fix
Logo
fix
Nalazite se na Rat1992-KRAVICA
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje
Za pregled svih najnovijih poruka kliknete ovdje

kravica- 101709 - 06.01.2018 : NOMAD Srbija - best (0)

Kravica


Prilikom masakra u Kravici, jedan od pripadnika jedinice Nasera Orića po imenu Rizo, napisao je pesmu o tome. Prenosimo je u celosti:

"Ej ko na Božić u Kravicu dođe,
Naser Orić - nije Karađorđe.

A kad vidješe sa svih strana puca,
stadoše im u grudima srca.

Ostaviše i Božić i Slavu,
samo živu da izvuku glavu.

Ej ostaviše i Isusa sama,
da ga oni pogaze nogama.

A na stolu torte i kolači,
neka jede ko je bio jači.

Džabe što su i tehniku imali,
opet im se Kravica zapali.

Naser svojim borcima govori:
Vi slavite dok Kravica gori.

Nema više gnijezda dušmanskoga
baš na Božić ogrijala Boga.

Mjesto popa što sveti vodicu,
došetao Naser u Kravicu.

Ej šta je ovo Naser borce pita:
"Nemam kome Božić da čestitam!"

Hajmo kući braćo muslimani,
mi smo ovdje došli nepozvani... "
kravica- 101707 - 06.01.2018 : NOMAD Srbija - best (0)

Ne drhti čiko...


Pre četvrt veka nezabeleženi zločin pogodio je srpsko selo Kravice, kraj Bratunca. Neljudi i zveri udarili su na nejač, decu i žene...

Na krvavi Božić 1993. osvrnuo se Mihailo Medenica.

Ne drhti čiko, silno ubodi, MIR BOŽIJI- HRISTOS SE RODI! (da se ne zaboravi krvavi Božić u Kravici '93)

Tata, krvare li Badnjaci dok gore, krvare li zore..?
Zašto u snegu tragovi ljudi na zverske liče, čemu to onaj nad majkom kliče?
Zašto mama ćuti, zašto se ne ljuti?
Zašto ćutke to nikud gleda, zašto je gola, krvava, bleda?
Zašto gore kuće po selu, zašto nam Kravicu spališe celu?
Eno je naša, poznah je tata, eno i bate- raspet na vrata.
Boli li više nego kad trn uđe u prst kada te tako raspnu ko krst?
Možda i boli al ćuti, onaj ga je čika prekorio, rasporio ga pa se umorio...
Težak je nož, jel da tata, teško je toliki preko vrata...



Jel to već nalažu Badnjake pa gore kuće, Božić je, tata, a tako vruće...
Gde se to tako poseko sneg, krvave grudve jure niz breg...
Kako ih, tata, takvima prave da svaka liči na ljudske glave?
Pogedaj onu, liči na dedu, onu što drže za kosu sedu...
Onu što baciše čak do potoka, do stričeve glave bez oba oka.
Sjurila se niza stranu, zašto ih ne juri, zašto ne stanu?



Kako da stric vidi gde su mu oči kad beže, zašto komšije samo leže..?
Zašto ne potrče da mu pomognu, kako sam da ih nađe na onolkoj gomili,
"Tvoje su one plave, striko", uzmi ih, zar su ti i ruke polomili?
Kakvi su ovo "položajnici" tata, ne nazivaju Hrista, razvaljuju vrata.



Danas se rodio Božiji sin a oni baku kače o klin.
Baku pa redom ostale naše, oni se tata i mrtvih plaše...
Truplo bez glave u domu što gori proslavlja Božić, pesma se ori...br> Kolju Badnjake, česnice, ikone¿kolju Božić da ne priča nikome.
Zalud im, tata, nož ispod vrata, Srbi bez glave rođenje slave...
Svet i čista Kravica blista ko čuvena ona vitlejemska noć,
Hajdemo, tata, dignimo Badnjak, valja nam spaljenoj kući poć...
Evo ih zveri, sjurili na nas, zverski im trag kroz krvavi sneg,
proste vam bile utrobe naše, Golgota svaki ovaj je breg!
Ne plači tata, nije mi hladno, gola ležim al topao sneg,
zver što se smeška zaklao Sneška evo na mene polako red...
Ne drhti čiko, ne sad pri kraju, Kravica već je selo u raju,
jako zamahni, silno ubodi, MIR BOŽIJI- HRISTOS SE RODI!



Mihailo Medenica
kravica- 99531 - 14.02.2017 : Miroslav Pećaranin Kozina, Slavniška c 10 - best (0)

Anđelko Mlađenović


Tada je ubijen i masakriran moj veliki prijatelj i brat Mlađenović Anđelko sa kojim sam skupa radio u Sloveniji u staklari Hrpelje. To je između Kopra i Sežane.
kravica- 81229 - 05.01.2013 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)


Kravica: Sećanje na žrtve božićnog masakra iz 1993. godine



U crkvi Svetih apostola Petra i Pavla u Kravici kod Bratunca danas će biti služen parastos za 158 nastradalih Srba iz ovog mesta i susednih zaselaka, od kojih je njih 49 ubijeno na Božić, 7. januara 1993. godine.

Na pravoslavni Božić 1993. godine, Orićeve bande iz Srebrenice su u Kravici ubile 49, ranile 80 srpskih civila i vojnika, a sedam ih je nestalo od kojih pet nije pronađeno ni nakon 20 godina.

Toga dana selo je opljačkano i zapaljeno je 688 srpskih kuća, oko 2.000 pomoćnih i 27 društvenih objekata.

Oko 1.000 stanovnika ostalo je bez domova u jednom danu i kroz smetove se probilo prema Drini izbegavši sigurnu smrt. Bez jednog ili oba roditelja ostalo je 101 dete.

Od početka rata pa sve do polovine 1995. godine Izetbegovićeve i Orićeve snage snage iz Srebrenice stalno su upadale u srpska sela oko Srebrenice, Bratunca, Milića, Skelana i Zvornika, ubijajući sve što stignu, pljačkajući i paleći srpsku imovinu, a zarobljene su mučili, masakrirali, odsecali im glave i pokazivali u Srebrenici, a zabeležen je i slučaj da su Nenada Rankića pekli na ražnju.

Od pedesetak Srba koji su početkom rata ostali u Srebrenici, preživela je samo jedna senilna starica, dok je druga starica Ivanka Mirković u julu 1995. godine nađena zaklana na kućnom pragu.

Većina nestalih još nije pronađena i ekshumirana.

Bande Nasera Orića su početkom rata proterale i poubijale srpsko stanovništvo iz Srebrenice i obližnjih sela Soloćuša, Gostilj, Gniona, Osredak, Viogor, Studenac i Pećišta.

Onda su počeli upadi u nešto udaljenija srebrenička i bratunačka sela Ratkovići, Brežani, Magašići, Zagoni, Zalazje, Sase, Biljača, Fakovići, Bjelovac, Sikirić, Podravanje pa sve do upada i masakra u Kravici 7. januara 1993. godine i Skelanima 16. januara iste godine kada je u ta dva mjesta ubijeno 114 Srba od kojih je više od polovine bilo civila.

I nakon proglašavanja Srebrenice zaštićenom zonom UN i navodne demilitarizacije, upadi iz te enklave u srpska sela su nastavljeni tako da su, izuzimajući tri sela uz Drinu, uništena sva srpska sela na području srebreničke i veliki broj sela u bratunačkoj opštini (više od 100 sela), a jedinice Nasera Orića ubile su oko 3.000 Srba od kojih veliki broj civila.

Napadi i masakri najčešće su izvođeni na velike pravoslavne praznike kao što su Božić, Petrovdan, Đurđevdan.

Zlikovci nisu ostavljali žive ni decu i starce, a zarobljeni su umirali nakon brutalnih tortura.

Zarobljenom Anđelku Miladinoviću iz Ježestice, pred majkom Savkom, odsekli su glavu, zavezali je za vozilo i odvezli u Srebrenicu, o čemu postoje fotografije, a Slavku su nakon zlostavljanja, takođe, zaklali sa još nekoliko civila.

O tome je svedočio Dragomir Miladinović iz Kravice čiji su sinovi Ratko i Đorđe poginuli toga dana.

Dva dana nakon masakra pronađeno je i sahranjeno sedam masakriranih tela, a tek poslije dva i po meseca sahranjeno je još 42 pronađenih unakaženih tela.

Osim Dragomirovih sinova Ratka i Đorđa, na Božić su braneći nejač poginuli još braća Vojislav i Radojko Bogićević, Krstivoje i Ivan Đukanović, Anđelko i Dragan Mlađenović, Vidosav i Miladin Đokić, te Vujadin i Miladin Dolijanović.

U napadu na Kravicu učestvovao je, prema svedočenju preživelih meštana, veliki broj Bošnjaka, koji su se posle rata vratili na područje te opštine.

Među njima je bio i Orićev zamenik Zulfo Tursunović koji je, prema rečima jednog od retkih preživelih zatočenika Ratka Nikolića, mučio Srbe u srebreničkim logorima.

Za 20 godina posle rata niko nije odgovarao ni za jedan zločin nad srpskim stanovništvom u srednjem Podrinju, pa ni za ovaj na Božić u Kravici.

Zločinački pohod počeo u maju 1993.

Zločinački pohod Nasera Orića počeo je maja 1992, a crna kruna su zločini za Božić, 7. januara 1993. godine. Seljani sela Kravica u opštini Bratunac, uz sazvežđe zaselaka Brana Bačići, Banjevići, Ježestica, Šiljkovići, Mandići, Mratinci, Popovići, Lipenovići, Pobrđe, Kojići, i Opravdići, surovo su mučeni i ritualno ubijani, poharani i spaljeni.

Kao i u Drugom svetskom ratu, srpska sela napali su i naoružani meštani iz Srebrenice, Cerske, Pobrđa, Konjević Polja, Glogove, Jaglića, Kasabe i drugih. Praktično iz svih muslimanskih naselja bratunačke, srebreničke, zvorničke i vlaseničke opštine.

Dok je trajalo ubijanje i iživljavanje nad nedužnim žrtvama zastrašujuće su izgledale horde fanatizovanih civila, muškaraca, žena i dece. Uz za običan ljudski um nepojmljivo "alakanje", viku i dreku u zavijajućem tonu, žene su udarale u tepsije, tiganje, šerpe, prolamali su se pokliči: "Alahu egber"- Krv se ledila u žilama napadnutog stanovništva.

Osvajanje sela

Odziv muslimanskog stanovništva u ovim krvavim pohodima, dobrovoljan ili prinudan, iznenadio je svojom masovnošću i poslušnošću. Svi do sada izvedeni napadi bili su po pravilu prethodno pripremljeni, sprovođeni kao po napisanom scenariju i uz veliki broj dobro naoružanih napadača.

Hronološki gledano, prvi su se na udaru našli bespomoćni manji srpski zaseoci, potom sasvim usamljena srpska sela u muslimanskom okruženju i tek na kraju kompaktna srpska područja. Ni dani u kojima su izvođeni napadi nisu bili prepušteni slučaju.

Birali su se pravoslavni praznici i porodične slave ili dani intenzivnih poljoprivrednih radova, dok su meštani bili opušteni ili zaokupljeni tekućim brigama i poslovima.

Etničko čišćenje srpskih teritorija u opštinama Bratunac, Milići, Srebrenica i Skelani muslimani su započeli napadom na male zaseoke Gniona, Blječava i Metaljka. Usledili su napadi na veća srpska sela: Rupovo Brdo, Loznica, Ratkovići, Brežani, Zagoni, Krnjići, Magašići, Ježestica, Podravanje-

U tom periodu i u tim pohodima na srpska naselja Orićevi banditi su opustošili sve što su zatekli, i iz dana u dan širili svoju teritoriju. Posle samo šest meseci ove etničke invazije, Srbi su u svom posedu zadržali svega desetak sela.

Za to vreme su muslimani zaposeli više od 30 etnički čisto srpskih sela i sve zaseoke u mešovitim selima i mesnim zajednicama. Ali, time još nije bio dostignut vrhunac etničkog čišćenja ovih teritorija.

U januaru 1993. na Božić i narednih desetak dana, i poslednja velika srpska područja, kao što su Kravica i Skelani sa okolnim selima, postali su žrtve besomučnih napada, spaljivanja i uništavanja.

Muslimanska agresija dostigla je maksimalne domete na ovim podrinjskim prostorima.

Naser Orić je prvobitno bio komandant muslimanskih oružanih snaga Srebrenice, a odmah potom subregije - združenih snaga Srebrenice, Konjević polja, Cerske i svih drugih muslimanskih sela.

Zatim postaje vođa 8. operativne grupe uspostavljene Armije BiH, da bi na kraju bio komandant njene 28. divizije.

Mučenje u zatvoru

Rade Stjepanović iz Ježestice ovako opisuje nalet Orićevih hordi:

"Sa obližnjeg brda koje razdvaja selo na dva dela, neprijatelji su počeli paljbu iz bacača, mitraljeza i pušaka. Dobro su štitili svoje ljude dok su ulazili u selo. Išli su kao ludaci i najljuće zveri, imali su za cilj da unište selo i uzmu plen. Morali smo da se povlačimo na drugo brdo, a pomoć nije dolazila.

Kasnije, došli smo do naših mrtvih i ranjenih, a slike su bile stravične. Našli smo dva mrtva brata Dragana i Anđelka Mlađenovića, kome su muslimani odsekli glavu do ramena, i njihovu mrtvu majku Savku."

  • "U Kravici i okolnim selima živeli su samo Srbi." - govori Milena Milanović iz Kravice. "Užas se dogodio za Božić. Zlikovci nisu imali milost ni prema kome. Ubijali su starce, žene i nejač. Odsecali su glave, udove, masakrirali već ubijene, urezivali im polumesece i ustaške znakove."

  • "Ubijeno je 56 ljudi, a isto toliko ranjeno. Neki preživeli su bežali ostavljajući ranjene. Ne mogu da zaboravim strašnu viku fanatika. Kasnije sam čula da su neki nesrećnici zarobljeni i odvedeni u srebreničke zatvore."

    Posle napada i osvajanja Kravice, u Srebrenici se našao veliki broj uhvaćenih. U februaru je francuska TV prenela sliku linčovanja zatvorenika u centru grada, u prisustvu predstavnika Unprofora. Tih dana u Srebrenici su ubijeni Branko Sekulić, Kostadin Popović, Mićo Milovanović i mnogi drugi kojima kasnije nije mogao da bude utvrđen ni identitet.

    Trofeji

    Kemal Mehmedović Kemo, bandit Nasera Orića, je više puta, posle masakra u Kravici pronosio odsečene srpske glave po Srebrenici. Ovaj zlikovac je izjavljivao da će odseći najmanje 20 srpskih glava, a prema nekim svedočenjima, do aprila 1993. u grad je doneo 12 odsečenih glava.

    Poznato je da je glavu odsekao Anđelku Mlađenoviću iz sela Ježestica. Anđelko je sahranjen bez glave.

    Mučenje sveštenika

    Janko Savić, sveštenik iz Kravice, je bio strahovito mučen. Njegovo telo nađeno je bez ruku i nogu, sa izvađenim očima. Ubijen je i postavljen na zemlju, a ispred njega su postavljeni fildžani, kao da pije kafu.

    Sve srpsko ubiti

    Ko nije iz tih krajeva ni u kvizu ne bi mogao znati na kojoj tački sveta se nalazi ovo mesto. U tom srebreničkom selu, na pet kilometara od Srebrenice živelo je oko 10 Srba i 40 Muslimana.

    Okruženo muslimanskim mestima, do marta 1992. godine, baš nikakvih loših stvari nije bilo. Čak se može reći da su komšijski odnosi pola veka bili više nego dobri.

    Svako je gledao svoj posao: poljoprivredu, šume, čuvala se stoka, gajile razne kulture, a bilo je i one druge kulture sa obe strane i uvažavanja. Prvi put su se u aprilu osetili vetrovi koji nisu stizali sa Drine, već od Sarajeva.

    Pojavili su se tamni oblaci i videlo se da nevreme stiže u istočnu Bosnu. To zahlađenje, umesto vetrova, donosili su ljudi. Politika, tako se kaže. Daleka borba za vlast ovde donosi samo smrt, razaranje, pljačku-

    Nervoza donosi strah za sopstveni život, porodicu, imanje. Po selu je kao munja prostrujala vest da su u Potočarima sredinom aprila ubijena tri Srbina.

    Noć je rodno mesto kukavica i polazna tačka podlosti. Zato su, kao beg od straha, otpočele da kruže noćne patrole i u jednim i u drugim mestima. Na izvoru podlosti i straha uvek je tragično, ponekad i tragikomično. Bilo je dirljivo-brižno, možda bi se pre moglo reći naivno-lukavo, kada su komšije Muslimani "proširili delatnost" svojih straža, čak i oko srpskih kuća.

  • "Odmah ćemo kod svih srpskih sela strogo postaviti straže i nećemo dozvoliti da naša sela čuvaju straže muslimanske nacionalnosti. Pitamo se od koga svaku noć i dan oni čuvaju srpski narod?!" - kaže dopis vladi BiH, opštinski odbor SDS, 28. septembar 1995. godine.

    Obnavljaju se stare priče i otkopavaju zatrpane uspomene. Svi pamte samo nož, metak, žicu- Bude se najcrnje misli iz košmara države koja se raspada i njena trulež se oseća na svakom koraku. Svako se zatvara u svoj nacionalni tor, svinjac ili kokošinjac- Noću aveti zla šetaju selima, patroliraju poluautomatska živa bića sa puškama i redenicima.

    Prvo seoske straže, zatim patrole, "kontrole", pa- Nekad su se sretali, pozdravljali, sad se presreću, prete. Razlog je lako naći kada se znaju namere. Potom se razgovara, pregovara, obećava, a u stvari- Kupuje se vreme, prodaju glasine.

    Sve se nekako podnosilo dok su ljudi verovali da oružje koje zvekeće neće i zapucati - u ime starih rana, nepotrebnih žrtava od pre pola veka i rata koji nikom dobra nije doneo. A onda-

    Iz pravca sela Potočara- Dan izabran, ni po suncu, ni po magli, već po slavi - Đurđevdan, 6. maj. Tada u kuću dolaze gosti - običaj je, bez noža i mitraljeza.

    Sa Ravne njive iznad Gniona, negde oko 17.00 začuo se glas sa megafona:

  • "Slušajte me dobro, Gniočani, ovo vam poručuje Naser. Do pola šest da svi predate oružje kod Perine kuće i garantujem da vam ništa neće biti. Ako to ne uradite, nećete pobeći, jer ste opkoljeni i bićete pobijeni."

    Narod je odmah skočio, počeo da beži. Niko ništa nije uzeo, sem što se zateklo u rukama i na sebi. Ostalo je sve, čak i upaljene sveće na stolovima onih koji su slavili. Posle dva minuta čuli su se rafali sa svih okolnih brda.

    Svi su potrčali niz potoke zaklanjajući se iza kamenja i bukava. Tu su poginula petorica Gniočana.

    Radojko Milošević, star 68 godina, koji je tog dana slavio Đurđevdan, spaljen je u svojoj kući. Njegova žena je gledala iz šume kako gori kuća i Radojko u njoj. O tome svedoče Marko Slijepčević i Miladin Vukadinović iz Gniona, koje je prvo spaljeno i do temelja uništeno srpsko selo srebreničke opštine.

    Istog dana, ista slava, još jedno bratunačko selo je napadnuto. U svojoj kući u Blječevi zaklana je starica Kosana Đekić, a njen muž Milan i njihov prijatelj koji je bio na slavi ubijeni. Iz ovog muslimanskog sela svi su Srbi proterani, a njihova imovina je opljačkana i popaljena.

    Čišćenje avlija

  • "Sa dušmanima se mora definitivno i za svagda raščistiti. Uzmimo sebi za zadatak da smo mi ti koji moramo jednom za svagda raščistiti te stvari i očistiti ih od svojih avlija, da bi buduća pokolenja živela u rahatluku i miru. Znam da smo mi Bošnjaci merhametli, sentimentalni i osetljivi ljudi. Ostavimo to za bolja vremena, a sada je u pitanju očuvanje muslimanskog identiteta, muslimanske biti, muslimanskog ponosa i ljudskog dostojanstva." - (Naser Orić, komandant muslimanskih jedinica u "svojoj" knjizi "Srebrenica svedoči i optužuje")
  • kravica- 79489 - 14.11.2012 : Pancir Bogdan Novi Sad - best (1)

    Borbe na Zelinju i Konjević Polju, jan-feb 1993. godine


    Stokovića sam upoznao u februaru '93. godine u selu Zelinje, između Zvornika i Bratunca kada smo izvodili borbene operacije prema Konjevićc Polju i Srebrenici. Mogu samo reci da to i nisu bili baš neki specijalci već plahoviti momci koji su pokušavali da se dokažu na pogrešan način. Iskreno rečeno, nije mi ni jasno kako su oni ostali u Bosni kad smo se svi povukli u Srbiju u aprilu '93. godine.

    Nakon napada na selo Kovačeviće, te '93. godine, prvi put smo bili kao pripadnici čete Vojne policije na brdu Čauš iznad Bratunca. Tom prilikom je poginuo redovan vojnik Dukić Nebojša iz Batajnice. To se desilo 26. ili 27. januara '93. godine i uprkos tome što smo naneli velike gubitke pripadnicima Armija muslimanske BiH u čijim akcijama je učestovao i sam Naser Orić, zbog smrti jednog vojnika smo automatski bili povučeni sa ratišta.

    Nakon toga smo se, 28. februara, vratili u selo Zelinje gde sam i upoznao pok. Stojkovica. Mi smo bili upućeni u rejon istočne Bosne zbog izbijanja formacija Armija muslimanske BiH na samu reku Drinu. Pripadnici 72. brigade iz Pančeva su nam bili desno krilo u napadu na Hrnčiće, Haluge i na samo Konjević Polje u koje smo ušli 14. marta '93. godine bez i jednog poginulog u mojoj jedinici, osim što je poginuo jedan pripadnik TO iz Zelinja koji nam je pokazivao pravac kretanja.

    U iznanadnom napadu u šumi iznad Konjevic Polja, izvršili smo prepad na smenu straže na obodu šume i tom prilikom je stradalo četvoro pripadnika Armija muslimanske BiH od kojih je jedan bio naoružan revolverom "Smit-Wetson" a koji i sada čuvam. Kod drugog poginulog sam našao pušku pumparicu brazilske prozvodnje sa magacinom od 9 patrona koju sam poklonio kolegi koji je lovac, a kod ostalih smo našli oružje domaće izrade od vodovodnih cevi i uglavnom lovačko naoruzanje.

    Imali smo visok moral, pošto su pripadnici naše jedinice uglavnom bili potomci porodica iz BiH. Mogli smo ladno da osvojimo i Srebrenicu gde se kasnije ne bi desio masakr, ali to Filip Morion nije dopustio.
    kravica- 24670 - 18.07.2010 : Zeljko Tomic Sokolac - best (1)

    Memorijalno spomen obilježje u Kravici


    Ovoga ljeta, na putu iz Srebenice za Konjević polje, nabasah na Kravicu, najveće srpsko selo na području Birača i srednjeg Podrinja.

    Nekada davno, ovo je selo bilo poznato po dobrim majstorima, koji izgradiše mnogo kuća po Sokocu i istočnoj Bosni. Danas je mnogo čuvenije po ogromnom granitnom krstu, visokom 5. 5 metara, koji se po prvi put u svoj svojoj ljepoti zablistao na Petrovdan 2009. godine. Ova jedinstvena građevina na našim prostorima je dio memorijalnog spomen-obilježje za 3. 267 srpskih žrtava Odbrambeno-otadžbinskog i 6. 469 srpskih žrtava Drugog svjetskog rata koji nastradaše od ustaške kame na području Birča i srednjeg Podrinja.

    Bilo je planirano da se na ovom prelijepom kompleksu ispišu i imena svih žrtava iz ova dva rata, ali se izgleda (zbog velikog broja imena) od toga odustalo. Umjesto toga, iza ovog impresivnog zdanja će biti izgrađeni sportski tereni, simbol nastavka života na ovom području.

    Jedan od mještana mi sa ponosom pokaza ožiljke na svojoj ruci i podsjeti me da je u Kravici između 1992. i 1995. godine, svirepo ubijeno 158 mještana. Samo na Božić 1993. godine, prilikom upada jedinica Nasera Orića u ovo selo masakrirano je 49 osoba. U zadnjem ratu na području Kravice je u potpunosti uništeno oko 700 kuća i 12 društvenih objekata.

    Na krstu su ispisane sledeće poruke:

    "od 1992. do 1995. godine 3267 srpskih žrtava
    od 1941. do 1945. godine 6469 srpskih žrtava"


    ispod toga su ispisani stihovi pjesme, koju je (po mojoj pretpostavci) napisao neki od lokalnih pjesnika:

    "Mir vašim kostima kraj drumova prašnih,
    Pokoj vašoj duši, posle muka strašnih.
    Spavajte kraj druma snom predačkih senki,
    Spavajte mladići nevini vo vjeka"
    .

    Kravica, spomenik žrtvama dva rata

    Idi na stranu - |1|2|