fix
Logo
fix
Nalazite se na Forum-Najnoviji
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje

ilijas - 45122 - 03.10.2011 : Ak47 Nišići - best (1)

Tako blizu, a tako daleko


Izuzetno cijenim rad gospodina Velimira Adžića i njegov doprinos borbi protiv zaborava koji guta velika djela i imena velikih ljudi iz odbrambeno-otadžbinskog rata. Naravno da znam i za njegove podatke o poginulim borcima Ilijaške brigade, koje je prikupljao i ažurirao tokom rata, kao i za njegovu knjigu "Ilijaški Nemanjići".

U prethodnom postu namjera mi nije bila da prikazujem neku paralelnu evidenciju nego da ukažem na činjenicu da je veliki broj posmrtnih ostataka boraca sa Nišićke visoravni ostao na teritoriji Federacije BiH, tako reći zaboravljen "od Boga i ljudi".

Mi sa Visoravni u toku rata bili smo u evidenciji četiri različite vojne pošte VRS, plus MUP RS. Neprestano su nas dodavali i oduzimali, prema potrebama i zamislima "onih gore". Borci su ginuli u vrijeme pripadnosti različitim brigadama ili MUP-u, tako da ne postoji objedinjena evidencija poginulih. Pogotovu ne postoji tačna evidencija o grobovima boraca koji su ostali u Federaciji.

Naime, na samom kraju rata mi smo bili pripadnici Prve romanijske brigade. Komanda ove brigade organizovala je prenos svih ostataka boraca koji su poginuli kao njeni pripadnici i sahranu na tada novoformiranom Vojničkom groblju u Sokocu ili Kopljevićima (za borce sa olovskog područja). Groblja na području opštine Vareš, kao i groblja u Hadžićima, Buljetovini i neka manja, u koja su sahranjivani borci poginuli od početka rata do avgusta 1994. i gubljenja tih teritorija, bili su na kraju rata pod kontrolom muslimanske vojske i svi u njima sahranjeni nisu mogli biti prenešeni u to vrijeme. Neki od grobova nisu dirani po zahtjevu porodica poginulih a neki iz meni nepoznatih razloga.

Takođe, u periodu nakon rata do danas, neke od porodica organizovale su prenos ostataka svojih poginulih na groblja u Republici Srpskoj.

Iz navedenih razloga ne postoji tačna i potpuna evidencija sa podacima o srpskim borcima čiji su grobovi nakon rata i do danas ostali na teritoriji Federacije BiH. Stoga sam napravio prethodni spisak, prema sopstvenim podacima i sjećanju.

Ne postoji ni organizovana aktivnost institucija vlasti u RS ili nevladinih organizacija u smislu omogućavanja porodicama da prenesu ostatke svojih poginulih ili da bar grobovi svih boraca poginulih na srpskoj strani budu dostojno obilježeni i uređeni, ma gdje se oni nalazili.

Na kraju, jedan ilustrativan primjer koji se odnosi na prethodni paragraf. Jovan Šepur, od oca Jovice i majke Jelke, rođ. Ćetković, iz Buljetovine, 1946. godište, bio je od početka rata pripadnik VRS kao dobrovoljac u Nišićkom bataljonu, angažovan na cijepanju drva za komandu, dostavljanju hrane za borce na liniji i drugim fizičkim poslovima. Dakle, u zoni neposrednih borbenih dejstava proveo je 44 mjeseca. Nakon rata kao izbjeglica smješten je u objekat na Ravnoj Romaniji, "đe je Pajo zatvar'o ovce", kako je sam govorio. Umro je 1998. godine i sahranjen na Novom groblju u Sokocu, "civilni" dio.

U međuvremenu je drveni krst na njegovom grobu istrunuo a grob zarastao u korov i gotovo ga je nemoguće pronaći, iako se nalazi na gradskom groblju. Jovan nije imao potomaka, a drugi nisu stigli, mogli ili se nisu sjetili da je on zaslužio nadgrobno obilježje.




Idi na stranu - |listaj dalje|