fix
Logo
fix
Nalazite se na Forum-Najnoviji
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje

vogosca_1992 - 97027 - 28.08.2016 : Vogošćanin Pravi Vogošća - best (7)

Kako smo odbranili Srpsko Sarajevo


Vogošća pod ratnim pritiskom

Juli mjesec '92. godine je bio prepun ratnih i političkih pritisaka. Zločini koji su se dešavali po Vogošći, niko od civilne vlasti i policije nije pokušavao da spriječi. Sva ta pasivnost stvarala je strah i kod onih najhrabrijih građana koji su pokušavali da se suprostave zločincima. Osjećalo se da su zločinci spremni pucati u one koji pokušaju zaštititi svoga komšiju, a da vlast neće poduzeti ništa da zaštiti građane, pokrenu krivični postupak i kazne počinioce zločina. Stanovništvo Vogošće bilo je ogorčeno na takvo stanje, jer je izgledalo da je vlastima bilo važnije, da po svaku cijenu, imaju što veću brojčanu pomoć u odbrani srpske teritorije.

Nakon ubistva Biser Raseme, civilna vlast u Vogošći konačno se trgla iz pasivnosti i pokušala je da zaustavi mistriozne nestanke i ubistva njenih građana! Sumnje da su pojedini dobrovoljci iz Srbije glavni krivci za zločine po Vogošći, konačno je i potvrđena, kada su Rasemine komšije čule dvojicu zlikovaca dok su razgovarali ekavskim narečjem.

Predsjednik opštine Vogošća, Koprivica Rajko, zahtjevao je da dobrovoljci iz Srbije pod hitno i bezuslovno napuste teritoriju Srpske opštine Vogošća, šta se vrlo brzo i ostvarilo. Ubrzo nakon odlaska ove jedinice dobrovoljaca, u naselje stiže nova! Ovoga puta, vlasti Vogošće, poučeni lošim iskustovm, su postavili uslove pod kojim tek pridošla grupa dobrovoljaca može ostati u Vogošci.

U tom periodu muslimanska vojska iz Sarajeva svakodnevno je atakovala na brdo Žuč, na kojem je uspjela da ovlada srpskim selima i nanese velike gubitke srpskim braniocima. Vođe tek pridošlih dobrovoljaca, Ostojić iz Baranje i Bokan iz Beograda, shvatili su da je stanovništvo Vogošće izgubilo povjerenje u dobronamjernost dobrovoljaca. Zbog toga su odlučili da njihova jedinica ne bude smještena u naselju, nego na samom brdu Žuč, kao pojačanje linije odbrane Vogošće. Postaviljen je veliki vojnički šator u jednom nagibu ispod same kote 850, gdje se nalazio i kontejner u kojem je bila smještena komanda odbrane brda Žuč. Šator je bio dovoljno veliki da se u njega smjesti oko tridesetak doborovoljaca. Njihova odluka da se smjeste direktno na lijniji odbrane Vogošće, podržana je od srpskih boraca i srpskog stanovništva Vogošće, što je djelomično povratilo poljuljano povjerenje o dobronamjernost pojedinih dobrovoljaca.

Bio je to period kada su TV mediji iz Sarajeva jako puno uticale na svijest Srba. Srpski narod u BiH, koji se nije slagao sa politikom Alije Izedbegovića i vojnički mu se suprostavio, nazivan je srbo-četničkim agresorom. Zbog toga su mnogi ljudi, uglavnom po selima odbijali da uđu u sastav srpske vojske, govoreći da oni neće da ratuju, nego žele samo da odbrane svoju kuće. U Vogošći se to najviše osjećalo u Hotonju. Stanovnici ovog naselja su jedan period isključivo branili svoje kuće i kraj njih čuvali stražu. Međutim, to je tako trajalo sve dok nisu shvatili da zbog takavog načina odbrane, na teritoriji Vogošće najviše stradaju baš oni u Hotonju. U tom periodu oni su imali najviše žrtava, uglavnom od pogodaka iz snajpera.

Primjećeno je da muslimanska vojska u tom periodu nije postavljala linije odbrane na svojoj teritoriji, nego samo isturene straže, kao predostrožnost od mogućeg srpskog napada. Uvidjelo se da u tom periodu srpska vojska nema namjeru da izvodi veće napade na prostore pod muslimanskom kontrolom, nego pokušava da organizuje odbranu teritorija koje je smatrala da je naseljena pretežno srpskim stanovništvom, pa je vlast u Sarajevu to iskorištavala da organizuje napade na srpske teritoorije sa što većim brojem svojih vojnika.

Međutim, iako su pregovori o društvenom uređenju BiH, bili stalno u toku, borbe oko Sarajeva nisu jenjavale. Nije se znalo kada i kako će se završiti pregovori između zaraćenih strana, pa se iz tog razloga veliki dio srpskog stanovništva Vogošće trudio da što časnije i svijetla obraza dočeka kraj sukoba i povratak svojih komšija, koji su zbog sukoba napustili to naselje.

Sva ta dešavanja u i oko Vogošće prošla su uz žestoke borbe oko Ilijaša. Stalno granatiranje tog grada sa okolnih brda, odnosila su mnogobrojne civilne žrtve u kojim su nerijetko ginuli i Ilijaški muslimani. Artiljerijski udari po Ilijašu dolazili su sa okolnih brda, a pretežno iz sela Gornja Misoča. Granatiranje i stradanje Ilijašana bila je svakodnevnica. Nije bilo zgrade ili kuće na kojoj prozorska okna nisu bila polomljena. Ilijaški prozori bili su zavijeni u najlon. Sve je to uticalo da se pokrenu borbe oko Ilijaša i pokuša da se neprijatelj odmakne što dalje od naselja.

U junu mjesecu u Ilijaš stiže ljuti Krajišnik, Banjalučanin major Josipović. Za kratko vrijeme uspio je da organizuje odbranu Ilijaša i razbije lokalizam koji je, kao i u Vogošći, vladao među stanovnicima te opštine. Krenuo je u ofanzivu i jedno po jedno selo oko Ilijaša stavljao pod srpsku kontrolu.

Međutim, granatiranje iz Gornje Misoče nije prestajalo. Selo je bilo teško za osvojiti zbog svog geografskog položaja, ali nije bilo izbora i još od sredine juna srpski napadi na Gornju Misoču su se uzaludno smjenjivali. Pričalo se u to vrijeme da ga ni Tito u Drugom svjetsko ratu sa svojom vojskom nije pokušavao osvojiti zbog njegovog povoljnog odbrambenog položaja. Ovoga puta situacija je bilo takva da se to moralo što prije uraditi, kako bi Ilijaški stanovnici mogli slobodnije da se kreću gradskim ulicama.

Kroz selo Gornja Misoča prolazi rijeka Misoča. Kako se njeno korito pružalo kroz predivnu, nezagađenu prirodu, rijeka je iskorištena da se na njoj izgradi vodovod za napajanje Iljaša sa pitkom vodom. Osim vodovoda, u Gornjoj Misoči se nalazili i dalekovodovi za napajanje Ilijaša sa električnom energijom. Muslimanska strana iskoristila je taj monopol i još prije izbijanja sukoba zatvorili vodu i presjekla dotok električne energije za stanovnike Ilijaša, pa su oni nekoliko mjeseci bili u mraku, a snadbjevanje sa pitkom vodom imali su iz kasarne Rajlovac. Voda se dovlačila sa cisternama, zbog čega su se po ulicama Ilijaša stvarali dugački redovi ljudi. Tako su građani Ilijaša bili česta i laka meta artiljerijskim projektilima. Po Srpskom Sarajevu se u to vrijeme najviše pričalo o Ilijaškim stradanjima. Bila je u to vrijeme Sarajevska opština sa najvećim procentom broja poginulih! Sve ih je to prisiljavalo da što prije krenu u napad. Jedna od glavnih udarni tački bilo je selo Gornja Misoča.

Selo Gornja Misoča se nalazilo na uzvišenju, a do njega se morala preći jedna velika dolina. Pred samim selom nalazile su se velika brda. Iza tih brda pružalo se selo Gornja Misoča. Selo se zbog svog položaja moglo braniti sa malim brojem ljudi. Međutim, iako se pretpostavljalo da će biti veoma teško ovladati selom, nije se odustajalo od izvođenja napada. Smatralo se da je akcije neophodna za spas i sigurniji život Ilijašana.

Selo Misoča bilo je dobro opremljeno artiljerijskim oruđima i granatama, odakle su gađane i ostale opštine Srpskog Sarajeva. Sve je to uticalo da je major Josipović uspio da vojska iz drugih opština dođe na Ilijaško ratište i zajedničkim snagama krenu u napad na Gornju Misoču. Napominjem da je do tada to bilo nezamislivo, ali je ta barijera probijena i za pomoć u ofanzivi na Misoču, 19. jula 1992. godine, iz Vogošće su krenule dvije jurišne jedinice, Specijalna jedinica Bore Radića i Krivoglavačka, Penina jurišna jedinica!




Idi na stranu - |listaj dalje|