fix
Logo
fix
Nalazite se na Forum-Najnoviji
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje

srpsko_poreklo - 90315 - 26.05.2014 : Mihailo Danilovic Majur, Šabac - best (1)

Miodrag Milanović: Srbi u pisanim izvorima (3a)


CEOPOM-Istina objavljuje treći i poslednji nastavak feljtona Srbi u pisanim izvorima, antropologa Miodraga Milanovića, čoveka koji svojim smelim pristupom arheološkim i istorijiskim istraživanjima ruši ustaljene postavke o poreklu Srba i njihovom razvoju na ovim prostorima, koje su uglavnom zasnovane na germanskim ili anglo-saksonskim teorijama o poreklu naroda i država.

Njegov rad posebno dobija na značaju danas kada novi svetski poredak, kroz srpsku političku elitu, kao i zvanične i poluzvanične državne institucije, otvoreno pokušava da izbriše nacionalni identitet Srba, kao i njihovu versku i državnu autohtonost.

Milanović je diplomirao 1979. na Filozofskom fakultetu u Sarajevu. Tokom 1976. slušao je predavanja M. Fukoa, koje je ovaj držao u Visokoj školi u Parizu i to ga je zainteresovalo za strukturalnu antropologiju, čiji je promoter bio K. Levi-Stros, što ga je usmerilo u ove oblasti. Osamdesetih učestvuje u nizu mešovitih britansko-francuskih ekspedicija u Iranu, Iraku, Nubiji. Jedno vreme bio je urednik u časopisu za popularizaciju nauke "Galaksija". Napisao je više knjiga ("Svetska blaga, izgubljena i nađena", "Mit, magija i religija" itd) i obišao fascinantan broj arheoloških lokaliteta u svetu. Živi i radi u Beogradu.

Srbi u Tesaliji

Srbi iz Tesalije, okupiraju Moreju, formirajući kolonije od juga ka severu. Na ovom prostoru, doći će u dodir sa Saracenima i islamskom religijom. Bohuš piše: "Proterali su islamske sveštenike jer su, u duhu njihove religije, bili povezani sa vrhovnom vlašću. Povod za sukob sa Arapima bilo je plaćanje desetine; Srbi su to odbili i nastao je period anarhije dug 40 godina. Saraceni su, po mišljenju Srba, bili zavedeni lažnim idejama o nestvarnoj slobodi no, i kao takvi, protiv Romejskog carstva bejahu njihovi saveznici iako su, na njihove granice, donosili nemir, zabranjivali trgovinu pljačkajući gradove i polja. Povratom vizantijske Carske flote, Saraceni se povukoše a Srbi priznaše romejsku vlast za vrhovnu. S druge strane, Srbe su ugnjetavali Bugari. Uz srpsku pomoć, vasileusova vojska ih je pobedila, donoseći mir i spokojstvo. Tako se Srbi nađoše u okrilju hrišćanske crkve i priznaše patrijarha iz Konstantinopolja za svog duhovnog vođu".

Severni, za razliku od južnih Srba, prosperiraju. Oni će vladati morejskim poluostrvom sve do 960.g. Srbi su, u Evropi, osnovali tri kraljevstva, piše Boguš: "Prvo 630. godine, beše smešteno na reci Elbi i zvalo se Kraljevina Boemija. Potom je država napredovala pod češkim imenom. Drugo kraljevstvo, znano kao Crvena Srbija, beše ustanovljeno južno od Dunava, godine 640. Srbi tamo ustanoviše monarhijski oblik vladavine. Posebno je potican od države razvoj zanatstva i rudarstva. Uz sve to, Srbi su tu prolaz imali pet vekova kasnije: eksploatisali su šume na zemlji koju opustošiše Avari. Treća država se nalazila u Hrobatiji, planinskom predelu nastanjenog Srbima što 965.g. nakon pokrštavanja, uzeše naziv Polona a potom vladaše, od H veka, pod titulom kraljeva". Ovi Srbi su kasnije, po teritoriji, dobili naziv Hrvata, što znači da su današnji Hrvati potomci Srba.

O etapi zauzimanja Soluna (nedaleko od Soluna Srbi su podigli grad Serviciju, Servitzia), na reci Aliomon slabo poznate epizode srpske prednemanjićke istorije, piše Boguš: "Srbi ničim nisu primorani, u njima se jednostavno probudio ratnički duh čija klica se prenosila krvlju predaka. Digoše se na osvajanje iz Crvene Srbije (Royame de Serbie rouge), širi prostor današnje Šumadije i nisu zakasnili; Peloponez je pustošila kuga. Od te grozne napasti slične ratu, Srbi izvukoše dobit: uđoše na ostrvo kao osvajači. Zatekoše stanovništvo u borbi za život, nesposobno da se odupre. Smrt je kosila sve, bez razlike, domaće i osvajače. Ipak, uprokos svemu, domorodci pružiše kakav-takav otpor drskim napadačima. Srbi behu dovoljno srećni, te se njihova vojska nekako sačuva od kuge. Govorili su, mi smo njima, nesrećnim ostrvljanima, doneli u isto vreme kugu i smrtonosno gvožđe. Grčke snage nisu odgovarale njihovoj hrabrosti. Potčiniše se Srbima iz Tesalije 746. godine, mirno čekajući dalji razvoj događaja. Srbi su proširili svoju dominaciju svuda po poluostrvskim lukama i dvesta narednih godina držaše Moreju.

Deo Belih Srba iz Serbike (Solun), koji su se tu osećali kao pobednici, izgradili su svoju zajednicu, stekavši veliko bogatstvo, nakon nepromišljenog odlaska njihovih sunarodnika. Oni su, pod ovo podneblje, stigli sa svim nevoljama zajedničkim za sve narode severa. Ovde je priroda bila prema njima blagonaklona i njihove kolonije počeše da prosperiraju, bez obzira na velike vrućine. Oni, koji otidoše na sever, postaše žrtve gladi i nevolja svih vrsta; njihove zajednice bile su odveć slabe da bi se održale u dužem vremenskom periodu.

Pod Porfirogenitovom vladavinom, Moreja beše ponovo oslobođena od Srba, oružjem ovoga vladara, te ponovo dođe pod vizantijske skute. Srbi ne htedoše da odu iz ove tople i ugodne klime te se pomešaše sa Grcima i ostadoše tu da žive. S druge strane, njihovi sunarodnici iz porečja Dunava, imali su dosta problema oko učvršćivanja na ovom prostoru Crvene Srbije pa tek, dobro utvrđeni i ojačani, krenuše u osvajanja što vodiše ka reci Drini, preko Crne Gore, do albanske luke Drač, obale Jadrana i na sever do Dunava i planinskog masiva Karpata. Srbi u Dalmaciji, nisu imali status slobodnjaka. Dokaz tome je što Lav, imperator Vizanta, dobi tužbe protiv Neretvljana, Srba i Dalmata; ovi pljačkaše kuće Esklavona u Dalmaciji, za vreme njihove službe Carstvu u Bariju. Neposredno posle ovog događaja, Srbi se kurtalisaše vazalstva 877.g. te, u ravnici između gradova Duvna i Gline, održaše skupštinu sa Hrvatima i udružiše se sa prinčevima njihovim. Ustanoviše vladu i zaštitne jedinice i proglasiše nezavisnost, podelivši zemlje na županije. Neretvljani ne uđoše u savez, već nastaviše sa organizovanim morskim poharama. Posle su tražili zaštitu hrvatskih prinčeva, ali ih oni odbiše jer je to bilo u suprotnosti sa deklaracijom iz Gline. U ovoj nevolji, Grci sa ostrva, dobiše naklonost Cara; suveren ih uze u zaštitu i oslobodi ih davanja poreza. Prokuratoru su plaćali simboličnu sumu, tek kao dokaz njihove potčinjenosti".

"Od vremena Heraklijeve vlade, pa sve do pada pod Osmanlije, kraljevstvo Crvene Srbije, prostiralo se od Dunava do Jadranskog mora, postojavši više od 800 godina. Moć i snaga ovog srčanog i vrednog srpskog naroda omogućavala mu je napredak. S druge strane, njegov i previše ratnički duh i vojničko nasleđe, umanjivao je ukupna srpska dostignuća. Naime, uvek posle smrti nekog od kraljeva, dolazilo je do unutrašnjeg previranja i besomučne borbe za vlast među frakcijama. Buntovništvo je potpaljivalo sukobe i krvne osvete. No, iznad svega je bila srpska borba za nezavisnošću od Romejskog carstva, njihovi stalno obnavljani napori ne bi li se stresao jaram vizantijskog ropstva i njenih sizerena, moćnih komšija iz zemalja gde življahu - tu nije izostalo vrlo intenzivno potkopavanje Srbije uz angažovanje svih Romejskih snaga". O Bosni Bohuš kaže: " Dobila je ime po reci Bosna, nekadašnjoj Rami, Rama je staro ime Bosne. Ugarski kraljevi su od HII veka svojoj tituli dodavali i znamenje Rex Ramae (kralj Bosne poznatoj po zlatnom pesku koji zasipa njene obale. Ona je tekla provincijom poznatoj po neprohodnim šumama i planinama bogatim rudom. Dva grada, Katera i Desnik, nalazila su se u njenom središtu. Bosna je bila sačinjena od županija prirodno utvrđenih, neprijatelju nepristupačnih. Beli Srbi iz Bosne behu pokršteni 863.g. Njihova prva biskupija u Spalatru osnovana je 877.godine".

O ustrojstvu srpske države piše pop Dukljanin: "Poslije toga, a prema sadržaju povelja koje narodu bijahu pročitane, sam kralj Svetopelek, Dukljanin Svetopelekom, kraljem Velike Moravske, o kome su kružile brojne legende, naziva Mutimira ili Časlava, kraljeve iz dinastije Vlastimirovića izda svoje povelje, podijeli pokrajine i oblasti svoje kraljevine i odredi njihove međe i granice na ovaj način: teritorij obuhvaćen tokovima rijeka koje sa planina treku prema južnoj strani i utiču u more naziva Primorje, a teritorij, obuhvaćen rijekama koje sa planina teku prema sjevernoj strani i utiču u veliku rijeku Dunav, naziva Srbija (Surbija). Zatim, podijeli Primorje na dvije pokrajine: od mjesta Duvna, gdje je tada kralj boravio i gdje je održan sinod, Nije jasno o kom se sinodu radi i veliko je pitanje da li je održan baš u Duvanjskom polju kako piše Dukljanin do Vinodola nazva Bijela Hrvatska, koja se pokrajina naziva i Donja Dalmacija, u kojoj, uz saglasnost gospodina pape Stefana i njegovih izaslanika, ustanovi solinsku crkvu kao sjedište mitropolije, pod upravom odredi ove crkve: Split, Trogir, Skradin, Aransonu, što je sada tvrđava Zadra, Nin, Rab, Osor, Krk i Epidaur, koji se sada zove Raguzijum. Isto tako, teritorij od rječnog mjesta Duvna do grada Bamblone, koje se sada zove Drač, nazove Crvena Hrvatska, koja se pokrajina zove i Gornja Dalmacija. Geografi su koristili termine Superior i Inferior Dalmatia Izraze Crvena i Bela Hrvatska, pre Dukljanina pominje venecijanski dužd Dandolo, kao sinonime za srpsko ime. Upotreba ovih naziva retka je i sporedna, ne pominje je niti jedna kancelarija, uključujući i papsku. I onako, kao što je u Donjoj Dalmaciji solinsku crkvu ustanovio kao metropolitsku, u Gornjoj Dalmaciji su, na osnovu starog prava, odredili dukljansku crkvu kao mitropoliju, čijoj upravi podrediše ove crkve: Bar, Budvu, Kotor, Ulcinj, Svač, Drivast, Pulaj, Srbiju, Bosnu, Travuniju, Zahumlje. Srbiju pak, koja se zove i Zagorje, podijelio je na dvije pokrajine, od kojih se jedna, od velike rijeke Drine, prostire prema zapadu do planine Pina; nju naziva i Bosnom, a druga obuhvata prostor od rečene rijeke Drine prema istoku do Lupije (Lab) i Skadarskog jezera; nju naziva Raškom".

Srbi su naselili i Dalmaciju, kako piše u Životu Karla Velikog: "Narod nazvan Srbima veliki deo Dalmacije zauzima Na ovom širokom prostoru će imati kraljevstvo sve do 871. godine. Njega neće uništiti ni velika avarska najezda 639.g. kada je poharana Dalmacija, Istra, Mezija, Dardanija, Raška i Prevala. U Dalmaciji je, u avarske ruke, pala tvrđava Klis; razoreni su, 640. godine, Epidaurus i Solin. Iduće godine, Avare će poraziti vojvoda Zvonimir, od crkve proglašen Svetimirom. Avari su u potpunosti proterani, kako piše Đanantonio Boman: "Jedan Srbin sa vojnom pratnjom, imenom Zvonimir ili Svetimir, iskoračio je napred i učinio da odjekne bes oružja u zemljama što pripadaše kralju, čije ime povesničar ne poznaje, a on bejaše umro prirodnom smrću; u Prevali, Bosni, takođe u Meziji i Dardaniji, Zvonimir je branio čast kralja Slovena iako nema pomena o ovoj promeni vlasti".

Posle ovladavanja Dalmacijom, zauzeće Srbi teritorije Bosne, Albanije i Crne Gore. Na ovim prostorima, organizovanim kao županije, vladaju župani. Četiri najveće županije su bile Zahumlje, Trebunija, Arento i Diokleja, uništena 980.g. Konstantin Porfirogenit navodi da je Zahumljem vladao Mihajlo Vušević, poreklom sa Visle. Dioklija je, u to vreme, bila izuzetno važno društveno i kulturno središte Srba. U drugoj polovini HI veka, 1076.g. kralj Dalmacije postaje Zvonimir, sa sedištem u Saloni. Pre toga se, srpski kralj Časlav povukao pred Hrvatima 941. godine, ne bi li ratovao protiv Bugarske sa Vizantijom. U ratu će Bugari biti potučeni; u srpske ruke pašće mnogobrojno ljudstvo; oni se ne zarobljavaju već ostaju da žive, kao slobodnjaci, među Srbima. Srbi se, 948. godine, vraćaju na svoje posede. Ovo je vreme uzdizanja Raške. Ta županija će, pod svojom zastavom, ujediniti sve Srbe u monolitnu državnu zajednicu. Daće krunisane glave 1192, 1202, 1217, 1345, 1420 i 1423. godine. 1445.g. Srbija će pasti u vazalni odnos prema Otomanskoj imperiji. Godine 1368. Albanci će osvojiti deo Dalmacije. Srbi iz Bosne će, 863. godine, biti hristijanizovani od strane sveštenika katoličke crkve; 1463.g. će je osvojiti Turska.

Vlastimirovići su bili prva srpska kraljevska dinastija, nazvana po princu Vlastimiru, priznata od strane Vizantije. Vlastimirovići su vladali Srbijom skoro dva veka, od 768. do 960. godine. Nakon poluvekovnog interregnuma, pre Nemanjića, vladaće Vojisavljevići (1010- 1148) i Vukomanovići (1148- 1163). Vladavinu je započeo eponimni Nepoznati arhont u vreme cara Iraklija. Konstantin Porfirogenit je vladara koji je poveo Srbe iz Bele Srbije na Balkan prozvao Nepoznatim arhontom. Vladao je od 610- 641.g. Umro je pre 680.g. Imao je titulu arhonta (αρχων) što je podrazumevalo ujedinjenu crkvenu i svetovnu vlast, u jednoj ličnosti. Porfirogenet beleži: "Pošto umre onaj arhont Srbin, što prebeže caru Irakliju, zavlada njegov sin, potom i unuk, tako redom arhonti iz njegovog roda. Posle izvesnog vremena, rodi se od njih Višeslav, od njega Radoslav i od njega Prosigoj i od njega Vladimir". Prvi sledeći vladar, za koga se zna, je bio pra- praunuk Nepoznatog arhonta, Višeslav (Vojislav, 768- 814); on je ujedinio tzv. srpske sklavinije u jednu državu - kneževinu, sastavljenu od županija osnovanih u oblastima Starog Rasa i Duklje, Bosne, Dalmacije, Neretve, Tare, Pive, Lima, Morave i Drine. Knez Višeslav je poznat po kamenoj krstionici pronađenoj 1853.g. u Veneciji. Arsa (Arsia), Doclea. Koren srpske države na Balkanu je, oko petog veka, u Starom Rasu gde je, kao prestonica, obnovljeno veliko alansko utvrđenje. Raška će docnije obuhvatiti teritoriju Duklje, Zete, Bosne, Dalmacije i zapadnog dela Kosova.

Βοςονα, oblast uz reku Bosnu, današnja teritorija grada Sarajeva i Visokog Na njoj je uklesan zapis: "Ovaj izvor prima slabe da ih učini prosvetljenima. Ovde se peru od svojih grehova oni što su ih primili od svojih roditelja, da postanu hrišćani, spasonosno ispovedajući večno trojstvo. Ovo delo pobožno učini Ivan u vreme kneza Višeslava, u čast svetog Ivana Krstitelja, na slavu njega i njegovog štićenika". Krstionica se, 1941.g. našla u Zagrebu kao Musolinijev poklon Paveliću, poglavniku NDH. Njeno kasnije smeštanje u ninsku crkvu poslužilo je (kako se ne bi vratila u Srbiju jer pripada njenoj kulturnoj baštini), hrvatskim pseudoistoričarima da isfabrikuju priču o Višeslavu hrvatskom princu iako se Hrvati, kao narod, uopšte ne pominju u pisanim izvorima tog vremena, a kamoli neki njihov tobožnji vladar. Više o samoj krstionici i ovom falsifikatu u Đ. Janković, Srpsko pomorje od 7 do 10 veka, SAD, Beograd, 2006

Stanovnici ušća Neretve sa zaleđem i okolnim otocima, Neretljani, formirali su župu Paganiju, od Porfirogeneta opisanu kao republiku srpskih pirata. Nazvana je Paganijom jer su njeni stanovnici primili hrišćanstvo relativno kasno, 250 godina posle ostalih Srba. Vladari su imali titulu princa Neretvljana; sačuvana su imena dvojice župana: Draška Marijana i Ljudislava. Draškovo prezime Marijan dolazi od imena Morava Kako svedoči pisana građa, Draško je imao niz sporazuma sa Venecijom kojih se nije pridržavao Ugovor, iako minimalno delotvoran, je zapečaćen sa Draškom Marijanom, takođe sudijom, sa neretvanskih otoka. Kasnije je napadao Venecijance. Indentities in Early Mediaval Dalmatia, V, Bepolos Pub. Turnhout, 2008: "reversus est". Pijetro Tardoniko, venecijanski dužd je, 840. godine, u borbi sa Draškom izgubio 100 ljudi a šest godina kasnije, Draško je, sa svojom flotom, napao Veneciju poharavši luku Kaorle, između Trsta i Venecije.

Pagania

Radoslav (800- 822), je nastavio sa učvršćivanjem srpske države sa središtem u gradini Stari Ras, na prostoru Crne Gore i istočne Hercegovine. Ras je dobio ime po lokalitetu i reci Ras (er Ras) u Aderbidžanu, nekadašnjoj arijevskoj postojbini, a ne po latinskoj reči arsa (arsa, prženje) kako pogrešno (i bez ikakvog logičnog osnova) imputiraju neki istoričari. El Masudi, Meadows of gold and mines of gems, 462, Aloys Sprengler MD, London, 1841. Takođe, Pomponije Mela navodi dva grada sa istim imenom u Africi. Jedan, Ras, nalazi se 17 km od Bizerte a drugi je Skikda/Thapsus; za njega Vibijus Sekvester kaže da se nekada zvao Ras/Skikda. O ovome opširnije kod E. Lipinski, Itineraria Phoenicia, 392, Peeters Publishers, 2004 Ras postaje središte kraljeva i Raške episkopije; država se naziva još i Raškom. Vladao je u doba Ljudevita Posavskog, bana Trans- Savije sa sedištem u Sisku, za vreme njegovih uzaludnih pokušaja da odbrani zemlju od Franačke Imperije, u savezu sa Karantancima. Kneževina se prostirala između reka Une i Kupe, sa planinama Kozarom i Grmečom te Srbom kao važnim uporišnom gradinom Pred Francima je Ljudevit morao da spašava glavu, pobegavši Srbima u Dalmaciju, kako beleže Franački anali: "Napuštajući grad Sisak, što pripadaše velikoj naciji Srba iz Dalmacije, u dobroj nameri da izbegne (Franke)". Njegovu vojno- političku situaciju otežavala je činjenica što je njegov nećak Borna, knez Guduščana i Timočana, prihvatio vazalni odnos sa Francima, ne bi li uspešnije branio granice Timočana sa Bugarskim Carstvom. Guduščani su bili Lužički Srbi (Dalemnici), naseljeni u Liku iz Lužice. Opširnije u Vita Hludowici.

Borna je, sa Lujem Dobrim, sklopio pakt u Ahenu 819. godine kad je vođena i bitka na Kupi gde je Ludevit Posavski izgubio 3000 vojnika i 300 konjanika. Borna je umro 821.g. Odmah posle njegove smrti, Luj Dobri se proglasio princem Dalmacije i Liburnije. Teritorija kojom je vladao Ljudevit i posle njegovi naslednici, do Ljudemisla, nazivala se, do XVIII veka, Morlahijom (Morlacchia Morlahijom (Morlacchia) a njeni stanovnici Morovlasima ili Vlasima (Marrovlach, Morlach, Vlachs). Morlahija je imala dve oblasti: Veliku Morlahiju, Major Vlachia (Dinarski masiv i deo severne Dalmacije) i Malu Morlahiju (Minor Vlachia) - oblast severno od Požege sa teritorijom između Save i Drave. Morovlasi ili Crni Vlasi, bili su izmešano romejsko i domorodačko stanovništvo. Danas hrvatska pseudoistorija svojata ovaj narod mada ne postoji niti jedan dokumenat ili pisani izvor da potvrdi Ljudevitovo, Ljudemislovo ili Keglevićevo (morovlaška plemićka kuća iz XVIII veka) hrvatstvo Dve godine kasnije, likvidiran je Ljudevit Posavski, po nalogu feudalca Ljudemisla.

Oblast Zahumlja ili Huma, obuhvatala je region Hercegovine i Dalmacije. Glavni, stoni grad, kako mu ime kaže, bio je Ston (Stagnum) na poluostrvu Pelješcu. Posle je sedište županije izmešteno u Stolac Porfirogenit piše: "Od Raguze počinje domen Zahumlja i proteže se do reke Orontije i susedstva Pagana. Zahumljani što tu žive Srbi su, doseljeni (od Mihajla Vuševića) u vremenu Princa Arhonta, za Iraklijeve vlade. Istoričar Natko Nodilo napominje: "U Dubrovniku, ako ne od prvog početka, a ono od pamtivijeka, govorilo se srpski, kako od pučana tako i od vlastele, kako kod kuće tako u javnom životu i općini, a srpski je bio i jezik raspravni (sudski)". Natko Nodilo, Prvi ljetopisci i davna historiografija Dubrovačka, 92, svezak 65, JAZU, 1883Zemlja Zahumljana obuhvata sledeće gradove: Ston, Makarsku, Joslu, Glamoč, Dubravu i Dabar". Hum se delio na gornje i donje Zahumlje. Za župu Travuniju, Porfirogenit navodi da je ujedinjena sa Konavlom (oblast kraj Dubrovnika): "Od grada Dekatere (Kotor) počinje oblast Travunije protežući se daleko od Raguze, sve do planina u susednoj Srbiji. Stanovnici su nekršteni Srbi, ovde naseljeni po dolasku iz Bele Srbije. Arhont Travunije uvek je odgovoran arhontu Srbije. Poznati gradovi su: Vrm, Risan, Lukovet i Zeta". Prvi poznati vladar Travunije bio je arhont Beloje (836- 851), vazal Vlastimirov, iz nasledne kuće Belojevića. Njegov naslednik Krajina, pripojio je Travuniji Primorje, deo jadranske obale, današnje Hercegovine, sa gradovima Dubrovnikom i Boka Kotorskom. Stolovao je u Trebinju, sa titulom župana. Bio je oženjen Vlastimirovom kćerkom. Poznati su i njegovi naslednici Hvalimir i Čučimir.

Radoslavov sin Prosigoj (822-836), sklopio je mir sa Malamirom (831-836), carem Prvog Bugarskog Carstva. O Vlastimiru, osnivaču dinastije Vlastimirovića i njegovoj vladavini, malo se zna. Srbija je negovala dobre odnose sa Romejskim Carstvom; sa Bugarskom nije bilo problema sve do 839.g. kada je Presijan I poveo protiv Srbije trogodišnji rat u kome je poražen, izgubivši veći deo svoje vojske. za vreme njegove vladavine gotovo cela teritorija Makedonije bila je potpala pod Bugarsko Carstvo. Njegovo ime Presijan znači sjajan, blistav Vizantija je sukob Srbije i Bugarske iskoristila da povrati svoje teritorije na Peloponezu što je, brže bolje, uspela da iskoristi Bugarska i priključi svome carstvu teritorije Ohrida, Bitolja i Devola 842/43. godine. Na ovakav ishod svakako je uticala smrt romejskog imperatora Teofilosa 842.g. Nakon obračuna sa Bugarima, Vlastimir se okrenuo na zapad, učvrstivši vlast u Dalmaciji, Duklji, Travuniji, Zahumlju, Paganiji i Bosni. Bavarski Geograf Srbiju i Srbe naziva Merehanima i Moravljanima (Merehans, Moravians), po bazenu reke Morave Vreme rata sa Bugarskom i potonje godine ubrzanog razvoja, pokazali su da je Srbija organizovana država sposobna da brani svoje granice i interese. Ostvario je odlične političke odnose sa Bazilom I, čijom inicijativom je nastavljena uspešna hristijanizacija. On je, u Srbiju, doveo učenike Ćirila i Metodija, sprovodeći plan ustanovljenja biskupija, pod ingerencijom Konstantinopolja. Dogovor je utanačen na saboru u Konstantinopolju 879/880.g. Na teritoriji Srbije, prelamali su se interesi preuzimanja primata nad crkvenom pastvom Svetog Rimskog Carstva i Vizantije. Bazil I je svakako imao u vidu da je biskupija u Sirmijumu bila pod jurisdikcijom pape Jovana VIIIRaška biskupija na Ibru počela je sa radom 871. godine, Braničevska 878.g. Uspešnost hristijanizacije vidi se po teofonskim imenima narednih srpskih vladara (Petar, Pavle, Stefan). O srpskom primanju hrišćanstva, kazuje Porfirogenit: "Glavnina ovih Slovena nije bila krštena, istrajavajući u tome već dugo vremena. Ali, u vreme Bazila I, hrišćanskog imperatora, posla on glasnike i diplomate moleći da oni, ove nekrštene, krste i privedu reči Hristovoj. I, taj slavni imperator, blagosloveno bilo sećanje na njega, posla im sveštenike a ovi pokrstiše sve nekrštene nacije". Vlastimir je, za vreme vladavine Kocelja u Panoniji (861-874), imao sa Nitravom intenzivnu komunikaciju i saradnju.

Mutimir, najstariji sin kneza Vlastimira, vladao je sa svoja dva mlađa brata. Vodio je srpsku vojsku do pobede nad bugarskim carem Presijanom. Kao garante mira, sa sobom je odveo princa Vladimira i dvanaest boljara (pripadnici visokog plemstva u feudalnoj Bugarskoj, Kijevskoj Rusiji, Vlaškoj i Moladaviji). Kada je Boris I došao na vlast, dogovoreno je primirje između dva naroda i buduća saradnja. Tom prilikom su, Mutimirovi sinovi Pribislav i Stefan, odveli 12 boljara i Vladimira do bugarske granice, gde je potpisana povelja na najvišem nivou. Boris I je Mutimiru darovao simbolične poklone: dva roba, dva sokola, dva psa i osamdeset komada krzna. Posle 860. godine, braća su se pobunila protiv Mutimira. Pobuna je brzo skršena. Pribislav i Stefan su otpremljeni u stonu Plisku kod Borisa I - bili su njegovi zarobljenici i garanti mira između Bugarske i Rusije. Kao sizeren Romejskog carstva, deo Mutimirovih primorskih trupa, je učestvovao u ratu protiv Saracena 869. godine, prilikom njihovog neuspelog pokušaja osvajanja Dubrovnika i prodora u srpsko Pomorje. pripadnik visokog plemstva u feudalnoj Bugarskoj, Kijevskoj Rusiji, Vlaškoj i Moladaviji Romejske trupe je predvodio admiral Nikita Orfijas.




Idi na stranu - |listaj dalje|