаlаzimа od 11. do 15. vekа nаjbrojnije je oružje tаko dа govori o kаrаkteru srednjovekovnog nаseljа nа Velikom vetrenu. Novаc Mehmedа Drugog i Bаjаzitа Drugog potvrđuje dа su Osmаnlije odmаh po osvаjаnju Srbije (1459) podigli svoj punkt.

    Mogućno je dа je nа vrhu Juhorа bio jedno od bojnih poprištа Austro-turskog rаtа 1716-1718. godine jer je nаđen i novаc Leopoldа. Verovаtno su i Austrijаnci ovde imаli punkt dok su vlаdаli severnom Srbijom 1718-1739. godine.

    Poslednji vojni okršаj nа vrhu Juhorа se desio 1915. godine između Srbа i Austrijаnаcа, sudeći po velikom broju puščаne municije.
    praistorija- 85423 - 11.06.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

    Živela lustracija u Srbiji


    Običaje najstarijeg poznatog indoevropskog naroda Hetita, francuska naučnica Emilija Jovanović-Mason, pronašla samo na istoku naše zemlje. Emilija otkrila identičan obred isterivanja ljage iz ljudi i stoke (lustracija), kod Hetita i u istočnoj Srbiji 19. veka. I kod drevnog indoevropskog naroda i kod nas, obred ima tri elementa - živu vatru, živu vodu i prolaz kroz zemlju.

    KAO najmlađi diplomac klasičnih nauka Filološkog fakulteta BU Emilija Jovanović-Mason udaje se i odlazi u Francusku. Kako nam kaže, osnove znanja i način razmišljanja stekla je u beogradskoj Klasičnoj gimnaziji, koja se posle dve decenije sada oživljava, zahvaljujući naporima njenih bivših đaka i razumevanju Ministarstva prosvete, kao i škole "Vladislav Ribnikar". Doktorirala je na Sorboni. Sa klasične filologije svoja interesovanja "preusmerila" je ka antičkom Bliskom istoku i proučavanju starih pisama (epigrafije) i nalazišta najstarijeg poznatog indoevropskog naroda - Hetita.

  • Oni pripadaju istoj etničkoj grupi kao i Sloveni - kaže nam naučnica.

    Na Bliski istok, tačnije u Anadoliju (u današnjoj Turskoj) Hetiti prvi počinju da prodiru još u IV milenijumu pre nove ere. Najveći kulturni i društveni razvoj postižu dva milenijuma kasnije, kada su tokom pet vekova imali državu: 1700-1100. pre n.e.

  • Od Asiraca su Hetiti preuzeli klinasto pismo, a sami su razvili slikovno, takozvane anadolske hijeroglife - nastavlja naša sagovornica. - Slikovno pismo je bilo ukrasno, a iz hijeroglifa se stiče predstava o čitavom njihovom društvu: kako su im izgledali arhitektura, predmeti, kako su rezonovali. Klinasto pismo je imalo više praktičnu ulogu. Na mnogobrojnim tablicama, po bibliotekama pronađenim u njihovoj prestonici Hatuši, zapisani su ugovori, pisma, religijski tekstovi, mnogi dokumenti istorijskog tipa, pa čak i jedna vrsta zakonika, koja sadrži propise između običajnog prava i zakona. Zbog tehnike klinastog pisma, glinene pločice su se brzo sušile, zapisi su kratki i jezgroviti, gotovo telegrafski.

    Znakovi kojima su se služili najčešće su išli u paru. Ljubav su predstavljali sa dve figure isprepletanih ruku, a svađu sa dve suprotstavljene ličnosti. Uz znak za kuću, kada je trebalo obeležiti palatu stavljali su i simbol za veliko, a kada je bilo reči o hramu, docrtavan je simol božanstva. Hetiti su bili mnogobošci. Vrhovni bogovi bili su im bog i boginja Sunca. On je predstavljao nebo, a ona zemlju.

  • Svaki bog imao je svoju preciznu ulogu - otkriva Emilija Jovanović-Mason. - Bog oluje bio je i bog rata, on je trčao ispred kralja u ratu i otvarao mu put, podizao maglu. Hetiti su gradili hramove, ali su ih pravili i u stenama. Sve bogove isklesali su u svom državnom hramu koji se zvao Jaziklija, ispisana stena, na turskom. Isped svakog boga isklesano je hijeroglifima njegovo ime.

    Iza Hetita ostalo je dosta vešto isklesanih plitkih reljefa u stenama, a izdanje u kome je Emilija Jovanović-Mason objavila rezultate svojih dugogodišnjih istraživanja, upravo ima naslov "Hetiti - indoevropska civilizacija po površini stena". Tokom svojih istraživanja ova naučnica došla je i do jednog otkrića veoma značajnog i za našu kulturu. Proučavajući pločice na kojima su zapisani religijski obredi Hetita, koji datiraju iz drugog milenijuma pre nove ere, otkrila je da su njihovi scenariji gotovo identični sa obredima koji su se praktikovali u istočnoj Srbiji sve do 19. veka!

    Reč je o obredima lustracije, isterivanja nečistoće iz ljudi i stoke, koji su se i kod Hetita i u istočnoj Srbiji odvijali pored obala reka ili potoka. I kod drevnog indoevropskog naroda i kod nas, obred ima tri elementa - živu vatru, živu vodu i prolaz kroz zemlju. Kratak hetitski zapis o živoj vatri protumačila je prema našem obredu izvlačenja žive vatre - ovaj obred postoji i na Titelbahovim crtežima o običajima u istočnoj Srbiji - dva blizanca ritualno taru drvo o drvo dok se ne zapali vatra.

    Tokom obreda lustracije, da bi se oslobodili ljage u sebi, ljudi prvo prolaze između dve žive vatre (da ljaga izgori), potom se provlače kroz tunel u zemlji (da bi ostala u zemlji). Kada izađu iz tunela, prema hetitskom obredu, starica im daje hleb, dok u istočnoj Srbiji "babica" daje kašu. Preostalu nečistoću odnosi i živa voda. Obred lustracije stoke ima nešto drukčiji scenario, umesto tunela u zemlji - pravio se luk od glogovog drveta (simbolično tunel) koji bi se potom zapalio. Ispod luka koji gori prolazila je prvo sitna, pa krupna stoka, a potom i ljudi.

    ČUDESNA DOLINA

    U PLANINSKOM vencu, 80 kilometara severno od Nice, na 2.300 metara nadmorske visine, na mestu koje se zove Čudesna dolina, Emilija Jovanović-Mason trenutno proučava protoistorijske gravire, ostale u stenama iza jednog indeoevropskog plemena, Ligura, koje je pre mnogo hiljada godina u migracijama dospelo na jug Francuske. Kako nam kaže, tih nekoliko hiljada gravira ne predstavlja pismo, već slikovni koncept koji prethodi pismu, jedan od najstarijih do sada poznatih.

    Pre dve godine, na samom vrhu, gde se po verovanju spajaju nebo i zemlja, pronašla je i svetilište ovog indoevropskog plemena. Preko puta nalazi se grupa crteža, na kojoj je predstavljeno stvaranje sveta. I tu je otkrila paralele koje mogu da se povuku sa našim etnografskim nasleđem - sekiru od klesanog kamena čije sečivo je okrenuto ka nebu, što se podudara sa našim običajem da se ispred kuće drži sekira upravo u tom položaju, da rastera gromove. O tim istraživanjima naša zemljakinja održaće uskoro predavanje u Društvu prijatelja Francuske.
  • praistorija- 85139 - 21.05.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Dr Božidar Miteović: Koloveni predavanje


    praistorija- 85115 - 19.05.2013 : Zeljko Tomic Sokolac - best (4)

    Bosanski kvazi-istoričari i praistorija


    Evo još nekoliko gluposti o kojima piše Enver Imamović:

    "Još u 11. stoljeću se nije pravila razlika između Srba i Hrvata. Tako bizantijski pisac Ivan Scylices iz sredine 11. stoljeća u djelu "Epitome historion" doslovno kaže: "Narod Srbi, koje također zovu Hrvati".

    Moj omiljeni muslimanski kvazi-istoričar, Enver Imamović, koristi ovu činjenicu da ustanovi da je gore navedeni pisac bio "nestručan" da razlikuje ta dva naroda, pa to koristi kao argument da konstatuje:

    "Ako im je takvo znanje o Srbima i Hrvatima koji su takoreći graničili sa Bizantom i Italijom, šta su onda mogli znati o zabačenoj brdsko-planinskoj Bosni i njenom narodu. Bosanci - narod zemlje Bosne.

    Eto, to je za Envera Imamovića argument da zaključi da su u Srednjem vijeku u Bosni doista živjeli Bosanci! Bravo Envere, bravo doktore! Ono što je u 11. vijeku napisao Ivan Scylices, nedavno su potvrdila i američka istraživanja čiji predmet je bio ispitivanje genetskog materijala naroda Evrope. Ne samo da je utvrđeno da su Hrvati ustvari Srbi, nego je takođe dokazano da Srbi imaju najviše onog starog genetskog materijala, tj. da su Srbi onaj "fantomski" narod koji se još naziva i "indo-evropski". Drugim riječima, od Srba su nastali svi ostali narodi!

    Nakon ovog senzacionalnog otkrića, Srbi su izbačeni iz daljeg istraživanja jer su se mnogi istoričari dobro "počešali po glavi" i zabrinuli su se da će morati ponovo da pišu istoriju.

    Naravno, ništa manju senzaciju nije napravilo i Vinčansko pismo, koje se po svoj prilici može direktno prevesti na srpski jezik i koje će u potpunosti izmjeniti praistoriju Svijeta.

    Enver dalje piše:

    Nauka je već davno utvrdila da se Bosna u Rimsko doba nazivala otprilike Bassania, kako se to može pročitati na epigrafskim spomenicima (ablativni oblik Ad Bassantem, što se odnosi na rijeku Bosnu). Utvrđeno je i to da su Rimljani taj naziv preuzeli od starosjedilačkih Ilira. Zahvaljujući grčkom historičaru Apijanu iz I stoljeća n. e. , saznali smo da je u antičko doba u Bosni živjelo jedno ilirsko pleme koje se zvalo Poseni (bez sumnje iskvarena grafija od Boseni). Taj naziv su naslijedili srednjovjekovni Bošnjani...

    Po meni, glavni problem kod Envera jeste što u dijelu knjige u kome obrađuje "Bosnu u vrijeme Ilira" uopšte i ne pominje ilirsko pleme Poseni. Umjesto toga on kaže:

    "Bosnu su, naime, naseljavala najpoznatija i najjača ilirska plemena. Jedno od njihovih glavnih središta nalazilo se na Glasincu nedaleko od Sarajeva. Sjeverozapadnu Bosnu naseljavali su Japodi, sjevernu Mezeji, istočnu Dindari, zapadnu Dalmati, srednju Desidijati, južnu Daorsi i Ardijejci itd. "

    Samo nekoliko paragrafa kasnije pomenuti kvazi-istoričar piše:

    "Kelti su početkom IV stoljeća st. e. provalili na Balkanski poluotok kojom prilikom je jedan njihov dio napao bosanske starosjedioce. Vodeni su dugi i teški ratovi o čemu nas dosta opširno obavještavaju grčki pisci. Njihov prodor u Bosnu prouzrokovao je velika pomjeranja tamošnjih plemena. Iz srednje Bosne potisnuli su Autarijate koji su se uputili u istočnu Hercegovinu i današnju Crnu Goru. Od njih potječe naziv rijeke Tare. Pleme Ardijejaca, koje je naseljavalo gornji tok Neretve (od Konjica na jug), pomjerilo se niz Neretvu i zaustavilo na dijelu primorja i južne Hercegovine od ušća Neretve do Boke Kotorske. Tu su kasnije stekli veliku moć pa suosnovali kraljevstvo koje je dugo predstavljalo bitan politički faktor na srednjem Jadranu. "

    To pleme koje je naseljavalo Glasinac se zvalo Autarijati i oni nisu bili nikakvo ilirsko pleme nego srpsko. Ako hoćemo pravo, riječ Ilirija tada nije ni postojala, a nju su izmislili Rimljani kada su, nakon okupacije Balkana, novoformiranoj provinciji dali takvo ime. Pored toga, Autarijati nisu živjeli samo na Glasincu - ostaci njihovih naselja su pronađeni i u Srbiji a i u Hrvatskoj. Iako su bili najmoćniji na Glasincu, koji se smatra centrom njihove kulture, njihova pra-postojbina je planina Tara po kojoj su i dobili svoje ime - Au-tari-jati.

    Imamović dalje piše:

    S Bosnom se, naime, u vrijeme doseljenja Slavena na Balkan desilo nešto što srpski i hrvatski historičari nisu nikada pokušali uzeti u obzir ni kao mogućnost a kamoli kao činjenicu. Mnoge okolnosti, naime, govore da je Bosna ustvari bila zaobiđena u slavenskoj najezdi. Njen brdsko - planinski karakter omogućio je starosjediocima da se spase ispred zavojevača, čega su bili lišeni stanovnici ravničarskih krajeva. Drugo, Slavenima kao izrazitim ratarima došlim iz ravnič arske postojbine, nije odgovarala brdovita Bosna, i treće, što je, bez sumnje, bilo odlučujuće, Slaveni su ovdje naišli na otpor starosjedilačkog stanovništva. U pitanju je gorštačka populacija za koju se tradicionalno veše visoka borbenost.

    Prema Enveru Imamoviću, Bosna je bila predmet osvajanja Kelta, ravničarskog naroda iz Italije i Francuske, koji je u namjeri da opljačka zlato u grčkim manastirima prešao preko ovih naših prostora i uništio gotovo čitavu populaciju Bosne i Hercegovine. U krvavim borbama sa Keltima iščezla su mnoga plemena, a među njima i Autarijati, čije je sjedište bilo na Glasincu. Ono što je najsmješnije u svemu ovome jeste što Enver Imamović navodi da su "Sloveni mimoišli Bosnu" jer je ona - bila brdovita! Pa kako onda nije bila brdovita za Kelte?

    Međutim, nakon "300 godina mraka" tj. između 8. i 11. vijeka, Bosna je ipak postala slovenska zemlja. Evo kako to jedan kvazi-naučnik objašnjava:

    U to vrijeme Bosna je jamačno prolazila kroz proces slavenizacije. To je bilo tako radikalno da se u prvim vijestima počev od 10. stoljeća pa nadalje, ona ni po čemu ne razlikuje od susjednih slavenskih zemalja kakva je bila Hrvatska, Srbija ili Duklja. U njoj se govori slavenskim jezikom, piše se slavenskim pismom, osobna imena su slavenska itd. Bitno je međutim napomenuti da se već tada Bosna navodi kao zasebna geografska i politička cjelina, a njeni stanovnici kao zaseban narod. U slučajevima kad neki od onovremenih pisaca daje drugačije podatke o Bosni, to ne mora značiti da oni oslikavaju stvarno stanje na terenu. Većina starih pisaca su koristili podatke iz druge ruke, prema nečijim kazivanjima, a mnogo toga su i pogrešno zapisali. To se ne odnosisamo na Bosnu. Neki pisci, naprimjer, čak u 11. stoljeću ne prave razliku između Srba i Hrvata. Tako bizantski pisac Ivan Scylices iz sredine 11. stoljeća u djelu "Epitome historion" doslovno kaže: "Narod Srbi, koje također zovu Hrvati". Ako im je takvo znanje o Srbima i Hrvatima koji su takoreći graničili sa Bizantom i Italijom, šta su onda mogli znati o zabačenoj brdsko - planinskoj Bosni i njenom narodu."

    Ne znam da li zbog niskog kojeficijenta inteligencije ili zbog nacionalne obojenosti, ali Enver Imamović svakako nije u stanju da shvati da je 11. vijek bilo vrijeme stvaranja malih državica, tj. kneževina. Na taj način je i u dolini rijeke Bosne stvorena kneževina pod imenom Bosna. Isto se desilo i sa Hrvatskom, a stanovnike tih političkih entiteta su počeli da nazivaju Bosanci i Hrvati, bez obzira na to što su svi oni, ustvari, pripadaju srpskom narodu.

    Kvazi-doktore Envere Imamoviću, nemoj više da se baviš (h)istorijom, molim te! Ovo tvoje pisanje me više podsjeća na Audiciju nego na naučni rad!
    praistorija- 85093 - 17.05.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

    Izmišljeno Vizantijsko carstvo


    Prilikom više poseta Istanbulu, osamdesetih godina prošlog veka, imao sam sreću da je jedan član naše državne ekspertske delegacije rođen u Istanbulu. On mi je dosta pomogao prilikom obilaska istorijskih spomenika. Međutim, mnogo su mi pomogli i članovi turske delegacije koji su bili upoznati sa mojim istraživanjima Vizantijskog kalendara.

    U toku službene večere, jedan član turske delegacije izrazio je sumnju u verodostojnost mojih istraživanja, jer iako je rođen u Istanbulu, nikada nije čuo da postoji Vizantijski kalendar. U to vreme bio sam samouveren jer sam iz istorije učio da je VIZANTIJA postojala, da su srpske crkve građene u vizantijskom stilu, da je postojao vizantijski kalendar, da postoji vizantijska era itd.

    Kolega iz turske delegacije je sa puno poštovanja pričao o Julijanskom kalendaru i kalendaru Vasilija Drugog. Međutim, mene je interesovao samo vizantijski kalendar. Bio sam iznenađen da čovek koji tako dobro poznaje rimske kalendare i govori nekoliko jezika ne zna da je postojao vizantijski kalendar. Verovatno je shvatio da ne uvažavam njegovo mišljenje pa je na kraju večere naglo promenio temu.

    Međutim , kada sam u Istanbul došao naredne godine, moj sagovornik nije zaboravio naša razmimoilaženja u vezi sa kalendarom javno izrečena na službenoj večeri . Posle srdačnog ponovnog našeg susreta predložio mi je novu razmenu mišljenja o izmišnjenom kalendaru, ali tek posle pregleda starih istorijskih dokumenata Rimskog carstva . On je bio prvi koji je upotrebio izraz "izmišljen kalendar". Na moje veliko zadovoljstvo kolega mi je omogućio da pogledam dokumenta koja bi mi bila nedostupna u nekim drugim okolnostima. Bila su to originalna istorijska dokumenta. Pregledom rimskih dokumenata od pre 1453. godine, nisam našao ni jedan vizantijski dokument. Svi dokumenti nosili su oznaku Rimsko carstvo a umesto vizantinaca postojali su (Roma) Romeji , odnosno Rimljani.

    Među Rimljanima nije bilo obeležja naroda ( plemena ), svi su bili samo Romeji, Rimljani. Tako su sedamnaest rimskih imperatora bili Srbi (Romeji) a najveći prosperitet dostignut je za vreme vladavine Vasilija Drugog. Sve što je napisano ili izgrađeno pripisivano je Romejima bez obzira kom narodu, odnosno plemenu pripadali.

    Obeležje naroda počinje da se javlja tek u 6. veku kada počinje formiranje država u okviru Rimskog carstva. Od tog vremena počinje prepoznavanje naroda koji su se nalazili u okviru Rimskog carstva. U dokumentima posle 6. veka javlja obeležje Romeja kom narodu pripadaju. Istražujući istoriju Istanbula , saznajem da je u trećem veku Istanbul nosio ime Augusta Antonina. Car Konstantin mu je dao ime Secunda Roma ( Drugi Rim ) i proglasio ga prestonicom Rimskog carstva.

    I tada saznajem da se ovaj grad nikada nije zvao Konstantinopolj. Do 5. veka ovaj grad se zvao Secunda Roma a od 5. veka dobija naziv Nova Roma ( Novi Rim ). Narodi u okruženju Istanbul su zvali Rumiyet al-kubra, "Veliki grad rimljana ili Taht-i Rum"? Prestonica rimljana .

    U starim srpskim i crkvenim dokumentima nalazi se ime Carigrad. Naziv Istanbul dobio je na zahtev turske vlade tek 1923. godine . U svojoj dugoj istoriji ovaj grad nikada nije nosio ime Vizantion i nikada nije bio prestonica Vizantije. Nijedan car istočnog dela Rimskog carstva nije nosio naziv vizantijski car. Nijedan dokument nije ukazivao da postoje Vizantijci . Na obligacionim dokumentima potpisivali su se samo Romeji, Rimljani. Ako u Engleskoj žive Englezi u Francuskoj Francuzi onda je Vizantija jedino carstvo na svetu gde narod nije nosio ime svoje države , odnosno u izmišljenoj Vizantiji nema Vizantinaca, ali ima Rimljana .

    Sve do 395. godine Rimsko carstvo je bilo jedinstveno. Te godine car Teodosije Veliki podelio je Rimsko carstvo na dva dela. Jednom sinu Arkadiju je dao istočni deo a drugom Honoriju zapadni deo Rimskog carstva. Zapadni deo Rimskog carstva propada 478. godine pa istočni deo Rimskog carstva, Nova Roma, postaje naslednik celokupnog kulturnog i istorijskog nasleđa Rimskog carstva.

    Sukob dve Crkve, Pravoslavne i Katoličke, započeo je na Petnaestoj sednici Četvrtog Vaseljenskog Sabora zbog usvajanja Kanona 28 kada je Vaseljenska patrijaršija dobila duhovnu jurisdikciju. Od tog vremena počinje političko i duhovno rivalstvo između Novog Rima (Nova Roma) i Rima . Posle jednog milenijuma, od propasti zapadnog dela Rimskog carstva, 1453. godine propada i istočni deo Rimskog carstva. Posle pada istočnog dela Rimskog carstva, ekonomski osnaženom Rimu nikako nije odgovaralo da istorijsko i duhovno nasleđe Rimskog carstva deli sa Novim Rimom (NovaRoma). Zbog težnje pape da postane vrhovni poglavar Hrišćanske Crkve, sa principom nepogrešivosti, sukob Vaseljenske patrijaršije i rimskog Pape je doveo do Velikog raskola 1054. godine. Hrišćanska Crkva nema vrhovnog poglavara a Vaseljenski patrijarh je prvi među jednakima.

    Zbog toga je papa tražio načine kako da dovede Rim u centar politike i da postane jedini poglavar Hrišćanske Crkve. Zahtev pape za povratak kulturnog i duhovnog nasleđa ima istorijske osnove jer je Rimsko carstvo nastalo iz Rimske Republike. Međutim, tome se protivila Vaseljenska patrijaršija koja poštuje i čuva kanone i odluke sedam Svetih Vaseljenskih sabora i deset priznatih Pomesnih Sabora. Na osnovu Vaseljenskih i priznatih Pomesnih dokumenta, centar hrišćanstva je bila Secunda Roma a kasnije Nova Roma.

    Protivljenje Hrišćanske Pravoslavne Crkve, oko preuzimanja duhovne i političke vlasti, odnosno, istorijskog i duhovnog nasleđa, imalo je istorijsku osnovu jer je centar hrišćanstva bila Vaseljenska Patrijaršija. Svih sedam Svetih Vaseljenskih sabora održano je pod pokroviteljstvom Vaseljenske patrijaršije, pa je Hrišćanska Pravoslavna Crkva smatrala da njoj pripada istorijsko i duhovno nasleđe.

    1. Nikejski sabor ( maj - jun 325.);
    2. Secunda Roma sabor ( maj - jul 381.), u našem narodu poznat kao Prvi Carigradski sabor;
    3. Efeski sabor ( jun - jul 431);
    4. Halkidonski sabor (8. oktobar - 1. novembar 451.);
    5. Nova Roma sabor ( maj - jun 553.) u našem narodu poznat kao Drugi carigradski sabor ;
    6. Nova Roma sabor ( novembar 680. - septembar 681.) u našem narodu poznat kao Treći carigradski sabor ;
    7. Drugi Nikejski sabor ( septembar - oktobar 787.).

    Trećina od priznatih Pomesnih sabora održani su u istočnom delu Rimskog carstva :

    1. Pomesni sabor Ankirski (314.), u našem narodu poznat kao Prvi pomesni sabor ;
    2. Pomesni sabor Neokesarijski (315.), odnosno Drugi pomesni sabor .
    3. Pomesni sabor Gangrski (340.), odnosno Treći pomesni sabor .
    4. Pomesni sabor Antiohijski (341.), odnosno Četvrti pomesni sabor .
    5. Pomesni sabor Sardički (343.), odnosno Peti pomesni sabor .
    6. Pomesni sabor Laodikijski ( druga polovina 4. veka ), odnosno Šesti pomesni sabor .
    7. Pomesni Secunda Roma sabor (394.), u našem narodu poznat kao Sedmi pomesni Carigradski sabor.
    8. Pomesni sabor Kartaginski (419.), odnosno Osmi pomesni sabor.
    9. Pomesni Nova Roma sabor (861.), u našem narodu poznat kao Deveti pomesni Carigradski sabor.
    10. Pomesni veliki Nova Roma sabor (880.), u našem narodu poznat kao sabor u Svetoj Sofiji.

    U dokumentima Vaseljenskih i Pomesnih sabora Hrišćanske Crkve ne postoji reč Vizantija. Takođe nema ni Konstatinopolja ni Vizantiona ni Vizantinaca. U mesec o slovima Hrišćanske Pravoslavne Crkve ne postoji ni jedan vizantijski svetitelj. Od 1054. pa sve do 1557. godine, Rim je pokušavao da preuzme kulturno nasleđe istočnog dela Rimskog carstva, odnosno Novog Rima. Međutim, svi ti napori Rima bili su bezuspešni. Tada se javila genijalna zamisao. Izmislićeno je novo ime istočnom delu Rimskog carstva i nazvaće ga Vizantija. I tako umesto vekovne borbe za istorijsko i kulturno nasleđe, politika na granici ljudske ingenioznosti u 16. veku Heronima Volfa, Velikog izumitelja, preuzela je sve to bez borbe.
    Istraživanja starih istorijskih dokumenata katoličke Crkve pokazuju da se izmišljena Vizantija prvi put javlja tek u 16. veku. Tako dolazimo do saznanja da Vizantija nikada nije postojala, a izmišljena vizantijska istorija Velikog izumitelja, Heronima Volfa i domaćih servilnih istoričara je najveći istorijski falsifikat u istoriji ljudske civilizacije.

    Uz pomoć servilnih istoričara u zemljama koje su pripadale istočnom delu Rimskog carstva, Rim preuzima celokupno istorijsko nasleđe Novog Rima. Međutim , borba oko duhovnog nasleđa i priznavanja Pape za vrhovnog poglavara Hrišćanske Crkve vodi se i danas. U današnje vreme Duhovno jedinstvo hrišćana je neophodno, samo je način postizanja tog jedinstva sporan. Vizantija nije carstvo, već ingeniozni instrument Velikog izumitelja koji je ozakonio preuzimanje istorijskog i kulturnog nasleđa Novog Rima. Sada istočni deo Rimskog carstva, koje je nazvan Vizantija , ima neku "svoju" vizantijsku istoriju koja će se pisati u 16. i 17 veku, i koja se ne sme poistovećivati sa istorijom Rimskog carstva. Naziv Nova Roma treba izbrisati iz svih nacionalnih istorija i svih crkvenih dokumenta i dati mu novo ime Vizantion ili Konstantinopolj.

    Postavlja se pitanje šta je sa srpskim istorijskim i kulturnim nasleđem, koje je uz pomoć domaćih servilnih istoričara izmišljenog carstva, izmenjeno i usaglašeno sa novonapisanom vizantijskom istorijom. Odgovor je jednostavan. Srpska istorija je brisana ili usaglašavana sa unapred postavljenim ciljevima Velikog izumitelja. Da bi pisali novu vizantološku istoriju srpskog naroda, servilni istoričari su ćutanjem prepustili zaboravu celokupno književno i naučno nasleđe srpskog naroda. Za njih ne postoji Sveti srpski rukopis - Srpsko četvorojevanđelje, napisano na pergamentu na 305 strana , Zakonopravilo Svetog Save , Karejski tipik, Dečanske hrisovulje, Studenički tipik, Miroslavljevo jevanđelje i hiljade starih rukopisnih knjiga srpskog naroda razasutih po celoj Evropi.

    Umesto da pišu o velikom književnom i naučnom opusu srpskog naroda, servilni istoričari pišu o rabošu kod Srba. RABOŠ postaje simbol nepismenosti srpskog naroda i moto servilnih istoričara izmišljene vizantijske istorije u cilju ruženja naroda. Tako je Srpsko kulturno nasleđe postalo kolateralna šteta u borbi između Novog Rima i Rima, odnosno Istoka i Zapada.

    Prvi na udaru bio je Srpski kalendar najveći i najstariji naučni spomenik srpskog naroda. Umesto njega domaći servilni istoričari izmislili su vizantijski kalendar. Izmišljeni vizantijski kalendar nije tvorevina Velikog izumitelja već naših, domaćih, servilnih istoričara izmišljenog vizantijskog carstva. To je bio njihov najveći servilni doprinos izmišljenoj istoriji Velikog izumitelja pa je Srpski kalendar, najveći naučni spomenik srpskog naroda pao u zaborav i postao samo još jedna kolateralna šteta.

    Iz istorije znamo da onaj koji kontroliše prošlost, kontroliše i sadašnjost, a može da kontroliše i našu budućnost. Srpska Pravoslavna Crkva čuvala je Kalendar Svetog Save sve do 19. veka a danas Kalendar Svetog Save ne pominje ni Država ni
    Srpska Pravoslavna Crkva. Zato se uvek setim reči Svetog Vladike Nikolaja:

  • "Srpska velikodušnost često je prelazila u slabost. I to u veliku i ubitačnu slabost - u servilnost". 1941. Teodul , Ljubostinja , Sveti Vladika Nikolaj Velimirović.

    Odnošenje rukopisnih knjiga, povelja, zakona i crkvenih relikvija nije bila krađa već preuzimanje, na "bezpovratno čuvanje" i prisvajanje i svojatanje, velike istorijske i kulturne baštine srpskog naroda. Srbi su davali prednost duhovnim a oni materijalnim vrednostima. Srbi su pisali a oni odnosili, jer svoje nisu imali. Tako se naše brojne najstarije rukopisne knjige nalaze širom državnih i privatnih kolekcija. Počevši od 17. veka, veliki broj istoričara piše vizantološku istoriju srpskog naroda a sve u skladu sa zadatim ciljevima Velikog izumitelja. Kada se izbroje sve istorije srpskog naroda koje su pisali vizantolozi dolazi se do saznanja da ni jedan narod u svetu nema toliki broj izmišljenih istorija kao što ima srpski narod.

    Kalendar Svetog Save Pisanje izmišljene srpske vizantološke istorije donosilo je veliku materijalnu korist a mnogi su dobili zvanje doktora za lični doprinos izmišljenom carstvu. Servilni istoričari su preko noći postajali članovi stranih akademija ili su dobijali zvanje počasnih doktora evropskih univerziteta.

    Osnovni cilj novokomponovanih vizantoloških istorija je da se sakrije velika duhovna i kulturna baština srpskog naroda. Sve svoje intelektualne kapacitete iskoristili su za razradu najsitnijih istorijskih falsifikata a sve u cilju verifikacije izmišljene vizantijske istorije. Tako od šume istorijskih falsifikata servilnih istoričara, ne može da se vidi drvo srpske istorije. Izmislili su da su naše crkve građene u vizantijskom a ne u Raškom i Moravskom stilu. Ljudi iz naših krajeva nisu bili rimski carevi već vizantijski. Po vizantolozima Srbi nisu bili u sastavu Rimske carevine već izmišljene vizantijske. Na osnovu novonapisanih vizantoloških istorija srpskog naroda, a sve u skladu sa ciljevima Velikog izumitelja, Srbi su na Balkan došli u 6. veku. Servilni istoričari prećutkuju da su svi narodi u okviru Rimskog carstva do 6. veka bili Romeji , bez obeležja kojem plemenu pripadaju. Svaki podanik Rimskog carstva u javnom životu bio je pokrštavan i dobijao je novo rimsko ime. To pravilo važilo je i za 17 Srba rimskih imperatora:

  • Kostancije je rođen u Nišu ,
  • Vetranion rođen u selu Buštranju blizu Bujanovca,
  • Trajan rođen u selu Bubalija blizu današnje Sremske Mitrovice ( Sirmijum ),
  • Jovijan rođeni beograđanin ( Singidunum ),
  • Gracijan rođen u Sirmijumu ,
  • Konstantin Veliki rođen u Nišu ( Nais ),
  • Aurelijan seljak iz okoline Sirmijuma ,
  • Justinijan 1 Veliki rođen na lokalitetu Caričinog grada ,
  • Klaudije 2 i Flavije Sever rođeni u Nišu itd .

    Na osnovu rimskih istorijskih dokumenata Rimljani su pokorili Srbe u 167. godini pre Hrista. Rimsko sveštenstvo u 46. godini pre Hrista, nije prihvatalo početak kalendarske godine za 1. januar po Julijanskom kalendaru, jer je tog dana paganski narod, u sastavu Rimskog carstva, slavio Mali Božić. Postavlja se pitanje, kako je sveštenstvo u 46. godini pre Hrista znalo da postoji Mali Božić kada Mali Božić slavi samo srpski narod.

    Hrišćanska Crkva je preuzela srpski simvol duhovnosti koji je iskazan u broju Tri, kao simvol hrišćanstva, odnosno Sveto Trojstvo. Tri prsta su simbol nematerijalnosti prirode i duhovnosti srpskog naroda i deo njegovog kulturnog i istorijskog nasleđa. To je najveći dokaz da su Srbi postojali na ovim prostorima još u vreme osnivanja Hrišćanske Crkve.

    Simboli naroda nikada se ne menjaju već se prenose sa kolena na koleno, bilo u pisanom obliku ili usmenim putem. Na osnovu zapisa Plinija Starijeg ( 23.-73.), Srbi su na našim prostorima (Moesia Superior) u prvom veku gajili vinovu lozu. Ovaj zapis vizantolozi su odbacili kao nepouzdan, jednostavno rečeno, nije se uklapao u izmišljenu vizantijsku istoriju. Plinije stariji istoričar i savremenik Srba napisao je čuveno delo Naturalis Historia, koje je nezavisan izvor informacija.
  • praistorija- 85024 - 14.05.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (4)

    Srbi, narod najstariji


    EVROPLjANI su "od Balkana do Irske" deo velike porodice koja se blisko povezala u poslednjih 1.000 godina, objavili su pre nekoliko dana američki naučnici sa Univerziteta u Kaliforniji. Posle analize uzoraka genetskog materijala sa celog Starog kontinenta oni su bili zaprepašćeni rezultatima.

    Američki naučnici su utvrdili da stepen genetičke povezanosti ne zavisi od blizine naroda.

  • Neverovatno je koliko su Evropljani međusobno povezani. Na genealoškom nivou svi u Evropi imaju tragove skoro istog skupa predaka od pre samo hiljadu godina - rekao je koautor studije Grejem Kup, profesor ekologije i evolucije na Univerzitetu u Kaliforniji.

  • Ovakvi rezultati bili su predviđeni u teoriji pre više od deset godina, a sada imamo konkretne dokaze iz DNK podataka.

    Danas je malo poznato i u samoj Srbiji da je u stvaranju te teorije i pionirskim istraživanjima mape gena evropskih naroda, s ciljem da se utvrde putevi evolucije i migracije i evolucije ljudskog roda veliku ulogu imao i Institut za nukelarne nauke "Vinča". Zato rezultati američkih istraživača nisu bili iznenađenje za dr Dragana Alavantića iz Instituta "Vinča" koji je sa dr Sanjom Glišić rukovodio pionirskim istraživanjima evropskih gena.

  • Uprkos sankcijama "Vinča" je devedestih bila ne samo učesnik već jedna od referentnih institucija u pionirskom istraživanju genetskog materijala ljudskog roda i njegove evolucije. Naša laboratorija bila je jedna od deset izabranih koje su obrađivale matrijal, a to je bio izuzetan uspeh s obzirom da je u projektu koji je vodio britanski institut iz Lestera učestvovalo 45 država - kaže dr Alavantić.

    Rezultati tog međunarodnog istraživanja objavljeni su 2000. godine i izazvali su senzaciju, jer je utvrđeno da u uzorku iz Srbije ima više najstarijeg evropskog genetskog materijala, nego bilo gde na Starom kontinentu. Iako su naučnici iz "Vinče" smatrali da ispitivanja treba nastaviti, sve državne uprave, od tada do danas, su se oglušile o njihove molbe.

  • S druge strane, posle ovih rezultata u svetski projekat istraživanja mape gena uključile su sve susedne države, Hrvatska, Mađarska, BiH, jer su shvatile da ova istraživanja imaju veliku naučnu, ali i političku težinu. Nažalost, kod nas političari nisu imali viziju - rezignirano konstatuje dr Alavantić.

    On ističe da se još tada pokazalo da je naše područje nastanjeno vrlo rano.

  • Naravno, rezultati govore o ljudskoj vrsti a ne o nacijama, mada se u dnevnoj politici to rado i često zloupotrebljava. Činjenica je da je u Srbiji utvrđeno najviše starog genetskog materijala, kao što je činjenica da su arheolozi utvrdili da je ovde nastala najstarija metalurgija, da je kod nas Lepenski vir i centar Vinčanske civilizacije. To govori da je ovaj deo Balkana bio važna stanica u evoluciji i migracijama ljudskog roda ka severu i zapadu Evropskog kontinenta - naglašava dr Alavantić.

    On podseća da su još ta rana istraživanja pokazala da u srpskom uzorku ima najviše najstarijeg genoma HG2 i da smo po tome bliže Gruzinima, Ircima i nekim Nordijcima nego - Rusima. Na mapi gena američkih istarživača takođe se pokazuje da stanovništvo Srbije ima genetsku "familiju" u oblasti Normandije i u Irskoj. To se na prvi pogled kosi s teorijom da su bliski narodi genetski najsličniji.

  • Američki istraživači sada smatraju da barijere kao što su planinski venci i jezičke razlike neznatno smanjuju povezanost među regionima. Međutim, svako istraživanje može se tumačiti na razne načine. Moguće je pretpostaviti da je u slučaju Srbije, Irske i Normandije reč o izolovanim regionima gde se očuvao izvorni genetski materijal Kelta, koji su u tim oblastima živeli. Bilo bi veoma korisno za Srbiju da se vrati u ovaj svetski projekat mapiranja gena, s obzirom na to da smo bili jedni od njegovih utemeljivača - zaključuje dr Alavantić.

    Hrvatska genetska rokada

    GENETSKA istraživanja često se zloupotrebljavaju u dnevnoj politici, čega se naučnici najviše plaše.

  • Posle prvih istraživanja i rezultata iz 2000. godine zagrebački "Vjesnik" je objavio tekst o tome kako su Srbi utvrdili da je istina ono što Hrvati odavno tvrde - da su neslovenskog porekla i autohtoni na ovoj teritoriji - podseća dr Alavantić.

  • Nedavno su, pak, istraživanja u kojima Srbija nije učestvovala, a Hrvatska jeste, pokazala da kod Hrvata prevlađuje - srpski genetski materijal.

    RE: Srbi po genima bliži Ircima nego Rusima



    Ja se ne bih baš toliko uzbuđivao zbog ovog komentara moga rođaka, Mihaila Danilovića, objavljenog na početku ovog članka. Već je ranije dokazano da su Irci slovensko pleme, koje je imalo onaj karakterističan gen koji im daje crvenu kosu, poput u moje kćerke. Ova istraživanja se mugu interpretirati i tako da su se Srbi i Irci mnogo manje mješali sa drugim narodima i tako očuvali svoju originalnu genetsku strukturu.

    Za Irce dobro znamo zbog čega je to tako - dugo vremena su bili izolovani, ostrvski narod. Sa druge strane, Srbi su ostali genetski čisti zbog toga što su se nalazili u sredini ogromnog mora istog genetskog materijala pa je sasvim logično da je do intezivnog mješanja dolazilo najviše na obodima (Rusija, Češka, Poljska, Danska...) a mnogo manje na Balkanu.

    Što se Hrvata tiče, to smo znali i bez ovog istraživanja jer Šešelj već dvadeset godina priča da su Hrvati srpskog porjekla.
  • praistorija- 83861 - 23.03.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Kod Priboja pronadjen nakit star 2.5 milenijuma


    U humci u Šćepovića polju, u dolini Kratovske reke, pronađene keramičke posude, nakit i oružje koje je pripadalo članovima ilirskog plemena Autarijati.

    U humci u Šćepovića polju, u dolini Kratovske reke, nedavno je ekipa Zavičajnog muzeja iz Priboja iskopala keramičke posude, nakit i oružje koje je pripadalo članovima ilirskog plemena Autarijati. Arheolozi su istraživali samo jednu od 30 humki koje se nalaze između sela Kratova i Radoinja, u međurečju Uvca i Lima.

  • U četiri koncentrična kruga, u 14 grobova otkriveni su pehari i činije, fibule (kopče za nošnju) od bronze, narukvice, ukrasni privesci i pojasevi, te koplja, kratki i dugi noževe, ali i tragovi pogrebnog rituala. Nalazi pripadaju mlađoj fazi glasinačke kulture ¿ oko 380-450 godina pre nove ere ¿ ističe Savo Derikonjić, direktor Zavičajnog muzeja.

    Arheolozi tvrde da humke u dolini Kratovske i Rutoške reke kriju tragove Autarijata, plemena koje je živelo između reke i planine Tare, ali i ostatke naseobina drugih naroda. Na tvrđavi su spomenici rimske arhitekture, a negde u blizini su i dvori loze Vojinovića. Jedino se ranije istraživalo na lokalitetu Pljosna stena, pre potapanja doline Uvca, na mestu sadašnje brane u Radoinji. Ovde su nađeni eksponati iz perioda od 3.600 godina pre nove ere.

    U okviru projekta "Arheološka iskopavanja praistorijskih humki i pećina u pribojskom kraju", kopači su stigli i do Velike pećine u Kratovu, veličine 3.200 kvadrata. Ona ima poluobli svod i dominira nad putem kroz Kratovsku dolinu.

    U tri probne sonde, prema rečima Derikonjića, naišlo se na ostatke vinčanske kulture - keramiku, kamene projektile za praćke, koštana šila za krpljenje mreža...


    Autarijati su narod koji je pripadao tkz. Glasinačkoj kulturi. Oni su ovo ime dobili po Glasincu kod Sokoca, jer je na našem području pronađeno najviše gromila, tj. humki u koje su se oni sahranjivali. Mnogo geografskih toponima, uključujući i ime planine Tare, potiče od ovoga naroda, koji nije bio nikakav Ilirski, nego staro-srpski narod.
  • praistorija- 83161 - 28.02.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Jagodina: Figure stare 8.000 godina


    Nemački Geološki institut iz Hajdelberga potvrdio svetsku arheološku senzaciju na lokalitetu Belica. Svetska premijera srpskog nalazišta sa oko 100 figurina od novembra 2013. do marta 2014. u Tibingenu

    UGLEDNI nemački Univerzitet u Tibingenu i Geološki institut u Hajdelbergu potvrdili su da je arheološki lokalitet Belica kraj Jagodine najstarije svetilište Evrope.

    U naselju iz ranog neolita nađena najveća riznica praistorijskih umetnina na svetu, sa oko 100 čovekolikih figura od kamena, kosti i gline, starih oko 8.000 godina.

    Ovo je rezultat istraživanja koje su zajedno obavili nemački i srpski stručnjaci prošlog leta na lokalitetu koji je 2002. godine otkrio prof. dr Milorad Stojić iz Arheološkog instituta SANU.

    Kulture Lepenskog vira i Belice su egzistirale u približno isto vreme, ali su se bitno razlikovale.

    SAVREMENI svet upoznaće otkrića iz Belice u Arheološkom muzeju u Tibingenu, iako oni zaslužuju počasno mesto u Narodnom muzeju u Beogradu smatra dr Raiko Kraus, rukovodilac istraživanja s nemačke strane. Ipak, zahvaljujući gradskim vlastima Jagodine nalazi iz Belice biće prikazani i u junu u Zavičajnom muzeju u Jagodini.

  • Lepenci su još bili lovci-sakupljači dok su Beličani bili zemljoradnici, o čemu govore pronađene figurine sa simboličnim predstavama ženskih i muških reproduktivnih organa, trudnice, majke s detetom - kaže profesor Stojić. - Kameni predmeti su originalnog izgleda i izrađeni na izuzetnom umetničkom nivou od stena lepih i različitih boja, bogate teksture. Očito je da su figurine bile posvećene kultu plodnosti, što je karakteristika ratarskih zajednica koje obožavaju majku zemlju. Na figurama iz Belice predstavljene su sve faza nastanka i razvoja ljudskog ploda, od začeća do porođaja. Ovakve predstave nisu nikada do sada zabeležene u umetničkom stvaralaštvu čovečanstva, od kada je ono nastalo 38.000 godina pre nove ere.

    Geofizička ispitivanja u 2012. na lokalitetu Belica otkrila su praistorijsko naselje opasano kružnim rovom prečnika 75 metara. U tom krugu pronađeni su kružni, trapezasti i trouglasti temelji monumentalnih građevina, kakvi do sada nisu nalaženi u naseljima ranog neolita.
  • praistorija- 83013 - 25.02.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (4)

    Izmišljeno Vizantijsko carstvo


    "Neka reči budu blage a dokazi jaki" - Patrijarh Pavle

    Srpski kalendar Svetog Save i Vujanski Krst Patrijarha Pavla

    Milan T. Stevančević

    Apstrakt Najstariji originalni dokument koji je datiran po Srpskom kalendaru je Karejski tipik Svetog Save. Najmlađi dokument koji je nađen u 2010. godini je Vujanski Krst Patrijarha Pavla u Manastiru Vujan Srpske Pravoslavne Crkve. Oba dokumenta datirana su simbolom za vreme koji je jedinstven u svetu kalendara a koji potiče iz Vinčanske kulture. Vujanski krst Patrijarha Pavla je najbolji dokaz da Srpski kalendar živi u narodu i da predstavlja istorijsko i kulturno nasleđe srpskog naroda i Srpske Pravoslavne Crkve. Srpska kalendarska 7520. godina počela je 5. aprila 2011. godine po Gregorijanskom kalendaru.

    Abstract

    The oldest original document that was dated by the Serbian calendar Karejski tipik Saint Sava. The youngest document that was found in 2010. year is Cross Patriarch Pavle in Vujan Serbian Orthodox Church. Both documents are dated with the symbol for the time that is unique in the world calendar that comes from the Vinca culture. Vujanski Cross Patriarch Pavle is the best proof that the Serbian Kelendar lives of the people and the historical and cultural heritage of the Serbian people and Serbian Orthodox Church. Serbian calendar 7520th year began on 5 April 2011, according to the Gregorian calendar.

    Izmišljeno carstvo

    Prilikom više poseta Istanbulu, osamdesetih godina prošlog veka, imao sam sreću da je jedan član naše državne ekspertske delegacije rođen u Istanbulu. On mi je dosta pomogao prilikom obilaska istorijskih spomenika. Međutim, mnogo su mi pomogli i članovi turske delegacije koji su bili upoznati sa mojim istraživanjima Vizantijskog kalendara. U toku službene večere, jedan član turske delegacije izrazio je sumnju u verodostojnost mojih istraživanja, jer iako je rođen u Istanbulu, nikada nije čuo da postoji Vizantijski kalendar. U to vreme bio sam samouveren jer sam iz istorije učio da je VIZANTIJA postojala, da su srpske crkve građene u vizantijskom stilu, da je postojao vizantijski kalendar, da postoji vizantijska era itd. Kolega iz turske delegacije je sa puno poštovanja pričao o Julijanskom kalendaru i kalendaru Vasilija Drugog. Međutim, mene je interesovao samo vizantijski kalendar. Bio sam iznenađen da čovek koji tako dobro poznaje rimske kalendare i govori nekoliko jezika ne zna da je postojao vizantijski kalendar. Verovatno je shvatio da ne uvažavam njegovo mišljenje pa je na kraju večere naglo promenio temu. Međutim, kada sam u Istanbul došao naredne godine, moj sagovornik nije zaboravio naša razmimoilaženja u vezi sa kalendarom javno izrečena na službenoj večeri. Posle srdačnog ponovnog našeg susreta predložio mi je novu razmenu mišljenja o izmišnjenom kalendaru, ali tek posle pregleda starih istorijskih dokumenata Rimskog carstva. On je bio prvi koji je upotrebio izraz ''izmišljen kalendar''. Na moje veliko zadovoljstvo kolega mi je omogućio da pogledam dokumenta koja bi mi bila nedostupna u nekim drugim okolnostima. Bila su to originalna istorijska dokumenta. Pregledom rimskih dokumenata od pre 1453. godine, nisam našao nijedan vizantijski dokument. Svi dokumenti nosili su oznaku Rimsko carstvo a umesto vizantinaca postojali su (Roma)Romeji, odnosno Rimljani.

    Među Rimljanima nije bilo obeležja naroda (plemena), svi su bili samo Romeji, Rimljani. Tako su sedamnaest rimskih imperatora bili Srbi (Romeji) a najveći prosperitet dostignut je za vreme vladavine Vasilija Drugog. Sve što je napisano ili izgrađeno pripisivano je Romejima bez obzira kom narodu, odnosno plemenu pripadali. Obeležje naroda počinje da se javlja tek u 6. veku kada počinje formiranje država u okviru Rimskog carstva. Od tog vremena počinje prepoznavanje naroda koji su se nalazili u okviru Rimskog carstva. U dokumentima posle 6. veka javlja obeležje Romeja kom narodu pripadaju. Istražujući istoriju Istanbula, saznajem da je u trećem veku Istanbul nosio ime Augusta Antonina. Car Konstantin mu je dao ime Secunda Roma (Drugi Rim) i proglasio ga prestonicom Rimskog carstva. I tada saznajem da se ovaj grad nikada nije zvao Konstantinopolj. Do 5. veka ovaj grad se zvao Secunda Roma a od 5. veka dobija naziv Nova Roma (Novi Rim). Narodi u okruženju Istanbul su zvali Rūmiyet al-kubra, نﺎﻣوﺮﻟا ﺔﻤﺻﺎﻋ , Veliki grad rimljana ili Taht-i Rūm, , ﺖﺨﺘﻳﺎﭘ نﺎﻴﻣو , Prestonica rimljana. U starim srpskim i crkvenim dokumentima nalazi se ime Carigrad. Naziv Istanbul dobio je na zahtev turske vlade tek 1923. godine. U svojoj dugoj istoriji ovaj grad nikada nije nosio ime Vizantion i nikada nije bio prestonica Vizantije.

    Nijedan car istočnog dela Rimskog carstva nije nosio naziv vizantijski car. Nijedan dokument nije ukazivao da postoje Vizantijci. Na obligacionim dokumentima potpisivali su se samo Romeji, Rimljani. Ako u Engleskoj žive Englezi u Francuskoj Francuzi onda je Vizantija jedino carstvo na svetu gde narod nije nosio ime svoje države, odnosno u izmišljenoj Vizantiji nema Vizantinaca, ali ima Rimljana. Sve do 395. godine Rimsko carstvo je bilo jedinstveno. Te godine car Teodosije Veliki podelio je Rimsko carstvo na dva dela. Jednom sinu Arkadiju je dao istočni deo a drugom Honoriju zapadni deo Rimskog carstva. Zapadni deo Rimskog carstva propada 478. godine pa istočni deo Rimskog carstva, Nova Roma, postaje naslednik celokupnog kulturnog i istorijskog nasleđa Rimskog carstva.

    Sukob dve Crkve, Pravoslavne i Katoličke, započeo je na Petnaestoj sednici Četvrtog Vaseljenskog Sabora zbog usvajanja Kanona 28 kada je Vaseljenska patrijaršija dobila duhovnu jurisdikciju. Od tog vremena počinje političko i duhovno rivalstvo između Novog Rima(Nova Roma) i Rima. Posle jednog milenijuma, od propasti zapadnog dela Rimskog carstva, 1453. godine propada i istočni deo Rimskog carstva. Posle pada istočnog dela Rimskog carstva, ekonomski osnaženom Rimu nikako nije odgovaralo da istorijsko i duhovno nasleđe Rimskog carstva deli sa Novim Rimom (Nova Roma). Zbog težnje pape da postane vrhovni poglavar Hrišćanske Crkve, sa principom nepogrešivosti, sukob Vaseljenske patrijaršije i rimskog Pape je doveo do Velikog raskola 1054. godine. Hrišćanska Crkva nema vrhovnog poglavara a Vaseljenski patrijarh je prvi među jednakima. Zbog toga je papa tražio načine kako da dovede Rim u centar politike i da postane jedini poglavar Hrišćanske Crkve. Zahtev pape za povratak kulturnog i duhovnog nasleđa ima istorijske osnove jer je Rimsko carstvo nastalo iz Rimske Republike. Međutim, tome se protivila Vaseljenska patrijaršija koja poštuje i čuva kanone i odluke sedam Svetih Vaseljenskih sabora i deset priznatih Pomesnih Sabora. Na osnovu Vaseljenskih i priznatih Pomesnih dokumenta, centar hrišćanstva je bila Secunda Roma a kasnije Nova Roma. Protivljenje Hrišćanske Pravoslavne Crkve, oko preuzimanja duhovne i političke vlasti, odnosno, istorijskog i duhovnog nasleđa, imalo je istorijsku osnovu jer je centar hrišćanstva bila Vaseljenska Patrijaršija. Svih sedam Svetih Vaseljenskih sabora održano je pod pokroviteljstvom Vaseljenske patrijaršije, pa je Hrišćanska Pravoslavna Crkva smatrala da njoj pripada istorijsko i duhovno nasleđe.

    1. Nikejski sabor (maj - jun 325.); 2. Secunda Roma sabor (maj - jul 381.), u našem narodu poznat kao Prvi Carigradski sabor; 3. Efeski sabor (jun - jul 431);

    4. Halkidonski sabor (8. oktobar - 1. novembar 451.); 5. Nova Roma sabor (maj - jun 553.) u našem narodu poznat kao Drugi carigradski sabor; 6. Nova Roma sabor (novembar 680. - septembar 681.) u našem narodu poznat kao Treći carigradski sabor; 7. Drugi Nikejski sabor (septembar - oktobar 787.).

    Većina od priznatih Pomesnih sabora održani su u istočnom delu Rimskog carstva: 1. Pomesni sabor Ankirski (314.), u našem narodu poznat kao Prvi pomesni sabor;

    2. Pomesni sabor Neokesarijski (315.), odnosno Drugi pomesni sabor.
    3. Pomesni sabor Gangrski (340.), odnosno Treći pomesni sabor.
    4. Pomesni sabor Antiohijski (341.), odnosno Četvrti pomesni sabor.
    5. Pomesni sabor Sardički (343.), odnosno Peti pomesni sabor.
    6. Pomesni sabor Laodikijski (druga polovina 4. veka), odnosno Šesti pomesni sabor.
    7. Pomesni Secunda Roma sabor (394.), u našem narodu poznat kao Sedmi pomesni Carigradski sabor.
    8. Pomesni sabor Kartaginski (419.), odnosno Osmi pomesni sabor.
    9. Pomesni Nova Roma sabor (861.), u našem narodu poznat kao Deveti pomesni Carigradski sabor.
    10. Pomesni veliki Nova Roma sabor (880.), u našem narodu poznat kao sabor u Svetoj Sofiji. U dokumentima Vaseljenskih i Pomesnih sabora Hrišćanske Crkve ne postoji reč Vizantija. Takođe nema ni Konstatinopolja ni Vizantiona ni Vizantinaca. U mesecoslovima Hrišćanske Pravoslavne Crkve ne postoji nijedan vizantijski svetitelj.

    Od 1054. pa sve do 1557. godine, Rim je pokušavao da preuzme kulturno nasleđe istočnog dela Rimskog carstva, odnosno Novog Rima. Međutim, svi ti napori Rima bili su bezuspešni. Tada se javila genijalna zamisao. Izmisliće novo ime istočnom delu Rimskog carstva i nazvaće ga Vizantija. I tako umesto vekovne borbe za istorijsko i kulturno nasleđe, politika na granici ljudske ingenioznosti u 16. veku Heronima Volfa, Velikog izumitelja, preuzela je sve to bez borbe.

    Istraživanja starih istorijskih dokumenata katoličke Crkve pokazuju da se izmišljena Vizantija prvi put javlja tek u 16. veku. Tako dolazimo do saznanja da Vizantija nikada nije postojala, a izmišljena vizantijska istorija Velikog izumitelja, Heronima Volfa i domaćih servilnih istoričara je najveći istorijski falsifikat u istoriji ljudske civilizacije. Uz pomoć servilnih istoričara u zemljama koje su pripadale istočnom delu Rimskog carstva, Rim preuzima celokupno istorijsko nasleđe Novog Rima. Međutim, borba oko duhovnog nasleđa i priznavanja Pape za vrhovnog poglavara Hrišćanske Crkve vodi se i danas. U današnje vreme Duhovno jedinstvo hrišćana je neophodno, samo je način postizanja tog jedinstva sporan. Vizantija nije carstvo, već ingeniozni instrument Velikog izumitelja koji je ozakonio preuzimanje istorijskog i kulturnog nasleđa Novog Rima. Sada istočni deo Rimskog carstva, koje je nazvan Vizantija, ima neku ''svoju'' vizantijsku istoriju koja će se pisati u 16. i 17 veku, i koja se ne sme poistovećivati sa istorijom Rimskog carstva. Naziv Nova Roma treba izbrisati iz svih nacionalnih istorija i svih crkvenih dokumenta i dati mu novo ime Vizantion ili Konstantinopolj. Postavlja se pitanje šta je sa srpskim istorijskim i kulturnim nasleđem, koje je uz pomoć domaćih servilnih istoričara izmišljenog carstva, izmenjeno i usaglašeno sa novonapisanom vizantijskom istorijom. Odgovor je jednostavan. Srpska istorija je brisana ili usaglašavana sa unapred postavljenim ciljevima Velikog izumitelja. Da bi pisali novu vizantološku istoriju srpskog naroda, servilni istoričari su ćutanjem prepustili zaboravu književno i naučno nasleđe srpskog naroda. Za njih ne postoji Sveti srpski rukopis - Srpsko četvorojevanđelje, napisano na pergamentu na 305 strana, Zakonopravilo Svetog Save, Karejski tipik, Studenički tipik, Miroslavljevo jevanđelje i hiljade starih rukopisnih knjiga srpskog naroda razasutih po celoj Evropi.

    Umesto da pišu o velikom književnom i naučnom opusu srpskog naroda, servilni istoričari pišu o rabošu kod Srba. RABOŠ postaje simbol nepismenosti srpskog naroda i moto servilnih istoričara izmišljene vizantijske istorije u cilju ruženja naroda. Tako je Srpsko kulturno nasleđe postalo kolateralna šteta u borbi između Novog Rima i Rima, odnosno Istoka i Zapada. Prvi na udaru bio je Srpski kalendar najveći i najstariji naučni spomenik srpskog naroda. Umesto njega domaći servilni istoričari izmislili su vizantijski kalendar. Izmišljeni vizantijski kalendar nije tvorevina Velikog izumitelja već naših, domaćih, servilnih istoričara izmišljenog vizantijskog carstva. To je bio njihov najveći servilni doprinos izmišljenoj istoriji Velikog izumitelja pa je Srpski kalendar, najveći naučni spomenik srpskog naroda pao u zaborav i postao samo još jedna kolateralna šteta. Iz istorije znamo da onaj koji kontroliše prošlost, kontroliše i sadašnjost, a može da kontroliše i našu budućnost. Srpska Pravoslavna Crkva čuvala je Kalendar Svetog Save sve do 19. veka a danas Kalendar Svetog Save ne pominje ni Država ni Srpska Pravoslavna Crkva. Zato se uvek setim reči Svetog Vladike Nikolaja:

  • "Srpska velikodušnost često je prelazila u slabost. I to u veliku i ubitačnu slabost - u servilnost". 1941. Teodul, Ljubostinja, Sveti Vladika Nikolaj Velimirović.

    Odnošenje rukopisnih knjiga, povelja, zakona i crkvenih relikvija nije bila krađa već preuzimanje, na "bezpovratno čuvanje" i prisvajanje i svojatanje, velike istorijske i kulturne baštine srpskog naroda. Srbi su davali prednost duhovnim a oni materijalnim vrednostima. Srbi su pisali a oni odnosili, jer svoje nisu imali. Tako se naše brojne najstarije rukopisne knjige nalaze širom državnih i privatnih kolekcija. Počevši od 17. veka, veliki broj istoričara piše vizantološku istoriju srpskog naroda a sve u skladu sa zadatim ciljevima Velikog izumitelja. Kada se izbroje sve istorije srpskog naroda koje su pisali vizantolozi dolazi se do saznanja da nijedan narod u svetu nema toliki broj izmišljenih istorija kao što ima srpski narod.

    Pisanje izmišljene srpske vizantološke istorije donosilo je veliku materijalnu korist a mnogi su dobili zvanje doktora za lični doprinos izmišljenom carstvu. Servilni istoričari su preko noći postajali članovi stranih akademija ili su dobijali zvanje počasnih doktora evropskih univerziteta. Osnovni cilj novokomponovanih vizantoloških istorija je da se sakrije velika duhovna i kulturna baština srpskog naroda. Sve svoje intelektualne kapacitete iskoristili su za razradu najsitnijih istorijskih falsifikata a sve u cilju verifikacije izmišljene vizantijske istorije. Tako od šume istorijskih falsifikata servilnih istoričara, ne može da se vidi drvo srpske istorije. Izmislili su da su naše crkve građene u vizantijskom a ne u Raškom i Moravskom stilu. Ljudi iz naših krajeva nisu bili rimski carevi već vizantijski. Po vizantolozima Srbi nisu bili u sastavu Rimske carevine već izmišljene vizantijske. Na osnovu novonapisanih vizantoloških istorija srpskog naroda, a sve u skladu sa ciljevima Velikog izumitelja, Srbi su na Balkan došli u 6. veku. Servilni istoričari prećutkuju da su svi narodi u okviru Rimskog carstva do 6. veka bili Romeji, bez obeležja kojem plemenu pripadaju. Svaki podanik Rimskog carstva u javnom životu bio je pokrštavan i dobijao je novo rimsko ime. To pravilo važilo je i za 17 Srba rimskih imperatora:


    1. Kostancije je rođen u Nišu,
    2. Vetranion rođen u selu Buštranju blizu Bujanovca,
    3. Trajan rođen u selu Bubalija blizu današnje Sremske Mitrovice (Sirmijum),
    4. Jovijan rođeni beograđanin (Singidunum),
    5. Gracijan rođen u Sirmijumu,
    6. Konstantin Veliki rođen u Nišu (Nais),
    7. Aurelijan seljak iz okoline Sirmijuma,
    8. Justinijan Prvi Veliki rođen na lokalitetu Caričinog grada,
    9. Klaudije 2 rođen u Nišu
    10. Flavije Sever rođeni u Nišu itd.


    Na osnovu rimskih istorijskih dokumenata Rimljani su pokorili Srbe u 167. godini pre Hrista. Rimsko sveštenstvo u 46. godini pre Hrista, nije prihvatalo početak kalendarske godine za 1. januar po Julijanskom kalendaru, jer je tog dana paganski narod, u sastavu Rimskog carstva, slavio Mali Božić. Postavlja se pitanje, kako je sveštenstvo u 46. godini pre Hrista znalo da postoji Mali Božić kada Mali Božić slavi samo srpski narod.
  • praistorija- 82742 - 18.02.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Kanadski naučnici: Prvi čovjek je živio u Srbiji a ne u Africi


    U Sićevačkoj klisuri nedavno pronađen deo lobanje čovekovog pretka - erektusa, od koga se kasnije razvila naša vrsta homo sapijens. Utvrđeno da smo genetski otporniji od neandertalaca.

    Praljudi iz naših krajeva mešali su se sa onima iz Afrike.

    Prvi smo!

    Ljudi, ovakvi kakvi su danas, nastali su u srcu Srbije, tvrde naučnici, i to sasvim ozbiljno! Naime, komadić lobanje hominida, star pola miliona godina, pronađen u pećini Mala Balanica u Sićevačkoj klisuri promenio je način na koji se shvata evolucija naše vrste.

    Prvi smo se uspravili!

    Prvi Srbin pripada vrsti homo erektus (uspravni čovek), koja je hodala planetom u periodu od 1,8 miliona - 300.000 godina. Erektus se razvio u Africi, a kasnije se proširio po celoj Evropi i Aziji. On je direktni predak izumrlih najbližih rođaka ljudi (neandertalac i hajdelberški čovek) i naše vrste (homo sapijens).

    Naše otkriće

    Dok su u zapadnom delu Evrope u to vreme praistorije živele horde homo erektusa (neposredni preci naše vrste), koji su se kasnije razvili u neandertalce, Srbiju su naseljavali erektusi, od kojih su nastali homo sapijensi.

    Istraživanje objavljeno u žurnalu Plos One vodili su William J. Rink sa univerziteta Mekmaster u Kanadi i međunarodni tim stručnjaka pod vođstvom profesora Dušana Mihailovića s katedre za arheologiju Univerziteta u Beogradu i Mirjane Roksandić, koja predaje na Univerzitetu u Vinipegu u Kanadi.

    Fosil dela donje vilice pračoveka star je između 379.000 i 525.000 godina. Na ovom fosilu nema tragova neandertalskih crta, i to je ono što ga čini toliko bitnim.

    Otpornija vrsta

    Ukratko, da nije bilo Prasrba iz pećine Mala Balanica i njima sličnih, ljudska vrsta nikad ne bi preživela do danas, jer su neandertalci, koji su istovremeno postojali na zapadu Evrope, bili slepa ulica evolucije. Drugim rečima, da nije bilo ovih Prasrba, ne bi bilo ni ljudske civilizacije.

    Naučnici ovo objašnjavaju činjenicom da su erektusi, koji su evoluirali u neandertalce, bili izdvojeni i okruženi glečerima, dok su se praljudi u jugoistočnoj Evropi mnogo više mešali s onima iz Azije i Afrike, pa su stvorili genetski otporniju vrstu.

  • Naša studija potvrđuje važnost ovog dela Evrope kao "vrata ka kontinentu" i kao jedne od tri oblasti u kojoj su ljudi, životinje i biljke tražile spas tokom surovog ledenog doba. Ovo je izrazito bitan fosil, pošto je taj period kritičan za evoluciju tipično ljudske morfologije i ponašanja - kaže Mirjana Roksandić.

    Istraživanje Male Balanice počelo je 2004, a vilica je pronađena 2006. Njena starost utvrđena je u nuklearnom reaktoru univerziteta Mekmaster, i preciznost pri određivanju starosti je gotovo apsolutna.
  • praistorija- 82319 - 07.02.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Američki naučnici: Ljudski fosil iz Srbije menja sliku praistorije


    Novi podaci o otkriću fragmenta fosila ljudske vilice, koji je pronađen u pećini Mala Balanica u Srbiji, objavljeni su u prestižnom naučnom časopisu "Plos One", saopštio je danas Filozofski fakultet u Beogradu.

    Ovo otkriće predstavlja najstariji nalaz ljudskih predaka u ovom delu Evrope, a članak su objavili Vilijam Džek Rink sa Mekmaster univerziteta u Kanadi i međunarodni tim pod rukovodstvom Dušana Mihailovića sa Filozofskog fakulteta u Beogradu i Mirjane Roksandić sa Univerziteta u Vinipegu (Kanada).

    Utvrđeno je, prema rečima Rinka, da je fosil star najmanje 397.000 godina i da je verovatno stariji od 525.000 godina, a pronađena vilica predstavlja najstariji istočnoevropski fosil srednjopleistocenskih hominida. Mihailović je naglasio da je jugoistočna Evropa veoma značajna za razumevanje ljudske evolucije.

    "Dobro datovani fosili iz ovog perioda su veoma retki, a ovaj koji smo našli u mnogo čemu je jedinstven. Dobijeni datumi pomeraju granice u proučavanju evolucije čoveka. Istraživanja su pokazala da je Balkan predstavljao "kapiju Evrope" i bio jedno od tri refugijalna područja gde su ljudi, biljke i životinje našli utočište tokom glacijala. Sve nas to inspiriše da nastavimo iskopavanja", istakao je on.

    Roksandić je primetila da su u to vreme u zapadnoj Evropi ljudski preci počeli da poprimaju neandertalske karakteristike, koje se ne javljaju na ovom nalazu.

    "Naučnici smatraju da je do razvoja neandertalskih crta došlo zbog toga što su zapadnoevropske populacije u glacijalnim periodima bile izolovane. Nasuprot tome, jugoistočna Evropa nikada nije bila izolovana od Azije i Afrike, pa su na evoluciju čoveka uticali sasvim drugačiji faktori. Balkansko poluostrvo je po svemu sudeći pripadalo matičnom području iz koga su ljudske zajednice rekolonizovale Evropu nakon povlačenja glečera. fosil je opredeljen u vrstu Homo erectus", objasnila je ona.

    Na datovanju fosila bili su angažovani antropolozi, arheolozi i fizičari iz Srbije, Kanade, Velike Britanije i francuske.

    Vilica je nađena 2006. godine, a datovanje je obavljeno na Univerzitetu u Bordou, u laboratoriji dr Rinka, nuklearnom reaktoru Univerziteta Mekmaster i Istraživačkom centru GEOTOP Univerziteta Kvebek u Montrealu, dok su analize sedimenata obavljene na Univerzitetu Oksford Bruks u Velikoj Britaniji.

    Arheološka iskopavanja Velike i Male Balanice traju od 2004. godine, a finansira ih Ministarstvo kulture i informisanja Srbije. Od 2010. godine u okviru iskopavanja se organizuje međunarodna letnja škola, koja se realizuje u saradnji filozofskog fakulteta u Beogradu i Univerziteta u Vinipegu. "Plos one" je jedan od najprestižnijih časopisa otvorenog tipa, u kome se objavljuju izveštaji iz različitih naučnih oblasti.
    praistorija- 79433 - 12.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Nova istorija o Vinči


    praistorija- 79269 - 08.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

    Đorđe Janković: Srpske gromile


    Gromile Srba u svetlu nekih drugih podataka

    U ranom srednjem veku nema pisanih izvora o pogrebu Slovena, pa ni Srba. Spaljivanje Slovena nije se smatralo neobičnim, pa nije ni opisivano. Raspolaže se uzgred zabeleženim podatkom sa kraja VI stoleća da je Musokije, vladar jednog slovenskog plemena na donjem Dunavu, bio pijan posle daće koju je priredio bratu.317 Savremenici beleže njima stran običaj kod Slovena, da udovica počini samoubistvo. Pseudo-Mavrikije piše početkom VII stoleća: "... da većina njih smrt svojih muževa smatra sopstvenom smrću i svojevoljno se zadavljuju..."318

    Slično se ponavlja i u latinskom izvoru iz sredine VIII stoleća, da žene Veneda, "najgoreg" naroda, iz ljubavi za mužem vrše samoubistvo, da bi se zajedno spalili.319 Pošto su Severni Srbi živeli na granici prema Germanima, ovaj se podatak mogao odnositi i na njih. Samoubistvo udovica se kod raznih slovenskih plemena beleži i kasnije. Naravno, ovaj podatak ne treba shvatiti kao pravilo, već se on odnosi na starice ili mlade žene bez dece. One su možda pratile muževe u rat, kao što to Tacit piše za Germane.320 Ta okolnost, priroda braka kod Slovena i ljubav Slovena prema slobodi, davno zabeležena u grčkim i latinskim izvorima, čini takav postupak sasvim razumljivim.

    Znatno više podataka o slovenskom pogrebu ostavili su arapski pisci. Važni podaci o Srbima sačuvani su u delu Masudija (umro 956/7. godine).321 Njegovi podaci potiču iz 8. stoleća, kako se to može zaključiti po navođenju naroda i plemena koja su docnije nestala - Langobarda (Nukabardi), Avara (Avandža), Duljeba (Dulaba), itd. Nije isključeno da se Srbi spominju i u drugim arapskim izvorima, ali nisu raspoznati zbog arapskog načina pisanja.322 Navodim Masudijeve podatke po prevodima na ruski i poljski jezik, koji su mi bili dostupni (u kosim zagradama su različita moguća čitanja po autorima prevoda):

    "Kazao je Masudi: Sloveni su od potomaka Madaja /Mara/ sina Jafeta, sina Nuha; njemu pripadaju sva plemena Slovena i njemu se priklanjaju u svojim rodoslovima. Obitavališta su im pod Kozorogom (na severu), odakle se prostiru na zapad. Oni okupljaju različita plemena, među kojima ima ratničkih, i ona imaju vladare. Neki od njih ispovedaju hrišćansku veru na jakobitski /nestorijanski/ način, neki nemaju pisma, ne potčinjavaju se zakonima; oni su pagani i ništa ne znaju o zakonima. Od tih plemena jedno je imalo ranije u prošlosti vlast /nad njima/, njihovog vladara zvali su Mađak /Mahak, Mahal, Babak ?/, a samo pleme se zvalo Valinana /Valjmana ili Valjjana/. Tom plemenu u starini potčinjavahu se ostala slovenska plemena, jer /vrhovna/ vlast je bila njegova i ostali vladari njemu se potčinjavahu. Zatim sledi pleme Astrabrana /Astabvana, Astarana, Vastarana ili Vastaraja/, čiji se vladar u sadašnje vreme zove Saklaih /Saklaiđ, Sadlaiđ, Sakla, Saklanđ/; još pleme zvano Dulaba /Dulana, Dlavana, Dulaja/, njihov vladar /u sadašnje vreme/ zove se Vanđ-Slava /Vanđ Alaf, Vanđ, Vandželak, Vashla, Tala/. Zatim pleme zvano Sarbin; to je pleme grozno /svojim protivnicima/ iz razloga kojih bi spominjanje bilo dugačko, po osobinama, čije bi izlaganje bilo opširno, i po odsustvu zakona kod njih, kome bi se pokoravali /ili: po njihovom nepotčinjavanju nikakvom narodu; ili u njihovoj blizini je država, kojoj se oni potčinjavaju/. Zatim ide pleme, imenom Morava /nema reči: Zatim do Marvana/ zatim pleme zvano Harvatin /Džarvanik, Hazvaš, Harvas, Harvanin/; zatim pleme, zvano Sasin /Hasin, Sasnu (?)/ i pleme po imenu Hašanin /Hasabin, Ahsas/; zatim pleme, po imenu Barandžabin /Badanhas/. Naše navođenje imena nekog vladara tih plemena ustvari su imena poznaza /obična/ za njihove vladare.

    Pleme koje spomenusmo pod imenom Sarbin, spaljuje se u ognju, kada im umre vladar ili starešina; oni takođe spaljuju njegovog jahaćeg konja. Oni imaju običaj, sličan običajima Indusa; to smo delimično pominjali napred u ovom delu, pri opisu planine Kabha i hazarske zemlje, kada smo govorili, da se u hazarskoj zemlji /kod hazarskog vladara/ nalaze Sloveni i Rusi, i da se oni spaljuju na lomačama. To slovensko pleme i druga bliže se istoku i prostiru se na zapad".323

    "Sledeće pleme se zove S(a)rbin. Oni su narod okružen od Slovena poštovanjem iz razloga, čije bi izlaganje bilo dugačko, takođe iz osobenosti, čije bi objašnjenje bilo preopširno... /Ljudi iz/ plemena koje spomenuli, zvano S/a/rbin, spaljuje se u ognju, kada im umre vladar ili vođa, i spaljuju /takođe/ njegovog /ili: svoje/ jahaće konje. Njihovo postupanje /u tom pogledu/ slično je postupanju Indusa..." 324

    Ovaj podatak ponavlja Ibrahim ibn Jakub: "Pleme koje spomenusmo, što se naziva Sernin /S(a)rbin/, spaljuje se u ognju, kada im umre vođa i spaljuju svoje jahaće konje. Njihov postupak je /u tom pogledu/ sličan postupanju Indusa".325

    Pored podataka da se Srbi spaljuju, uključujući vođe, Masudijeva beleška sadrži i značajan podatak da je srpski pogreb sličan induskom. To arapski pisci beleže i za neke druge Slovene. Poređenje Srba sa Indusima može se odnositi samo na spaljivanje umrlih, ali i na druge obrede. U Indiji budisti i bramaisti još od stare ere bez prekida primenjuju spaljivanje umrlih. Izgoreli ostaci pokojnika se obično ne sahranjuju, pa grobova nema. Ali u prošlosti, pa i danas, postoji sahranjivanje u urnama i sahranjivanje u humkama. U Indiji su pogrebni obredi do tančina razrađeni, postoje razne škole i opširni opisi.326 Ovde će biti izneti samo oni podaci koji su zanimljivi zbog poređenja sa pogrebom Srba u prošlosti.

    Agni (= oganj) je vesnik bogova na zemlji, koji prenosi žrtve bogovima, jer materijalno ne može da se prenese. Zato se duša umrlog samo spaljivanjem može osloboditi i pridružiti dušama predaka. Duše pravednih idu Jami, a duše loših Nirriti, nebitisanju. Duše sahranjenih u zemlju postaju zli duhovi. Trudnice, deca i božjaci ne moraju da se spaljuju, jer su "čisti". Pre nego što umre, samrtnik bira mesto sahrane: na dobroj zemlji, odakle se vode slivaju ka jugu i zapadu, a teku na sever i istok. Po smrti pokojnika, vatra koja je u to vreme gorela na ognjištu iznosi se iz kuće. Ona je korišćena za paljenje pogrebne lomače. Na pokojnika se pred spaljivanje mogu stavljati razni predmeti iz domaćinstva i žrtvena hrana. Spaljivanje udovice je napušteno još u vreme Veda, ali se sačuvalo simbolično, kao deo obreda. Zato se povremeno obnavljalo do novijeg vremena. Kada se završi spaljivanje, sledila je gozba i paljena je nova vatra u kući. U doba Veda uz gozbu je počinjala igra i veselje. U doba sutri ostaci pokojnika su mogli da se stave u urnu ili u zavežljaj od kože crne antilope koji se okači na određenu vrstu drveta. Urna se sahranjuje, ili se kosti sipaju u reku, more. U pogrebnom obredu ponekad se pojavljuje čamac, brod, mada često simbolično. Može se podići humka i tom prilikom se obavljaju razne obredne radnje.327 U humku se stavlja hrana, a posude koje su korišćene potom se razbijaju. Razbijene posude korišćene za kupanje pokojnika i druge obrede, kao i drugo, mogu se pohraniti u posebne jame. Osnova humke se prethodno čisti, posipa sitnim kamenom, poore i poseje. Ovakav pogreb i slične obrede primenjivali su svi Indoevropljani, a uveli su ga po svoj prilici Arijevci. Za razliku od ostalih Indoevropljana Evrope, Sloveni su taj pogreb i obrede zadržali znatno duže. Pored Slovena, takav pogrebni obred sačuvali su i Balti do XII stoleća.328

    Arapski pisci opširnije opisuju pogreb Rusa, a u tim opisima ima zanimljivih podataka o pogrebu Srba. Tako, Ibn Rusteh i Ibn Fadlan beleže da se za umrle ugledne Ruse pravi privremen grob sličan kući, sa krovom.329 Dalje Ibn Fadlan piše (922. godine) da obične pokojnike smeštaju u čamac u kojem ih spaljuju. Moćnik, knez, spaljuje se u lađi, zajedno sa ženom koja dobrovoljno odlazi u smrt pre spaljivanja umrlog muža (zbog susreta sa roditeljima, sa svim precima, sa mužem koji je čeka u vrtu sa drugim bračnim parovima). Na kraju se na izgoreloj lomači naspe humka i postavi stub sa imenom kneza (pismo?). U ruskim zemljama ima i u ovom veku "nadgrobnika", drvenih stubova natkrivenih drvenim krovom na dve vode, pod kojim može biti ikona.330

    Jedini slovenski opis pogreba sačuvan je u Predanju o prošlim vremenima.331 U njemu se beleži da su Radimići, Vjatići, Severjani i Krivići, kao i drugi pagani, priređivali triznu pokojniku, zatim su ga spaljivali, a ostatke ostavljali u nekoj posudi na "stlp" pored puta. Ovaj opis pogreba ne podudara se sa arapskim opisima pogreba Rusa. Pored toga, ovakav pogreb nije potvrđen ni arheološkim iskopavanjem humki pomenutih ruskih plemena.332 Doduše, kod tih plemena postoje kurgani bez ostataka pokojnika, ali su to ipak izuzeci, a ne pravilo. Zato se opravdano postavlja pitanje na koje vreme se odnosi ovaj podatak, a čini se da bi trebalo postaviti pitanje i na koga se odnosi. Tumačenje pojma "trizna" još nije sasvim usaglašeno, ali je pojam "stlp" razjašnjen. U Rusiji se "stlpom" nazivala mala zgrada ili kula, pirg. Najrečitiji je opis posete arhiepiskopa Antonija crkvi Svete Sofije u Carigradu: da u njoj stoje mnogi stlpovi od crvenog mermera, lepo ukrašeni, u kojima su svete mošti.333 Nema sumnje da je reč o sarkofazima sa poklopcima na dve vode vizantijskih careva, napravljenim od porfira, koji su stajali u crkvi Svete Sofije do krstaškog osvajanja Carigrada. Prema tome, pod pojmom "stlp" podrazumevala se građevina nalik maloj kući. Takve nadgrobne građevine su poznate u ruskim zemljama od Srednjeg veka do naših dana (sl. 210). Obično su imale vrata, ponekad mali prozor. Nazivaju se domovina, srubec, žaljnik.334 Značajno je da ih ima ukopanih u zemlju, ali i onih dignutih na stubove iznad rake. Prilikom iskopavanja se nailazilo na temelje takvih građevina koje su bile iznad kurgana. U nekim slučajevima su u kurganima kružne osnove, sa ugljenisanim drvenim temeljnjačama, nađeni otisci stubova pravougaone nadzemne građevine (sl. 211).

    O izgledu drvenih građevina nad gromilama postoje pouzdani arheološki podaci iz kasnog srednjeg veka, koji se ogledaju na stećcima. Niz ovih nadgrobnih kamenih spomenika XIV - XVI stoleća, sa prostora između reka Drine i Bosne, oblikovan je u vidu drvene zgrade sa prikazanim zidovima i krovom (sl. 212).335 Mnogo veći broj stećaka koji se prostiru u južnim krajevima, od Crne Gore (Pljevlja - Nikšić) do Zapadne Hercegovine (Imotski - Glamoč), izveden je u vidu građevine od stubova pokrivenih krovom (sl. 214).336 Na celom prostoru širenja stećaka ima ih sa krovom na dve i četiri vode. Osim stećaka u vidu zgrada i sanduka, postavljenih na kamena postolja, postoje i neki izuzetni oblici. Tako ima primera stećaka u obliku čamca (sl. 215).337 Posebno je zanimljivo da se prilikom iskopavanja grobalja pod stećcima naišlo na pokojnika sahranjenog u čamac (sl. 213).338 Pored toga, postoje i neki stećci XIV-XV stoleća u vidu stuba kružnog ili osmougaonog preseka,339 sa četvrtastim vrhom na kojem može biti natpis sa imenom pokojnika (sl. 216). Oni su nesumnjivo pravljeni po drvenim uzorima, što se vidi po ukrasu. Podizanje takvog stuba vladaru, sa njegovim imenom, neodoljivo podseća na Ibn Fadlanov opis postavljanja stuba sa imenom kneza, ili stubova sa prikazanim licem.340 Na trag drvenog stuba naišlo se u sredini gromile 6 u Vrbniku. Ponekad, iznad groba prvo može biti nasuta humka, a potom se na nju stavi stećak.341


    Dakle, na gromilama su prvobitno stajali drveni spomenici, "stećci". Vezu između gromila IV-IH stoleća i kamenih stećaka (mramorova) HIV-HV stoleća, uspostavlja gromila 12. stoleća iz okoline Sjenice.

    Na stećke u obliku zgrada podsećaju ruske domovine nad grobovima. Takvih građevina ima i kod Slovena Bugarske.342 One mogu biti u vidu zatvorene zgradice sa prozorom kod kojeg se ostavlja hrana, ali ih ima i samo sa krovom na stubovima. Nadgrobne građevine tog tipa sa malim otvorom, nisu poznate kod Srba.

    Do novog veka vrši se sahranjivanje pod stare stećke. U južnim krajevima, od Crne Gore preko Hercegovine do Kninske krajine i Like, prave se nadgrobni spomenici u vidu sanduka od kamenih ploča. Na stranama mogu imati prikazne stubove ili arkade, mada takvih spomenika ima i kod raznih drugih naroda. U slivu Drine još postoji običaj da se humka nad grobom ogradi daskama, pa se u tako dobijeni ram naspe zemlja.343 Nekada su takvi ramovi ukrašavani šarama ili slikama predmeta pokojnikovog zanata.344

    U ruskim narodnim pričama ima sačuvanih uspomena na stari način pogreba i neka davna vremena (Baba Jaga, Sovij, Sidor Karpović).345 Kod Srba se takvim izučavanjima malo ko bavio posle Sime Trojanovića i Veselina Čajkanovića. Oni su prikupili dragocene podatke iz narodnih predanja i običaja, od kojih će neki biti ovde navedeni. Retki istraživači su gromile povezivali sa Srbima. Dokazujući veliku starinu plemena u Istočnoj Hercegovini i Crnoj Gori, Jovan Erdeljanović je došao do "verovatnog zaključka, da su te kamene gomile podizali Srbi u doba pre primanja hrišćanstva ali za koje vreme i posle toga".346

    Sima Trojanović je, povodom objavljivanja svojih otkopavanja praistorijskih humki, skrenuo pažnju na povelje srpskih vladara XIV stoleća u kojima se za određivanje međa koriste pogrebne humke pod nazivima mogila i gomila.347 To je bilo vreme kada se još verovalo u delotvornost spaljivanja tela, što se vidi iz Zakonika cara Dušana:348 "O vračarima koji telesa mrtvih pale i ljude s vradžbinom vade iz groba te ih sažižu, ono selo koje to učini da plati vraždu, a ako bi pop na to došao da mu se oduzme popovstvo". Očigledno, slučajeva spaljivanja mrtvih je još bilo u XIV stoleću, ali verovatno izuzetno, onda kada se mislilo da neki pokojnik ugrožava selo.

    Zanimljivo je da su još krajem prošlog stoleća praistorijske humke bile veoma dobro sačuvane. S. Trojanović beleži da su urne sa njihovog vrha razbijene, jer se pastiri na njima igraju. To pokazuje da su humke kao grobovi poštovane sve do naših dana. Opisujući obrede sa posmrtnom vatrom, S. Trojanović navodi da se u "celom srpstvu" pri povratku sa groblja pokojnikovoj kući peru ruke, ili se umiva, a žar se dodirne, ili baci preko ramena.349 Osim toga, kad neko umre, vatra u kući se gasila, a za kupanje mrtvaca ložila se druga, ispred kuće; žar od te vatre se nije unosio u kuću, a negde se bacao u vodu. Odeća pokojnika se može bacati u vatru. I danas u slivu Drine postoji običaj da se odeća pokojnika obesi na grane pored potoka, jer duša lakše odlazi niz vodu.

    Veselin Čajkanović je pretpostavio mogućnost da je srpskom bogu mrtvih činjen kult i na gomilama, pa tome u prilog navodi podatke St. Desića:350 "Po narodnom mišljenju stari su bezvjerci... gomile dizali i na njima se Bogu molili... Narod drži da su ovo stare bogomolje, gdje se narod skupljao i po svom zakonu Bogu molio. Tu bi prinosili i žrtve i kuda bi se dim povijao na tu bi se stranu i okretali pri molitvi". Krajem prošlog stoleća St. Desić je zabeležio i da se u to vreme na tim gomilama krštavaju deca koja su rođena izvan braka, od roditelja koje crkva nije venčala.

    Sliku o srpskom pogrebu u ranom srednjem veku popunjavaju toponimi uz nalazišta sa gromilama (sl. 217). Pošto toponimi nisu istraživani na terenu, biće navedeni samo neki primeri sa sekcija. Tako niz toponima ukazuje na spaljivanje - Palež (Gornja Lijeska, Rakovac, Resanovci, Povlen, Nevesinje), Žar, Izgorenica (Ostrovica), Požari (Nevesinje), Paljevina (Ljutići, Tara), Garište (Stolac). Više naziva ukazuje na mesta gde su vršeni obredi - Trebičina, Trebić, Trbušče (Zakmur), planina Trebava i na njoj Trijebni put (Doboj - Modriča), a zatim i Vukov Gaj (Bukovica), Gajići (Čečava kod Teslića), Spletena lipa (Trebava), Rusenica (Ostrovica). Toponimi kao što su Stup (Zakmur), Stupina (Nevesinje), Stubica (Povlen), Balvanuša (Trebava), Bolovan Kamen (Ostrovica) ukazuju na neka drvena ili kamena obeležja. Ponekad se u blizini nalazi Igrište (Lakat, Korita, Trebava) i Zborište (planina Tara).

    Svojim rasporedom na tlu bivše Jugoslavije (prema sekcijama razmere 1:50.000), ovi toponimi obuhvataju oblast prostiranja gromila (sl. 227). Toponimi Palež, Paljevina, Paljike i slični, grupisani su od sliva Južne i Velike Morave do Prokuplja; odgovarajućih toponima (Požar) ima i dalje na istok, u Krajištu prema Strumi. Na jugu se prostiru do pravca Vranje - Piva - Velebit, kao i između reke Krke i ostrva Pašmana. Na severu se spuštaju do ravnice uz Savu. Toponimi kao što su Konjska glava, Kobilja glava i slični, javljaju se na istom ili nešto širem području: na jugu do pravca Pčinja - Skadarsko jezero - Jadransko more, na istoku do razvođa između Južne Morave i Timoka prema Strumi i Arčaru, na severu do Dunava i retko preko Save, a na zapadu do Pokuplja, ali ih ima u severozapadnoj Sloveniji, oko Tolmina. Ovakav raspored upravo na području gromila i srpskog jezika, ne može biti slučajan. Svakako da se ovi toponimi ne mogu pripisivati samo Srbima, ali njihov raspored svedoči sam za sebe, naročito okolnost da ih nema u slivu Vardara ili dalje u Bugarskoj. Zanimljivo je da ovih toponima nema oko nekih važnijih ranovizantijskih episkopskih sedišta, kao što su bila ona u Beogradu, Nišu, Skadru, ili kod Prištine, Trebinja, Metkovića, Splita, itd.

    Među nazivima koji svedoče o starim verovanjima, najbrojniji se odnose na konja - Konjska glava (Rakovac, Trebava, Plavno kod Knina), Kobilja glava (Korita), Vrana glava (Kalinovik), Vraničev vrh (Crljivica), Konjski brijeg (Cimeše), Kopito (Gornja Petrovca), Konjsko (Zubci), Vranjak. Više puta se u blizini nalazišta gromila nalazi Crni vrh (Gornja Lijeska, Korita, Kupirovo), Crna gora (Lakat), Crni kamen (Ostrovica), ili Alina stena i Beli breg (Jabuka), a gromile su ispod Debelog brda (Kupirovo), ili u Dobrom polju, a ne u Ljutom polju (planina Tara). Zanimljivo je da se "Palež" i slični nazivi, gde su verovatno spaljivani pokojnici, po pravilu nalaze na zapadnoj strani od gromila. Na severo-istočnoj strani su nazivi "Konjska glava" i slični.

    Ovi toponimi nesumnjivo ukazuju na veoma stara arijevska shvatanja.351 O velikoj ulozi konja u kosmogoniji Arijevaca svedoče i Rgvede i Upanišade.352 Od delova konja je načinjen svet; glava je zora, kopita su tlo, ržanje su munje, itd (za uspešno poređenje ovih podataka sa našim toponimima potrebna su zaokružena naučna istraživanja, kojih još uvek nema). Vladar na samrti je žrtvovanjem konja, svojoj duši otvarao vrata kosmosa, odnosno sjedinjenja sa božanstvom. Zabeleženo je da se Srbi spaljuju sa konjima, ali gromile o tome ne pružaju nikakve podatke. U oblasti Galicije ima u vreme Pševorske kulture grobova spaljenih pokojnika sa ratničkim obeležjima i nalazima mamuza.353 U VI-IH stoleću sa konjem se sahranjuju Avari i narodi koji su sa njima živeli, kao i drugi nomadi.354 Podaci iz poznog srednjeg veka pokazuju da je konj, kao i oružje, kod Srba bio povezan sa shvatanjem vlasti: kralj Dragutin je sa kraljevstvom nad Srbima, bratu Milutinu predao svog konja i oružje, a Zakonik cara Dušana propisuje da se konj i oružje umrlog vlastelina daju caru.355 U vreme turske i austrijske okupacije vladara u tom pravu nasleđuju episkopi.356 Nesumnjivo, koren takvog prava je u shvatanju da ravnopravni čovek može biti samo ratnik sa konjem i oružjem. Dakle, toponimi vezani za konja nisu slučajno u blizini spomen grobalja sa gromilama.

    Ovi primeri pokazuju koliko se još bogatih podataka može naći na terenu, te da toponimi kao Palež ili Konjska glava mogu ukazivati na blizinu grobalja sa gromilama i njihov položaj.

    Kako se može rasuditi na osnovu prikazane građe, tek predstoji proučavanje srpskih pogrebnih običaja iz srednjeg veka, pa se mogu očekivati mnoga zanimljiva otkrića. Iako su iskopavanja gromila tek počela, mogu se sagledati osnovni delovi pogrebnog obreda. Oni pre svega proizilaze iz arheoloških podataka koji se mogu uspešno porediti sa drugom građom i podacima iz pisanih izvora o starom pogrebu Slovena, Indusa i uopšte Indoevropljana.

    Postupci prilikom spaljivanja pokojnika za sada se mogu razdvojiti na tri dela: one koji se odvijaju u i oko kuće umrlog, one izvođene prilikom podizanja gromila i one nepoznatog mesta održavanja (prilog 1).

    Ostaje otvoreno pitanje postupka sa mogućim ostacima izgorelih kostiju pokojnika. U grobljima koja se mogu izdvojiti kao srpska, na severu, ima i gromila u kojima su nađene izgorele kosti, izgleda uvek stavljene negde nad gromilu. Možda je te ostatke sačuvao slučaj, a moždaje to bio uticaj pogrebnih običaja drugih Slovena, što treba da pokažu buduća obimnija iskopavanja. Možda je pepeo pokojnika sipan u reke ili vrtače, ili je negde izlagan vremenu. Gozba ili trizna se mogla odvijati na posebnom mestu u selu. Na to ukazuje pojam "trzan", koji se odnosi na središnje mesto blizu izvora, u nekim selima Bosne.357

    Kada se budu preduzela sveobuhvatna arheološka istraživanja gromila, kao i proučavanja predanja, običaja, obrednih radnji, toponimije Srba, kao i drugih Slovena, pretpostavljen pogreb kod Srba u ranom srednjem veku biće svakako potpunije objašnjen. Za sada je očigledno da se Srbi razlikuju pogrebom od ostalih Južnih Slovena u ranom srednjem veku, a da su bliski Zapadnim, a onda i Istočnim Slovenima. Za sada mnoga pitanja tih veza ostaju otvorena.

    Posebno značenje gromilama i pogrebnim obredima, daje jedan hagiografski tekst, koji je uočila Mirjana Ćorović - Ljubinković.358 Reč je o otkriću i prenosu moštiju Svetog Stefana Prvomučenika, učenika apostola Pavla, 415. godine. Sveti Gamalil je na svom imanju u blizini Jerusalima sahranio u za sebe pripremljenoj grobnici - Stefana Prvomučenika, Nikodina i svog sina Aviva. Pošto je prošlo vreme progona hrišćana, Sveti Gamalil se javio u snu jednom svešteniku, sa željom da im se otkopaju mošti. Sveštenik, u dogovoru sa arhiepiskopom, spremio se da otkopa mali tumul - brežuljčić, smatrajući da su svetitelji tamo sahranjeni. Međutim, Sveti Gamalil se javio nekom inoku, i reče mu: "Idi i kaži Lukijanu prezviteru da se ne muči kopanjem na tom brežuljčiću, jer mi tamo ne ležimo; nego neka nas traži kraj šume, sa južne strane, tamo smo sahranjeni; a na onom brežuljčiću nas su polagali da nas sahrane, i nad nama po starom običaju tvorili plač; i za svedočanstvo tog plača učinjenog nad nama, nasut je taj brežuljčić."359 Po prevodu M. Ćorović-Ljubinković,360 isti podatak glasi: "Uzalud će te se truditi da kopate taj tumul, mi više nismo tamo, mi smo sahranjeni na drugom mestu, dok su nad nama plakali po običaju starih, i dok su dizali na tom mestu tumul kao svedočanstvo održanih pogrebnih svečanosti u našu čast. " Zatim na tom brežuljčiću bi podignuta crkva u koju su položene mošti svetitelja.

    Dakle, u prvom stoleću obavljeni su pogrebni obredi verovatno za četiri osobe na istom mestu, na kome je, posle skoro četiri stoleća, preostala humka od kamena; na njoj je podignuta crkva. Podizanje crkve na tumulu primenjivalo se i kod nas. To su crkve apostola Pavla i Petra u Rasu,361 crkve u okolini Trebinja362 itd. Prvobitno, ova humka je verovatno bila u vidu nekakvog spomenika, koji je mogao imati kameno postolje sa nekom građevinom, u koju se mogao privremeno položiti pokojnik. Ovaj podatak je važan, jer ukazuje da gromile mogu biti samo svedočanstvo pogrebnog obreda, a i da pokojnici nisu spaljeni, već možda negde u blizini sahranjeni. Gromila otkrivena kod Sjenice, nesumnjivo podignuta sahranjenom pokojniku (teško je zamisliti da se neko spaljuje 50 kilometara daleko od episkopskog sedišta, 300 godina posle završenog pokrštavanja), pokazuje da su Srbi u XII stoleću podizali obredne spomenike umrlom, koji se danas prepoznaju kao gromile. Nije isključeno da je tako bilo i u starijoj prošlosti, da su pokojnici i u ranom srednjem veku sahranjivani, pa i kao hrišćani, a da su im podizani obredni spomenici - gromile.

    Kada se budu preduzela sveobuhvatna arheološka istraživanja gromila, kao i proučavanja predanja, običaja, obrednih radnji, toponimije Srba, kao i drugih Slovena, pretpostavljen pogreb kod Srba u ranom sredšem veku biće svakako potpunije objašnjen. Za sada je očigledno da se Srbi razlikuju pogrebnom od ostalih Južnih Slovena u ranom srednjem veku, a da su bliski Zapadnim, a onda i Istočnim Slovenima. Za sada mnoga pitanja tih veza ostaju otvorena.

    Napomene:

    315. R. B. Pandeй, 1990, 200-201, 283-284.
    316. Redak nalaz takvog štita objavio je E. Šuld iz Velikog Radena - prema Die Slawen, 294, sl. 143a.
    317. Teofilakt Simokata, Istorija, VI 9, VIINJ I, 116.
    318. Pseudo-Mavrikije, Strategikon, 5, 273, VIINJ, I 132.
    319. Sveti Vonifacije, Pisma, 73, prema H. Zoll-Adamikowa, 1975, 282-283.
    320. Tacitova Germanija, 46, prevod i komentar V. Čajkanovića, 34.
    321. Masudi, Zlatni lugovi, glava XXXIV.
    322. Prema T. Lewicki, 1955, 151-152, uporediti i A. Я. Garkavi, 1870, 166.
    323. A.Я.Garkavi, 1870, 135-137, 160-169.
    324. T. Lewicki, 1955, 151.
    325. Isto.
    326. R. B. Pandeй, 1990, 190-218, 279-285.
    327. Isto, 209-211.
    328. V. N. Toporov, 1987, 28-30.
    329. T. Lewicki, 1953; 130. i drugde.
    330. L. A. Dinces, 1947, 76-79.
    331. PVL, I, 15, 211.
    332. V. V. Sedov, 1982, 144. i drugde.
    333. L. A. Dinces 1947, B. A. Rыbakov, 1987, 89-92.
    334. Isto; uporediti V. V. MilЬkov, 1981, 31.
    335. Š. Bešlagić, 1982, 372-379.
    336. Isto, 359-371.
    337. Š. Bešlagić, 1982, 87, T. II/E-1; VIII/b-6.
    338. Š. Bešlagić, 1962, 101, sl. 139, 140.
    339. Š. Bešlagić, 1982; 104; na stubu iz Donje Zgošće spominje ss ban (Bosne) - M. Vego, 1970, broj 246.
    340. T. Lewicki, 1955, 149.
    341. Š. Bešlagić, 1954, 208-210, sl. 32-35.
    342. I. Pančevski, 1993, 46-148.
    343. N. Dudić, 1995,66,7. 98.
    344. V. Marković, 1953.
    345. V. N. Toporov, 1987.
    346. J. Erdeljanović, 1922, 74-75.
    347. S. Trojanović, 1982, 2-4.
    348. Zakonik cara Stefana Dušana V, 1975 (član 25 u Atonskom rukopisu); II, 1981 (član 11 u Studeničkom rukopisu, član 21 u Hilandarskom, Hodoškom i Bistričkom rukopisu).
    349. S. Trojanović, 1930, 54.
    350. V. Čajkanović, 1941, 136-137.
    351. Isto, 62, 31. drugde; Я. E. Borovskiй, 1982, 68-69, 99.
    352. R. Iveković, 1991, 81-83 (Rgvede, I, 163: "Pohvala žrtvenom konju"); 162-163.
    353. D.N. Kozak, 1993,59.
    354. J. Kovačević, 1977, 122-123.
    355. T. Đorđević, 1958, 143-146.
    356. Isto, 147-148.
    357. M. Filipović, 1958.
    358. M. Ćorović-Ljubinković, 1959.
    359. Justin (Popović), 1997, 23-27 (2 avgust).
    360. Prema F. Cabrol - H. Leklercq, 1922, 632-647.
    361. J. Nestorović, R. Nikolić, 1987, sa literaturom.
    praistorija- 78483 - 27.10.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

    Industrijska revolucija započeta na Balkanu


    Idi na stranu - |1|2|