fix
Logo
fix
Nalazite se na Forum-Najnoviji
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje

pocetak_rata - 35583 - 19.07.2011 : Luna - best (0)

E, zašto nismo ušli u grad


Zašto nismo ušli u grad, pa lako je sad nakon svega razmišljati o tome, ali tokom rata je bilo mnogo teže. Kažu, poslije bitke je lako biti general, ali ja pokušavam da budem objektivan kako u ratu tako i sada, kad pričam ili razmišljam naročito o borbenim dejstvima.

Moje skromno mišljenje, kao učesnika rata na sarajevskom ratištu, od prvog dana je da je bilo niz faktora koji su sprečavali zauzimanje grada ili bilo kakvo njegovo presijecanje. Grad se mogao presjeći na dijelu Vraca-Pofalići ali neposredno po izbijanju ratnih sukoba. Međutim, JNA se tada stvarno nije stavila na stranu Srba, jer su oni ustvari bili Unprofor izmedju nas i snaga iz grada. Pa i mi smo im, kao i muslimani, otimali naoružanje i opremu, tenkove, minobacače, jer su sve to povlačeći se htjeli da odvuku u Srbiju.

Realno gledajući, nije bilo dovoljno naših snaga da bi smo izvršili proboj kroz grad. Tada su neki, koji su kasnije postali "veliki komandanti" smatrali da to nije njihov rat i nisu htjeli da uzmu pušku u ruke. Ovdje mislim na Srbe. I veći dio stanovnika na Vracama i okolo su noću čuvali samo svoja dvorišta a danju odlazili u grad, dok se još moglo. Trebalo je dugo vremena da svi shvate da moraju izaći na neku zamišljenu borbenu liniju koja ne graniči sa njihovim dvorištem i da ratuju. Tada je već bilo kasno da se presiječe grad jer je i suprotna strana u međuvremenu izvršila organizovanje svojih jedinica i napravili su dobru odbranu grada.

Druga stvar je što su Pofalići i pored velikog broja Srba i mnogo naoružanja u njihovim rukama, loše organizovali odbranu i pali za jedan dan, iako su bili jedno veliko srpsko uporište. Vraca, koje su opstala, nisu ništa više naseljena Srbima pa su se odbranila.

Treći razlog je što su neki komandanti smišljali neke akcije proboja do muzeja i Kasarne "Maršal Tito" pa su mnogi borci završili u Lorisu i po Grbavici zarobljeni, ubijeni ili ranjeni. Kakve su to jadne akcije bile govori i to što je jednu od prvih takvih akcija vodio Dragiša Kujačić poznati sarajevski narkoman i kriminalac.

Sve u svemu, pošto to nije moglo zbog ovakvih okolnosti da se uradi početkom rata, kasnije je to bilo prosto nemoguće jer je Sarajevo gusto naseljen grad, jer su na suprotnoj strani bili borci armije federacije BiH koji su dobro znali da linije ne smiju pasti i da na tim linijama brane svoje porodice, djecu, roditelje... A čak i da smo bili brojniji, teško je savladati neprijatelja koji vodi odsudnu bitku u kojoj nema povlačenja.

Eto to je otprilike moje viđenje tadašnje situacije, i mislim da je realno.

Olovčić je pisao o velikim snagama koje su trebale da izvrše deblokadu Sarajeva. E i to je njima bilo teško! Prvo zato što tada nisu znali gdje smo slabi, a drugo zato što su stvarno dobili po nosu na nekoliko mjesta gdje su ostvarili početni uspjeh. Prvo su na Trebeviću napravili proboj pa su upali u potkovicu i stradali, onda su uzeli Lipu kod Srednjeg pa su stadali, onda su uzeli Ačkerov grob i ubili nekoliko srpskih vojnika pa su stradali, zatim su presjekli komunikaciju Srednje - Semizovac, kod kafane Ranč i tu su doživjeli strahovite gubitke, kao i na linijama oko Trnova.

Sarajevsko ratište je po meni bilo jedno od najtežih ratišta u BiH za obje strane i bilo je teško bez strahovitih gubitaka značajno pomjeriti linije.




Idi na stranu - |listaj dalje|