fix
Logo
fix
Nalazite se na Forum-Najnoviji
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje

hag - 85276 - 31.05.2013 : Malislatki - best (0)


Sažetak presude Pretresnog veća u predmetu protiv Jovice Stanišića i Franka Stamatovića (1. dio)



Haška farsa se i dalje nastavlja! Srbi se optužuju za "zločine" uglavnom, izmještanja i preseljavanja lica, za obuku vojnika koji su branili svoja ognjišta, svoju zemlju... O onim pravim zločinima, koje su počinili Hrvati i muslimani, Hag još uvijek ćuti!

Pretresno veće danas zaseda kako bi izreklo presudu u predmetu Tužilac protiv Jovice Stanišića i Franka Simatovića.

Za potrebe ove sednice, Veće će sažeto izneti svoje zaključke. Naglašavam da je u pitanju samo sažetak, a da se merodavni prikaz zaključaka Veća nalazi u pisanoj verziji presude koja će biti na raspolaganju po završetku današnjeg zasedanja.

Ovaj predmet bavi se zločinima za koje se tvrdi da su počinjeni između 1. aprila 1991. i 31. decembra 1995. godine nad Hrvatima, bosanskim Muslimanima, bosanskim Hrvatima i drugim civilima nesrpske nacionalnosti na velikim područjima u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Područja u Hrvatskoj o kojima je reč bila su Srpska autonomna oblast Krajina, odnosno SAO Krajina, i Srpska autonomna oblast Slavonija, Baranja i zapadni Srem, odnosno SAO SBZS. Krivična dela o kojima tužilaštvo iznosi navode uključuju progone, ubistva, deportaciju i prisilno premeštanje.

Jovici Stanišiću i Franku Simatoviću sudilo se na osnovu navoda da su učestvovali u udruženom zločinačkom poduhvatu. Cilj tog navedenog poduhvata bio je prisilno i trajno uklanjanje većeg dela nesrpskog stanovništva sa velikih područja u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Prema tvrdnjama tužilaštva, učesnici u zločinačkom poduhvatu pokušali su da ostvare taj cilj putem činjenja krivičnih dela progona, ubistva, deportacije i prisilnog premeštanja. Alternativno, zajednički zločinački cilj uključivao je krivična dela deportacije i prislinog premeštanja, pri čemu su dvojica optuženih razumno mogli da predvide da su krivična dela progona i ubistva mogući ishod izvršenja navedenog udruženog zločinačkog poduhvata.

Tužilaštvo tvrdi da su učesnici u tom udruženom zločinačkom poduhvatu, osim dvojice optuženih, bili srpski politički i vojni lideri kao što su Slobodan Milošević, Radovan Stojičić, Milan Martić, Goran Hadžić, Milan Babić, Radovan Karadžić, Momčilo Krajišnik, Biljana Plavšić i Željko Ražnatović Arkan.
Prema navodima tužilaštva, svojim činjenjem i nečinjenjem Jovica Stanišić i Franko Simatović doprineli su ostvarivanju ciljeva navedenog zločinačkog poduhvata. Prema navodima iz optužnice, optuženi su posedovali nameru da ostvare zajednički zločinački cilj.

Kako se u optužnici navodi, osim što snose individualnu krivičnu odgovornost za krivična dela počinjena u okviru udruženog zločinačkog poduhvata, obojica optuženih takođe snose krivičnu odgovornost jer su planirali, naređivali i/ili pomagali i podržavali planiranje, pripremanje i/ili izvršenje navedenih zločina.
Tužilaštvo tvrdi da je počev od 1991. godine Jovica Stanišić bio na čelu Službe državne bezbednosti Republike Srbije, odnosno DB-a, a da je Franko Simatović tokom celog perioda na koji se optužnica odnosi delovao kao zvaničnik DB-a po neposrednom ovlašćenju Jovice Stanišića.

Prema navodima iz optužnice, Jovica Stanišić i Franko Simatović učestvovali su u
udruženom zločinačkom poduhvatu putem interakcija koje su, između ostalog, imali sa specijalnom jedinicom DB-a Srbije poznatom kao Jedinica za posebne namene ili Crvene beretke. U ovom sažetku, ja ću ovu formaciju nazivati "Jedinica". Stanišić i Simatović nadalje su učestvovali u UZP-u putem interakcija koje su imali sa Škorpionima i Srpskom dobrovoljačkom gardom, poznatom i kao Arkanovci. U ovom sažetku, ja ću Srpsku dobrovoljačku gardu nazivati SDG. Kako se u optužnici navodi, optuženi su tajno formirali ove grupe kao specijalne jedinice DB-a u svrhu preduzimanja vojnih akcija u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Prema navodima tužilaštva, optuženi su rukovodili učešćem ovih jedinica u pojedinim dejstvima u tim državama. Nadalje se navodi da su optuženi obučavali, snabdevali i finansirali ove jedinice i obezbeđivali im podršku.

Tužilaštvo dalje navodi da su optuženi učestvovali u udruženom zločinačkom
poduhvatu i putem interakcija koje su imali sa drugim srpskim snagama, uključujući tu i policiju SAO Krajine, kao i da su obezbeđivali kanale veze među ključnim učesnicima u zločinačkom poduhvatu tokom celog perioda na koji se optužnica odnosi.

U toku suđenja, pred Pretresnim većem iskaze je dalo 95 svedoka na okolnosti i
sudskih veštaka, a u spis predmeta usvojeno je skoro 5.000 dokaznih predmeta. Veliki broj svedoka svedočio je uz primenu zaštitnih mera, koje su imale za cilj da zaštite ličnu bezbednost i sigurnost tih svedoka ili njihovih porodica. To je bio slučaj sa 54 od 133 svedoka čije je iskaze Pretresno veće saslušalo. Pretresno veće takođe je odobrilo molbe iz Srbije kojima je tražena primena mera radi zaštite njenih nacionalnih bezbednosnih interesa, uglavnom u vidu redigovanja određenih delova dokaznih predmeta.

Pretresno veće sada će izneti sažetak svojih zaključaka.
U skladu sa sporazumom između strana u postupku, Pretresno veće je konstatovalo
da je tokom čitavog perioda relevantnog za krivična dela navedena u optužnici, na teritoriji Hrvatske i Bosne i Hercegovine postojao oružani sukob.

Budući da su krivična dela činjena širom područja na koja se optužnica odnosi i to tokom više godina, kao i da su žrtve tih krivičnih dela, uz retke izuzetke, bile civili nesrpske nacionalnosti, Pretresno veće zaključilo je van razumne sumnje da je u SAO Krajini, SAO Slavoniji, Baranji i zapadnom Sremu, kao i u opštinama u Bosni i Hercegovini koje se navode u optužnici, izvršen napad širokih razmera usmeren na nesrpsko civilno stanovništvo.

Pretresno veće razmotrilo je dokaze o znatnom broju konkretnih slučajeva
deportacije i prisilnog premeštanja. Na primer, dva svedoka dala su iskaze o događaju koji se odigrao 9. aprila 1992. godine, a u kome su pripadnici Srpske dobrovoljačke garde i drugi naoružani ljudi pokupili najmanje 90 uglavnom starijih lica hrvatske i mađarske nacionalnosti iz Erduta i ukrcali ih u autobuse za Sarvaš. U Sarvašu je ovim ljudima rečeno da peške odu do Osijeka, koji je bio pod hrvatskom kontrolom, što su oni i učinili.

Pretresno veće zaključilo je van razumne sumnje da su ti počinioci počinili krivično delo deportacije kao zločina protiv čovečnosti.

Pretresnom veću takođe su predočeni dokazi u vezi sa odlaskom između 80 i
100.000 Hrvata i drugih civila nesrba iz SAO Krajine tokom 1991. i 1992. godine. Pretresno veće zaključilo je da su ti ljudi pobegli zbog stanja koje je zavladalo na tom području, a koje je nastalo usled kombinacije sledećih faktora: napada izvršenih na sela i gradove naseljene hrvatskim stanovništvom; ubistava; korišćenja živih štitova; zatvaranja; premlaćivanja; prisilnog rada; seksualnog zlostavljanja i drugih vidova šikaniranja Hrvata; kao i pljačkanja i razaranja imovine.

Mada Pretresno veće napominje da strah od nasilja, pretnje, zatvaranje, psihološki pritisci i druge slične okolnosti mogu stvoriti atmosferu u kojoj odlazak postaje jedini mogući izbor, Veće je zaključilo da su ljudi koji su napustili SAO Krajinu usled okolnosti koje su tamo zavladale ipak bili prisilno raseljeni. Na osnovu navedenog, Pretresno veće zaključilo je da su pripadnici snaga policije SAO Krajine, Teritorijalne odbrane SAO Krajine i Jugoslovenske narodne armije (JNA), između ostalih, počinili krivično delo deportacije kao zločina protiv čovečnosti kada su izvršili navedene vidove maltretiranja i nasilna dela.

Pretresno veće takođe je zaključilo da su Srpska dobrovoljačka garda, Jedinica, policija SAO Krajine i druge snage počinile krivično delo deportacije i prisilnog premeštanja na brojnim lokacijama u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini tokom celog perioda na koji se optužnica odnosi.

Pretresno veće nadalje je primilo i razmotrilo presuđene činjenice i dokaze o brojnim slučajevima ubistva. Na primer, veće je zaključilo da su 20. oktobra 1991, ili približno tog datuma, pripadnici policije SAO Krajine pohvatali lokalne, pretežno hrvatske civile, i odveli ih u vatrogasni dom u Hrvatskoj Dubici. Sledećeg dana, u krečanama blizu Baćina, pripadnici policije SAO Krajine streljali su i ubili 39 zatočenih Hrvata, uglavnom starijih lica. Pretresno veće zaključilo je da su pripadnici policije SAO Krajine počinili krivično delo ubistva kao zločina protiv čovečnosti i kao kršenja zakona i običaja ratovanja.
Veće je nadalje zaključilo da su Srpska dobrovoljačka garda, Jedinica, Škorpioni, policija SAO Krajine i druge snage počinile veliki broj ubistava Hrvata, Muslimana i drugih nesrba u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini.
Pošto je razmotrilo dokaze i svoje zaključke u vezi sa delima ubistva, deportacije i prisilnog premeštanja, Pretresno veće utvrdilo je da su navedena dela počinjena sa namerom da se izvrši diskriminacija. Veće je stoga zaključilo da ta dela predstavljaju progon kao zločin protiv čovečnosti.

U optužnici se navodi da optuženi snose individualnu krivičnu odgovornost za krivična dela ubistva, deportacije, prisilnog premeštanja i progona. Te optužbe zasnivaju se na navodnom učešću optuženih u udruženom zločinačkom poduhvatu, koji je imao za cilj prisilno i trajno uklanjanje većeg dela nesrpskog stanovništva sa velikih područja u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Pretresno veće sada će se pozabaviti time da li se navedena krivična dela mogu pripisati optuženima.

Pretresno veće utvrdilo je da je počev od 31. decembra 1991. Jovica Stanišić bio na čelu DB-a Srbije, a da je Franko Simatović bio zaposlen u Drugoj upravi DB-a tokom celog perioda na koji se optužnica odnosi.

Pretresno veće primilo je veliku količinu dokaza u vezi sa ulogom koju su optuženi imali u odnosu na Jedinicu, druge navodne specijalne jedinice DB-a Srbije i druge srpske snage, često u vidu iskaza bivših pripadnika tih istih formacija ili u vidu zvanične dokumentacije Državne bezbednosti.
Prvo, što se tiče Jedinice, poznate i kao Crvene beretke, a kasnije kao JATD (Jedinica za antiteroristička dejstva), Veće je utvrdilo da su u periodu od maja do avgusta 1991. godine Jovica Stanišić i Franko Simatović formirali jednu jedinicu DB-a Srbije koja se sastojala od oko 25 do 30 lica. U periodu od kraja aprila ili početka maja pa do jula 1991. godine, Franko Simatović je, u saradnji sa drugima, učestvovao u osnivanju i radu centra za obuku u Golubiću, u kome je izvođenje obuke započeto u maju 1991. Posle sastanaka između Martića i Stanišića i između Simatovića i Kapetana Dragana, koji su održani u Beogradu, instruktori Kapetan Dragan i Dragan Filipović izvodili su obuku u Golubiću zajedno sa Živojinom Ivanovićem, između ostalih. Po završenoj obuci, više polaznika obuke iz Golubića i sami su postali instruktori.

Pretresno veće utvrdilo je da je obuka koja se izvodila u Golubiću bila vojne prirode i da je uključivala obučavanje polaznika za rukovanje oružjem i postavljanje zaseda, kao i za postupanje prema ratnim zarobljenicima i postupanje prema civilima u oružanom sukobu. U periodu između aprila i avgusta 1991, obuku u Golubiću prošlo je ukupno između 350 i 700 pripadnika policije i Teritorijalne odbrane SAO Krajine. Ljudi obučeni u Golubiću formirali su druge jedinice i obučavali druga lica u SAO Krajini, a takođe su, zajedno sa Simatovićem, Kapetanom Draganom i Živojinom Ivanovićem, učestvovali u dejstvima koja su u SAO Krajini izvođena između juna i avgusta 1991. godine.
Pretresno veće utvrdilo je da je centar u Golubiću bio prvi u nizu sličnih centara u kojima je Jedinica obučavala nove regrute i druge srpske snage. Jedinica je takođe upućivala svoje pripadnike u različite operacije vojne prirode, uz podršku optuženih i pod njihovim rukovođenjem. Počev od kraja 1991. godine, među ovim centrima bio je i centar Ležimir na Fruškoj gori, odakle je Jedinica upućivana u operacije koje su u septembru 1991. godine izvođene u Slavoniji, Baranji i zapadnom Sremu. 1992. godine, među ovim centrima bili su i centar Pajzoš u Iloku, odakle su pripadnici Jedinice upućivani da učestvuju u zauzimanju Bosanskog Šamca u maju 1992, kao i centri na Ozrenu i Vili, odakle su pripadnici Jedinice upućivani u operacije izvođene oko Doboja u periodu između aprila i jula 1992. Veće je zaključilo da su tokom 1992. godine pripadnici Jedinice počinili krivična dela ubistva, deportacije i prisilnog premeštanja u opštini Bosanski Šamac, kao i krivična dela deportacije i prisilnog premeštanja u opštini Doboj.

Jedinica je tokom 1993. godine nastavila s izvođenjem obuke u centru na Tari, kao i u centrima u Skelanima i Bratuncu, odakle je učestvovala u borbenim dejstvima i akcijama čišćenja na području Skelana u martu i aprilu 1993. godine, kao i na području Bratunca u prvoj polovini 1993. Jedinica je nastavila s izvođenjem obuke 1995. godine u centrima Bilje, Sova i Pajzoš.

Optuženi su 1997. godine prisustvovali proslavi godišnjice osnivanja Jedinice, tokom koje je Simatović hvalio njena dostignuća u, kako je rekao, zaštiti nacionalne bezbednosti u okolnostima u kojima je opstanak srpskog naroda bio neposredno ugrožen na celom njegovom nacionalnom prostoru. Tom prilikom Stanišić je uručio nagrade nekolicini pripadnika Jedinice.

Shodno tome, Veće je zaključilo da su optuženi organizovali formiranje Jedinice i rukovodili njime, da su organizovali njeno učešće u nizu operacija u Hrvatskoj i Bosni i Herzegovini, kao i da su rukovodili i organizovali njeno finansiranje, logističku podršku i druge vrste značajne pomoći ili podrške tokom celog perioda na koji se optužnica odnosi. Optuženi su najkasnije od septembra 1991. godine komandovali Jedinicom i rukovodili njenim razmeštanjem i izvođenjem obuke preko vodećih pripadnika Jedinice. Jedinica je u avgustu 1993. godine formalno postala deo DB-a Srbije kada je formalizovana kao JATD (Jedinica za antiteroristička dejstva).

Kada je reč o drugim navodnim specijalnim jedinicama DB-a, Veće smatra da su veze između tih formacija i optuženih bile slabije. Na primer, Veće nije moglo da zaključi da su optuženi rukovodili ili organizovali formiranje SDG ili Škorpiona, niti da su njima rukovodili u nekoj konkretnoj operaciji. Štaviše, Veće je izvelo tek manji broj zaključaka da su optuženi pružali podršku ovim dvema formacijama.




Idi na stranu - |listaj dalje|