fix
Logo
fix
Nalazite se na Forum-Najnoviji
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje

poturice - 85067 - 15.05.2013 : Vojo Šešlija Hag - best (0)

Bošnjačke laži i zablude o Bogumilima


Crkva bosanska je bila autohtona crkva u Bosni koja je postojala tokom srednjeg vijeka. To je bila jedina heretička crkva koja je uspjela da postane zemaljska (državna) crkva. Heretičkim crkvama u Makedoniji, Italiji, Francuskoj i Bosni pripisuje sedualizam. Pripadnici Crkve bosanske su se nazvali krestjanima ili krstjanima. Danas ta Crkva više ne postoji jer je sasvim nestala tokom Osmanske vladavine.

Dubrovčani su predstavnike Crkve bosanske zvali patarenima. U literaturi se predstavnici Crkve bosanske nazivaju i bogumilima. Babuni (Babunin) je izraz kojim su u srednjovjekovnoj Srbiji nazivani heretici i bosanski krstjani (babunska jeres; zli heretici; trikleti babuni; babunska vjera; bezbožni i paganski babuni; babunska riječ)

Vjersko učenje Crkve bosanske se danas slabo poznaje. Nije sačuvano dovoljno informacija koje bi pojasnile teologiju i obrede. Više informacije nude inkvizitorski i protivnički tabori koji su pripadnicima Crkve bosanske pripisivali različite osobine koje je teško provjeriti.

Bosna je bila smještena na granici katoličanstva i pravoslavlja. Hrvatina zapadu i Mađari na sjeveru su prihvatili katoličanstvo, dok su Srbi na istoku prihvatili pravoslavlje. Te obje zvanično priznate crkve (ortodoksne) su smatrale Crkvu bosansku heretičkom. Stranci su često optuživali Crkvu bosansku da je bila vezana za Patarensku herezui bogumile, no mnogi historičari danas smatraju da su te teze netačne. Tokom kasnog srednjeg vijeka Crkva bosanska je egzistirala sa katoličkom crkvom.

Dio otpora Crkve bosanske je vjerovatno bio vezan sa politikom; tokom 14. vijeka katolička crkva je smjestila Bosnu pod mađarskim biskupom i moguće je da je jedan motiv zašizmu bila želja za nezavisnost od Mađarske dominacije. Nekoliko bosanskih vladara su bili krstjani, ali neki od njih su prihvatili katoličanstvo zbog političkih razloga.

Ranije se je smatralo da su krstjani masovno prešli na Islam zbog progona katoličke i pravoslavne crkve. No, danas neki historičari smatraju da je Crkva bosanska bila skoro nestala za vrijeme dolaska Osmanlija 1463. godine.

Izvor: http://bs.wikipedia.org/wiki/Crkva_bosanska

Idemo redom, pasus po pasus, od laži i zablude, do laži i zablude.

Pasus prvi:

"Crkva bosanska je bila autohtona crkva u Bosni koja je postojala tokom srednjeg vijeka. To je bila jedina heretička crkva koja je uspjela da postane zemaljska (državna) crkva. Heretičkim crkvama u Makedoniji, Italiji, Francuskoj i Bosni pripisuje sedualizam."

Sta je dualizam u učenju Crkve bosanske? To je sinkretična dvojnost vjere pagano-hrišćana poluvjeraca, tj. dvovjeraca: čuvanje naslijedjenih predhrišćanskih vjerovanja i običaja i vjerovanje u Sina Božijeg Isusa Hrista po Pismu, a ne po ljudskoj filozofiji grčko-vizantijske i rimske crkve.

Samo Hrišćanstvo je svojevrsni dualizam koji provejava kroz cijelo Sveto Pismo i Starog i Novog Zavjeta. To je neprekidna borba između dobra i zla, borba između svjetla i tame, borba između istine i laži, borba između Boga i đavola, borba između prehrišćanskog Crnoboga i Bjeloboga. Kaza Hristos Farisejima:

  • "Vi ste od nižijeh, ja sam od višijeh; vi ste od ovoga svijeta, ja nijesam od ovoga svijeta."

    (Jovan,8,23)

    Hristos nas uči da je vrag (Sotona) gospodar podnebesja, knez ovoga svijeta:

  • "Već neću mnogo govoriti s vama; jer ide knez ovoga sveta i u meni nemaništa."

    (Jovan,14:30)

    Dualizam je borba tijela i duše: Duh je ono što oživljava, a tijelo ništa ne pomaže.

  • (Jovan,6:63)

    To je bio i ostao dualizam pripadnika Crkve bosanske, ondašnjih dvovjerača krstjana, koje danas pogrešno zovu svetosavcima.

    Pasus drugi:

  • "Pripadnici Crkve bosanske su se nazvali krstjanima. Danas ta Crkva više ne postoji jer je sasvim nestala tokom Osmanske vladavine. Dubrovčani su predstavnike Crkve bosanske zvali patarenima. U literaturi se predstavnici Crkve bosanske nazivaju i bogumilima."

    Ondašnji krstjani su današnji svetoslavci, što znači da je Crkva bosanska preživjela Osmansku vladavinu. Dubrovčani su bili mahom rimokatoličke vjere i zvali su pravoslavne patarenima, jer su pravoslavci ispovijedali da Duh Sveti od Oca ishodi (ex Patre), dok rimokatolici ispovijedaju da Sveti Dud ishodi i od Oca i od Sina (ex Patrie Filioque). Vidjeli smo na primjeru Nemanjinog prelaska u Pravoslavnu crkvu krstjana da rimokatolički autori pravoslavce nazivaju bogumilima.

    Pasus treći:

    Babuni (Babunin) je izraz kojim su u srednjovjekovnoj Srbiji nazivani heretici i bosanski krstjani (babunska jeres; zli heretici; trikleti babuni; babunska vjera; bezbožni i paganski babuni; babunska riječ)

    I ovu laž i zabludu raskrinkali smo prethodnim objašnjenjima.

    Pasus četvrti:

  • Vjersko učenje Crkve bosanske se danas slabo poznaje. Nije sačuvano dovoljno informacija koje bi pojasnile teologiju i obrede. Više informacije nude inkvizitorski i protivnički tabori koji su pripadnicima Crkve bosanske pripisivali različite osobine koje je teško provjeriti.

    Vjersko učenja Crke bosanske se odlično poznaje i svakome dobronamjernom čovjeku lako je to ucenja spoznati kroz crkvene hramove onog doba, kroz crkvene knjige onog doba, kroz kraljevske povelje onog doba i kroz stećke i zapise na stećima, kao i kroz narodne običaje u današnjoj vjeri pravoslavnih Srba.

    Pasus peti:

  • Bosna je bila smještena na granici katoličanstva i pravoslavlja. Hrvati na zapadu i Mađari na sjeveru su prihvatili katoličanstvo, dok su Srbi na istoku prihvatili pravoslavlje. Te obje zvanično priznate crkve (ortodoksne) su smatrale Crkvu bosansku heretičkom. Stranci su često optuživali Crkvu bosansku da je bila vezana za Patarensku herezui bogumile, no mnogi historičari danas smatraju da su te teze netačne. Tokom kasnog srednjeg vijeka Crkva bosanska je egzistirala sa katoličkom crkvom.

    Već smo opisali srbsko pravoslavlje prije Stefana Nemanje i grčko-ortodoksno "pravoslavlje" Nemanjino od vremena Nemanjinog sabora 1192. godine i mogli smo se uvjeriti da to nisu identične vjere u svim dogmatsko-kanonskim pravilima. Još od vremena apostolskog misionarenja po Balkanu pa preko srednjegvijeka do danas Crkva bosanska je bila i opstala. Danas vjeru te Crkve zovu svetosavljem, hrišćanstvom srbskog stila i iskustva, a to su zapravo krstjani.

    Pasus šesti:

  • Dio otpora Crkve bosanske je vjerovatno bio vezan sa politikom; tokom14. vijeka katolička crkva je smjestila Bosnu pod mađarskim biskupom imoguće je da je jedan motiv zašizmu bila želja za nezavisnost od Mađarske dominacije. Nekoliko bosanskih vladara su bili krstjani, ali neki od njih su prihvatili katoličanstvo zbog političkih razloga.

    Taj dio otpora Crkve bosanske uopšte nije bio vezan sa politikom, nego su se bosanski krstjani dvovjerci (poluvjerci Dušanovog zakonika) opirali rimo-katoličkoj vjeri i potčinjavanju papinoj vlasti.

    Sizmatici je drugi rimokatolički naziv za pravoslavne, a nekoliko bosanskih vladara, kao Kulin ban, zaista su bili krstjani dvovjerci ili "poluvjerci" u smislu vizantijsko-grčkog hrišćanstva, tj. rodovjerni hrišćani, krstjani.

    Pasus sedmi:

  • "Ranije se je smatralo da su krstjani masovno prešli na Islam zbog progona katoličke i pravoslavne crkve. No, danas neki historičari smatraju da je Crkva bosanska bila skoro nestala za vrijeme dolaska Osmanlija 1463. godine."

    Neki od pripadnika Crkve bosanske prešli su na islam neposredno po turskom osvajanju Bosne. To su prvo učinili neki bosanski prvaci da bi sačuvali gole živote, a time zaštitili svoju čeljad i imovinu, te da bi dobili nove privilegije od turske vlasti. Obični narod prelazio je na islam uglavnom da se sačuva od ropske nevolje i beskrupuloznog turskog zuluma. Crkva bosanska je u vrijeme Stjepana Vukčića Kosače, hercega Svetog Save, počinjala da se pripaja nemanjićkoj vizantijsko-grčkoj crkvi, ali to uglavnom nije dovelo do promjene u tradicionalnom vjerovanju i običajima samog naroda. Druge i pogubnije promjene došle su nakon turskog osvajanja, kad je Grčka crkva mitom od turske vlasti dobila pravo da Srbiji i Bosni i Hercegovini postavi svoje grčke vladike i sveštenike. Tada su od turske vlasti i od grčkih vladika zbranjeni svi dotadašnji narodni običaji vezani za srbsku predhrišćansku vjeru, zabranjena sva javna narodna zborovanja i sve ono što vijekovima Srbima svetoslavske vjere nisu mogli da zabrane kanoni Trulskog (5/6) vaseljenskog sabora, zabraniše skupa Turci i Grci. Ali, ako se nije smjelo danju, pa mnogi običaji zamijenjeni tužnim vizantijsko-grckim litijama, a mnogi običaji održavani su pod okriljem noći i tako preživješe slave i badnjaci, preživje Jurjev dan sa svojim običajima, preživješe Ivanjski krijesi, Varin dan...

    Još o lažima i zabludama Bošnjaka o Bogumilima

    Prva laž:

    "Uče svoje da se ne pokoravaju vlastima, rugaju se starješinama, smatraju bogu mrskim onoga koji rabota za cara i robovima govore da ne služe svojim gospodarima."

    (Prezviter Kozma) Natpis na stećku iz Veličana kod Trebinja:

    "GOSPOJA RADAČA, ŽUPANA NENCA CIHORIĆA KUĆNICA A NEVJESTA ŽUPANA VRATKA I SLUGE DABIŠIVA..., KĆI ŽUPANA MILTJENA DRAŽIVOJEVICA"

    Natpis iz Kočerina kod Lištice:

    "... SE LEŽI VIGANJ MILOŠEVIĆ SLUŽI BANU STIPANU I KRALJU
    TVRTKU I KRALJU DABISI I KRALJICI GRUBI I KRALJA OSTOJU I U TO VRIME DOJDE I SVADI SE OSTOJA KRALJ S HERCEGOM I S BOSNOM I NA UGRE POJE OSTOJA..."

    Uz osobne i društvene podatke sahranjenih ljudi, oni više puta pružaju i podatke o uzroku smrti:

    "POGIBOH ZA SVOGA GOSPODINA" - Šefik Bešlagić, Stećci kultura i umjetnost, IRO Veselin Masleša, Sarajevo, 1982, str. 449-450)

    Iz ovih primjera vidimo da pokoravanje i vjernost vlastima i nema ruganja starješinama i vidi se da su vjerno služili svojim narodnim gospodarima, ali Srbi jesu bili protiv uvođenja feudalnog poretka kakav je bio srednjovjekovni feudalni poredak koji je Srbima u Raškoj tek nametnuo Stefan Nemanja.

    Druga laž:

    Srpski 'Sinodik' ('Zbornik', XIV ili XV stoleće) nastao je na bazi helenskog predloška i bugarskog prevoda, uz niz prepisivačkih ubacivanja.

    Tekst prevoda:

    Zli heretici, trikleti babuni, koji se zovu lažni krstjani i koji se rugaju našoj pravoj veri, uzimaju od knjiga 'Sveto Pisanije' i obraćaju ga na zloverje, i koji se odlučiše od svete pravoslavne crkve, i koji se rugaju svetome i časnome krstu, i koji se rugaju i ne klanjaju svetim ikonama, da budu prokleti. Koji veruju u babunsku veru i njihovo učenje, i koji ih primaju i klanjaju im se, i koji drže veru njihovu, takvi da budu prokleti. Koji znaju da je babunske vere, pa ih primaju u svoje zemlje i brane ih, takvi da budu prokleti. Onaj koji ne proklinje svaku zlu heresu, a naročito jeretike, koji se nazivaju babuni, da bude proklet. I svima koji veruju u pravu veru, istinskim hristjanima i koji se klanjaju obrazu svetoga i časnoga krsta, i svetim ikonama, i svetim moštima, koji tako misle i veruju, večni pomen.

    Savi jeromonahu večni pomen.

    I svaki babun da bude proklet.
    I gromko velimo: mnoga leta carem.
    I gromko velimo: Rastudije bosanski, i Radomir, i Draţilo, i Toljko, i Tvrtko, i Tvrdoš, dodato: i Radin gost Hercegov, da bude prokleti, i svi koji se nazivaju krstjani i krstjanice, a ne klanjaju se svetim ikonama i krstu časnome, da budu prokleti."

    (Trebnik manastira Svete Trojice kod Plevlja, Spomenik Srpske Kraljevske Akademije, LVI. Izdao Ljubomir Stojanović)

    ―Уз то, ми се клањамо и поштујемо и целивамо свечесну иконучовечанског оваплоћења Бога Логоса помазаног Божанством иоставшег непромењено, тако да онај који је помазан вером сматра давиди самога Бога Који се јавио у телу и с људима поживео. Клањамо сеи дрвету Часнога крста и светим часним сасудима и божанским црквама и светим местима. Клањамо се и част одајемо икони Пресвете Богородице и иконама свечесних Божјих угодника, уздижућиочи душе (наше) ка првообразном лику и ум узносећи на оно што јенесхватљиво.Ово је богољубиви (моји), догмат православних Отачких предања.Следујући њима, и ми тако верујемо и тако исповедамо, а све јеретикеи сваку јерес њихову проклињемо.

    (Iz Zičke besede o pravoj veri Svetog Save)
    Link: http://www.svetosavlje.org/biblioteka/Besede/O-Pravoj-Veri.htm

    Klanjanje krstu, klanjanje ikonama i klanjanje svetim moštima (kostima svetih pokojnika) jesu odluke Vaseljenskih sabora vizantijsko-rimokatoličkog stila hrišćanstva sve do VII sabora 787. godine. Po ovome znamo da se dvovjerci (poluvjerci) pripadnici Crkve bosanske nisu klanjali ikonama, drvetu krsta i crkvenim sasudima (stvarima) niti crkvama tj. hramovima. Gospod Isus Hristos reče, nauci nas i zapovijedi nam:

    "I odgovarajući Isus reče mu: Idi od mene, Sotono; u Pismu stoji: Poklanjaj se Gospodu Bogu svom, i Njemu jedinom služi."

    (Luka,4:8)

    "Tada reče njemu Isus: Idi od mene, sotono; jer stoji napisano:Gospodu Bogu svom poklanjaj se i Njemu jedino služi."

    (Matej,4:10)

    Dakle su poluvjerci i babuni, tj. bosanski krstjani dvovjerci bili ispravniji hrišćani od današnjih grko-pravoslavaca (a rimokatolike da i ne pominjemo). Stećci svjedoče da su imali i krstove i ikone, ali im se nisu klanjali i nisu nosali sa sobom kosti upokojenih (mošti), jer je naše narodno vjerovanje da je grehota skrnaviti greb i raznositi posmrtne ostatke pokojnika.

    I dan-danas nemanjićki nastrojeno progrčko sveštenstvo SPC laže narod tvrdeći da se mi ne klanjamo ikonama i krstu, nego govore da se kroz ikone i krst klanjamo Bogu. Pripadnici vizantijsko-grčke varijante hrišćanstva storgo tvrde da ko vidi ikonu, vidi Boga i ta tvrdnja je van zdravog razuma. Bog je nevidljiv ljudskim tjelesnim očima i svuda prisutan vidljiv je samo duhovnim očima vjere i vidljiv je u djelima koja On stvara i čini. Takodje grkopravoslavci tvrde da se oni klanjaju drvetu krsta, a sve to potvrđuje i Sveti Sava u Žičkoj besedi o pravoj vjeri. To je čisto idolopoklonstvo i hula na Boga. Ikone i krst jesu vrijedni poštovanja, ali ikone i krst nisu Bog. Evo izvora o postivanju krsta od strane pripadnika Crkve bosanske:"

    Prezir koji su Turci osjećali prema bosanskim muslimanima najvjernije je opisan u rukopisu koji je pronašao i objavio Mehmed Handžić. Ovaj rukopis zapravo predstavlja i najupečatljiviju deskripciju ideološke zbunjenosti novih muslimana i njihov vjerski život na bridu između ranijih predkršćanskih i kršćanskih normi s jedne i islamskih pravila s druge strane. Rukopis potiče iz 993. godine po Hidžri, odnosno 1585. godine, a prepis rukopisa kojime se Handžić služio nastao je 1050. godine po Hidžri, odnosno 1640. godine.

    Kako smo naglasili, proces širenja islama u Bosni i Hercegovini otpočeo je polovinom 15. stoljeća, što nepoznatom autoru spomenutog rukopisa omogućuje da s dovoljne vremenske distance analizira način na koji su stari Bošnjani prihvatali islam. Dio rukopisa koji govori o karakteru prihvatanja islama stanovništva Bosne i Hercegovine u prvom stoljeću Osmanske vlasti, zbog njegove važnosti donosimo u cijelosti. U rukopisu stoji:

    "U prošlo vrijeme u vilajetu Bosni bijaše kršćanska vjera i Mesihov vjerozakon. Kada je bilo suđeno da se ovaj vilajet osvoji i da se u tim pokrajinama sud i uprava države Osmanovića proširi, onda je radi popisa (stanovništva) iz prijestolnice (Carigrada) određen (za to) po svoj prilici muharir Mesih-paša. Spomenuti muharir sa željom da obavi popis dođe u spomenuti vilajet. Stanovništvo sela u tome vilajetu zateče raskomadano i rastrgano. Stoga od prvaka toga naroda i dobrih ljudi toga plemena sakupi nekoliko staraca i od njih zatraži objašnjenje same stvari i reče im:

    "Ovaj vilajet vodom, zrakom iljepotom zemlje odskače nad ostalim pokrajinama nastanjene četvrti zemaljske, pa zašto su stanovnici tako razbijeni? Kakav bi način bio da se ovaj narod ponovo, kao što je bio, oživi i popravi?"

    Oni mu odgovore:

    "Ova razrušenost i iskomadanost dolazi od bojazni velike džizje i straha od povećanja državnih daća"

    Tada spomenuti muharir dostavi njihovo stanje sretnoj Porti i uvaženim vezirima, ali ne dobije dozvole da ukine džizju i državne daće. Rečeni muharir odlikovaše se pameću i razboritošću, te na ovaj način uredi stvar:

    Odluči da na koji način ukine ime džizje, a da mjesto džizje odredi neku drugu daću. Složi se sa spomenutim uglednim starcima da iz svakog sela dođe po nekoliko ljudi i da radi općeg interesa na ovaj način izlaz nađu: Nek iz svakog sela po jedan muškarac primi muslimansko ime, te da im se zbog toga imena oprosti džizja. Ovo je objavljeno po svim selima i krajevima. Uglavnom se slože i uvide da im je u tome korist. Svaki jednostavno svoje ime prevede na turski jezik. Kome je ime 'Živko' prozove se 'Jahja', kome je bilo ime 'Vuk' uzme ime 'Kurt', a kome je bilo ime 'Gvozden' uzme ime 'Timur'.

    Čim se prozovu muslimanskim imenima, džizja bude ukinuta, a mjesto nje na posjede kojima su raspolagali i koji se zvahu 'baština' odrede po jedan dukat. I tu rascjepkanu divljač na ovaj način pridobiju; sela se poprave, a stanovnici ukidanjem imena džizje veseli i radosni postanu. Kada se korist upotpunila i ovaj posao bio svršen, podijele se na tri grupe.

    Jedna grupa koja se povela za svjetiljkom Božije Upute spasi se bezvjerstva. Njihovo stanje odgovaraše njihovim imenima i postadoše muslimani. Druga grupa po onoj kur'anskoj "Mi smo ovako našli svoje očeve" rekavši:

    "Vama vaša vjera, a meni moja' ostade u propasti bezvjerstva. Ostali ostadoše kao kolebajuća grupa. Strahujući i bojeći se kazne nijesu se mogli natrag povratiti, a nijesu opet ni napustili propisa i običaja očeva i djedova. U njihovu nestaloženom vjerovanju ostalo je kolebanje i sumnja, pa niti su tačno primili islamske propise niti su bili otvoreni kršćani. U pustinji nevjerstva kao životinje lutahu. Ova se grupa danas zove 'poturima'. Riječ 'potur'je sastavljena iz dvije riječi, a to su 'po' i skraćeni oblik od riječi 'Turčin'. U 'kršćanskom jeziku' riječ 'po' znači polovicu, a 'Turčin' znači musliman. Cio sastav znači 'polu-musliman'. Oni su od one vr ste za koju Kur'an kaže:

    "Ti su kao goveda ili još gori."

    Po svom nečistom vjerovanju čuvaju bezvjerske propise, a bojeći se poniženja paze i na ehlisunetski put. Prije bi govor i uzgoj djelovao na životinju, nego li na njih, a u čovječnosti i ljudstvu prema njima životinja je čovjek.

    Iako u djetinjstvu po prirodnoj sposobnosti i nastojanjem mudrih učitelja pokazuju lijepe kretnje, ali opet potomci ne odustaju od puta svojih pređa i odgoj se kod njih ne može ustaliti kako no je o tome lijepo rekao ugledni šejh Sa'dija:

  • Ne ništi svoga života, ne uzgajaj nevaljca! Može li od slabog željeza izaći dobra britka sablja?

    Ukratko rekavši uzgoj kod nedostojnog ne može se ustaliti. Slično kao što orah na kubetu ne može stajati.

    Zbog toga su moćni vladari i ugledni sultani zabranjivali miješanje Turaka i potura. Između njih ima ih dosta sa dvovrsnim zapisima. Ispod pazuha mu krst ne izlazi, nego se i buni protiv odbacivanja krsta. U jednom selu u Bosni umre jedan hadžija. Ljudi koji su ga opremali nađu mu na vratu obješena dva zapisa u voštanoj mušemi. Otvore ih i pogledaju, kad li u jednom ispisani ajeti, a u drugom kršćanskim jezikom nekakve nevezane molitve. Upitaju o tome njegovu majku, a ona im odgovori: "U ovom je selu prije bio je dan blagoslovljen pop čiji su zapisi za čuvanje dječijeg zdravlja bili sigurni. Tada sam radi bereketa zatražila i uzela ovaj", i opet ga uzme, te potravši po licu i očima poljubi ga sa puno uvjerenja. One koji po Šerijatu idu za Poslanikom Bog čuva od svake opasnosti, Čije je vjerovanje nečisto, Kakva korist od zapisa njemu!"

    (Mr. Elvir Duranović, Elementistaroslavenske tradicije u kulturi Bosnjaka, odnos islamskih uĉenjaka u Bosni i Hercegovini prema njima, Bugojno, 2011. godine, str. 55-59)




  • Idi na stranu - |listaj dalje|