fix
Logo
fix
Nalazite se na Istorija-MADJARSKI_SRBI
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje
Za pregled svih najnovijih poruka kliknete ovdje

madjarski_srbi- 90889 - 20.07.2014 : Vladimir Brakus Bergamo - best (1)

O Mađarskim Srbima, Bunjevicma, Šokcima


Tukulja Ili Toko , bas kao i Erd (Hamzsabeg), Torok Balint, Cepelj (Csepel) i Perkati naseljeni su i XVII veku baš kao i bajski trougao katoličkim slovenskim narodom iz Bosne, Hercegovine, Dalmacije i Like. Taj narod se ocuvao pod imenom Bunjevci sve do današnjih dana.

Vidim da se i u Mađarskoj i pored katoličanstva taj narod oseĆa Srbima, mada ih Hrvati svojataju i, nažalost, nikada ne zovu njihovim imenom već uvek i samo Hrvatima. Većina ovoga naroda se na području bivše Jugoslavije izjašnajva Hrvatima, bar svi oni koji žive na teritoriju danasnje Hrvatske i Bosne i Hercegovine. U Vojvodini se polovina izjašnjava kao Hrvati, a polovina kao Bunjevci dok se u Mađarskoj svi oni izjašnjavaju ili kao Bunjevci ili kao Srbi.

Na teritoriji Mađarske nikada nije bilo prisilne kroatizacije ovoga naroda, međutim zbila se mađarizacija koja je još destruktivnije uticala na postojanost ovoga naroda. Kroatizacija ma koliko jaka obimna i sveobuhvatna bila ipak nije izbrisala samosvest ovoga naroda, naime u Vojvodini se oni nazivaju bunjevačkim Hrvatima dok oni neasimilovani samo Bunjevcima.

Poslednjih godina u Vojvodini Bunjevci uz pomoć Srba i njihove države postepeno dobijaju sva prava koja su im vekovima bila uskraćena, naravno da ova usluga sa srpske strane nije bez asimilacionih težnji Srba koji Bunjevce nazivaju Srbima katolicima kao i Mađari i Nemci u ostalom - Rŕczok.

Slična je priča i Sokačkog naroda koji je gotovo u potpunosti asimilovan od strane Hrvata, iako tradicija, pesma, folklor običaji i jezik ih mnogo blize vezuje za Bunjevce i vojvođanske Srbe nego li za Hrvate.

Velika, dakle nedoumica vlada o etnoporeklu ovoga naroda, naime da li je srpskog ili hrvatskog porekla budući da najverovatnije potiče sa teritorije gde se istorije ova dva naroda prepliću.

Bunjevački jezik, iako isključivo ikavski govo.r koji je karakteristika hrvatskih govora ima sve linguističke, morfoloske i etimoloske odlike srpskoga jezika, dakle i u toj osobenosti se ne može striktno priključiti ni jednom od navedenih već ga je najbolje zvati bunjevačkim a najbliži je govoru bačkih Srba i Šokaca, sa ta dva govora mogao bi činiti zaseban jezik :) Naravno da se oni "međ sobom zdravo dobro razumu" , ovu frazu isto izgovaraju sva tri pomenuta naroda.

U Mađarskoj Bunjevce nazivaju i Dalmatincima (Dalmatok), a Šokce (Bosnyak) mada nije jasna granica teritorija sa kojeg su ova dva naroda proistekla, generalno se uzima da je prapostojbina Šokaca bila severnije i istočnije u odnosu na bunjevačku, otprilike Bosna šokačka a Hercegovina bunjevačka, mada znamo da ima Bunjevaca koji su najverovatnije poreklom i iz Bosne.

U blizini gore navedenih mesta u kojima žive Bunjevci nalaze se i velike kolonije Srba dospelih iz Srbije i u Carnojevićevoj seobi to su naselja na Cepelju, srpski Kovin Racz keve, Cobanac, Pomaz, Kalas, Izbeg, Sveti Andreja, Ostrogon i Komarno i naravno Budim posebno kvart Taban. U svim ovim mestima uz Srbe su se nastanili i Bunjevci a zajedničko ime im je bilo i za etnos i za jezik Rŕcz i rački jezik, ovo ime je nastalo po srednjevekovnoj srpskoj državi Raškoj i gradu Rasu i nema pogrdno značenje kako mnogi misle.
madjarski_srbi- 86619 - 04.09.2013 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

Kako je stvoren mađarski narod


U krajeve u kojima sada stanuju, Mađari su došli između 860 - 870. poc. Hrista. Grčki i latinski pisci, koji govore o njima, prikazuju ih kao divlje pljačkaše. Mađarski istoričari kažu to isto. Prema Juliju Pauleru (nav. delo str. 3.) Mađarima iz doba pre primanja hrišćanstva "najomiljenija i glavna zabava su bili ratovi odnosno pljačkaški upadi u zemlje susednih zemljoradničkih naroda, da bi samo došli do što većeg plena i da bi zarobili što više ljudi". Na svojim brzim konjima oni su vršili iznenadne prepade u manjim odredima na mirna naselja, paleći i pljačkajući, zarobljavajući i ubijajući one koji su im davali otpor, da bi se posle izvršenja prepada isto tako brzo izgubili kako su se i pojavili.

Prvo su napali, opljačkali i podjarmili srbska plemena koja su već imala svoje domove i bila stalno nastanjena u Panonskoj ravnici, pa su zatim preduzeli pljačkaške pohode u nemačke, talijanske, vizantijske pa čak i franačke pokrajine. Marcali piše da su 898 - 899. u dva maha opljačkali Veronu i okolinu joj u severnoj Italiji; napali su i na samu Veneciju i opustošili njenu okolinu. 901. upali su u Bavarsku, gde su sve opljačkali, spalili i poubijali, ali gde su i prvi put bili poraženi od strane Nemaca. Iduće godine opustošili su dolinu Drave i Mure. Opat iz Sen. Galena veli za njih da "ne opraštaju ni ocu ni majci", da "kolju decu pred očima roditelja", da je od njih "zemlja opustošena" i "da se beli od kostiju poubijanih i poklanih". (Nav. Marcalievo delo str. 147.) A prema priznanju samog Marcalija (nav. delo str. 168.) ondašnji kulturni svet uneo je u svoje molitve reči: "Bože spasi nas od strela Mađara".

Ovim pljačkaškim pohodima Mađara učinjen je kraj tek šestdesetih godina 10. veka, kada su se Mađari, posle pretrpljenih strahovitih poraza u Nemačkoj, Italiji i na Balkanu, iscrpljeni i krajnje proređeni, smirili. "Nekadašnje vere u sigurnu pobedu nije više bilo. Morali su uvideti da svet za njih postaje sve uži. Uvideli su da nemačke i talijanske pokrajine brani sve više ogromna i nepokolebiva kula zapadno-rimske imperije. Iskusili su, da je grčka imperija ponovo postala strahovito jaka..." (Marcali, nav. delo str. 198.)

Kao nomadskim plemenima, kojima je, pored pljačkaških pohoda, lov bio jedino zanimanje, Mađarima je trebalo dugo vremena da se priviknu na zemljoradnju i ostale privredne pozive, koji označuju viši stupanj kulture. Obrađivanje zemlje oni su primili od starosedeoca Srba, koji su se ne samo, dakle, nalazili na višem kulturnom stupnju, nego su prema Mađarima činili i većinu stanovništva u zemljama u kojima su se nastanili. To, ulepšvajući, priznaje i Balog (nav. delo str. 31-32.) kad veli da su Mađari "osećajući u sebi poziv vojničkog i političkog naroda" samo vojevali i zapovedali, dok su zemlju obrađivali samo starosedeoci Srbi, koji su kao narod sačinjavali većinu.

Usled tih i takovih rasnih osobina pretila im je opasnost da se sasvim izgube, jer su bili pritisnuti sa jedne strane rimskom - sa druge strane vizantiskom imperijom. Prelaz u hrišćanstvo dao im je podlogu, kojom je stvoren kasniji i sadašnji mađarski narod.

Mađare su prvobitno sačinjavali ratnici sa svojim porodicama, koji su, kada nisu ratovali, provodili svoje vreme u lovu i spremanju za buduća vojevanja. Zemljoradnjom i ostalim privrednim poslovima bavili su se Srbi, koje su prilikom svog dolaska podjarmili. Pavle Balog (delo str. 31.) kaže: "Zemlju su prvobitno samo starosedeoci Srbi kultivisali. U prvim vekovima nije moglo biti mađarskog varoškog života". (Delo str. 32.): "Mađar je osećao u sebi poziv vojničkog i političkog naroda". "Mađari su samo vojevali i zapovedali, dok su Srbi radili, sačinjavajući većinu kao narod".

Vidi se iz ovoga, kao i iz ostalih dokaza, da su Mađari već u početku iskorišćavali Slovene u krajnjoj meri i u svakom pogledu. Kada su primili hrišćanstvo, priznavajući nadmoć i vlast rimske carevine, još im se više ukazala prilika, da Slovene podjarme i iskoriste u svoje vitalne interese. Kada su, usled pritiska kulturnog sveta, bili onemogućeni za daljnja pljačkanja i kada im je pretila opasnost da će ih sasvim nestati, dobili su, putem hrišćanstva, od potlačenih Slovena novu krv, koja im je donela preporođaj. Nasilnim asimiliranjem uspelo im je da povećaju svoj broj tako, da su na taj način i postigli svoju sadašnju brojnost. Najbolje dokazuje, koliko ih je propalo u ratovanju i pljačkanju u prvom veku i kako ih je malo bilo kada su primili hrišćanstvo, što su brojili svega oko 20-30.000 porodica. Fraknoi i Salai kažu, da je posle prelaza u hrišćanstvo broj njihovih naseobina prema Slavenskim bio apsolutno neznatan. Tek u 13. veku postaju nešto brojniji, ali se po nazivima naseobina vidi, da su poreklom slavenske. U ovom veku se Slaveni spominju u mađarskoj istoriji već kao Slovaci, Srbi, Hrvati, i Slovenci, a pored njih, i sa njima zajedno, i Rumuni i Nemci. Kako je malo Mađara bilo još i u 15. veku dokazuje Hunfalvi, koji piše (delo str. 412.) "U praškom, češkom muzeju ima veoma mnogo čeških dokumenata Kralja Matije. Na nemačkom jeziku izdato je još više, ali ne poznajemo ni jedan njegov dokument na mađarskom jeziku. To karakteriše doba Kralja Matije u pogledu narodnosti. Češki i Nemački dokumenti su trebali: Kralj Matija je dakle izdavao takve; mađarski dokumenti nisu trebali: "Kralj Matija nije dakle ni izdavao takve (tj. mađarske). Balog kaže (delo str. 3.) "U srednjevekovnoj Mađarskoj mesto narodnog jezika zauzimao je latinski jezik"; (delo str. 32.) "Kao da ova država nije šestotina godina ni bila otadžbina Mađara"; (delo str. 32). "Nije nam ostala ni jedna mađarska reč sa usta naših narodnih kraljeva (Arpadovaca)". Dr. Dezider Čanki kaže, da je broj mađarskih gradova i sela u XV. veku bio neznatan prema ostalim narodnostima. U početku XVI. veka, neposredno pred okupacijom Mađarske od strane Turaka, veoma je malen broj Mađara i u narodu i u jav-nom životu Mađarske. Mađarski kraljevi, da bi popunili broj u ratovima izginulih i održali vojsku, bili su primorani davati zemlje, plemstva i privilegije i ostalim na-rodima. Naime sve do ukidanja kmetstva, 1848. godine samo onaj je mogao biti državni, politički i vojni faktor, koji je bio plemić, ili privilegovan, slobodan građanin. Tako su se, za nekoliko vekova, gotovo sasvim izgubile one mađarske porodice, koje potiču iz mađarske rase, a njihovo mesto su zauzimali prestavnici Srba, Čehoslovaka, Nemaca i Rumuna, koji će kasnije sačinjavati takozvani visoki mađarski stalež. To je onaj stalež mađarskih magnata, koji je dao mađarskoj sve državne, političke i vojničke funkcionere sve do ukidanja kmetstva i staleških privilegija, koji je jednom reči sačinjavao i značio državu u doba feudalizma.

Ivan Nađ je napisao delo: "Porodice Mađarske sa grbovima i geneološkim tablicama" u trinaest knjiga i na 6553 strana. Delo je štampano od 1857. god. do 1868. godine i sadržava imena porodica, koje su igrale ulogu u mađarskoj istoriji, porodica, koje su dale sve državne, političke i vojničke funkcionere pre ukidanja kmetstva 1848. godine. U ovom delu ima oko 12.000 porodičnih imena, od kojih je Srba oko 2.000, čehoslovačkih, poljskih i ruskih oko 4.000, nemačkih oko 2.000, rumunskih oko 3.000, a jedva hiljadu iznose takova imena, o kojima se zna, ili se barem da slutiti, da su mađarska.

Ivan Nađ je naročito pazio na to, da istakne dela onih porodica i onih ljudi, koji su imali u rukama sudbinu Mađarske. Vidi se po imenima, koja se najviše pominju u mađarskoj istoriji, da jedva ima među njima takovih, koja su čisto mađarska.

Deo iz publikacije Lazara Stipića "Istina o Mađarima" (po mađarskim podacima)

SIBINJANIN JANKO ( SABINJANIN, SRBINJANIN )

Originalno ime mu je bilo Janjoš Hunjadi (Hunyadi János), iliti Ivan Korvin (Ioannes Corvinus), i bio je najpoznatiji hrišćanski vitez, koji se proslavio u borbama protiv Turaka, u 15. veku.

U domaćoj tradiciji on je u XVII veku pretvoren u sina Stefana Visokog (despota Lazarevića). Imao je po istim verovanjima sestru Janu ili Rudul, koja je bila majka slavonskog bana "Sekule", koji se stvarno zvao "Janoš Sekelj" (poginuo na drugom Kosovskom boju 1448. godine).

Jankov otac se zvao Vojko ili Vuk, i prvi katolik je u porodici bio, spominjući se pod ta dva imena 1409. i 1414. godine. Prvi poznati član njegove porodice je njegov otac i Janošov deda, Srba (1409. godine).

Bio je jedna od vodećih ličnosti u velikoj borbi protiv Turske u 15. veku, postao je i simbol borbe protiv Turaka. Predvodio je više uspešnih krstaških ekspedicija, potukavši Osmanlije 1441. kod Beograda, 1442. kod Sibinja i iste godine kod Gvozdenih vrata u Transilvaniji (Erdelj), ali je 1448. pretrpeo poraz na Kosovu, kad su mu Turci gotovo uništili vojsku. Srpska narodna umotvorina "Kasno Janko na Kosovo stiže" daleko poreklo ima u ovom događaju. Godine 1454. mađarske i srpske trupe pod njegovom komandom do nogu su potukle Turke kod Kruševca. Razbio je i tursku opsadu Beograda 1456. ali se potom razboleo od kuge i umro u Zemunu.

Izvorna pjesma o Sibinjanin Janku, stara preko 500 godina, otkrivena je prije dvadesetak godina. Srbi koji su pobjegli u Italiju, slave Sibinjanin Janka (Hunady Janoša).

Filip De Diversis, talijanski pisac, koji je živio u Dubrovniku izmedu 1440. i 1450., spominje narikače, a u Italiji je u malom mjestu Doja del Kole 1. maja 1497. godine grupa iz tamošnje Srpske kolonije pred napuljskom kraljicom Izabelom del Balc, koja je bila na prolazu za Napulj, pjevala jednu srpsku narodnu pjesmu:

"Orao se vijaše nad gradom Smederevom
Nitko ne ćaše s njima govoriti
Nego Janko vojvoda govoraše iz tamnice:
"Molim ti se, orle siđi malo niže
Da s tobom progovorim: Bogom te brate jimaju
Pođi do smederevske gospode da s žmole
Slavnomu despotu da m žotpusti iz tamnice smederevske
I ako mi Bog pomože i slavni despot pusti,
Iz smederevske tamnice, ja te ću napitati
Crvene krvce turecki, bijeloga tijela Viteškog.


Ovu bugaršticu, vezanu za Smederevo i srpskog despota Đorda Brankovića, zabilježio je u izvornom obliku talijanski pjesnik Roger di Pacienca, pa je ona tako i došla do nas, štampana u okviru jednog njegovog speva.
madjarski_srbi- 79898 - 25.11.2012 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (0)

Mađari i Srbi


madjarski_srbi- 68448 - 10.04.2012 : Doko Susic Tukulja / Madarska - best (0)

Mi smo Srbi iz Mađarske


Kao prvo, pozdravjam sve one koji čitaju ovu stanicu.

Ja živim u Mađarskoj, nekih 30 km od Budimpešte, selo u kojim živim se zove Tukulja, mađarski Tokol.

Naši stari su već zaboravili odakle su stigli ovamo, ali neki podaci ipak pokazu pravac i to je vas grad i okolina ( Olovo, Fojnovo, Sebrenino, Vitorog , Foča, brdo Chlum i reka Krivaja)

Po nekim podacima, oni su krenuli u više grupe od 1625. godine pa sve do 1687. godine a u ovoj zadnjoj godini je krenuo nekih 5000 osoba.

Oni su rekli uvek da su oni "RAC"-i .


Kad bi neko mogo da pomaže ili ima neku informaciju il' barem je čuo nešto u vezi toga, bio bi srećan kad bi obavesto mene u vezi ove informacije.

Unapred vam zahvaljujem!

Doko Susic Tukulja ( Tököl) gyokahŽgmail. com

RE: Mi smo Srbi iz Mađarske



Brate Srbine,

svaka ti čast što si se javio. Poznato mi je da u Mađarskoj ima jedva 10.000 Srba, ne računajući one koji su se tamo naselili u zadnjih 20-tak godina. Pored toga, relevantni naučni podaci ukazuju i na to da je veliki broj današnjih Mađara vodi porijeklo od Slovaka i Srba.

Ovaj podatak je toliko važan za mene, da ću mu odmah posvetiti novu stranicu!

Idi na stranu - |1|2|