fix
Logo
fix
Nalazite se na Forum-Najnoviji
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje

rat_sarajevo - 81722 - 18.01.2013 : Stari Blizo - best (1)

Poznata sarajevska pjevačica mučila Srbe


Poštovani uredniče,

U ime svih srpskih posjetilaca ove stranice, zahvaljujem se na Tvojoj upornosti koju činiš da skinemo ljagu sa nas Srba. Ljagu, koju nam po svaku cijenu žele prilijepiti nekadašnje "komšije".

E, neće više moći. Počelo se klupko odmotavati.

U prilog Tvojoj aktivnosti, a pogotovo ovom zadnjem crno na bijelo, evo još jednog dokaza sa Igmana.

Pa zar je moguće da ta, što joj se nos razvalio pjevajući ispred Zelenih bertki, odlazi u Beograd da tamo zarađuje novac? Zar je moguće?


Večernje novosti - 18. 01. 2013 23:04

BRATUNAC - Goran Golub, Srbin rođen u okolini Sarajeva, koji sada živi u Bratuncu, tužiće i zatražiti odštetu, ali i javno izvinjenje od jedne poznate sarajevske pjevačice, koja ga je "mučila na Igmanu", u januaru 1993. godine, kada je sa drugim srpskim zatočenicima iz logora "Silos" kopao rovove i uređivao plato na kom su, za "Alijinu vojsku", pjevale estradne zvijezde iz glavnog grada BiH.

On je prije dva dana svjedočio pred Tužilaštvom BiH, kao svjedok Tužilaštva, protiv optuženih za zločine nad srpskim zatvorenicima u tom zloglasnom logoru.

Po njegovom riječima, stražari nisu mučili i zlostavljali zatvorenike, "ali jesu kojekakve paravojske koje su ulazile u logor i činile sve i svašta".

Golub, koji je u logoru bio od juna 1992. do januara 1996. godine, jedan je od logoraša sa najdužim stažom. Strahotu, koju je, kako kaže, doživio "od jedne estradne zvijezde iz Sarajeva, koja sada često pjeva i zarađuje veliki novac i u Srbiji", nije želio da iznosi na suđenju, ali je rekao da će je tužiti. Odmah, poslije svjedočenja, dao je punomoćje advokatu Dušku Tomiću iz Sarajeva da to učini.

"Golub nije htio javno da saopšti identitet pjevačice, ali je to meni rekao. Postoji i izvještaj o tome da je dao izjavu policiji RS u Bratuncu 2003. godine i službenicima SIPA četiri godine kasnije, ali niko tu pjevačicu do danas nije pozvao ni na razgovor", kaže advokat Tomić za "Novosti" i objašnjava kako je ta estradna zvijezda mučila njegovog klijenta.

"Dok su bili na platou, na Igmanu, gdje se spremao nastup pjevača za Armiju BiH, Golubu je prišla poznata pjevačica i provokativno ga pitala:

  • "Hoćeš da j...š?"

    Nestretni Golub je, naravno, odrično odgovorio. Onda mu je diva naredila da sjedne na zemlju, da raširi noge, pa ga je snažno, vojničkom čizmom, udarila među noge, od čega mjesecima nije mogao da se oporavi. Njeno ime i sve druge detalje saopštićemo kada tužba stigne u nadležno tužilaštvo", rekao je Tomić.

    Dodaje da će, vrlo brzo, pokrenuti postupak protiv pjevačice, "koja je, i po priči stražara iz tog vremena i njihovih šefova, bila miljenica Alijine vlasti u Sarajevu".

    Dino dijelio cigare

    Za razliku od te pjevačice, rekao je Golub, Dino Merlin je imao sjajan odnos prema srpskim zarobljenicima. On im se najuljudnije obraćao i dijelio, pored ostalog, cigarete.
  • srpska - 81713 - 18.01.2013 : Stari Blizo - best (0)

    Izmirenje ratne odštete


    Evo kake se bogate oni iz Banje luke, koji nam sole pamet.

    Bloggost: Siniša Božić, ekonomista


    Ratna materijalna i nematerijalna šteta, koja je nastala od 1992. do 1996. godine, predstavlja obavezu entiteta, a u Republici Srpskoj se ima izmiriti u skladu sa Zakonom o unutrašnjem dugu. Unutrašnji dug Republike Srpske ukupno iznosi 1, 7 milijardi KM, (nešto više od godišnjeg entitetskog budžeta), a, od toga, na obaveze Republike Srpske po osnovu ratne materijalne i nematerijalne štete se odnosi 600 miliona KM. Pravo na naknadu štete je priznato pravosnažnim sudskim odlukama ili vansudskim poravnanjima, gdje je tužena strana Republika Srpska ili jedinica lokalne samouprave. Ove obaveze se izmiruju putem obveznica, umjesto isplate u gotovini. Drugim riječima, sva fizička i pravna lica koja su tužila državu (entitet), radi nadoknade trpljene i prouzrokovane ratne štete su dobili ili će dobiti obveznice, odnosno dužničke hartije od vrijednosti, kojima će se gotovinska isplata prolongirati za 14 godina.

    Kako je Zakon o utvrđivanju i načinu izmirenja unutrašnjeg duga RS "lex specialis" u odnosu na Zakon o izvršnom postupku, time se, praktično, sve pravosnažne sudske presude dostavljaju Ministarstvu finansija RS, koje potom skuplja pojedinačne predmete, te ih grupiše u emisije obveznica koje se zatim kotiraju na Banjalučkoj berzi. Time oštećena strana dobija mogućnost da ili unovči obveznice, i dobije oko trećine novčanog iznosa sudske presude (kolika je cijena na berzi), ili da čeka 14 godina kako bi dobio navedeni iznos, i to ne odjednom, već u deset polugodišnjih obroka, uz godišnju kamatnu stopu od 1, 5%, uz poček (grace period) od 4 godine. Jasno je da je isplata u obveznicama, sa stanovišta oštećenih lica, daleko nepovoljnija opcija. Sa stanovišta entiteta, međutim, to je jedino moguće, budući da Republika Srpska nema mogućnosti da iz budžeta, koji ionako stagnira, isplaćuje stotine miliona maraka ratne štete, a ne smiju se zaboraviti i značajne obaveze entiteta po osnovu stare devizne štednje, koje su takođe riješene obveznicama. (Presudom Evropskog suda za ljudska prava u Strazburu u predmetu Suljagić protiv BiH, iz novembra 2009. godine, čini se da je izmirenje obaveza stare devizne štednje obveznicama, definitivno potvrđeno). Tako je Republika Srpska, do sada, emitovala četiri emisije obveznica ratne štete, u ukupnom iznosu od oko 220 miliona KM, a za nekoliko dana će biti emitovana i peta emisija, nominalne vrijednosti od 29 miliona KM.

    Očekivano, bilo je nezadovoljnih lica, koja su smatrala da su oštećena izdavanjem obveznica, ista lica su pokrenula apelacije kod Ustavnog suda BiH, sa navodima o povredi svojih prava.

    Treba istaći predmet br. AP 244/08 (apelacija Rajka Mileševića i drugih), a na osnovu koga je Ustavni sud BiH donio Odluku o dopustivosti i meritumu (objavljeno u Sl. glasniku RS br. 23/2011, od 9. 3. 2011. ), kojom se utvrđuje povreda prava na pravično suđenje te ukazuje na obavezu Vlade Republike Srpske na izvršavanje ustavnih obaveza, te se naglašava da Vlada RS žosigura poštivanje ljudskih prava tako što će preduzeti odgovarajuće zakonske mjere sa ciljem da apelanti i ostali povjerioci koji posjeduju izvršne odluke na teret budžetskih sredstava RS naplate svoja potraživanja u što kraćem rokuż, te se, dodatno, nalaže Vladi RS da obavijesti Ustavni sud BiH o učinjenom, u roku od 6 mjeseci. Nadalje, vidljivo je da je Ustavni sud BiH uspostavio sudsku praksu, te se i u drugim predmetima iste problematike poziva na Odluku iz predmeta AP 244/08 (na primjer, predmet br. AP 2504/08, te AP 285/09).

    Potpuno je nejasno kakve će biti posljedice ovakvih odluka Ustavnog suda BiH. Prvo, kako ovaj sud nije detaljno precizirao u kojem roku i na koji način Vlada RS treba da isplati povjerioce ratne štete, ne može se očekivati da Vlada RS isplati svoje obaveze po ovom osnovu na nijedan drugi način, osim u skladu sa Zakonom o utvrđivanju i načinu izmirenja unutrašnjeg duga RS, odnosno obveznicama. Drugo, čak i da se Odluke Ustavnog suda BiH odnose na, i znače isplatu u gotovini, to bi prouzrokovalo krizu budžeta RS i nelikvidnost istog, jer Republika Srpska ne može isplatiti ova dugovanja u gotovini (bez dodatnog zaduživanja). Treće, postavlja se pitanje (ne)ravnopravnog tretmana povjerioca ratne štete, tj. oštećenih lica. Da li se ovakvom Odlukom Ustavnog suda BiH zapravo poništava način izmirenja ratne štete putem obveznica? Šta bi se u tom slučaju desilo sa 48 miliona obveznica koje su preduzeća poreski dužnici kupovali radi izmirenja zaostalih poreza, (što je jedna od pogodnosti kupovanja ovih obveznica)? Četvrto, ima li Odluka Ustavnog suda BiH snagu (i šansu, makar teoretsku) da se provede kod entitetske Vlade? Peto, kako će se objelodanjivanje ovakvih Odluka, i evidentno uspostavljanje sudske prakse, odraziti na samu Banjalučku berzu, te na trgovanje sa obveznicama u pogledu likvidnosti i cijene, budući da su iste predstavljale relativno značajan tržišni materijal?

    Sa državnim dužničkim hartijama od vrijednosti ne bi smjelo biti problema, u pogledu (ne)izvjesnosti naplate, jer bi to trebale biti, po prirodi stvari, najmanje rizične hartije od vrijednosti.
    Ostaje dilema, dakle, kako pomiriti dijametralno suprotstavljene stavove, povjerioca ratne štete, institucija Republike Srpske, Ustavnog suda BiH i (potencijalnih) investitora i vlasnika obveznica ratne štete. Turbulencije ne bi odgovarale nikome osim povjeriocima ratne štete koji imaju puno pravo da traže isplatu u što skorijem roku i u cjelini, a opet, ako se to desi, imaćemo strašnu krizu budžeta i tržišta kapitala.
    kosovo_21_vijek - 81461 - 10.01.2013 : Stari Blizo - best (4)

    Posmatrač na sudu vrana, lične uspomene sa Kosova


    Nastavljamo sa objavljivanjem tekstova iz knjige "Kosovo: Bilans 1999 - 2009″ koja govori o poslednjem poglavlju viševekovnog Albanskog genocida nad Srbima.

    Izvor: Eparhija raško-prizrenska i kosovsko-metohijska

    Izdavači su Balkanološka fondacija "Lord Bajron" i Američki savet za Kosovo - organizacije koje su osnovane samo s jednim ciljem: da se iznese na videlo pravo stanje stvari na Balkanu a posebno na Kosovu i Metohiji.


    POSMATRAČ NA SUDU VRANA: LIČNE USPOMENE SA KOSOVA
    1999 - 2009

    Meri Volš

    Tokom dugih godina rada na Kosovu često sam se sećala priča svog oca o njegovom detinjstvu u grofoviji Keri u jugozapadnoj Irskoj. Moj otac je odrastao blizu grada Dingl i mnogo vremena je provodio na planinama Keri što mu je pružalo priliku da posmatra mnoge i raznovrsne prirodne pojave, uključujući i - jednom - "sud vrana".

    Ovu retku pojavu malo ko je video ali se ona često pominje u srednjevekovnoj literaturi. Jedna ptica - "optuženik" - biva opkoljena velikom skupinom vrana. Žrtva je izolovana a vrane vrlo važnog izgleda zauzimaju položaje po okolnim granama. Izgleda da svaka ima određenu ulogu, neke su tužioci i sudije, a ima i običnih sudskih poslužitelja. Neko vreme izgleda da samo grakću, izlažu dokazni materijal. Bez izuzetka, sud odlučuje da je optužena vrana kriva i da mora biti kažnjena. Vrane tada sleću sa grana na onu optuženu i kljucaju je do smrti. Posle "suđenja" i izvršenja smrtne kazne, jato vranaŠ2Ć diže se u vazduh i ostavlja izmrcvaren leš optuženika da trune.

    Posmatrači prirode ne mogu da objasne ovu pojavu: zašto neka grupa oseća potrebu da se okrene protiv jednog od svojih članova, i potom uzima učešće u javnoj i složenoj ceremoniji čiji je ishod unapred određen.

    Neko može pitati kakve veze ova priča ima sa Kosovom. Uzeta kao analogija, ova priča o vranama najtačnije govori o onome što se na Kosovu događa.

    Stigla sam avionom u Skoplje 23. avgusta 1999. godine i sutradan su me odvezli kolima u Prištinu. Nisam imala nikakvo unapred stvoreno mišljenje o događajima na Kosovu niti o zbivanjima u bilo kom delu bivše Jugoslavije. Moj plan je bio da radim na razvojnim projektima u Centralnoj Americi i gledala sam na dolazak na Kosovo kao na kratko odstupanje od plana koje će trajati samo nekoliko meseci.

    Kad pomislim na vožnju od Skoplja do Prištine prvo čega se setim su neopisivo lepi suncokreti sa obe strane puta, naročito pored sela oko Lipljana - čija imena tada nisam znala-pa sve do Lapljeg Sela i Čaglavice. Polja sa obe strane puta plamtela su od njihovih jarkih, treperavih boja. Ono što je ostavilo jak utisak na mene bila je činjenica da su, uprkos sukobima, mnogi ljudi radili na njivama. Sećam se isto tako kuća koje se gorele sa obe strane puta, i sela koja su plamtela u daljini, kao i da je svuda bilo mnogo dima. Naš vozač, Albanac, rekao nam je da su to albanska sela koja su Srbi etnički očistili. Rekao nam je da je srpska vojska spalila sve kuće i rukom pokazao na sela u kojima su navodno vršeni pokolji.

    Tek pošto sam izvesno vreme provela na Kosovu doznala sam da su u pitanju bile srpske kuće u srpskim selima kao što su Stari Kačanik, Grlica, Staro Selo, Talinovac, Srpski Babuš i Babljak. Osim toga, shvatila sam da je, s obzirom da je srpska vojska morala da se povuče sa Kosova početkom juna - nekih deset nedelja pre mog dolaska, teško bilo verovati da je ona mogla da zapali sve te kuće i da etnički očisti sva ta sela. Tog 24. avgusta, dakle više od dva meseca posle povlačenja srpske vojske, ja sam gledala zgrade koje gore i razorene kuće koje su očito bile zapaljene samo dan-dva ranije.

    Kad smo se približili Prištini zapanjio me je broj satelitskih antena na stambenim zgradama i kućama. Brifinzi pre mog dolaska na Kosovo naveli su me da zaključim da su Albanci siromašni i ugroženi. Kad sam se bolje upoznala sa Kosovom razumela sam zašto su satelitske antene bile među najvažnijim stavkama u porodičnom budžetu. U pokrajini gde je toliko stanova po gradovima nezakonito oteto od pravih vlasnika novi stanari ne moraju da se brinu o otplatama stambenih kredita. Kao što sam doznala kasnije, stanovi pripadaju onima koji u njima žive a ne njihovim stvarnim vlasnicima. Sva imovina postala je predmetom otimačine.

    Moji prvi dani na Kosovu su samo pojačali moje osećanje da živim u nadrealnom okruženju. Peć, grad u zapadnom delu pokrajine u kome se nalazila moja kancelarija, bio je pod kontrolom Italijana. Tih prvih dana u avgustu sa nevericom sam gledala te lepe, od sunčanja potamnele vojnike, sa šlemovima ukrašenim perjanicama, sa crnim naočarima i vrlo često velikim cigarama, kako se voze oklopnim vozilima. Osećala sam se kao na snimanju nekog filma. To prosto nije bilo stvarno.

    Moja kancelarija se nalazila preko puta parkirališta UNMIK policije, pored radio stanice. Desetine crveno-belih džipova - mi smo ih zvali "koka-kola" kolima - stajale su tu iz dana u dan. Nikako nisam mogla da shvatim zašto tu stoje mesecima i nikako se ne pokreću. Taj period između avgusta 1999. i aprila 2000. bilo je doba dotada neviđenog etničkog čišćenja - a tu stoje nova novcijata policijska kola koja su stigla do parkirališta u Peći i dalje se nisu makla. Kao i mnogi drugi aspekti međunarodnog prisustva na Kosovu, i to je bila samo dimna zavesa, paravan.

    U noći između 27. i 28. septembra oči su mi se otvorile i shvatila sam šta se dešava na Kosovu. Povukla sam se rano s namerom da malo čitam u krevetu dok su moje kolege otišle negde na picu - pica je bila sve što se tih dana moglo dobiti za jelo. Neću nikad zaboraviti kako je pucnjava počela, i kako nikako nije prestajala. Ležala sam u krevetu s pokrivačem preko glave prosto ne verujući da postoje napadi takvih razmera i siline, a oni su trajali sve do ranih jutarnjih časova.

    Tu noć je OVK orgijala, divljala, besnela jureći kroz srpske delove grada i palila, pljačkala i ubijala uglavnom starije Srbe. Ta noć ubilačkog uništenja dogodila se na teritoriji gde je sukob bio zvanično završen gotovo četiri meseca ranije, na teritoriji gde su bili administratori i policija UN i vojne snage KFOR-a iz mnogih zapadnih zemalja čija je dužnost bila da održe bezbednost.

    Ujutro, kad sam oprezno krenula ulicom, prvo što sam ugledala bilo je nečije mrtvo telo u reci, licem okrenuto nadole. To nije bio jedini leš u gradu, iako se italijanski KFOR revnosno trudio da grad dovede u red. Naredni dan je, što svakako nije bilo slučajno, bio poslednji rok do koga je OVK morala da preda oružje.

    Radila sam na jednom razvojnom projektu u Peći. Prvih šest meseci boravila sam isključivo u albanskim selima, jer je to bila oblast odgovornosti koju nam je poverio Visoki komesarijat UN za izbeglice. U Goraždevcu, poslednjem srpskom selu u okolini Peći koje je preživelo napade posle juna 1999, nismo radili. Čak su nam izričito rekli da ne prilazimo tom selu i, što je najvažnije, da kada kolima prolazimo pored njega nikada nijednog Srbina ne gledamo u oči. Rečeno nam je da su Srbi iz Goraždevca lopovi i ubice i da su svi naoružani i vrlo opasni. Često su nam govorili da su sve oteli od Albanaca: automobile, frižidere, televizore itd. Rekli su mi da ću, ako odem tamo, biti silovana, pretučena i potom ubijena.

    Dok je većina međunarodnih radnika verovala u ove zastrašujuće priče, a tragično je što neki i danas veruju u njih, meni je bilo teško da poverujem da selo sa crkvom u svom centru, gde mnogi stariji ljude sede na trgu može zaista da bude mesto kakvim ga predstavljaju. Februara meseca 2000. godine posetila sam Goraždevac kao privatno lice, tj. bez zvanične dozvole moje organizacije. Vozila sam se na zadnjem sedištu jednog italijanskog oklopnog transportera. Vojnici su mi rekli da ostanem na zadnjem sedištu i pazim da me niko ne vidi. Ono što sam videla u selu bilo je potpuno suprotno od onog što nam je bilo rečeno. Žitelji su bili siromašni, veoma siromašni. Vrlo mali broj je imao televizor a nekoliko starijih žena bilo je u vrlo teškoj situaciji jer nisu imale nikakav smeštaj. Uprkos vrlo teškim okolnostima u kojima su živeli, svi su bili vrlo gostoljubivi. Tog prvog dana ugostili su me svinjetinom. Bio je to prvi put da jedem svinjetinu od kako sam napustila Irsku. Tu sam prvi put probala i kajmak, koji je zaista izvanredno ukusan.

    Jedan od prvih projekata koji sam započela bio je stambeni projekat za žene bez smeštaja iz Goraždevca. Kad sam počela rad na tom projektu narednog meseca, marta 2000, suočila sam se sa neprijateljstvom svojih kolega i mesnih Albanaca. Pretili su mi, šikanirali su me i jednom su me tako gurnuli da sam pala niz stepenice koje vode iz naše kancelarije. Ali, ja sam ostala pri svome jer ni onda, kao ni sada, nisam videla ništa loše u mojoj želji da pomognem onima koji su siromašni, nesrećni i koji nikome nisu učinili nikakvo zlo. Međutim, ono što me je stvarno uplašilo bila je strašna mržnja prema tim nesrećnim ljudima, i sam izraz u očima onih kojima bih pomenula da idem u Goraždevac.

    Jedan moj kolega, koji mi je nerado pomagao na projektu za obnovu kulturnog centra na trgu u selu, završio je rad na polovini krova a zatim je rekao da druga polovina ne može da se popravi. Kasnije je jedna druga nevladina organizacija popravila krov do kraja. Njihov inženjer mi je rekao da popravljanje krova sa inženjerske tačke gledišta nije predstavljalo nikakav problem. Sve je bilo završeno brzo. Sa ovakvom vrstom slepih predrasuda suočio se svako ko je pokušavao da pošteno radi svoj posao na Kosovu, naročito kada se radilo o projektima za Srbe.

    Glavna stavka na dnevnom redu bilo je izopštenje iz društva. Predrasude su bile tako nemilosrdne da su prelazile u mržnju, u fanatičnu zadrtost koja je prožimala ceo pristup stanju na Kosovu. Taj isti kolega koji je odbio da završi popravku krova vređao me je što sam išla u Goraždevac da radim preko vikenda. (Bilo mi je dozvoljeno da radim samo u svom slobodnom vremenu, što znači da sam morala da radim preko vikenda.) Unosio mi se u lice i urlao na mene što radim u Goraždevcu. Nikad nisam bila tako blizu da budem pretučena.

    Kada su žitelji Goraždevca želeli da nakratko odu iz sela, za to su na raspolaganju imali samo jedan autobus koji je odlazio i vraćao se u pratnji KFOR-a. Putnicima je bilo dozvoljeno da ponesu sa sobom samo jednu torbu koja je nekoliko puta pregledavana. Sve je bilo tako udešeno kao da su vlasti namerno želele da na svaki način ponize Srbe. Pošto sam bila svedok i sama sam bila ponižena zato što se sa običnim ljudskim bićima postupalo na takav način. To je bio prvi put u mom životu da vidim ljude koji nemaju slobodu kretanja i nisam mogla da razumem zašto oni koji ih drže kao taoce, koji divljački pale, pljačkaju i ubijaju, ostaju nekažnjeni.

    Mržnja prema Srbima bila je opipljiva, silovita i za mene šokantna. Niko se nije trudio da je prikrije: mržnja je bila otvorena i podsticana spolja. To je jedan od razloga zašto sam rešila da ostanem na Kosovu: da pokušam da učinim nešto da povratim poremećenu ravnotežu. Zaboravila sam na svoj plan da radim u Centralnoj Americi. Sasvim slučajno sam naišla na situaciju u savremenoj Evropi na pragu dvadeset prvog veka u kojoj se sistematski krše osnovna ljudska prava, gde je jedan deo stanovništva prekonoć postao niži i od građana drugog reda - i to sve na teritoriji koja je (bar u teoriji) bila pod zaštitom UN i NATO-a. Uporno se nametalo pitanje: kako je moglo da dođe do takvog kršenja osnovnih ljudskih prava u protektoratu Ujedinjenih nacija? Koga u stvari Ujedinjene nacije štite? Ko je izveden pred lice pravde za trajno kršenje ljudskih prava? Niko! A kada bi se našao neko da pomene ova kršenja i težak položaj Srba, njemu se pretilo i samo što ga nisu tukli.

    Oktobra 2000. godine prešla sam u Prištinu na rad u jednoj međunarodnoj humanitarnoj organizaciji. Kako je vreme prolazilo a ja sticala sve više iskustva zahvaljujući izlascima na teren - imala sam rđavu naviku da izlazim van striktno kontrolisanih granica svoje kancelarije - počela je da se ocrtava slika drugačija od one koju su nam predstavili. Goraždevac nije bio izuzetak. Širom Kosova Srbi i drugi nealbanci bili su izloženi sličnoj diskriminaciji. Bivalo mi je sve jasnije da je međunarodna pomoć na Kosovu od samog početka bila rezervisana za one koji su viđeni kao saveznici Zapada i koje su mediji proglasili za žrtve. Srbi i drugi nealbanci bili su krivci, i rad međunarodnih organizacija na Kosovu odvijao se u saglasnosti sa ovim smernicama.

    Mnoge su mere preduzimane da bi se održao privid da su zakon, red, pravda i ljudska prava zaštićeni na Kosovu. Ali sve je to, bez izuzetka, bio deo dimne zavese. Naizgled - sve, u suštini - ništa. Sećam se kako sam se jednog dana ispred kancelarija UNMIK-a srela sa regionalnim administratorom za Kosovsku Mitrovicu. Rekao mi je da bi za Kosovo bilo bolje kad bi svi Srbi otišli. Pomislila sam da je neverovatno da iko to može da kaže, a pogotovu neko na takvom položaju.

    Naše kolege Albanci su se trudili da sistematski, moglo bi se reći jednoglasno, predstave jednostranu sliku po kojoj su Srbi bili krivci, a Albanci žrtve. Da sam ja kao mnogi međunarodni radnici ostala učaurena u svojoj kancelariji i oslanjala se samo na mesne albanske izvore i informacije zapadnih medija, koje su retko bile nešto više od čiste propagande, i ja bih odslužila svoj rok na Kosovu, ubeđena da je kosovsko pitanje crno-bela slika i da je "humanitarna intervencija" NATO-a bila ne samo opravdana, već i jedini način da se uspostave mir i pravda.

    Kako je vreme prolazilo a ja ostala na Kosovu duže nego što sam ikada i pomišljala, videla sam sve više i više dokaza da je izvršena kampanja etničkog čišćenja. Kad bi Albanci ili stranci i pomenuli neki incident to je bilo u nameri da ga opravdaju, govoreći da je sasvim prirodno očekivati izvestan broj napada na Srbe. Uvek su poricali, odbijali da priznaju da se svuda oko nas sprovodi dobro organizovana, dalekosežna kampanja da se Kosovo očisti od svih preostalih nealbanskih zajednica, naročito u urbanim sredinama. Čak i posle koordiniranog i vrlo dobro organizovanog pogroma od 17. marta 2004. godine, koji je zahvatio celo Kosova, međunarodna zajednica je očuvala svoju fasadu normalnosti, poricanja i prećutne politike ustupaka. Čula sam kako neki pravdaju pogrom iz 2004. godine time što je albansko stanovništvo "frustrirano" i da je budući frustrirano moralo da poruši hiljadu domova i crkava i raseli preko 4000 lica. Dan-danas u Obiliću, Gračanici, Ugljaru i Kosovom Polju Srbi iz drugih delova Kosova, raseljeni u martu 2004. godine, žive u kontejnerima koje su dobili od ruske vlade.

    Ponekad su se puštale glasine da bi se odvratila pažnja od stvarnih krivaca ili da bi se Srbi još više okrivili. Te glasine su često bile apsurdne ali su se ipak širile i usput rasle. A širili su ih najviše predstavnici međunarodne zajednice koji su tek stigli na Kosovo. Snabdevanje strujom bilo je slabo, isključenja struje česta i to sve zbog toga, govorilo se, što Srbi ne plaćaju račune za struju. I nikome od onih koji su te glasine širili nije padalo napamet da čak i kada bi svi Srbi koji su ostali na Kosovu odbili da plate račune za struju, to ne bi mogao biti uzrok drastičnog nedostatka struje u pokrajini, s obzirom da su oktobra meseca 1999. godine Srbi predstavljali manje od 10 posto stanovništva. Svake noći koju sam provela u nekoj od srpskih enklava, odlazila sam na spavanje pri svetlosti sveće! Treba primetiti da pre juna 1999. isključenja struje na Kosovu gotovo da nisu ni postojala.

    Prema drugoj priči koja je kolala svi predivni srednjevekovni manastiri i druge svetinje, kojima se Kosovo s pravom diči, pripadali su prvobitno Albancima dok ih Srbi nisu oteli. Čovek ne mora biti stručnjak za vizantijsku crkvenu arhitekturu da bi shvatio da su svetinje kao što su Dečani i Pećka patrijaršija očigledno pravoslavnog stila. Nije teško proveriti činjenicu da su ovi manastiri zadužbine srpskih kraljeva i njihov poklon srpskom narodu.

    Tvrdnje da su manastiri prvobitno pripadale Albancima brzo su prestajale čim bih upitala: "Ako je tako, zašto se onda Albanci toliko trude da ih unište"? Na to pitanje nikada nisam dobila odgovor.

    Nisam ostajala udobno i bezbedno ušuškana u svojoj kancelariji, u društvu drugih međunarodnih službenika, vojnika antisrpskog krstaškog rata. Obilazila sam nealbanska naselja, ne samo srpska već i romska, kao što je olovom zagađen kamp u Zvečanu za lica koja je OVK prognala iz južnog dela Kosovske Mitrovice 1999. godine. Obilazila sam i Gorance u Gori i Hrvate u Letnici. Posle ulaska KFOR-a i UN na Kosovo i odlaska srpskih snaga bezbednosti svi nealbanci su bili žrtve nasilja. Ono što je počelo u junu 1999. i dostiglo svoj vrhunac u martu 2004. može se samo nazvati terorističkim ratom protiv nevinih civila, uključujući i Albance koji se nisu slagali sa OVK i njenim vođama.

    Nasilje je bilo usmereno isključivo na civile: na muškarce, žene i decu bez obzira na uzrast i fizičko stanje. To je bio nemilosrdan rat, rat terora i zastrašivanja u cilju progona nealbanaca koje su u izvesnim slučajevima podsticali i potpomagali neki kontingenti KFOR-a.

    Dok su mnoga srpska sela bila etnički očišćena, južno od Ibra Srbi i Romi bili su proterani iz svih gradova. Strahotni su podaci o stradanju u mestima kao što su Lipljan, Obilić, Kosovo Polje, Čaglavica, Vitina, Uroševac i druga. Godine 1999. Vitina je imala više od 3.500 srpskih žitelja. Godinu dana kasnije ostala je šaka jada šćućurena uz crkvu. U Uroševcu, pošto je oko 1.000 njih provelo čitavu jednu nedelju saterano u ograđen prostor u centru grada bez ikakvih higijenskih uslova, Srbi starije dobi utovareni su u autobuse i odvezeni do administrativnog prelaza u centralnu Srbiju. A za to vreme je OVK divljala paleći srpske kuće i ubijajući svakog za koga su mislili da je Srbin. Jedna službenica Visokog komesarijata za izbeglice otišla je da im donese lekove. Kad se vratila rekli su joj da su ih američki vojnici odvezli u njihove nove stanove, odnosno u kolektivne centre u Bujanovcu, u južnoj Srbiji, u kojima mnogi od njih i dalje žive. To su oni koji su imali sreće; oni koji su ostali bili su mučeni, obezglavljeni, silovani i ubijeni.

    Uprkos neprekidnih nasrtaja, u Obiliću je do marta 2004. uspeo da ostane poneki Srbin i Rom. Oni su bili meta rulje koja je divljala i tu 17. marta te godine, u divljačkoj kampanji etničkog čišćenja širom celog Kosova, a naročito u centralnom delu pokrajine, u okolini Prištine. Međunarodna zajednica nije branila te obične građane. Za vreme napada u Obiliću, kada su mnoge srpske kuće bile spaljene, sve žene iz romskog naselja u Obiliću bile su skinute gole i tako sprovedene kroz rulju u kojoj su mnogi bili naoružani. U Obiliću se nalazio kontingent britanskog KFOR-a. Britanski vojnici su videli šta se dešava i nisu intervenisali. Možda im je tako bilo naređeno. Bilo kako bilo, njihova neaktivnost bila je istovetna sa neaktivnošću KFOR-a širom Kosova. Vojnici KFOR-a nisu ni pokušali da zaštite žrtve nasilja već su samo stajali po strani ne preduzimajući ništa. Drugi su pobegli u svoje baze. Bilo je i izuzetaka. Za vreme pogroma od 17. marta 2004. godine, na sopstvenu inicijativu, vojnici irskog KFOR-a izišli su iz svoje baze u Lipljanu i spasli mnoge nealbanace u Obiliću.

    Jedan primer stradanja nevinih naći ćemo u porodici Nikolić iz Uroševca koju s ponosom smatram svojim prijateljima. Ono što su oni doživeli je izvanredan primer nepopustljive odlučnosti, stamenosti i hrabrosti uprkos svega što im je užasna sudbina dodelila. Gospođa Danijela-Dani Nikolić, sada već zašla u osamdesete, rodila se u Sloveniji. Kad joj je bilo 18 godina došla je na Kosovo da poseti svog oca, oficira u Jugoslovenskoj vojsci sa službom u Uroševcu. Tu je upoznala svog budućeg muža. Venčali su se i ostali da žive u Uroševcu. Danijela ima dve ćerke: Santipu, koja je arhitekta, i Liljanu koja je inženjer. Nikolići su stara, ugledna porodica iz Uroševca koja je tokom godina mnogo učinila za razvoj tog grada. Godine 1999. Danijela je sa ćerkama još uvek živela u jednom delu velike porodične kuće - sve ostalo su već davno komunisti bili konfiskovali.

    Ni njihove godine, ni njihova potpuna nemogućnost da bilo koga ugroze nije sprečila da postanu meta OVK. Mada su izbegle prvi napad na Srbe u Uroševcu, u junu i julu 1999. naoružani pripadnici OVK su redovno ulazili u njihovu kuću i iz nje iznosili šta su hteli. Sve tri su bile fizički napadane; svima su zubi polomljeni. Jedino je Santipa bila zdrava i u dobrom fizičkom stanju. Liljani su obe noge bile oduzete posle automobilskog udesa, a majka Danijela je slepa. Santipa je izlazila da nabavlja hranu, ali su je nekoliko puta napadali i prebijali. Neko vreme ih je štitio grčki KFOR koji je postavio stražu pred ulaznim vratima njihove kuće. Uprkos svega, ostale su u svojoj kući do pogroma 17. marta 2004. kada je rulja opkolila kuću.

    Još postoji video traka snimljena za vreme tog napada. Na traci se vidi kako u jednom delu grada rulja od oko hiljadu ljudi opkoljava kuću u kojoj žive tri žene, dok u drugom delu grada pripadnici grčkog KFOR-a pokušavaju da odbrane crkvu od velike grupe napadača. Na kraju, američki KFOR je morao da spasava grčki KFOR neposredno pre nego što je crkva bila zapaljena a nekoliko grčkih vojnika zadobilo teške opekotine. Vojnici američkog KFOR-a uspeli su da dođu i do kuće Nikolića odakle su izneli gospođu Nikolić i njene dve ćerke dok ih je rulja Albanaca zasipala kamenjem i drugim projektilima. Liljana, čije su noge paralizovane, zadobila je udarac kamenicom u nogu, ali je tek kasnije shvatila da joj je noga slomljena. Kuća porodice Nikolić je uništena. Osim lične tragedije porodice koja je ostala bez doma, gubitak kuće značio je i gubitak njihove biblioteke sa 18.000 knjiga, velikog broja skupocenih muzičkih instrumenata i jedne Đotove slike Bogorodice neprocenjive vrednosti. S njima su u plamenu nestali i poslednji tragovi evropske civilizacije u Uroševcu.

    Gospođa i gospođice Nikolić prenete su u bazu grčkog KFOR-a gde su zatekle i druge Srbe koji su preživeli završni napad na Uroševac. Nisu ih odveli u obližnju američku bazu Bondstil gde bi mogli da im ukažu lekarsku pomoć koja im je hitno bila potrebna. Kao što im je kasnije objasnio jedan vojnik američkog KFOR-a, nije bilo poželjno da Albanci zaposleni u bazi čuju da Amerikanci leče ranjene Srbe. Deset dana kasnije ipak su ih dovezli u Bondstil na lečenje, ali ne pre no što je jedna starija Srpkinja podlegla ranama.

    Porodicu Nikolić su vratili u grčku bazu gde još uvek žive. Grci su ih odveli na kratko vreme u Grčku u nadi da će tamo ostati zauvek. Međutim, majka i ćerke Nikolić nisu nestale u Nacht und NebelŠ3Ć. Njihova odluka da se vrate svojoj kući ostaje nepokolebiva, mada nijedna međunarodna organizacija - a kamoli albanske mesne vlasti - nije voljna da obnovi njihovu kuću i omogući im povratak. U međuvremenu, novoizgrađene kuće onemogućile su pristup srušenoj kući i njihova molba da im se dozvoli da posete šta je od nje ostalo je odbijena. U svakom slučaju do kuće bi se moglo doći jedino helikopterom. Fabriku pokojnog g. Nikolića je "privatizovala" Kosovska poverenička agencija koju su osnovale Ujedinjene nacije. Porodicu Nikolić niko nije obavestio niti je od njih tražena dozvola za ovaj postupak. Jedan vojnik im je nedavno rekao da Albanci "zaslužuju" da budu vlasnici fabrike jer ih ima toliko mnogo, a svi su vrlo siromašni i treba da se zaposle. Uprkos svega toga, porodica Nikolić uporno odbija da napusti svoj voljeni Uroševac.

    Bilo kako bilo, ostaje sumorna činjenica da nema bezbednog povratka za Srbe ni u Uroševac, niti u bilo koji urbani centar na Kosovu. Imovinska prava raseljenih lica ne postoje. Niko, ni međunarodna zajednica ni mesne vlasti, nije spreman da se založi za ljudska prava. Pitajte stare srpske izbeglice sa Kosova smeštene u kolektivnom centru u Kovinu, nekih 80 km od Beograda. Kad dođe vreme ručku, polako i teško se dovuku do kantine da prime svoj dnevni obrok u malim plastičnim posudama. Na njihovim tužnim licima čitate tragove dugogodišnjeg utamničenja u kolektivnim centrima, daleko od svojih domova, lišeni svega što su ikad imali, pa i svake nade.

    Pre dolaska na Kosovo, mada nisam bila sasvim naivna, verovala sam u sistem međunarodnog prava i u organizacije čiji je mandat da poštuju i štite pravdu i ljudska prava. Boravak na Kosovu otvorio mi je oči i shvatila sam da se stvarnost sastoji od paklenih mahinacija međunarodnog sistema. Kada sam februara 2005. godine u Prištini upoznala visokog službenika Kancelarije UN za povratak on mi je bez ikakvog ustezanja rekao da Srbima nikada neće biti dozvoljeno da se vrate na Kosovo. Rekao je da nema stvarne namere da im se omogući povratak i da su uspostavljeni mehanizmi za njihov povratak samo dimna zavesa.

    Sećam se i jednog britanskog diplomate u Beogradu koji mi je sa vidnim osećanjem lične moralne superiornosti rekao da su "Srbi na pogrešnoj strani istorije". Moj odgovor je bio da mora da je divno pripadati zemlji koja je uvek na pravoj strani istorije. Potpuno nesvestan moje ironije odgovorio je: "Da, divno je".

    Zemlja pokrivena suncokretima u cvetu koju sam videla prvog dana po dolasku, u avgustu 1999. godine, sada je betonska džungla novoizgrađenih skladišta i drugih zdanja, od kojih su mnoga podignuta nezakonito. Druga su izgrađena na zemljištu koje su Srbi prodali ispod cene da bi mogli da odu sa Kosova, jer nisu više mogli da žive u kolektivnim centrima. Dobar deo srpskog zemljišta koje se nalazi dalje od glavnih puteva Srbi nisu ni prodali, ali su ih Albanci prisvojili i koriste je nezakonito.

    Nema sumnje da se na Kosovu vrši istrebljenje Srba. Nema sumnje da se na Kosovu zatire srpstvo, srpska istorija, srpska kultura. OVK je uništila veliki broj srpskih svetinja. Uništeno je 150 crkava i manastira od kojih su neki sagrađeni u srednjem veku. Srpska groblja su oskrnavljena i pretvorena u deponije, kosti njihovih predaka su oskrnavljene, srpska sela opljačkana i njihova imena promenjena. Srpska omladina je primorana da beži sa Kosova.

    Moj otac je video sud vrana. I ja sam ga videla. Vrane-ubice koje sam gledala kako kidišu na bespomoćnu žrtvu neprijatelji su istine, i pravde, i ljudskih prava na Kosovu. Ona usamljena vrana u sredini sudnice to je srpski narod na Kosovu. Njemu se sudi bez vidljivih razloga; njegova krivica je ustanovljena pre nego što je suđenje počelo; on je osuđen na smrt i nad njim se nemilosrdno izvršava smrtna kazna. Događanja na Kosovu podsećaju nas na roman Vilijama Goldinga Gospodar muva u kome rulja ubija Pigija bez razloga, samo zato što je drukčiji od ostalih i što je bilo potrebno naći žrtvenog jarca.

    Nisam u stanju da zatvorim oči pred ubilačkom svirepošću rulje. Nisam u stanju da zatvorim oči pred beskičmenjaštvom i licemerjem onih koji podržavaju rulju i prave joj ustupke ne bi li održali sopstveni "kredibilitet". Odbijam da zatvorim oči pred svirepošću onih koji su sami sebi dali mandat da štite zakon i rešavaju sukobe na Balkanu a umesto toga seju seme budućeg rata.
    miodrag_lazic - 81381 - 09.01.2013 : Stari Blizo - best (1)

    O ratnom junaku iz 'Žice' i još ponešto


    Iako sam u vrijeme ratnih zbivanja bio u Bolnici "Žica" u Blažuju, bio u kontaktu sa Dr. Milanom Pejićem, koji nas je posjetio u Vogošći radi pomagala potrebnih bolnici. Pročitao nekoliko članaka o toj bolnici i hirurgu DR. Laziću, juče sam konačno imao i priliku da slikom vidim tog junaka i da pogledam dokumentarni film o junaku Dr. Laziću i njegovim klijentima-saborcima. Pogledajte i vi:

    KLIKNITE OVDJE
    zdravlje - 80711 - 19.12.2012 : Stari Blizo Blizo - best (0)

    Lijekovi iz moje biljne apoteke


    Za sve one kojima je potreban ovaj ili bilo koji drugi lijek, za bilo koju bolest, preporučujem im ovu knjigu da pročitaju. Samo da kažem i ovo:

    Od navedenih lijekova iz ove knjige, lično sam koristio četiri, za koje sam siguran da su izvrsni, a mogu se kupiti u Biljnim apotekama.
    1. Švedska grančica ili gorčica, koju sam koristio, više je nego izvrsna protiv zubobolje i drugih boljki. Nju još koristim zbog održavanja zdravlja (dobar aperitiv prije jela i otvara apetit) i zbog drugih boljki. Ona je više nego izvrsna.

    2. Čaj od usitnjenog i osušenog korjena od maslačka, odličan lijek protiv bolova jetre. Od Maslačka nam se žute livade, a mi kažemo da je korov.

    3. Nevenova mast je odlično srestvo za zarastanje rana.

    4. Čaj od Iđirota protiv mnogih boljki, (izvrstan).
    Ovo sam uzeo iz knjige Maria Trebena pod nazivom "Zdravlje iz Božje ljekarne". Da vam nebih nabrajao, evo vam knjiga, pa nađite sebi šta vam treba.

    Svima posjetiocima ovog sajta želim dobro zdravlje.
    Pozdrav, Stari

    bors - 80349 - 11.12.2012 : Stari Blizo - best (0)

    Šmitran: Neodoljiv sam ljubavnik


    BANJALUKA - Donedavni načelnik Odjeljenja za boračko-invalidsku zaštitu u Administrativnoj službi grada Miloš Šmitran dobijanje smještaja i pomoći za pripadnice boračko-invalidskih kategorija, uslovljavao je seksualnim uslugama.

    To je "Glasu Srpske" potvrdilo više izvora, ali i neke od supruga demobilisanih i poginulih boraca koje su nemoralne Šmitranove zahtjeve odbile, poslije čega je izostala pomoć, koju je, prema zakonu, trebalo da dobiju.

  • Bilo je i onih koje su pristajale na to. To je proizvelo konfuzno stanje u evidenciji Odjeljenja, koje je teško objasniti, jer se ne zna po kom su osnovu pojedinci dobijali desetine hiljada maraka, dok drugi, koji bi trebalo da su prioritet, nisu dobili ništa - rekao je demobilisani borac, koji je želio da ostane anoniman.

    Na pitanje da li su te optužbe tačne, Šmitran se nije uzbudio. Za sebe kaže da je "veliki i neodoljiv ljubavnik" i da "zna sa ženama", ali tvrdi da ni jednu "od ljubavnica ničim nije uslovljavao".

    Na pitanje da li je tačno da je za vrijeme radnog vremena i po nekoliko ljubavnica dnevno odvodio u svoj stan u Cerskoj 55, Šmitran kaže da je to tačno, "ali da je sad taj stan iznajmljen".

  • Naravno da je bilo i tu, ali i svuda gdje god sam imao slobodnog prostora. I u međuvremenu, kad neko izađe. Normalno da ću iskoristiti svoju situaciju. Tačno je da sam dnevno znao promijeniti po tri ljubavnice. Priroda mi je dala kapacitet, nadarenost, dala mi je više šarma nego ljepote i stasa. Svojim šarmom mogu da osvojim svaku ženu - kaže Šmitran, čiju smo izjavu tonski snimili.

    Kaže da je "uspješan čovjek u svakom pogledu" i da "nije prosječan" i da zato i "ima neki status".

  • Ali dobijanje smještaja ili pomoći putem Odjeljenja nisam uslovljavao seksom. Ne bavim se tim pitanjima. Mi imamo svoj stambeni fond kojim se bavi stambeno-komunalna i komisija za dodjelu stanova - tvrdi Šmitran i poziva one koji tvrde da je dobijanje pomoći uslovljavao nemoralnim ponudama da mu se jave sa argumentima. "Glas Srpske" objavio je ranije seriju tekstova o Šmitranovim nekretninama, odnosno o osam stanova u Banjaluci. Od toga, šest stanova stekao je za vrijeme tri mandata na čelu Odjeljenja za boračko-invalidsku zaštitu. Jedan, kadrovski, je dobio od grada, a pet je kupio.

    Dva kupljena stana pretvorio je u tri poslovna prostora u strogom centru Banjaluke.

    Za preostala dva stana Šmitran je rekao da je jedan naslijedio od majke, a drugi od tetke.

    Rekao je da je sve to zaradio, jer je mogao da kupi pet stanova zato što mu je plata 3.500 KM.

    "Privatna stvar"

    Na pitanje smatra li svoje tolike ljubavničke uspjehe isključivo rezultatom šarma i dopadanja, on kaže da je to privatna stvar.

  • Jesam otvoren, ali nemoj me to pitati. Tu osobu koja tvrdi da sam dobijanje stana uslovljavao seksualnim uslugama, suočićemo s predsjednikom Boračke organizacije - rekao je Šmitran.

    On dodaje da bi "to značilo da je on morao ići preko predsjednika stambene komisije da neko dobije stan".
  • bors - 80213 - 06.12.2012 : Stari Blizo - best (0)

    Činovnik za vrijeme mandata kupio čak šest stanova


    Načelnik Odjeljenja za boračko-invalidsku zaštitu u Administrativnoj službi grada Banja Luka, Miloš Šmitran, kupio je šest stanova za vrijeme vršenja funkcije načelnika na kojoj je bio tri mandata.

    U tom periodu Šmitran je stekao tri poslovna prostora koja je napravio od prethodno dva kupljena stana, dobio je kadrovski stan od grada i osnovao firmu "Borac". "Moja plata je bila 3.500 KM i ja sam mogao da steknem imovinu. Nisam ja kriv što tvoja novinarska plata sigurno ne prelazi hiljadu KM"

    Šmitran je, pored ovih nekretnina, za vrijeme mandata načelnika u Banjaluci kupio još tri stana.

    "Tačno je da imam osam stanova i vikendicu, od kojih sam šest stanova stekao za vrijeme dok sam bio načelnik. Dva od osam stanova prepravio sam u poslovne prostore. Sada pišite šta hoćete", rekao je Šmitran za portal Banjaluka-info.

    Plata od 3.500 KM

    Šmitran je prije tri i četiri godine kupio stanove u Bulevaru vojvode Stepe Stepanovića 107/A i u Cerskoj 55. U ulici Vojvode Prijezde 124 uredio je veliki stan, odnosno vilu s pomoćnim objektima.

    "Sve sam stekao pošteno. Nisam ja kriv što sam kvalitetan kadar pa sam biran za načelnika tri puta. Moja plata je bila 3.500 KM i ja sam mogao da steknem imovinu. Nisam ja kriv što tvoja novinarska plata sigurno ne prelazi hiljadu KM", kazao je Šmitran u razgovoru sa novinarom Glasa Srpske.

    Šmitran je 2005. godine kupio stan u prizemlju zgrade u ulici Kralja Petra Prvog Karađorđevića 101, preko puta hotela "Bosna". Pretvorio ga je u poslovni prostor koji iznajmljuje.

    Stan u Kralja Alfonsa 13. na broju 6, u samom centru grada iza "Citadele", Šmitran je kupio 2007. godine. Pretvorio ga je u dva poslovna prostora koja takođe izdaje pod zakup.

    Šmitran ima stanove i u Ravnogorskoj ulici 16. od 40 kvadratnih metara i stan u ulici Braće Jugovića 47 veličine 61 kvadratnih metara.

    Od Administrativne službe grada 2000. godine dobio je kadrovski stan od 57 kvadratnih metara u ulici Italijanskog bataljona Mateoti 12. Za stan u Braće Jugovića rekao je ga je naslijedio od tetke, a za onaj u Ravnogorskoj od mame.

    Čiji je "Borac"

    Za vrijeme njegovog mandata formirana je zanatska zadruga, odnosno građevinska firma pod nazivom "Borac", za koju kaže da je stvorena da bi se preko nje zapošljavali bivši borci. Predstavnici boračke organizacije kažu da ta firma nema veze s borcima i boračkom organizacijom u Banja Luci.

    Šmitran je ranije rekao da je on predsjednik Upravnog odbora "Borca", kako to piše i na njegovoj vizit-karti.

    Jučer je za portal Banjaluka-info rekao da nije predsjednik UO, nego Skupštine akcionara, kojih ima desetak, a da upravni odbor ne postoji.

    U toj firmi, za koju predstavnici boraca kažu da je privatna "tašna, mašna" firma, zaposlen je samo jedan čovjek, direktor Miroslav Đurišić zvani Kiro.

    Štedljiv čovjek

    Šmitran kaže da "novac od plate i rentiranja prostora i stanova ulaže u nekretnine" te da iznajmljuje sve stanove koje ima.

    "Sin i ja nismo velikih prohteva, ja mjesečno trošim 1.500 do 2.000 KM. Mogao sam novac i da stavim u banku i onda se ne bi ništa znalo i ne bih bio na udaru novina zbog tih stanova", kaže Šmitran.

    Karijera

    Šmitran je prije rata radio u firmi "Jelšingrad". U Skupštinu grada je kao odbornik ušao 1998. godine kao član Srpske patriotske stranke (SPAS) Slavka Župljanina. Ubrzo je postavljen na mjesto načelnika Odjeljenja za boračko-invalidsku zaštitu.

    Kada je SPAS ukinuta on je, kaže, prešao u vladajuću stranku SNSD, tako da je do danas ostao na toj rukovodećoj funkciji u Administrativnoj službi grada.
    zaboravljeni - 80067 - 01.12.2012 : Stari Blizo - best (2)

    Bošnjaci sa kokardom na glavi


    Preuzeto iz "Dnevnog Avaza"

    Priča o Džemalu Zahiroviću Špajzeru, osuđenom ratnom zločincu za mučenje bošnjačkih logoraša u srpskom logoru Batković kod Bijeljine, danas prosjaka kojeg su u sarajevskom tramvaju prepoznale njegove žrtve, aktuelizirala je temu učešća Bošnjaka u Vojsci Republike Srpske (VRS) tokom agresije na RBiH 1992-1995. godine.

    Predsjednik Skupštine

    Zajedno sa Špajzerom nad bošnjačkim logorašima u Batkoviću iživljavali su se još Fikret Smajlovć Piklić iz Brezovog Polja kod Brčkog i bivši policajac Esad Bekrić Beretka. Piklića je 18. februara 2005. godine Kantonalni sud u Tuzli osudio na četiri godine i 10 mjeseci zatvora za mučenja, nečovječna postupanja i nanošenje velikih patnji civilnim zarobljenicima u Batkoviću.

    Ismet Đuherić bio je prvi komandant jedinice VRS "Meša Selimović", u čijem su sastavu bili uglavnom Bošnjaci s područja Bosanskog Broda i Dervente. Danas Đuherić sa suprugom Hanumicom živi u Sijekovcu kod Bosanskog Broda, a kao član Socijalističke partije RS Petra Dokića izabran je za predsjednika Skupštine općine Bosanski Brod.

    Nusret Dizdarević iz Dervente naslijedio je Đuherića na mjestu komandanta jedinice "Meša Selimović". Danas je član Dodikove stranke, smatra da je u Srebrenici počinjen genocid i ponosno ističe da mu je djed bio ugledni hodža, a sebe ne smatra izdajnikom.

    Žigić, Đuherić, Sejdić: Neki od Bošnjaka koji su se stavili u funkciju projekta velike Srbije

    Major Pašaga Halilović bio je komandant 3. semberske brigade VRS, sastavljene od nekoliko stotina Bošnjaka iz Bijeljine i Janje. Zamjenik mu je bio Mujica Jahić, a jedinica je uglavnom ratovala u Posavini. Pašaga je danas predsjednik Upravnog odbora bijeljinskog preduzeća "Duvan".

    Ekspert za proizvodnju eksplozivnih naprava Zijad Žigić-Žiga iz Dobrinje kod Tuzle, zajedno s ratnim zločincima Francom Kosom, Draženom Erdemovićem i Markom Boškićem, iz 2. korpusa Armije RBiH 1993. je preko Majevice prebjegao u Bijeljinu, gdje će od 1994. činiti okosnicu tek formiranog 10. diverzantskog odreda Glavnog štaba VRS.

    Od generala Mladića je za diverzantske zasluge lično dobio pištolj s posvetom. Trenutno živi u Bijeljini i koristi dokumente i na ime Živko Mičić. Hapšen je pa pušten zbog sumnje da je 11. avgusta 2006. podmetnuo eksploziv na mezar rahmetli Alije Izetbegovića, da je napravio eksplozivnu napravu od koje su 9. jula 1998. poginuli Vladimir Neretljak i Stojan Maksimović pri pokušaju atentata na Ljubišu Savića Mauzera u Bijeljini, te da je napravio napravu od koje je 30. januara 2008. ubijen Vlatko Mačar i još dvije osobe na Palama.

    Golići, Krnjić, Lolić

    Braća Izet i Himzo Golić spadaju među najcjenjenija imena Rogatičke brigade VRS. Izet Golić, prijeratni rukovodilac "Centrotransove" ispostave u Rogatici, i danas na glavi nosi šajkaču s kokardom. Tokom opsade Sarajeva, iz sela Petrovići podno Trebevića, nekoliko mjeseci je iz minobacača 120 mm gađao građane Sarajeva. Komandant Rogatičke brigade VRS, pukovnik Rajko Kušić, osim braće Golić, često spominje svoja ratna druženja i savjete koje je dobivao od generala Asima Hodžića.

  • U rat se moralo ići ukoliko si želio ostati u Banjoj Luci - tvrdi Munir Krnjić, rodom iz Novog Šehera, koji se školovao u Banjoj Luci i tu i ostao kao pripadnik 1. krajiškog korpusa VRS.

    I Senad Lolić je cijeli rat bio Mladićev vojnik.

  • Rođeni sam Banjalučanin. Odrastao sam u jednom tipičnom muslimanskom dijelu grada, ali nikada se nisam osjećao nekim velikim muslimanom. Oženjen sam Srpkinjom, dijete nam je "mješanac" - kaže Lolić.

    Hajrudina Mušanovića u Skender-Vakufu većina smatra srpskim junakom. Sud BiH je prvostepenom presudom 9. novembra 2012. osudio Jaska Gazdića, bivšeg pripadnika VRS iz Foče, na 17 godina zatvora zbog silovanja fočanskih Bošnjakinja. Pripadnik Interventne čete Semizovačkog bataljona VRS Safet Sejdić iz Semizovca bio je svjedok Haškog tužilaštva u procesu protiv Vojislava Šešelja.

    Gazdić i Špajzer

    Automehaničar iz Ilijaša Mujo Džafić sa sinom Kekom bio je pripadnik jedinice "Vasketovi četnici", kojom je komandovao četnički vojvoda Vasilije Vidović Vaske iz Podlugova. Na spisku poginulih pripadnika Ilijaške brigade VRS nalazi se i ime Ahme Žigića. Zajedno sa srpskim vojnicima i ruskim dobrovoljcima na pravoslavnom groblju Donji Miljevići u Istočnom Sarajevu ukopan je Ragib Halilović, pripadnik 1. sarajevske brigade VRS.

    Ragib Halilović je sahranjen na Vojničkom groblju u Istočnom Sarajevu.

    I u Prijedoru je jedan broj Bošnjaka bio u redovima VRS. Faran Dženanović se prekrstio i sad nosi ime Dragan Miletić. Faranovog oca Vejsila, iako je bio odan srpskim vlastima, zajedno s nekoliko članova porodice ubile su srpske formacije, nekoliko dana nakon zločina nad Bošnjacima u Čarakovu i Zecovima u maju 1992. Faran je, unatoč tome, ostao Dragan. U logoru Keraterm Ismet Žerić je sa svojom braćom 1992. maltretirao bošnjačke logoraše. Osuđen je na sedam godina zatvora zbog ratnog zločina nad svojim sunarodnjacima.

    Primjer Bosanskog Šamca

    U muslimanskom mezarju u Bosanskom Šamcu dominira spomenik na kojem piše: "Džemal Avdić (1957-1994.), srpski vojnik. Spomenik podiže zahvalna otadžbina". Bosanski Šamac je, inače, bio grad gdje se značajan broj Bošnjaka stavio u funkciju projekta velike Srbije.

    Preživjeli šamački logoraši s velikom dozom prezira spominju imena Džemala Jasenice Andre, Avde Đuherića Coca, Fadila Topčagića Vojvode, Mersada i Ajdina Mešića, Nizama Ramusovića Tota, Nasera i Jusufa Sejdića, Jasmina Kapetanovića, Ferida Jusufovića, Pašage Tihića, Jasmina Vejsilovića, Sabrije Kabaklića, Smaila Tirića Buce...
  • zlocini - 79945 - 26.11.2012 : Stari Blizo - best (1)

    Tajna sarajevskih zločina: kopanje istine


    Poslije odgledane ove emisije, postavlja se, samo po sebi, nekoliko pitanja. Ja ću postaviti dva-tri:

  • Šta to rade prestavnici Republike Srpske u Zajedničkim organima BiH?
  • Treba li Predsjednik Republike Srpske da se poslije ovih priča ogluši o svemu što su iznijeli učesnici emisije?
  • Treba li Predsjednik da pozove na odgovornost i smijeni one koji zastupaju Republiku Srpsku u zajedničkim organma o koje - kakvim institutima, koji su tamo samo zbog dobre plate?

    Baš zbog ove emisije, pozivam sve, u prvom redu ljude da pomognu porodicama pobijenih Srba u Sarajevu. Ne želim da komentarišem o učesnicima ove emisije. To prepuštam onima koji bolje poznaju okolnosti koje su se dešavale u Sarajevu od između 1992. i 1995. godine:

    Pogledajte i vi. Pozdrav Stari.

  • srebrenica - 79927 - 26.11.2012 : Stari Blizo - best (1)

    Pođi: Istina o Srebrenici


    Izvor: SRNA

    Poslanik u Parlamentu Švajcerske Donatelo Pođi (Donatello Poggi) upozorava da su se u Srebrenici desili zločini, ali da se samo jedan malo razlikuje od zvanične verzije: žrtve su bili Srbi - 3.280 lica o kojima postoje jasni podaci, od kojih čak 70 odsto civila!

    Pođi ističe da su mnoga dešavanja na Balkanu devedesetih godina prošlog vijeka bila dio propagande i posebno ukazuje na činjenicu da su velike srpske žrtve u Srebrenici i na Kosmetu prećutane na Zapadu. On je u novinama "L'iponione" objavio tekst "Srebrenica - kako se zaista zbilo", napisan na osnovu knjige (i naslova) Aleksandra Dorina i Zorana Jovanovića, i preporučio je svima, uključujući i neke eks-sudije, naglašavajući da se stvari nisu desile baš onako kako je neko pokušavao (i kako i dalje pokušava) da ih predstavi.

    Pođi navodi sa su sve srpske žrtve u Srebrenici ubijene i masakrirane u periodu između 1992 - 1995. godine, da imaju svoje ime i prezime i sve su registrovane.

    Onaj drugi masakr, nad muslimanima, sadrži mnoge "tamne strane" - u pogledu ukupnog broja žrtava otkriveni su mnogi lažni podaci, kao i žrtve koje nemaju nikakve veze sa Srebrenicom.

    To je bio nesumljiv pokušaj da se uhvati u zamku srpska komponenta i sa naknadnom rekonstrukcijom komandne odgovornosti dođe do tadašnjeg predsjednika SR Jugoslavije Slobodana Miloševića.

    "Međunarodno krivično pravo" tako je potpuno ogoljeno; druga Srebrenica - ona sa srpskim žrtvama, bila je totalno ignorisana! Istina o Srebrenici nije ni vjersko pitanje, ni pitanje interpretacije, već pitanje činjenica koje su sistematski zataškavali i cenzurisali muslimanski političari, zemlje članice NATO-a i zapadni mas-mediji, zaključuje Pođi.

    On podsjeća da je Srebrenica mali gradić - smješten u BiH, a vještački ga je stvorio NATO. To je bila enklava na srpskoj teritoriji, u kojoj su do sredine 90-tih živjeli većinom muslimani.

    Srebrenica je naizgled bila "zastićena zona", demilitarizovana i uz vojno prisustvo NATO-a. Ali Srebrenica je u isto vrijeme poslužila i za strašne etikete, pa i neistine koje su se ticale priča o "genocidu, etničkom čišćenju, masovnim silovanjima - a sve to se pokazalo veoma efikasno za obmanjivanje javnosti.

    Švajcasrki poslanik Pođi piše i o propagandi u vezi sa Kosometom. Sjeća li se neko "masakra nad nevinim civilima Albancima", koji je, navodno, učinila jugoslovenska vojska (srpsko-crnogorska) na Kosovu? Koliko je nas saznalo u međuvremenu da su "civili" bili borci OVK koji su poginuli u vatrenom okršaju i da je šef Međunarodne posmatračke grupe bio niko drugi nego agent CIA Vilijam Voker?

    On je naredio da se svi poginuli borci presvuku u civilna odijela, stvarajući tako dugo očekivanu priliku da se objavi rat SR Jugoslaviji.

    Niko se više ne sjeća užasne hrvatske operacije "Oluja" od 4.augusta 1995, kada je hrvatska vojska sa 150.000 vojnika izvršila napad na teritoriju Republike Srpske Krajine, okupirala je i etnički očistila cijeli narod, koji je u nepreglednim kolonama napustio kuće i imanja, da bi došao do Republike Srpske i Srbije. To se zove etničko čišćenje. Svi su umukli i svi imaju amneziju? Hoćemo li da pričamo o OVK kao o "vojsci za oslobođenje Kosova?" - pita Pođi.

    To je obična kriminalna organizacija, koju finansira CIA i mnogi Albanci iz Švajcarske (to je već dokumentovano), pojačana "muslimanskim borcima koji nisu bili ništa drugo nego odredi smrti pod komandom Hašima Tačija".

    Danas je očigledno da je priznavanje nezavisnog Kosova - koje je izdejstvovano u veoma kratkom vremenu, a koje je prihvatila švajcarski ministar Mišelin Kalmi-Rej - bila ogromna politička greška (jedna od mnogih koje je ova gospođa napravila), zbog koje ćemo imati posljedice u budućnosti, čak i finansijske - piše Pođi.

    On u tekstu navodi da Kosovo nisu priznale države poput Kine, Rusije, Indije, Španije, Argentine...
    prava_boraca - 79854 - 23.11.2012 : Stari Blizo - best (0)

    Zakon o pravima boraca Republike Srpske(2)


    Glava treća



    PRAVA VOJNIH INVALIDA

    Član 40.

    Prava vojnih invalida su:

    1. lična invalidnina;

    2. dodatak za njegu i pomoć;

    3. ortopedski dodatak;

    4. zdravstvena zaštita i druga prava u vezi sa ostvarivanjem zdravstvene zaštite;

    5. ortopedska i druga pomagala;

    6. banjsko i klimatsko liječenje;

    7. prioritet u zapošljavanju;

    8. prioritet u stambenom zbrinjavanju;

    9. poreske i carinske olakšice;

    10. otklanjanje arhitektonskih barijera;

    11. prednost u korišćenju usluga državnih organa, javnih ustanova i ostalih pravnih subjekata prilikom rješavanja svojih prava i interesa.

    Član 41.

    Radi ostvarivanja prava po ovom zakonu vojni invalidi razvrstavaju se u kategorije vojnog invaliditeta prema stepenu oštećenja organizma izraženom u procentu.

    Procenat vojnog invaliditeta određuje se srazmjerno oštećenju organizma koje je nastalo kao posljedica rane, povrede, ozljede ili bolesti zadobijene pod okolnostima utvrđenim ovim zakonom.

    Za određivanje procenta vojnog invaliditeta uzimaju se u obzir i: oštećenja organizma nastala usljed upotrebe standardnih lijekova, operacija i drugih terapeutskih poduhvata radi liječenja rana, povreda, ozljeda ili bolesti zadobijenih pod okolnostima predviđenim ovim zakonom i nošenja ortopedskih pomagala; pol, okolnosti pod kojima je kod maloljetnika i ratnih zarobljenika nastupilo oštećenje organizma usljed psihosomatskih oštećenja i poremećaja, gubitak ili teško oštećenje parnog organa ako je drugi parni organ izgubljen ili teško oštećen usljed posljedica rane, povrede, ozljede ili bolesti zadobijene pod okolnostima utvrđenim ovim zakonom.

    Član 42.

    Prema procentu invaliditeta, vojni invalidi se razvrstavaju u deset kategorija vojnog invaliditeta, i to:

    Prva kategorija - invalidi sa 100% invaliditeta, kojima je za redovan život potrebna njega i pomoć;

    Druga kategorija - invalidi sa 100% invaliditeta;

    Treća kategorija - invalidi sa 90% invaliditeta;

    Četvrta kategorija - invalidi sa 80% invaliditeta;

    Peta kategorija - invalidi sa 70% invaliditeta;

    Šesta kategorija - invalidi sa 60% invaliditeta;

    Sedma kategorija - invalidi sa 50% invaliditeta;

    Osma kategorija - invalidi sa 40% invaliditeta;

    Deveta kategorija - invalidi sa 30% invaliditeta;

    Deseta kategorija - invalidi sa 20% invaliditeta.

    1. Pravo na ličnu invalidninu

    Član 43.



    Lična invalidnina je novčana naknada koju ostvaruju vojni invalidi po osnovu oštećenja njihovog organizma.

    Pravo na ličnu invalidninu ostvaruju invalidi od prve do desete kategorije.

    Član 44.

    Lična invalidnina određuje se prema kategoriji vojnog invaliditeta.

    Mjesečni iznos lične invalidnine određuje se u procentu od osnova iz člana 17. ovog zakona i iznosi:

    Prva kategorija 100%

    Druga kategorija 73%

    Treća kategorija 55%

    Četvrta kategorija 41%

    Peta kategorija 29%

    Šesta kategorija 18%

    Sedma kategorija13%

    Osma kagetorija 7%

    Deveta kategorija 6%

    Deseta kategorija 5%

    Izuzetno od odredbe stava 2. ovog člana, iznos lične invalidnine za invalida druge kategorije koji nema pravo na dodatak za njegu i pomoć određuje se u procentu 100% od osnovice.

    2. Pravo na dodatak za njegu i pomoć

    Član 45.

    Pravo na dodatak za njegu i pomoć ima:

    - vojni invalid prve kategorije;

    - vojni invalid druge, treće i četvrte kategorije kod koga je oštećenje organizma nastupilo nezavisno od vojnog invaliditeta koje je, zajedno sa vojnim invaliditetom, jednako oštećenju organizma vojnog invalida prve kategorije.

    Član 46.

    Dodatak za njegu i pomoć određuje se u procentu od osnova iz člana 17. ovog zakona i iznosi:

    1. za prvi stepen 86%

    2. za drugi stepen 66%

    3. za treći stepen 46%

    Vojnom invalidu korisniku dodatka za njegu i pomoć, kad je smješten u zdravstvenoj ustanovi ili drugoj organizaciji u kojoj su mu obezbijeđeni potrebna njega i pomoć, ne pripada taj dodatak, za vrijeme preko 6 mjeseci koje provede u toj zdravstvenoj ustanovi ili drugoj organizaciji, osim ako sam snosi troškove smještaja i ishrane.

    Član 47.

    Ratnom vojnom invalidu I kategorije koji je to pravo ostvario samo po osnovu ranjavanja dodatak za njegu i pomoć određuje se u iznosu od 120% od osnova.

    Član 48.

    Ostala pitanja koja se odnose na utvrđivanje prava na dodatak za njegu i pomoć, regulisaće se posebnim pravilnikom.

    3. Pravo na ortopedski dodatak

    Član 49.

    Pravo na ortopedski dodatak ima vojni invalid od prve do šeste kategorije kome je vojni invaliditet utvrđen zbog oštećenja organizma koja su neposredna posljedica zadobijene rane, povrede, ozljede ili bolesti koja je prouzrokovala amputaciju ekstremiteta ili teško oštećenje funkcije ekstremiteta, kao i zbog potpunog gubitka vida na oba oka.

    Prema uzroku, vrsti i težini oštećenja organizma, ortopedski dodatak se određuje u četiri stepena.

    Član 50.

    Ortopedski dodatak utvrđuje se u procentu od osnova iz člana 17. ovog zakona i iznosi:

    1. za prvi stepen 29%

    2. za drugi stepen 22%

    3. za treći stepen 14%

    4. za četvrti stepen 7%

    Ortopedski dodatak za prvi stepen iznosi 35% od osnova ako kod vojnog invalida postoji više oštećenja prvog stepena.

    Član 51.

    Ostala pitanja koja se odnose na utvrđivanje prava na ortopedski dodatak, regulisaće se posebnim pravilnikom.

    4. Pravo na zdravstvenu zaštitu i druga prava u vezi sa ostvarivanjem zdravstvene zaštite

    Član 52.

    Vojni invalid koji ne može biti osiguran ni po kom osnovu ima pravo na zdravstveno osiguranje, odnosno pravo na zdravstvenu zaštitu u obimu predviđenom za radnika osiguranika.

    Pravo na zdravstvenu zaštitu ostvaruje se u skladu sa propisima iz oblasti zdravstvene zaštite.

    Vojni invalid je oslobođen troškova ličnog učešća u troškovima zdravstvene zaštite po ovom zakonu, osim ako ne ispunjava uslove za to pravo po Zakonu o zdravstvenom osiguranju i propisima koji slijede iz tog zakona.

    5. Pravo na ortopedska i druga pomagala

    Član 53.

    Vojni invalid ima pravo na ortopedska i druga pomagala u skladu sa propisima iz oblasti zdravstva.

    6. Pravo na banjsko i klimatsko liječenje

    Član 54.

    Vojni invalid ima pravo na banjsko i klimatsko liječenje u skladu sa propisima iz oblasti zdravstva.

    Ministarstvo rada i boračko-invalidske zaštite (u daljem tekstu: Ministarstvo) može organizovati banjsku rehabilitaciju ratnih vojnih invalida, po posebnom programu, koji donosi uz saglasnost Vlade Republike Srpske.

    7. Prioritet u zapošljavanju

    Član 55.

    Organi državne uprave i organi lokalne uprave, javna preduzeća i druga preduzeća koja su u cjelini vlasništvo države ili većinskom vlasništvu države, opštine ili grada, kao i drugi subjekti koji su osnovani zakonom ili ih je osnovala Vlada Republike Srpske, obezbjediće prilikom prijema novih radnika da ratni vojni invalid ima, pod istim uslovima, prioritet u zapošljavanju u odnosu na ostala lica, izuzev članova porodice poginulog borca, u skladu sa propisima kojima se uređuje oblast rada i zapošljavanja.

    Ako se na oglas odnosno konkurs prijave ratni vojni invalidi iz različitih kategorija, prioritet ima ratni vojni invalid više kategorije invalidnosti, a ako se radi o slučaju da su iste kategorije invalidnosti onda prioritet ima ratni vojni invalid sa dužim vremenom angažovanja u oružanim snagama.

    Prioritet iz stava 1. ovog člana se ne odnosi na izabrana i postavljena lica.

    8. Prioritet u stambenom zbrinjavanju

    Član 56.

    Ratni vojni invalidi imaju prioritet u stambenom zbrinjavanju u odnosu na borce iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona, u skladu sa opštim aktima koje donosi Vlada Republike Srpske.

    9. Poreske i carinske olakšice

    Član 57.

    Pravo na poreske i carinske olakšice vojni invalid ostvaruje u skladu sa propisima kojima se uređuje pitanje poreza i carina.

    10. Otklanjanje arhitektonskih barijera

    Član 58.

    Opštine, gradovi i javne ustanove su dužni obezbijediti odgovarajuća arhitektonska rješenja prilagođena za ulazak lica koja koriste ortopedska i druga pomagala, a u skladu sa standardnim pravilima.

    Prilikom stambenog zbrinjavanja lica iz stava 1. ovog člana mora se voditi računa da stambene jedinice za smještaj moraju biti prilagođene ovim licima radi nesmetanog prilaza stanu.

    11. Prednost u korišćenju usluga državnih organa, javnih ustanova i ostalih pravnih subjekata prilikom rješavanja svojih prava i interesa

    Član 59.

    Državni organi, javne ustanove i drugi subjekti koji rješavaju po zahtjevima građana odnosno pružaju usluge građanima, dužni su obezbijediti da ratni vojni invalidi imaju prednost.

    Glava četvrta



    PRAVA ČLANOVA PORODICE POGINULOG BORCA I ČLANOVA PORODICE UMRLOG VOJNOG INVALIDA

    Član 60.

    Član porodice poginulog borca ima pravo na:

    1. porodičnu invalidninu;

    2. uvećanu porodičnu invalidninu;

    3. zdravstvenu zaštitu i druga prava u vezi sa ostvarivanjem zdravstvene zaštite;

    4. naknadu troškova izgradnje nadgrobnog spomenika poginulom borcu:

    5. naknadu porodici odlikovanog borca;

    6. naknadu troškova sahrane ekshumiranog borca;

    7. banjsko i klimatsko liječenje;

    8. prioritet u zapošljavanju;

    9. prioritet u stambenom zbrinjavanju;

    10. poreske i carinske olakšice;

    11. prednost pri upisu u obrazovane ustanove, dodjeljivanju stipendije za školovanje i smještaj u studentske domove;

    12. prednost u korišćenju usluga državnih organa, ustanova i ostalih pravnih subjekata prilikom rješavanja svojih prava i interesa.

    Član porodice umrlog vojnog invalida od prve do šeste kategorije koji je umro od posljedica rane, povrede, ozljede ili bolesti po osnovu koje mu je utvrđen vojni invaliditet, ima pravo na:

    1. porodičnu invalidninu i

    2. zdravstvenu zaštitu i druga prava u vezi sa ostvarivanjem zdravstvene zaštite.

    1. Pravo na porodičnu invalidninu

    Član 61.

    Porodična invalidnina je novčana naknada koju ostvaruju članovi porodice poginulog borca, odnosno umrlog vojnog invalida, po osnovu smrti tih lica.

    Članovi porodice poginulog borca i umrlog vojnog invalida imaju pravo na porodičnu invalidninu pod sledećim uslovima:

    udova - kad navrši 45 godina života ili udovac - kad navrši 55 godina kao i prije navršenih 45, odnosno 55 godina života ako su nesposobni za privređivanje, a lice iz vanbračne zajednice - pod istim uslovima i ukoliko je sa poginulim borcem, odnosno umrlim vojnim invalidom imalo djece, iz te zajednice;

    djeca - do navršenih 18 godina života, odnosno ako su na školovanju, do kraja propisanog redovnog školovanja, a najkasnije do navršene 25 godina života, odnosno do navršene 27. godine života ako se nalaze na postdiplomskom studiju, a ako su nesposobni za privređivanje - za vrijeme dok ta nesposobnost traje, pod uslovom da je ta nesposobnost nastupila prije 18 godine, odnosno 25 godine života, a pastorčad, pod istim uslovima i ako ih je poginuli borac izdržavao najmanje tri godine neposredno prije smrti;

    roditelji, odnosno usvojioci (ako je usvojenje potpuno) - ako su prema poginulom borcu ispunjavali roditeljske dužnosti;

    očuh i maćeha - ako porodičnu invalidninu ne ostvaruju članovi porodice iz tačke 3. i ako su poginulog borca izdržavali ili je poginuli borac njih izdržavao najmanje tri godine neposredno prije smrti;

    djed i baba - ako porodičnu invalidninu ne ostvaruju članovi porodice iz tač. 1. do 4. ovog stava i ako ih je poginuli borac izdržavao najmanje tri godine neposredno prije smrti;

    brat i sestra - ako su maloljetni ili nesposobni za privređivanje, a čija nesposobnost je nastupila prije 15. godine života, ako ih je poginuli borac izdržavao najmanje tri godine neposredno prije smrti, ako nema drugih lica koja su po zakonu dužna da ih izdržavaju i ako nisu smješteni u zdravstvene ustanove ili socijalne ustanove ili ustanove za nezbrinutu djecu za koje se smještaj plaća na teret budžeta;

    Ako užu porodicu sačinjavaju bračni drug sa jednim ili više djece koja ispunjavaju uslove za korišćenje porodične invalidnine, bračni drug ima pravo na porodičnu invalidninu bez obzira na uslove iz stava 2. tačka 1. ovog člana, i to dok i jedno od te djece ima pravo na invalidninu, ukoliko izvršava roditeljske dužnosti.

    Usvojioci imaju preče pravo u odnosu na roditelje.

    Očuh i maćeha imaju preče pravo u odnosu na roditelja koji nije izvršavao roditeljske dužnosti, pa mu je roditeljsko pravo oduzeto.

    Član 62.

    Pravo na porodičnu invalidninu, pod uslovima iz člana 61. ovog zakona, imaju i članovi porodice vojnika na odsluženju vojnog roka ili lica u rezervnom sastavu poginulog odnosno umrlog u roku od jedne godine od posljedica rane, povrede, ozljede ili bolesti zadobijene za vrijeme učešća u oružanoj akciji ili vršenju vojne dužnosti u miru, kao i članovi porodice lica iz člana 12. stav 2. ovog zakona.

    Član 63.

    Porodična invalidnina za jednog korisnika porodične invalidnine iza smrti vojnog invalida od prve do šeste kategorije iznosi 20% od osnova.

    Porodična invalidnina za korisnika koji je to pravo ostvario kao član porodice poginulog borca, član porodice lica iz člana 12. stav 2. ovog zakona kao i vojnika na odsluženju vojnog roka ili lica u rezervnom sastavu poginulog odnosno umrlog od posljedica rane, povrede, ozljede ili bolesti zadobijene za vrijeme učešća u oružanoj akciji ili vršenju vojne dužnosti u miru iznosi 40% od osnova.

    Ako pravo na porodičnu invalidninu ostvari više članova porodice, iznos porodične invalidnine dobije se tako što se na osnovni iznos iz stava 1, odnosno stava 2. ovog člana dodaje polovina tog iznosa za svakog dodatnog člana porodice.

    U slučaju iz stava 3. ovog člana svakom od korisnika pripada jednak dio od ukupnog iznosa invalidnine.

    Član 64.

    Članovi porodice koji ispunjavaju uslove za priznavanje prava na porodičnu invalidninu po osnovu dva ili više lica, imaju pravo na porodičnu invalidninu u nesmanjenom iznosu po svakom od tih lica.

    2. Pravo na uvećanu porodičnu invalidninu

    Član 65.

    Roditelji odnosno usvojioci poginulog borca koji nemaju više djece, bračni drug poginulog borca koji nema djece ili su djeca nesposobna za privređivanje i djeca poginulog borca bez oba roditelja, korisnici porodične invalidnine, imaju pravo na uvećanu porodičnu invalidninu.

    Uslovi za priznavanje prava na uvećanu porodičnu invalidninu treba da budu ispunjeni u momentu smrti borca po osnovu koga lica iz stava 1. ovog člana ostvaruju pravo na porodičnu invalidninu.

    Uvećana porodična invalidnina iznosi 35% od osnova s tim da se pravo na uvećanu porodičnu invalidninu može ostvariti samo po osnovu smrti jednog lica.

    Ako više lica iz stava 1. ovog člana ispunjava uslove za priznavanje prava na porodičnu invalidninu, uvećana porodična invalidnina u iznosu iz stava 3. ovog člana pripada svakom od njih.

    3. Pravo na zdravstvenu zaštitu i druga prava u vezi sa ostvarivanjem zdravstvene zaštite

    Član 66.

    Član porodice poginulog borca i član porodice umrlog vojnog invalida od prve do šeste kategorije - korisnik porodične invalidnine koji ne može biti osiguran ni po kom osnovu ima pravo na zdravstveno osiguranje, odnosno pravo na zdravstvenu zaštitu u obimu predviđenom za radnika osiguranika.

    Pravo na zdravstvenu zaštitu ostvaruje se u skladu sa propisima iz oblasti zdravstvene zaštite.

    Član porodice poginulog borca i član porodice umrlog vojnog invalida od prve do šeste kategorije - korisnik porodične invalidnine oslobođen je troškova ličnog učešća u troškovima zdravstvene zaštite po ovom zakonu, osim ako ne ispunjavaju uslove za to pravo po Zakonu o zdravstvenom osiguranju i propisima koji slijede iz tog zakona.

    4. Pravo na naknadu troškova izgradnje nadgrobnog spomenika poginulom borcu

    Član 67.

    Porodica poginulog borca ima pravo na naknadu troškova izgradnje nadgrobnog spomenika poginulom borcu u visini osnova iz člana 17. ovog zakona pomnoženog koeficijentom 3,20.

    Pravo na naknadu iz stava 1. ovog člana nemaju porodice poginulog borca kome su spomenik podigle opštine, preduzeća, ustanove ili vojne jedinice ili su na ime pomoći za izgradnju dobili novčana sredstva u visini utvrđenoj u stavu 1. ovog člana ili većoj.

    Ostala pitanja u vezi sa ostvarivanjem prava na naknadu troškova izgradnje nadgrobnog spomenika regulisaće se posebnim propisom iz člana 112. ovog zakona.

    5. Pravo na naknadu porodici odlikovanog borca

    Član 68.

    Porodica poginulog borca koji je do 19. juna 1996. godine odlikovan nekim od odlikovanja iz člana 34. stav 2. ovog zakona ima pravo na novčanu naknadu.

    Naknada iz stava 1. ovog člana isplaćuje se u visini i na način propisan u članu 34. stav 3. ovog zakona.

    Ako su pravo na porodičnu invalidninu ostvarili i roditelji i članovi uže porodice poginulog borca, naknada iznosi po 35% od osnovice iz člana 17. ovog zakona za orden i Partizansku spomenicu, odnosno 25% od iste osnovice za medalju.

    Ako pravo na naknadu iz st. 1. do 3. ovog člana ostvari više članova porodice, svakom od korisnika pripada jednak dio od ukupnog iznosa naknade.

    6. Pravo na naknadu troškova sahrane ekshumiranog borca

    Član 69.

    Porodica poginulog borca koji je ekshumiran i identifikovan ima pravo na naknadu troškova sahrane, u skladu sa posebnim propisom iz člana 112. ovog zakona.

    7. Pravo na banjsko i klimatsko liječenje

    Član 70.

    Član porodice poginulog borca - korisnik porodične invalidnine ima pravo na banjsko i klimatsko liječenje u skladu sa propisima iz oblasti zdravstva.

    Ministarstvo može organizovati banjsku rehabilitaciju članova porodice poginulog borca po posebnom programu koji donosi uz saglasnost Vlade Republike Srpske.

    8. Prioritet u zapošljavanju

    Član 71.

    Organi državne uprave i organi lokalne uprave, javna preduzeća i druga preduzeća koja su u cjelini vlasništvo države ili većinskom vlasništvu države, opštine ili grada kao i drugi subjekti koji su osnovani zakonom ili ih je osnovala Vlada, obezbjediće prilikom prijema novih radnika da član porodice poginulog borca ima, pod istim uslovima prioritet u zapošljavanju u odnosu na ostala lica, uključujući i borce i ratne vojne invalide, u skladu sa propisima kojima se uređuje oblast rada i zapošljavanja.

    Prioritet iz stava 1. ovog zakona se ne odnosi na izabrana i postavljena lica.

    9. Prioritet u stambenom zbrinjavanju

    Član 72.

    Članovi porodice poginulog borca imaju prioritet u stambenom zbrinjavanju u odnosu na druga lica koja nemaju taj status, a u skladu sa opštim aktima koje donosi Vlada Republike Srpske.

    10. Poreske i carinske olakšice

    Član 73.

    Poreske i carinske olakšice članovi porodice poginulog borca ostvaruju u skladu sa propisima kojima se uređuje oblast poreza i carina.

    11. Prednost pri upisu u obrazovne ustanove, dodjeljivanju stipendija za školovanje i smještaj u studentske domove

    Član 74.

    Djeca poginulog borca, korisnici porodične invalidnine, prilikom upisa u srednje škole ili fakultete, kao i prilikom dodjeljivanja stipendije za školovanje, odnosno prilikom smještaja u đačke ili studentske domove imaju, pod jednakim uslovima, prioritet u odnosu na lica koja nemaju status člana porodice poginulog borca u skladu sa propisima kojim se uređuje oblast obrazovanja.

    12. Prednost u korišćenju usluga državnih organa, javnih ustanova i ostalih pravnih subjekata prilikom rješavanja svojih prava i interesa

    Član 75.

    Državni organi, javne ustanove i drugi subjekti koji rješavaju po zahtjevima građana odnosno pružaju usluge građanima, dužni su obezbijediti da roditelji odnosno usvojioci poginulog borca imaju prednost.


    Glava peta



    KORIŠĆENjE I PRESTANAK PRAVA

    Član 76.

    Prava na mjesečna primanja, pripadaju od prvog dana narednog mjeseca po podnošenju zahtjeva.

    Danom ispunjenja uslova za ostvarivanje prava po osnovu rane, povrede, ozljede ili smrti zadobijene pod okolnostima iz čl. 2., 4., 6., 11. i 12. ovog zakona, smatra se dan zadobijanja rane, povrede ili ozljede, odnosno dan smrti.

    Danom ispunjenja uslova za ostvarivanje prava po osnovu bolesti zadobijene pod okolnostima iz čl. 2., 4. i 7. ovog zakona, smatra se dan otpuštanja iz oru�anih snaga.

    Član 77.

    Prava po ovom zakonu mogu se ostvarivati dok postoje uslovi propisani ovim zakonom.

    Prava stečena po ovom zakonu ne mogu se prenijeti na drugo lice.

    Korisnik prava po ovom zakonu dužan je da nadležnom organu prijavi svaku promjenu koja je od uticaja na ostvarivanje i prestanak tih prava, u roku od 15 dana od dana nastanka promjene.

    Ako korisnik ne prijavi promjenu koja je od uticaja na ostvarivanje prava, isplata primanja će se obustaviti sve dok korisnik ne prijavi promjenu, bez prava na neisplaćena primanja.

    Član 78.

    Mjesečna primanja po ovom zakonu, isplaćuju se po isteku mjeseca za koji se vrši isplata.

    Član 79.

    Mjesečna primanja po ovom zakonu zastarijevaju za tri godine od dana dospjelosti svakog pojedinog primanja.

    Član 80.

    Prava po ovom zakonu, prestaju bračnom drugu stupanjem u brak.

    Prava po ovom zakonu prestaju bračnom drugu kome je oduzeto roditeljsko pravo prema djeci sa kojima koristi porodičnu invalidninu, izuzev kad mu je roditeljsko pravo oduzeto zbog bolesti. Ako mu roditeljsko pravo bude vraćeno, bračni drug će nastaviti korišćenje prava pod uslovima propisanim ovim zakonom.

    Član 81.

    Pravo na porodičnu invalidninu po osnovu nesposobnosti za privređivanje može se priznati samo ako je nesposobnost za privređivanje postojala u momentu ispunjenja uslova u smislu člana 76. st. 2. i 3. ovog zakona.

    Odredba stava 1. ovog člana ne odnosi se na djecu.

    Korisniku porodične invalidnine koji je pravo na porodičnu invalidninu stekao po osnovu nesposobnosti za privređivanje, prestaje pravo na porodičnu invalidninu i ostala prava po ovom zakonu danom zasnivanja radnog odnosa, danom osnivanja preduzeća ili samostalne radnje, odnosno bavljenjem samostalnom djelatnosti, odnosno sticanjem radne sposobnosti.

    Član 82.

    Prava po ovom zakonu prestaju vojnom invalidu, članu porodice poginulog borca i članu porodice umrlog vojnog invalida ako je osuđen pravosnažnom sudskom presudom zbog djela predviđenih u članu 15. stav 1. ovog zakona.
    prava_boraca - 79853 - 23.11.2012 : Stari Blizo - best (0)

    Zakon o pravima boraca Republike Srpske(1)


    ZAKON O PRAVIMA BORACA, VOJNIH INVALIDA I PORODICA POGINULIH BORACA ODBRAMBENO-OTADžBINSKOG RATA REPUBLIKE SRPSKE

    - prečišćeni tekst

    Glava prva

    OSNOVNE ODREDBE

    Član 1.

    Ovim zakonom uređuju se uslovi, način i postupak za utvrđivanje statusa i prava boraca, ratnih i mirnodopskih vojnih invalida (u daljem tekstu: vojni invalid) i članova porodice poginulih, umrlih i nestalih boraca odbrambeno-otadžbinskog rata (u daljem tekstu: porodica poginulog borca), članova porodice umrlih vojnih invalida, članova porodice poginulog ili umrlog vojnika na služenju vojnog roka i lica u rezervnom sastavu, način ostvarivanja prava, način obezbjeđenja novčanih sredstava te druga pitanja od značaja za ostvarivanje prava propisanih ovim zakonom.

    Član 2.

    Borac, u smislu ovog zakona, je lice koje je:

    1. učestvovalo u oružanim akcijama, odnosno oružanoj borbi na teritoriji prethodne SFRJ u sastavu oružanih snaga i snaga državne bezbjednosti SFRJ ili vojnih formacija pod komandom tih oružanih snaga u vremenu od 17. avgusta 1990. do 19. maja 1992. godine, za odbranu Jugoslavije odnosno Republike Srpske;

    2. u ratu u bivšoj SFRJ odnosno Bosni i Hercegovini u vremenu od 19. maja 1992. godine do 19. juna 1996. godine, kao pripadnik oružanih snaga Republike Srpske vršilo vojne i druge dužnosti za odbranu Republike Srpske.

    Borac, u smislu ovog zakona, je i lice koje je kao dobrovoljac poslije 19. maja 1992. godine bilo pripadnik oružanih snaga Republike Srpske i kao takvo vršilo vojne i druge dužnosti za odbranu Republike Srpske.

    Borac, u smislu ovog zakona, je i lice koje je vršilo vojne i druge dužnosti u vezi sa učestvovanjem u oružanoj akciji preduzetoj za vrijeme mira za odbranu Republike Srpske, odnosno Bosne i Hercegovine.

    Borac u smislu ovog zakona, je i lice koje je učestvovalo u antifašističkoj i oslobodilačkoj borbi tokom 20. vijeka kao pripadnik srpske, crnogorske vojske, Jugoslovenske vojske i borac NOR-a.

    Član 3.

    Vojni invalid je lice koje je kao pripadnik oružanih snaga SFRJ i oružanih snaga Republike Srpske u vršenju vojnih dužnosti u ratu ili miru, bez svoje krivice zadobilo ranu, povredu, ozljedu ili bolest zbog koje je nastupilo oštećenje njegovog organizma

    Član 4.

    Ratni vojni invalid je lice iz člana 2. st. 1. do 3. ovog zakona, koje je u oružanoj borbi ili oružanoj akciji u ratu ili miru, za očuvanje SFRJ, odnosno Republike Srpske, zadobilo ranu, povredu ili ozljedu, pa je zbog toga nastupilo oštećenje njegovog organizma najmanje za 20%, odnosno koje je pod istim okolnostima zadobilo bolest, zbog koje je nastupilo oštećenje organizma najmanje za 40%.

    Svojstvo ratnog vojnog invalida može ostvariti lice iz stava 1. ovog člana kod koga je oštećenje organizma nastupilo:

    1. pod okolnostima iz člana 2. st. 1 do 3. ovog zakona;

    2. pri vršenju vojnih dužnosti u stranoj zemlji koja je u oružanom sukobu, ako ga je na vršenje tih dužnosti uputio nadležni organ;

    3. za vrijeme ratnog zarobljeništva u koje je dospjelo kao borac iz člana 2. st. 1. do 3. ovog zakona, odnosno kao lice iz tačke 2. ovog stava.

    Ratni vojni invalid je i lice koje je kao pripadnik oružanih snaga Republike Srpske Krajine, a za odbranu Republike Srpske, pod okolnostima iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona zadobilo ranu, povredu ili ozljedu zbog koje je nastupilo oštećenje njegovog organizma od najmanje 20%, odnosno koje je pod istim okolnostima zadobilo bolest zbog koje je nastupilo oštećenje organizma najmanje za 40%.

    Član 5.

    Ratni vojni invalid koji naknadno ispuni uslove za sticanje svojstva mirnodopskog vojnog invalida zadržava svojstvo ratnog vojnog invalida, a invalidnost mu se utvrđuje prema ukupnom oštećenju organizma po oba osnova.

    Član 6.

    Mirnodopski vojni invalid je lice koje je u miru, kao vojnik na služenju vojnog roka, student vojne akademije, učenik srednje vojne škole, slušalac škole za rezervne oficire i lice u rezervnom sastavu, kao i dobrovoljac na vojnoj dužnosti u Vojsci Republike Srpske, u vršenju vojne službe ili dužnosti u vezi s tom službom zadobilo ranu, povredu ili ozljedu zbog koje je nastalo oštećenje njegovog organizma, najmanje za 20%.

    Član 7.

    Mirnodopski vojni invalid je i lice iz člana 6. ovog zakona koje je zadobilo bolest koja je u uzročnoj vezi sa vršenjem vojne službe ili dužnosti u vezi sa tom službom, zbog čega je nastupilo oštećenje njegovog organizma najmanje za 60%.

    Član 8.

    Mirnodopski vojni invalid koji naknadno ispuni uslove za sticanje svojstva ratnog vojnog invalida stiče svojstvo ratnog vojnog invalida, a invaliditet mu se utvrđuje prema ukupnom oštećenju organizma po oba osnova.

    Član 9.

    Nehat se ne smatra krivicom u smislu odredbe člana 3. ovog zakona.

    Član 10.

    Pod vršenjem službe ili dužnosti u vezi sa službom u vojsci smatra se vršenje dužnosti koja se, po odredbama zakona i drugih propisa kojima se uređuje sluŽba u vojsci smatra vršenjem službe, odnosno dužnosti u vezi sa sluŽbom, uključujući i odlazak u jedinicu, na borbeni položaj i odobreni povratak iz jedinice.

    Pod obaveznom vojnom službom podrazumijeva se vršenje vojne obaveze po odredbama zakona kojim se uređuje vojna obaveza.

    Član 11.

    Porodica poginulog borca je porodica lica koje je poginulo, umrlo ili nestalo pod okolnostima iz člana 2. st. 1. do 3. ovog zakona ili je umrlo od posljedica rane, povrede, ozljede ili bolesti zadobijene pod tim okolnostima u roku od jedne godine od dana nastanka oštećenja organizma.

    Porodica poginulog borca je i porodica lica koje je kao lice iz člana 4. stav 3. ovog zakona poginulo, umrlo ili nestalo, pod okolnostima iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona ili je umrlo od posljedica rane, povrede, ozljede ili bolesti zadobijene u ovim okolnostima u roku od jedne godine od dana nastanka oštećenja organizma.

    Član 12.

    Prava na mjesečna primanja propisana ovim zakonom može ostvariti i lice koje je vršeći dužnost svoje službe kao pripadnik civilne zaštite, službe osmatranja i obavještavanja, radnik jedinice veze Ministarstva odbrane, radnik Ministarstva unutrašnjih poslova i pripadnik radne obaveze koje je po naređenju nadležnog organa učestvovalo u aktivnostima vezanim za oružanu akciju ili borbena dejstva i u vršenju tih aktivnosti zadobilo ranu, povredu, ili ozljedu zbog koje je nastupilo oštećenje njegovog organizma najmanje za 20% odnosno koje je pod istim okolnostima zadobilo bolest zbog koje je nastupilo oštećenje njegovog organizma najmanje za 40%.

    Prava na mjesečna primanja predviđena ovim zakonom mogu ostvariti i članovi porodice lica iz stava 1. ovog člana, koja su poginula, umrla ili nestala pod navedenim okolnostima ili su umrla od posljedice rane, povrede, ozljede ili bolesti zadobijene pod tim okolnostima u roku od jedne godine od dana nastanka oštećenja organizma.

    Lica iz st. 1. i 2. ovog člana ne mogu ostvariti status borca, ratnog vojnog invalida i člana porodice poginulog borca, kao ni druga prava propisana ovim zakonom.

    Član 13.

    Na zahtjev roditelja i članova uže porodice borca koji je umro ili poginuo bez svoje krivice za vrijeme odobrenog odsustva iz jedinice priznaće se pravo na posebno mjesečno primanje u visini od po 20% od osnovice iz člana 17. ovog zakona.

    Pravo iz stava 1. ovog člana može se priznati i roditeljima i članovima uže porodice borca koji je izvršio samoubistvo, ukoliko ne mogu ostvariti status porodice poginulog borca i prava po osnovu tog statusa.

    Licima iz st. 1. i 2. ovog člana može se priznati i pravo na zdravstveno osiguranje odnosno zdravstvenu zaštitu u obimu predviđenom za radnika osiguranika, pod uslovom da ne mogu biti osigurana ni po kom drugom osnovu.

    Član 14.

    Status odnosno prava propisana ovim zakonom mogu ostvariti članovi porodice poginulog odnosno umrlog lica:

    1. bračni drug i djeca (rođena u braku ili van braka i usvojena djeca) - u daljem tekstu: uža porodica;

    Članom uže porodice smatra se i lice iz vanbračne zajednice ukoliko je sa poginulim odnosno umrlim imalo djece, kao i pastorče ukoliko ga je poginuli odnosno umrli izdržavao najmanje tri godine neposredno prije smrti.

    2. roditelji, odnosno usvojioci ako je usvojenje potpuno;

    3. očuh i maćeha ukoliko nema roditelja odnosno usvojioca i ako su poginulog odnosno umrlog izdržavali ili je on njih izdržavao najmanje tri godine neposredno prije smrti;

    4. djed i baba po ocu i majci ukoliko ih je poginuli odnosno umrli izdržavao najmanje tri godine neposredno prije smrti;

    5. brat i sestra ukoliko ih je poginuli odnosno umrli izdržavao najmanje tri godine neposredno prije smrti i ukoliko nema drugih lica koja su po zakonu obavezna da ih izdržavaju.

    Član 15.

    Status, kao ni prava propisana ovim zakonom ne mogu ostvariti:

    1. lica koja su prebjegla neprijatelju ili su sarađivala sa neprijateljem;

    2. lica koja su pobjegla iz vojske ili sa vojne dužnosti i nisu se vratila u sastav oružanih snaga do kraja rata;

    3. lica koja su se sama ranila ili povrijedila radi izbjegavanja vojne dužnosti;

    4. lica osuđena pravosnažnom sudskom presudom zbog učestvovanja u ratu na strani neprijatelja i protiv srpskog naroda;

    5. lica koja su izbjegla vojnu obavezu;

    Status i prava propisana ovim zakonom ne mogu ostvariti članovi porodice lica iz stava 1. ovog člana, kao i članovi porodice koji su osuđeni za djela iz stava 1. tačka 4. ovog člana.

    Član 16.

    Status i prava propisana ovim zakonom mogu ostvariti državljani Republike Srpske, odnosno Bosne i Hercegovine, a strani državljani i lica bez državljanstva, samo ako ih ne ostvaruju od države čiji su državljani ili od države na čijoj teritoriji imaju prebivalište.

    Status i prava propisana ovim zakonom ne mogu ostvariti ni lica koja su državljani Republike Srpske, ako ih ostvaruju u jednoj od država nastalih od prethodne SFRJ.

    Član 17.

    Mjesečna primanja po ovom zakonu su: lična invalidnina, dodatak za njegu i pomoć, ortopedski dodatak, porodična invalidnina i uvećana porodična invalidnina.

    Osnovica za obračun mjesečnih primanja iz stava 1. ovog člana utvrđuje se u početnom iznosu od 468,00 KM.

    Osnovica iz stava 2. ovog člana usklađuje se početkom svake godine sa indeksom kretanja maloprodajnih cijena u prethodnoj godini, prema saopštenju Zavoda za statistiku Republike Srpske i visinom raspoloživih sredstava planiranih u budžetu Republike Srpske za tekuću godinu.

    Glava druga



    UTVRĐIVANjE STATUSA I PRAVA BORACA

    Utvrđivanje statusa borca

    Član 18.

    Borci iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona, prema vremenu stupanja u oružane snage SFRJ, odnosno Republike Srpske, dužini učešća i uslovima anga�ovanja u periodu od 17. avgusta 1990. godine do demobilizacije, a najkasnije do 19. juna 1996. godine, razvrstavaju se u sedam kategorija.

    Član 19.

    Borac prve kategorije je lice iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona koje je bilo angažovano 42 mjeseca i duže, od čega u zoni borbenih dejstava najmanje 32 mjeseca.

    Status borca prve kategorije imaju i borci koji su do 19. juna1996. godine odlikovani nekim od odlikovanja za ispoljenu ličnu hrabrost u ratu, bez obzira na dužinu i uslove angažovanja

    Odlikovanjima u smislu stava 2. ovog člana, smatraju se: Orden Nemanjića, Orden Miloša Obilića, Medalja majora Milana Tepića, Medalja zasluga za narod, Zlatna medalja za hrabrost i Srebrna medalja za hrabrost.

    Član 20.

    Borac druge kategorije je lice iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona koje je bilo angažovano 38 mjeseci i duže, od čega u zoni borbenih dejstava najmanje 28 mjeseci.

    Član 21.

    Borac treće kategorije je lice iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona koje je bilo angažovano 32 mjeseca i duže, od čega u zoni borbenih dejstava najmanje 26 mjeseci.

    Član 22.

    Borac četvrte kategorije je lice iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona koje je bilo angažovano 24 mjeseca i duže, od čega u zoni borbenih dejstava najmanje 18 mjeseci

    Član 23.

    Borac pete kategorije je lice iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona koje je bilo angažovano 18 mjeseci i duže, od čega u zoni borbenih djestava najmanje 14 mjeseci.

    Član 24.

    Borac šeste kategorije je lice iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona koje je bilo angažovano 12 mjeseci i duže, od čega u zoni borbenih dejstava najmanje 8 mjeseci.

    Član 25.

    Borac sedme kategorije je lice iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona koje je bilo angažovano u zoni borbenih dejstava manje od osam mjeseci, odnosno van zone borbenih dejstava, bez obzira na dužinu angažovanja.

    Član 26.

    Pod zonom borbenih dejstava, u smislu ovog zakona, smatra se prostor u kome su izvođena borbena dejstva, na kopnu, vodenoj površini ili vazduhu određen i ograničen po frontu linijom dodira i po dubini do zadnje granice dometa neprijateljskog taktičkog naoru�anja sa kojim je neprijatelj djelovao u ratu, u zoni odgovornosti jedinice kojoj je borac pripadao.

    Član 27.

    Kao vrijeme angažovanja u oružanim snagama SFRJ, odnosno Republike Srpske, u smislu ovog zakona, smatra se i vrijeme odsustva po osnovu bolovanja ili privremene nesposobnosti za vojnu službu, odobrenih na osnovu nalaza i mišljenja nadležnih ljekarskih komisija, kao i vrijeme provedeno u zarobljeništvu.

    Član 28.

    Borci iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona koji su usljed rane, povrede, ozljede ili bolesti zadobijenih pod tim okolnostima, oglašeni trajno nesposobnim za vojnu službu na osnovu nalaza i mišljenja nadležnih ljekarksih komisija, zavisno od vremena stupanja u oružane snage razvrstavaju se u odgovarajuću kategoriju, uzimajući kao da su vrijeme odsustva proveli u zoni borbenih dejstava do 21. novembra 1995. godine ako su ranu, povredu, ozljedu ili bolest zbog kojih su oglašeni nesposobnim zadobili u zoni borbenih dejstava, a vrijeme učešća do 19. juna 1996. godine. Borcima koji su bili ranjeni, ozlijeđeni, povrijeđeni ili su oboljeli van zone borbenih dejstava i oglašeni trajno nesposobnim, vrijeme učešća računa se do 19. juna 1996. godine kao vrijeme učešća van zone borbenih dejstava.

    Kao vrijeme angažovanja u zoni borbenih dejstava smatra se i vrijeme koje je borac proveo u zarobljeništvu do 21. novembra 1995. godine, u koje je dospio pod okolnostima iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona.

    Član 29.

    Svojstvo borca iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona, utvrđuju i razvrstavanje u odgovarajuću kategoriju vrše gradski, odnosno opštinski organi uprave nadležni za poslove boračko-invalidske zaštite na zahtjev borca, po prethodno pribavljenom mišljenju boračke organizacije Republike Srpske (u daljem tekstu: Boračka organizacija) i uvjerenja o dužini učešća u oružanim snagama izdatog od nadležnog organa.

    U slučaju smrti borca, zahtjev za utvrđivanje statusa borca i razvrstavanje u odgovarajuću kategoriju mogu podnijeti lica iz člana 14. ovog zakona koja imaju neposredni pravni interes.

    Boračka organizacija daje mišljenje u pogledu vremena angažovanja u oružanim snagama i snagama državne bezbjednosti SFRJ, odnosno oružanim snagama Republike Srpske, vremenu provedenom u zoni borbenih dejstava i drugim uslovima angažovanja borca.

    U slučaju da Boračka organizacija ne dostavi nadležnom organu mišljenje iz prethodnog stava u roku od 30 dana od dana traženja, smatra se da je dato pozitivno mišljenje.

    Ako Boračka organizacija dā negativno mišljenje ili ako nadležni organ ocijeni da se stvar ne može riješiti bez revizije uvjerenja, pokrenuće postupak revizije u smislu člana 127. ovog zakona.

    Podnošenje zahtjeva za priznavanje statusa borca, nije ograničeno rokom.

    Član 30.

    Odredbe čl. 18. do 29. ovog zakona ne odnose se na poginule borce

    Član 31.

    Borci iz člana 2. stav 4. ovog zakona, kojima je u smislu propisa o penzijskom i invalidskom osiguranju bivše SFRJ priznat posebni staž u dvostrukom trajanju, zadržavaju status borca utvrđen pravosnažnim rješenjem organa penzijsko-invalidskog osiguranja.

    Lica iz člana 2. stav 4. ovog zakona kojima nije priznat status u smislu stava 1. ovog člana mogu podnijeti zahtjev za priznavanje statusa borca. O zahtjevu rješava organ iz člana 29. stav 1. ovog zakona, po pravilima upravnog postupka.

    Kao dokazno sredstvo u postupku iz stava 2. ovog člana ne mogu se isključivo koristiti izjave stranke i/ili svjedoka.

    PRAVA BORACA

    Član 32.

    Prava boraca su:

    1. borački dodatak;

    2. naknada odlikovanim borcima;

    3. zdravstvena zaštita i druga prava u vezi sa zdravstvenom zaštitom;

    4. poseban staž u dvostrukom trajanju;

    5. prioritet u zapošljavanju;

    6. prioritet u stambenom zbrinjavanju;

    7. druga prava u skladu sa posebnim propisima.

    1. Borački dodatak

    Član 33.

    Borački dodatak je godišnje novčano primanje koje borci iz člana 2. st. 1. i 2. ovog zakona ostvaruju po osnovu angažovanja u ratu u zoni borbenih dejstava.

    Postupak, uslovi i prioriteti za ostvarivanje prava na borački dodatak regulisaće se posebnim propisom Vlade Republike Srpske.

    2. Naknada odlikovanim borcima

    Član 34.

    Borci iz člana 19. stav 1. ovog zakona, kao i borci iz člana 2. stav 4. ovog zakona, odlikovani najvećim odlikovanjima za vojne zasluge u oružanoj borbi do 19. juna 1996. godine, imaju pravo na novčanu naknadu.

    Odlikovanjima u smislu stava 1. ovog člana, smatraju se odlikovanja po propisima Republike Srpske: Orden Nemanjića, Orden Karađorđeve zvijezde Republike Srpske i Orden Miloša Obilića, Medalja majora Milana Tepića, Medalja zasluga za narod, Zlatna medalja za hrabrost i Srebrna medalja za hrabrost kao i odlikovanja po propisima bivše SFRJ: Orden Karađorđeve zvijezde sa mačevima, Orden Belog orla sa mačevima, Zlatna medalja Obilića, te Partizanska spomenica 1941. i Orden narodnog heroja.

    Novčana naknada za orden i Partizansku spomenicu iznosi 70% od osnovice iz člana 17. ovog zakona, a za medalju 50% od iste osnovice, bez obzira da li borac ima jedno ili više odlikovanja i isplaćuje se u prvom kvartalu tekuće, za prethodnu godinu.

    3. Zdravstvena zaštita i druga prava u vezi sa ostvarivanjem zdravstvene zaštite

    Član 35.

    Borac iz člana 2. ovog zakona, koji ne može biti osiguran ni po kom osnovu, ima pravo na zdravstveno osiguranje u skladu sa propisima iz oblasti zdravstvenog osiguranja za radnike osiguranike.

    Pravo na zdravstvenu zaštitu lice iz stava 1. ovog člana ostvaruje na način i po postupku koji su regulisani propisima u oblasti zdravstvene zaštite.

    4. Poseban staž u dvostrukom trajanju

    Član 36.

    Borac iz člana 2. st. 1, 2. i 4. ovog zakona ostvaruje poseban staž u dvostrukom trajanju u skladu sa propisima o penzijsko-invalidskom osiguranju.

    5. Prioritet u zapošljavanju

    Član 37.

    Organi državne uprave i organi lokalne uprave, javna preduzeća i druga preduzeća koja su u cjelini vlasništvo države ili većinskom vlasništvu države, opštine ili grada kao i drugi subjekti koji su osnovani zakonom ili ih je osnovala Vlada obezbjediće prilikom prijema novih radnika da borac ima, pod istim uslovima, prioritet u zapošljavanju u odnosu na ostala lica koja nisu korisnici prava po ovom zakonu, u skladu sa propisima koji regulišu oblast rada i zapošljavanja.

    Ako se na oglas odnosno konkurs prijave borci iz više kategorija, prioritet ima borac više kategorije, s tim da u okviru iste kategorije prioritet ima borac sa dužim vremenom angažovanja u oružanim snagama.

    Prioritet iz stava 1. ovog člana se ne odnosi na izabrana i postavljena lica.

    6. Prioritet u stambenom zbrinjavanju

    Član 38.

    Borac iz člana 2. ovog zakona ima prioritet u stambenom zbrinjavanju u odnosu na lica koja nisu korisnici prava po ovom zakonu, u skladu sa opštim aktima koje donosi Vlada Republike Srpske.

    7. Druga prava

    Član 39.

    Borac iz člana 2. ovog zakona ostvaruje i druga prava utvrđena zakonom ili drugim propisima kojima se uređuju pojedine oblasti.
    bors - 79833 - 23.11.2012 : Stari Blizo - best (0)

    Može li mi neko dokučiti?


    Da li neko od posjetilaca ima podatak o visini naknade za odlikovanja:

    Zlatnu medalju za hrabrost i
    Srebrenu medalju za hrabrost?
    Kolika je visina naknada za pomenute medalje?
    Pozdrav, Stari
    bors - 79831 - 23.11.2012 : Stari Blizo - best (0)

    Zakon o pravima boraca Republike Srpske


    Pošto ste se javili na ovaj forum i na neki način tražili savjet od učesnika ovog sajta, kako ostvariti pomoć po osnovu pogibije vašeg supruga, ja vam mogu predložiti sledeće:

    Kako ste se već javili, znači da imate mogućnost (jer imate kompjuter), da lično vidite, da li imate pravo na ono što ste pitali. U koliko vam može pomoći ovo što vam nudim, biće mi drago. Vidjećete i sami da li imate pravo, ili ne, ako klikneš ovdje

    Pozdrav, Stari

    vogosca_rat - 79649 - 18.11.2012 : Stari Blizo - best (3)

    Bože, da li je to predskazanje?


    Dan ili dva uoči 1. avgusta '94. godine dođoh kući kao isprebijani pas. Jer priznaćete svaki dan otići u 05:00 a vratiti se u 21:00 sat, da je to previše i za najzdravijeg mladog čovjeka, bildera, a kamo li za stariju osobu kao što sam bio ja. Sa mukom se popeh na četvrti sprat. Bješe već noć, iako je ljetni dan poprilično dug. Ne upalih svjetlo, već onako umoran do iznemoglosti, samo zaključah ulazna vrata i u odjelu legoh na kauč. Nije mi se jelo, iako sam bio gladan. Uostalom, znao sam da nemam ništa napravljeno da se jede.

    Ležim i osluškujem povremene pucnje, koje dolaze kroz otvoreni balkon moga stana. Kako one u daljini, tako Bogami i one malo bliže. Čuje se i po neka eksplozija granate koja grune negdje u daljini, pa se njeni odjeci razprsnu kroz tamnu noć. I taman kada sam htio da se prepustim snu, začu se:

  • "Av, avuuuuuu, av. Av, avuuuuu, av. Av, avuuuuuuuu!"

  • "Bože šta mu je, što zavija?" - zapitah se ja - "Čiji li je to pas, kad tako zavija? Nije valjda pas lutalica?"

    Zavijanje tog psa je bilo tako prodorno da mi se činilo da se ispeo na moj balkon. U toku rata se desila prava najezda pasa lutalica, pa ih je puno preostalo i te 1994. godine tako da su ih ljudi tjerali ispred zgrada jer su napadali prolaznike.

  • "Pa kako da baš niko da otjera i ovog psa sa prostora između moje i TAS-ove zgrade? Zar ovo nikome ne smeta?"

    I tako, žalosno zavijanje tog psa me u mislima vrati u moje djetinjstvo, u dane kada sam imao deset godina. Tada sam živio kod tetke, jer su mi oca i majku ubile ustaše.

    Jedne nedelje se tetkin djever Rade spremao u posjetu kod svog ujaka. Trebao je da na zaprežnim kolima od njega dovuče stotinjak crepova kako bi pokrio jednu šupu za živinu.

    Kada je sve bilo spremno za put rade pozva i mene:

  • "Mali, hoćeš li da ideš sa mnom po crijep?"

    Ja jedva dočekah, pa upitah tetku da me pusti. Nakon što se ona složi, mi krenusmo do ujaka. Nakon sat vremena dođosmo do njegove kuće. Rade ispregnu volove i ispred njih stavi malo sijena da jedu. Zatim natovarismo crijep. Rade ponovo upregnu volove, pozdravimo se sa ujakom i krenemo kući. Tek što smo krenuli ujak zavika:

  • "Rade, Radeee!"

    Stadosmo i okrenusmo se prema ujaku.

  • "Evo imam jedno malo štence, pa ako hoćeš ponesi ga kući!" - reče ujak.

  • "Pa dobro, svakako nam lisica svaki dan dolazi u avliju, a nemamo kera!"

    Rade se vrati i uze kuče. Ono bješe malo, čini mi se da nije manje ni moglo biti.

  • "Slušaj Rade, pokri ga da ne vidi kuda ide, jer može da se vrati nazad." - reče ujak.

    Ja se začudih šta to ujak priča, ali ipah uzeh štene i popeh ga na kola a satim ga pokrih jednim krajem od ćebeta.

    Put od ujaka pa do skretanja prema tetkinoj kući je bio makadanski, a zatim se odatle nastavljao seoski, kolski put u dužini od nekih tri stotine metara. Kada dođosmo do skretanja, Rade zaustavi volove da ih malo odmori. Tetak stavi pred volove sepet sijena, pričeka desetak minuta a zatim opet povika na volove da krenu u pravcu kuće. Međutim, volovi ne krenuše. Stali kao ukopani. Nisu htjeli da se maknu ni za pedalj. Rade se malo naljuti, pa ponovo povika na njih, ali oni ni makac. On potom uze bič pa udari jednog, a potom i drugog, ali oni i dalje stoje kao ukopani.

    Naljutio se Rade, pa ode do komšije, da ga zamoli, da dođe sa svoja dva vrana konja i da mu pomogne da izvuku crijep do kuće. Dođoše i prikopčaše vagire za volovsku rudu. Nasta vika na volove i konje, ali oni ni dalje neće da se maknu sa mjesta. Okupilo se komšija iz okolnih kuća i radoznalo posmatraju pa i pitaju, šta vozimo.

  • "Crijep" - reče Rade.

    I dok su se oni mučili oko pokretanja kola, naiđe Ilija, mještanin tog sela koji je inače imao govornu manu pa su mu se pojedinci iz sela pomalo i podrugivali. Kad je vidio mnogo ljudi kod kola svrati i upita:

  • "Šta to činimo?"

    Rade već ljut odgovori Iliji:

  • "Bježi Ilija Boga ti, nemoj me još o ti zajebavati!"

    Međutim, Ilija nije pobjegao već je i dalje bio uporan da sazna šta prevozimo u kolima. Komšije mu rekoše da je to crijep.

  • "Mora biti još nešto, nije samo crijep!" - reče Ilija i priđe kolima. Podiže onaj kraj ćebeta, pa ugleda štenca.

  • "Eee, vidiš Rade da ima još nešto na kolima!"

    Ilija uze štene i reče komšiji da otkopča konje.

  • "Sad će volovi krenuti i bez konja i tvoga Rade udaranja volova!"

    Kada je komšija otkačio konje, Ilija držeći u rukama štene, priđe volovima pa im reče:

  • "Ajd Šaronja, ajd Dikonja!"

    Volovi krenuše kao da se ništa prije toga nije dešavalo. Ilija se okrenu i reče Radetu:

  • "Slušaj Rade, da znaš, domaća životinja nikada neće da svojoj kući vuče drugu životinju!"

    I dok mi je sve ovo prolazilo kroz glavu, glas zavijanja kera i dalje je odjekivao po stanu. Ustanem i iziđem na balkon. Pogledam ispod i ne vidim ništa. U tom trenutku se ponovo začu. Ispred TAS-ove zgrade, između ulaza broj 3 i 4 ugledah jedno omanje bijelo kerče prekriveno tamnim šarama. Bilo je u sjedećem položaju i okrenuto prema balkonu u čijem je pravcu upućivao svoje zavijanje. Bješe to stan u kome je do početka rata stanovala jedna porodica iz Vojvodine, koja je takođe radila u TAS-u. Oni su na početku rata napustili Vogošću pa se u njihov stan uselila neka porodica iz Pofalića.

    Čudio sam se kako to da ama baš niko ne izađe da mu baci malo hrane kako bi prestao da zavija. Čuo sam ga cijelu noć.

    Sutradan, već na izlasku iz zgrade mi rekoše da je poginuo Božo Kovačević, izbjeglica iz Pofalića. Stanovao je upravo u stanu ispod kojeg je cijelu noć zavijao taj ker.

    U to da životinje mogu predskazati sam se uvjerio u oba ova dva događaja koja vam na ovom mjestu opisah.

    P. S. Za autora teksta: "Malo o miševima, malo o spomeniku"
    Gospodine Kap,
    Ja ni u jednom momentu nisam naveo čiji su miševi, da li su srpski ili muslimanski, ali ti si već ovim svojim komentarom rekao ko si, čim dijeliš životinje po nacionalnostima. Sramota!
  • prepiska - 79565 - 15.11.2012 : Stari Blizo - best (2)

    Eskumacije


    Neki dan pročitah da se na ovu stranicu vratio Max, jedan od ranijih učesnika prepiski i komentara ove stranice.

    Max-ove prepiske i komentare sa drugim učesnicima ove stranice koje je vodio ranije, već sam čitao. Na osnovu ocjena drugih učesnika, Max je dobio vrlo pozitvnu ocjenu o pristupu opisa ratnih zbivanja u i oko Sarajeva. A evo i sada su ga srdačno dočekali na stranici. Pa lijepo. Vjerujem da će Max nastaviti pisati sa onom svojom iskrenošću i objektivnošću sa kojom se već istakao.

    Zbog toga, a i zbog onih koji već dvadeset godina žude da saznaju istinu o svojim najbližim članovima, ja bih zamolio gospodine Maxa da, ako si roditelj a vjerujem da jesi, ako imaš dušu a sigurno da je imaš, da onda pomogneš i nama da nađemo ne samo one u grobnicama već i grobnice pobijenih sarajevskih Srba. Po tome ćeš biti poznat i priznat od onih o kojima već rekoh.

    Budi pozdravljen,
    Stari
    vogosca_1992 - 79479 - 13.11.2012 : Stari Blizo - best (4)

    Kalašnjikov u bojleru


    U toku '92 godine u Vogošći je bila prava najezda izbjeglica sa područja Visokog, Zenice, pa čak iz Bugojna. Bilo je tu i porodica koje su izbjegle iz Pofalića. Pored toga, bilo je i onih domaćih sa rubova Vogošće, kojih nužda nije natjerala da dođu u Vogošću.

    Ova moja priča je o jednoj mladoj porodici koja je jedva izvukla živu glavu iz sarajevskog naselja Pofalići. Neću na ovom mjestu pominjati njegovo ime i prezime, pa neka se u ovoj priči samo zove Slavo.

    Slavo je bio jako mlad čovjek, tek što je formirao svoju porodicu. Imao je suprugu, sina u pretškolskom uzrastu i jako malu kćerkicu. Inače, i Slavo je do početka rata radio u Pretis-u. Na očevom imanju u Pofalićima su napravili kuću i srećno živio sa svojom porodicom.

    Onog kobnog 16. maja, Slavo i njegova porodica su jedva uspjeli izvući žive glave iz Pofalića. U Vogošću su došli bez igdje ičega, takoreći goli i bosi. Supruga mu je rodom iz okoline Visokog, pa je mislio da nju sa djecom pošalje kod njene majke. Međutim, i Srbi iz Visokog i okoline su ubrzo nakon toga došli u Vogošću.

    Slavu je bio potreban smještaj zbog dječice. Srećom, bilo je toplo pa pa je dosta izbjeglica spavalo vani. Slavo je spavao je kod nekih poznanika, dok se nije uselio u jednosoban stan u trećoj zgradi u ulici Moše Pijade. Odmah potom je i mobilisan. Nešto kasnije se preselio u stan koji se nalazio upravo ispod mene. Pošto smo se već ranije poznavali, počeli smo i da se družimo, naravno kada su nam to obaveze dozvoljavale.

    Jednom prilikom se sretosmo na ulici u PVFO. Išao je sa sinčićem koji je jaukao. Jednu svoju ruku je držao podignutu, skoro u visini ramena, ali i malo savijenu u laktu. Oko ruke mu je bila omotana vojnička bluza, pa ništa nije primjećivao.

  • "Žta je malim, zašto plače?" - upitah Slavu.
  • "Ranjen sam pa dijete zbog toga plače." - odgovori on.
  • "Treba li ti pomić?" - upitah.
  • "Ne treba, upravo dolazim iz Doma zdravlja!"

    Nešto kasnije svratih do njega i on mi ispriča gdje i kako je ranjen. Pričao je hladno, baš kao da mu se nije ništa desilo.

  • "Ma, važno je da nije u glavu!" - reče Slavo.

    U tom trenutku stiže i kafa, a uz nju započe Slavko svoju priču o bjegu iz Pofalića. Pričao je o strahotama koje su doživjeli i vidjeli.

  • "Da ti ispričam šta sam doživio u stanu u kome sam bio prije nego što sam preselio u ovu zgradu!" - započe Slavo svoju priču.

    Odem ti ja jednu smjenu na liniju, pa se vratih uprljan k'o svinja. Jedva sam čekao da dođem kući i da se okupam. Pošto je bilo struje, kažem ženi da uključi bojler, a ona mi odgovori da ga je ona već uključivala ali da ne radi. I doista, ustanem ja i uključim prekidač ali kontrolna lampica ne radi. Odvrnem osigurač i promjenim licnu na osiguraču, zavrnem osigurač i ponovo uključim prekidač. Međutim, ono ponovo nestade struje. Ponovo uradim isto. Osigurač ponovo pregori. Ja ti nakon toga nazovem našeg električara Bastaša i zamolim ga da dođe i da mi popravi bojler. Kada je došao, on prvo ponovi ono što sam i ja radio. Opet nema struje! On zatim skinu poklopac od instalacije i pregledao instalaciju koja bila ispod bojlera. Pipkao je žice probnom lampicom, a zatim reče da je sve ispravno. Ponovo stavi osigurač i uključi. U tom trenutku u bojleru odjeknu mala eksplozija. Nije mu preostalo ništa drugo, već da skine pokolac na bojleru. Odvrtao je zavrtanj po zavrtanj. Nakon što zartnjevi malo popustiše iz bojlera šiknu voda. Kada je u potpunosti skinuo poklopac iz bojlera se pojavi Kalašnjikov.

  • "Vidi ti njih Slavko, kako su se spremali protiv nas Srba!" - uzviknu moj električar Bastaš.

    Puška u bojleru je pravila kratak spoj, pa se voda nije mogla zagrijavati.

    I ova puška koju je Slavo pronašao u bojleru je još jedan dokaz da su se muslimani masovno spremili za rat protiv Srba, a sada pokušavaju da se predstave kao žrtve srpske agresije.

    Iz ovog primjera, a i mnogo drugih o kojima su pojedinci pisali na ovoj stranici, izvodi se jasan zaključak, da su se muslimani za rat počeli pripremati mnogo prije Srba. Izgleda da smo mi u svemu tome bili samo pasivni posmatrači i da smo im slijepo vjerovali.

    Pozdrav, Stari.
  • saljivi_dogadjaji - 79441 - 12.11.2012 : Stari Blizo - best (2)

    Minsko polje na našem balkonu


    Vogošća je od početka ratnog stanja bila u problemima sa strujom, da bi kasnije nastali još veći sa smradom od pokvarene hrane, koja se izbacivala iz frižidera i zamrzivača i bacala u kontejnere. Ne zna se šta je gore, a kad sastaviš bombardovanja i snajperiste od kojih se gine sa problemima u naselju onda je sve ubi Bože.

    Na sve te probleme nadovezao se i prekid telefonskih veza, pa se jedino može čuti sa porodicom odlaskom u Rajlovac ili radio vezom preko radio-amatera. Odlazak u Rajlovac bio je opasan, jer su snajperisti gađali sa Sokolja, jednog rajlovačkog izvišenog naselja, sa koga se prostirao vidik na rajlovačko polje.

    U Vogošći je prije početka rata postojalo društvo radio-amatera. Bila je jedna radio stanica, koju su premjestili iz društva i uspostavili je na poslednjem spratu opštinske zgrade u Vogošći. Tu radio stanicu su opsluživala dvojica naših sugrađana i poznanika. Obojica su bili poznati fudbaleri fudbalkskog kluba Sarajevo, Sreten i Milan. Oni su mi, kao i ostalim građanima Vogošće, omogućili da preko njih i radio amatra iz Kraljeva i Jagodine, ponekad pošaljem poruku mojima u Srbiji.

    Međutim, zbog prekida telefonskih veza, došlo je do sve veće tražnje usluga radio stanice, pa se nije moglo doći na red, a oni tamo (porodice) su bile odsječene od nas koji smo ostali u Vogošći. Zbog toga su pojedini članovi porodica, uglavnom supruge, dolazili u Vogošću zbog ostatka svojih članova.

    Tako je stigla i moja supruga da vidi šta je samnom. Došla sa autobusom koji je tada išao jedinim prohodnim putem od Zvornika prema Palama, preko Šekovića. Dan ranije na dijelu puta od Zvornika prema Šekovićima u blizini mjesta Caparde, napadnuta je kolona civilnih automobila u jednom uskom klancu. Napad su izvršile muslimanske snage koje su išle iz pravca Srebrenice prema Tuzli.

    Kada je supruga prolazila tim putem, vidjela je ostatke spaljenih vozila pored puta.

    A kada je stigla u Vogošću, bila je sva isprepadana tako, da se pokajala što je krenula za Vogošću. Kako se desio taj napad i koliko je ljudi stradalo, to mnogi znaju.

    Poslije tog slučaja, vozila koja su prolazila tim putem, išla su u koloni uz vojnu pratnju sa oklopnim vozilima, a naročito kada su prolazili autobusi. Autobuse su pratila dva oklopna vozila idući jedno ispred, a drugo iza autobusa.

    Prije dolaska supruge iz Srbije, u našem stanu bilo je malo neuredno. Jer pomoć koju sam dobivao od Crvenog krsta, Dobrotvora ili u preduzeću, dobivao sam je u kojekakvim kesama, ili u vrećicama. Ja nisam imao vremena, zbog ranog odlaska na i kasnog dolaska sa RO iz fabrike, a naročito zbog umora, da sređujem stan. Sve kese koje sam donosio, slagao sam jednu do druge na sto i stolice, a kasnije stavljao i ispod stola i stolica.

    Tako su slobodni prostori trpezarije i kuhunje bili skoro ispunjeni sa kesama razno-raznih namirnica od hrane, koju sam dobivao. Supruga je po dolasku u stan i vidjevši da je stan neuredan, počela da me psuje govoreći mi:

  • "Kako te bolan nije sramota da budeš ovako neuredan? Zar možeš da pustiš nekog u stan da ti vidi ovu tvoju bruku?"

    Nakon što me je naružila, počela je da sređuje stan po svom nahođenju. Prvo je pregledala šta ima u kesama. Najviše se nakupilo brašna koga je bilo više od 50-ak kilograma. Svaku kesu s brašnom je omirisala i opipavala i ono što je smatrala da je dobro, ostavljala je na jednu, a ono što se po njenom mišljenju počelo kvariti, stavljala je na drugu stranu. Među onim "pokvarenim" stvarima našlo se i neko brašno. Ona ga je stavila u jednu vreću a zatim iznijela na balkon. Znajući da brašno mamac za miševe, rekoh supruzi:

  • "Slušaj ženo, nemoj stavljati brašno na balkon, jer ćeš nam navući miševe!"

  • "E, ti si Marko stvarno lud! Kako će miševi doći na četvrti sprat?" - odgovori ona podrugljivo.
    Meni smješno da ona to ne zna, pa joj rekoh:

  • "Pa ženo, ti kao da nisi rođena na selu!"

  • "Nemoj Boga ti pričati gluposti! I nemoj to reći pred drugima, jer ti se ljudi mogu smijati! Gdje si vidio da se miševi penju na tu visinu? - odbrusi ona meni.

    Uveče smo zatvorili balkon, jer su noći već postale hladne. Pošto je odjednom zahladnilo, balkon nismo ni otvarali nekoliko dana. Nakon što sam prvom prilikom izašao na balkon, pogledah u ćošak gdje se nalazila vreća sa brašnom, a ono oko nje nešto se bijeli. Izgledalo je, kao da ga je neko namjerno prosuo. Sa prednje strane vreće ne vidi se ništa. Međutim, kada okrenuh vreću i pogledah drugu stranu, primjetih nekoliko rupa.

    Znači, dolazili su miševi.

    Meni nekako bješe drago što sam bio u pravu. Ne govoreći ništa ženi, obrišem pločice oko vreće, kako bih se i sledećeg jutra uvjerio da su ponovo dolazili. Sledećeg jutra ustadoh vrlo rano. Morao sam požuriti zbog odlaska u Pretis, jer je uvijek bilo opasno na dionici puta od benzinske pumpe do ulazne kapije, koja je stalno bila izložena muslimanskim snajperima. Međutim, nisam mogao a da ne pogledam kakva je situacija sa vrećom na balkonu. Tamo ponovo zateknem brašno prosuto oko vreče. Ipak, i dalje ništa ne govorim ženi, ali joj ipak kažem da ne izlazi napolje iz bezbjednosnih razloga.

    Kada sam stigao u Alatnicu, svi smo mi imali neku svoju novu priču donešenu iz naselja ili sa linije odbrane naših boraca. Dođoh i ja na red sa svojom pričom. Pričam kolegama o najezdi miševa na moj balkon. Oni me saslušaše pa se počeše smijati.

    Kada sam došao kući, rekao sam ženi za miševe. Ona ništa ne odgovori, nego mi samo reče da treba da ručamo jer danas idemo na groblje na Krivoglavcima. Nakon toga svratismo u Semizovac kod njenog brata. Ja i njemu ispričam za miševe na balkonu. Kažem mu i to da mi moja žena ne vjeruje da se miš može popeti na četvrti sprat.

  • "Ma kako da ne može, sestro moja! Miš ide gdje god osjeti da ima hrane, čak se i uz konopac popenje!"

    Žena sluša brata i ništa ne reče.

  • "Imam ja nekakvog ljepka, pa pokušaj s njim." - reče mi šurjak.

    Nakon toga, iz garaže donese jednu veću tubu nekakvog ljepila. Na tubi je bila slika miša. Objasni mi kako da stavim ljepilo, da bi ih namamio i uništio:

  • "Uzmi neki karton i nareži slanine i sira, a okolo toga namaži ovo ljepilo!" - predloži mi šura.

    Nakon što stigoh kući, zalijepih karton za pločice balkona, kako miševi ne bi i njega odvukli. Potom na karton narezah malo mesa iz konzerve i stavih na njega malo sira trapista. Oko hrane stavih onaj lijepak. Vreću sa brašnom dobro provjerih a potom unesoh u trpezariju. Miš je pametna životinja i veliki mudrac. Zna nanjušiti opasnost, pa može da se utaji da ga i ne primjetiš.

    Jednom sam u nekim novinama pročitao da je miš najčistija životinja. Međutim, isto tako kaže, da je miš i najveći prenosilac zaraza.

    Po dolasku iz Semizovca i postavljanju mamca za miševe, malo smo sjedili i razgovarali o djeci, o njihovom boravku u Srbiji, da bi na kraju legli spavati. Zaspati se ne može od povremenih eksplozija koje se čuju u naselju i iz pravca brda Žuč.

    Žena samo tuho ispod jorgana govori:

  • "Joj, šta je sad ovo? Čuješ li ti ovo?"

    Nekako sam pod pritiskom sna zaspao tek pred zoru. Probudila me je jaka puščana paljba iz pravca Žuči. I žena je bila budna, pa mi govori da nije spavala cijelu noć.

    Odmah sam otišao na balkon da vidim da li ima šta novo. Tamo sam, na jednom kraju kartona, našao jednu slamku koja je bila postavljena od pločica balkona do lijepila. Ono nije bilo premošćeno. Jedan miš je vjerovatno u žurbi za hranom i svojom nepažnjom htio je da preskoči ljepilo, pa je upao u lijepak i uginuo. Jedva sam uspio da ga odlijepim i sa slamkom bacim sa balkona.

    Ali, ja sam se sada zainatio i hoću da ih kako-tako uhvatim na postavljeni mamac. Ponovo premažem karton sa preostalim dijelom ljepila i ostavim do svanuća.

    I narednog jutra sam ustao vrlo rano, i još u pidžami izišao na balkon da vidim šta se desilo u toku noći. Na sredini, gdje je bio narezak sa sirom, sada je bilo prazno. Miševi su uspjeli da premoste lijepilo da bi prešli preko "minskog polja" i došli do plijena. Ovaj put je njihov "most" bio napravljen od bijelih plastičnih kašikica za kafu. Pošto su i kašike bile kratke da prekriju sav lijepak, u produžetku su stavili ćtapiće od lizala. Tako su uspjeli da dođu do hrane, koju su svu pojeli.

    Razmišljam u sebi i čudim se svim tim njihovim radnjama. Ove male životinjice su negdje na zemlji pronašle odbačenu kašikice i štapiće za sladoled i donijeli ih na četvrti sprat zgrade. Naprosto da čovjek ne povjeruje. Baš kao da su dresirani od ljudi ili kao da su došli sa nekog od sarajevskih ratišta, pa znaju kako da se snalaze u ratnim uslovima.

    Međutim, na njihovu žalost, i pored tih njihovih umjeća u izgranji "mostova", ovog puta su ipak ostali su bez nekoliko svojih drugova "boraca" u minskom polju na našem balkonu. Ipak, uspjeli su savladati prepreku i doći do cilja.

    Razmišljam o toj njihovoj akciji u kojoj su za tri noći izginuli njihovi "borci". Razmišljam, kako se to moglo dogoditi da ostanu djelovi tijela u "minskom polju" a drugih djelova nema. Gledam po balkonu i ne vidim nigdje tragova krvi ili njihovih izvučenih dijelova tijela. Očito da su njihovi "saborci" bili riješeni da ih izvuku pošto-poto, pa su im njihova tijela isprekidali, a zatim odvukli u svoju "bazu". Zaključio sam, iako su upali u veliku zasjedu, da su bili veoma hrabri, ali i da su bili solidarni i humani, ne ostavljajući svoje drugove na mjestu pogibije.

    Eto, tako se završila velika ratna borba u minskom polju na našem balkonu.

    Sledeći dan, kada sam otišao na RO, ponudio sam brašno našem kolegi sa Blagovca, koji je imao domaće životinje, krave, svinje i kokoške, tako da mu je dobro došlo. Došao je sledeći dan s autom i odvezao ga kući. Miševi se više nisu pojavljivali na našem balkonu.
  • srebrenica_zrtve - 78855 - 05.11.2012 : Stari Blizo - best (1)

    Kažu Srebrenica a može i Bratunac (3)


    Kad kažeš Srebrenica, nikad ne kažeš Bratunac, a može i obrnuto!

    Ko će ubijenim Srbima u Bratuncu, Srebrenici, Vitnici, Brežani, Kravici.. da se, bar pokloni, i izvini, ako u Hagu već niko za njih ne odgovara?



    Šetići

    Šetići u Opštini Zvornik: Na srpski deo sela (muslimana 656, Srba 83, Jugoslovena 2), zaselak Pantići, izvršen napad u praskozorje 8. oktobra 1992. Akciju su organizovali i izveli muslimani Šetića i okolnih muslimanskih sela Opštine Zvornik.

    Žrtve:

    1. Mihailo (Savo) Pantić, 1912;
    2. Cvijeta Pantić, 1910;
    3. Desa Pantić, 1927;
    4. Sava Pantić, 1920;
    5. Ljubica (Milan) Pantić, 1946;
    6. Cvija Prelovac, 1932.;
    7. Bosiljka (Nikola) Lukić, 1927;
    8. Cvija Sandić.

    Malešići

    Malešići, srpsko selo u Opštini Zvornik: Napad na ovo pretežno srpsko selo u Opštini Zvornik (Srba 666, muslimana 69) izvršen je istovremeno sa napadom na srpski deo sela Šetići, u ranim jutarnjim časovima 8. oktobra 1992. Akciju su predvodili i zločine počinili u najvećoj meri muslimani komšijskog sela Jusići u saradnji sa većim brojem naoružanih pripadnika Armije BiH iz okolnih sela i opština nastanjenih muslimanskim stanovništvom.

    Žrtve:

    1. Zdravko (Miladin) Milošević, 1926;
    2. Savo (Veljko) Vidović, 1937;
    3. Mihajlo Perić, 1902;
    4. Cvija Perić, 1907;
    5. Ljubica Perić, 1942;
    6. Zdravko Malešić, 1922;
    7. nepoznata žena iz sela Zmajevica koja se zatekla u gostima.

    Donja i Gornja Kamenica

    Kamenica Donja i Kamenica Gornja: (Srba 323, muslimana 2633, Jugoslovena 22) srpski zaseoci, ili područja, ovih ulavnom muslimanskih sela zvorničke Opštine, opkolile su u toku noći lokalne muslimanske oružane formacije, pripadnici Armije BiH, i osvojili 6. novembra 1992. Tom prilikom zarobljeni su mnogi Srbi, branioci ovih zaselaka i članovi njihovih porodica. Koliko je u ovom pogromu lica srpske nacionalnosti Kamenice stradalo, zarobljeno i masakrirano još uvek je nepoznato. Cifre se kreću od 109 do preko 250 žrtava.

    Žrtve:

    1. Miladin (Ignjat) Ašćerić, 1962;
    2. Zoran (Jovo) Bojanović, 1961;
    3. Dragomir (Velimir) Božić, 1966;
    4. Nikola (Miladin) Čvorić, 1963;
    5. Savo (Pero) Đokić, 1930;
    6. Vlado (Pero) Grabovica, 1950;
    7. Radisav (Timotije) Grabovica, 1950;
    8. Ratko (Kostadin) Ilić, 1959;
    9. Dragan (Boško) Jakšić, 1965;
    10. Stanko (Marko) Jovanović-Mišo, 1956;
    11. Uroš (Damjan) Kazanović, 1948;
    12. Miodrag (Vasilije) Kovačević-Mišo, 1959;
    13. Dragan (Stevan) Letić, 1964;
    14. Srpko (Vojin) Lukić, 1955;
    15. Radislav (Lazar) Macanović, 1962;
    16. Trišo (Mikajlo) Mihajlović, 1959;
    17. Marko (Jovo) Milošević, 1948;
    18. Radomir (Miloš) Pavlović, 1974;
    19. Branislav (Dušan) Petrović, 1958;
    20. Goran (Zlatko) Pjanić, 1952;
    21. Radomir (Rajko) Radić, 1950;
    22. Radovan (Stevo) Savić, 1966;
    23. Žarko (Bogdan) Savić, 1949;
    24. Mićo (Milivoje) Simić, 1953;
    25. Nenad (Žarko) Stevanović, 1956;
    26. Slavko (Drago) Tijanić, 1970;
    27. Zoran (Tomo) Urumović, 1958;
    28. Dragomir (Ljubo) Jovanović, 1958;
    29. Savo (Vaso) Kazanović, 1957;
    30. Radan (Đorđe) Pavlović, 1967;
    31. Mićo (Krstan) Tešić, 1968;
    32. Velimir (Veljko) Jovanović, 1955;
    33. Milan (Mihajlo) Prodanović, 1953;
    34. Ratko (Nenad) Prodanović, 1944;
    35. Miladin (Jovo) Ložnjaković, 1958;
    36. Rade (Branislav) Marić, 1949;
    37. Panto (Vlado) Mijatović, 1955;
    38. Viktor (Mladen) Savić, 1964;
    39. Đorđe (Vladimir) Stevanović, 1952;
    40. Bogdan (Radivoj) Radović, 1952;
    41. Kirilo (Stevan) Stevanović, 1940;
    42. Milorad (Milan) Vidović, 1966;
    43. Vlado (Petko) Ristanović, 1958;
    44. Aleksa (Cvijan) Savić, 1952;
    45. Rajo (Cvijetko) Maksimović, 1953;
    46. Miloš (Želimir) Zelenović, 1967;
    47. Zoran (Nedžo) Božić, 1964;
    48. Miloš (Risto) Grabovica, 1974;
    49. Borisav (Vitomir) Mihajlović, 1958;
    50. Slavko (Vukašin) Pavlović, 1959;
    51. Miladin (Božo) Nedić, 1960;
    52. Miladin Ćerić...

    Sikirić

    Sikirić, Opština Bratunac: Selo sa relativno ravnomernim brojem srpskog i muslimanskog stanovništva (Srba 201, muslimana 241). Napad na srpski deo sela 14. decembra 1992, u ranim jutarnjim časovima izvršile su veoma brojne muslimanske oružane formacije Armije BiH regrutovane iz okolnih muslimanskih naselja Bratunca, Srebrenice i ostalih susednih opština. Srpski deo sela opljačkan je i uništen, a veliki broj meštana ubijen je veoma svirepo, posle zarobljavanja, uglavnom hladnim oružjem.

    Žrtve:

    1. Živojin (Blagoje) Ilić, 1928;
    2. Radojka (Kosta) Ilić, 1935;
    3. Radovan (Bogosav) Mitrović,1948. i njegov brat
    4. Srećko (Bogosav) Mitrović, 1946;
    5. Milomir (Bogosav) Nedeljković, 1940;
    6. Ljubisav (Obrad) Nedeljković, 1925;
    7. Ratko (Svetislav) Nedeljković,1946;
    8. Slobodan (Miladin) Petrović, 1976;
    9. Dušan (Rade) Prodanović, 1931;
    10. Obrenija (Miladin) Rankić, 1934;
    11. Zlatan (Ranko) Simić, 1961;
    12. Živadin (Svetolik) Simić, 1946;
    13. Radisav (Svetolik) Simić, 1939;
    14. Grozdana (Vasilije) Simić, 1931;
    15. Dragiša (Branko) Stevanović, 1966;
    16. Milomir (Ljubisav) Tanasić, 1939;
    17. Milan (Petra) Tanasić, 1957;
    18. Obrenija (Obrad) Trišić, 1931;
    19. Novak (Srećko) Vuksić, 1931;
    20. Milovan (Maksim) Simić, 1949.


    Bjelovac

    Bjelovac u Opštini Bratunac, pretežno srpsko selo na obali Drine:
    (Srba 238, muslimana 51). Napad velikog broja muslimana pripadnika Armije BiH, uglavnom dobrovoljaca iz okolnih muslimanskih sela bratunačke i srebreničke Opštine, u nekoj vrsti lančanog pohoda na srpska naselja koja se duž Drine graniče sa Srbijom, izvršen je istovremeno kad i napad na Sikirić, u samo praskozorje 14. decembra 1992. I u ovom selu registrovan je veliki broj žrtava među civilnim srpskim stanovništvom i njihovim braniocima.

    Žrtve:

    1. Zlatan (Milenko) Bogičević, 1975;
    2. Miodrag (Ilija) Cvijić, 1972;
    3. Slobodan (Vitomira) Despotović;
    4. Stevo (Neđo) Filipović, 1951;
    5. Milisav (Ilija) Ilić, 1957;
    6. Milun (Mićo) Ilić, 1939;
    7. Zlata (Miloš) Jovanović, 1911;
    8. Radenka (Milisav) Jovanović, 1974;
    9. Vida (Radivoje) Lukić, 1933;
    10. Miroslav (Novica) Marinčević, 1965;
    11. Radivoje (Ilija) Matić, 1937. i njegove kćerke
    12. Gordana (Radivoje) Matić, 1967.;
    13. Snežana (Radivoje) Matić, 1965;
    14. Mirko (Petko) Miladinović, 1971. i njegov brat
    15. Čedo (Petko) Miladinović, 1975;
    16. Slavko (Čedo) Milutinović, 1963;
    17. Slobodan (Ratko) Nedeljković, 1970;
    18. Mirko (Krsto) Petrović,1920;
    19. Mirko (Milan) Petrović, 1972;
    20. Mitar (Ostoja) Savić, 1954;
    21. Radovan (Sreten) Tanasić, 1923;
    22. Rajko (Živojin) Tomić, 1955;
    23. Milorad (Živorad) Tošić, 1972;
    24. Zoran (Tomislav) Trišić, 1968;
    25. Desimir (Nikodin) Matić, 1928.

    Loznička Rijeka

    Loznička Rijeka, u podrinjskoj Opštini Bratunac: Selo sa dominantnom srpskom većinom (Srba 132, muslimana 22) napadnuto je istovremeno kad i Sikirić i Bjelovac, u ranim jutarnjim časovima 14. decembra 1992. Reč je o tri susedna skoro povezana sela na istoj saobraćajnici u dolini reke Drine, koja su u tom pohodu jedinica Armije BiH, sastavljenih od muslimana Bratunca, Vlasenice i Srebrenice, sravnjena sa zemljom.

    Žrtve:

    1. Slavomir (Vidoje ili Radivoje) Damnjanović, 1971;
    2. Nedeljko (Svetozar) Damnjanović, 1959;
    3. Dragoljub (Milisav) Filipović,1942. i njegov sin
    4. Dragan (Dragoljub) Filipović,1962;
    5. Milan (Petko ili Petar) Jovanović, 1948;
    6. Đoko (Petar) Jokanović, 1956;
    7. Miloš (Veselin) Jovanović; 1928;
    8. Željko (Vojislav) Knežević, 1966;
    9. Krstina (?edo) Lukić, 1948;
    10. Bojan (Nikolče) Milkovski, 1938;
    11. Mlađen (Božidar) Petrović, 1958;
    12. Miodrag (Bogdan) Petrović, 1948;
    13. Radenko (Rajko) Stanković, 1972;
    14. Ratko (Ilija) Simić, 1951;
    15. Božo (Krsto) Todorović, 1949;
    16. Radovan (Savo) Vučetić, 1943. i sin
    17. Milenko (Radovan) Vučetić, 1975.


    Brana Bačići

    Brana Bačići, srpsko selo: (Srba 263) na području mesne zajednice Kravica, Opština Bratunac, celo leto nalazilo se na meti oružanih napada i stalnih oružanih provokacija iz okolnih muslimanskih sela Cerske, Kasabe, Konjević Polja, Glogove, Pobuđa. To se dogodilo i 14. decembra 1992.

    Žrtve:

    1. Rajko (Živojin) Tomić, 1955;
    2. Dušan (Milorad) Petrović, 1936;
    3. Vasilj (Petar) Todorović, 1955;
    4. Ratko (Marko) Dadić-Bato, 1954;
    5. Slavko (Neđo) Ilić, 1939.

    Cikotska Rijeka

    Cikotska Rijeka, u ataru srpskog sela Šadići Gornji: (Srba 228, Jugoslovena 2), Opština Vlasenica. Dana 23. decembra 1992. u zasedi, presretnut je kamion kojim je putovalo više civilnih lica i sa njima nekoliko pripadnika vojske Republike Srpske. Vozilo se nalazilo i kretalo na srpskoj teritoriji i izvan zone neposrednih ratnih dejstava. Zasedu su postavili pripadnici neke manje terorističko-diverzantske jedinice iz sastava Drugog korpusa oružanih snaga Armije BiH.

    Žrtve:

    1. Dragan (Miloš) Đurić, 1953;
    2. Dragan (Borivoje) Radulović, 1963;
    3. Bogdan (Mlađen) Nikolić, 1956;
    4. Ratko (Risto) Milikanović, 1953;
    5. Radoslav (Danilo) Stanić, 1946;
    6. Milenko (Milorad) Ostojić, 1944;
    7. Radivoje (Nikola) Koprivica, 1953;
    8. Vidoslav (Jovo) Jurošević, 1955;
    9. Savo (Vlado) Lazarević, 1963;
    10. Stanko (Vlado) Lazarević, 1966;
    11. Sreto (Pero) Krstić, 1948;
    12. Mladen (Nenad) Tatomirović, 1956.

    Ježestica

    Ježestica, u Opštini Bratunac: Ovo čisto srpsko i dosta veliko selo, ponovo je doživelo tragediju na pravoslavni Božić, 7. januara 1993. I u ovom napadu, kao i u onom od 8. avgusta 1992, stradao je veliki broj meštana Ježestice. Reč je, pre svega, o civilnim licima srpske nacionalnosti i njihovim najbližim koji su pokušavali da odbrane selo.

    Žrtve:

    1. Vidosava (Mikaila) Trišić, 1946;
    2. Radojko (Ljubomir) Bogičević, 1954;
    3. Vojislav (Ljubomir) Bogičević, 1949;
    4. Milo (Stojan) Jokić, 1926;
    5. Radomir (Vujadin) Jovanović, 1959;
    6. Ratko (Dragomir) Miladinović, 1959;
    7. Đorđo (Dragomir) Miladinović, 1958;
    8. Nedeljko (Milorad) Milanović, 1937;
    9. Dragan (Nedeljko) Milanović, 1970;
    10. Milovan (Risto) Ostojić, 1949;
    11. Mitar (Risto) Ostojić, 1934;
    12. Krstivoje (Vladimir) Đukanović, 1935;
    13. Boško (Miloš) Đukanović, 1928;
    14. Nevenka (Risto) Đukanović, 1946;
    15. Drago (Pavle) Lazić, 1913;
    16. Gordan (Cvijetin) Nikolić, 1958;
    17. Ivan (Vladimir) Đukanović, 1954.

    Kravica

    Kravica, čisto srpsko selo u Opštini Bratunac: (Srba 353, ostalih 4), a pod istim nazivom i veoma poznato i područje koje sačinjava više srpskih sela i zaselaka: Brana Bačići (Srba 263), Banjevići (Srba 38), Mandići, Mratinci (Srba 218, muslimana 70), Popovići, Lipenovići (Srba 235, Jugoslovena 3), Pobrđe (Srba 196, muslimana 50), Kajići, Opravdići (Srba 434) i dr. Oružane provokacije i napadi ponavljali su se skoro svakog dana, ali, svakako najžešći, prethodno dobro pripremljen i organizovan napad veoma jakih muslimanskih snaga od preko 3000 boraca, izvršen je na pravoslavni Božić, 7. januara, 1993. Tom prilikom su stradala sva kravička srpska naselja i ubijeni mnogi meštani iz tih sela.

    Žrtve:

    1. Negoslav (Mikailo) Erić, 1912. Kravica;
    2. Krstina (Nikola) Erić, 1914. Kravica;
    3. Milovan (Todosije) Nikolić, 1946. Kravica;
    4. Risto (Kosta) Popović,1920. Kravica;
    5. Kostadin (Risto) Popović, 1947. Kravica;
    6. Mara (Vaso) Božić, 1909. Mandići;
    7. Stevo (Stojan) Božić, 1951. Mandići;
    8. Krsto (Dušan) Lazić, 1933. Brana Bačići;
    9. Miladin (Drago) Momčilović, 1935. Opravdići;
    10. Vaso (Marko) Nikolić, 1920. Brana Bačići;
    11. Mitar (Cvijan) Nikolić, 1927. Kajići;
    12. Ljubica Obačkić, 1918. Mratinjci;
    13. Tankosava (Vasilj) Stevanović 1938. Brana Bačići;
    14. Vladimir (Stojan) Stojanović, 1915. Brana Bačići;
    15. Stojan (Mitar) Jovanović, 1948. Kravica.


    Šiljkovići

    Šiljkovići Opština Bratunac: Relativno malo srpsko selo u mesnoj zajednici Kravica (90 stanovnika srpske nacionalnosti) najžešći napad muslimana ovog kraja, pripadnika Armije BiH, doživelo je, kao i ceo taj kraj, na srpski Božić, 7. januara 1993. I pored junačke i požrtvovane odbrane malobrojnih meštana, selo je okupirano i uništeno.

    Žrtve:

    1. Radoje (Radovana) Pavlović, 1934;
    2. Miladin (Dušan) Dolijanović, 1963;
    3. Lazar (Kostadin) Veselinović, 1935;
    4. Stanoje (Stanko) Đokić, 1942;
    5. Miladin (Radovan) Stevanović, 1943;
    6. Vaskrsije (Đorđe) Radović, 1956;
    7. Dragan (Radosav) Radović, 1968;
    8. Radenko (Ljubo) Radović, 1974;
    9. Novica (Slobodan) Bogičević, 1976;
    10. Slobodan (Jovan) Bogičević, 1945;
    11. Mile (Savo) Saveljić, 1964;
    12. Božo (Drago) Radović, 1943.
    13. Višnjić (Todor) Ratko,1949;
    14. Pajkan (Pajo) Gavrić, 1963.

    Skelani

    Skelani sa brojnim okolnim srpskim selima i zaseocima: Ćosići, Kostolomci (Srba 234), Kušići, Žabokvica (Srba 589, muslimana 52), Toplica (Srba 254, muslimana 13), Bujakovići (Srba 166, muslimana 7), Jezero, Kalimanići (Srba 289, muslimana 105), Stublovi i dr. u Opštini Srebrenica napadnuti su u ranim jutarnjim časovima 16. januara 1993.

    Žrtve:

    1. Novak (Radisava) Rakić, 1953;
    2. Dragomir (Jovo) Rakić, 1953;
    3. Milomir (Jovo) Rakić, 1957;
    4. Radiša (Slavko) Rakić, 1961;
    5. Dragomir (Marjan) Rakić, 1940;
    6. Mile (Diko) Ivanović, 1952;
    7. Predrag (Milo) Ivanović, 1973;
    8. Želimir (Milutin) Ivanović, 1968;
    9. Žarko (Milenko) Pavlović, 1938;
    10. Milorad (Čedo) Trifunović, 1958;
    11. Bogdan (Jovo) Živanović, 1927;
    12. Dobrina (Mihaila) Živanović, 1923;
    13. Tadija (Milorad) Rakić 1930;
    14. Damjan (Žiko) Maksimović, 1934;
    15. Anđelko (Svetozar) Pavlović, 1914;
    16. Vidosava Trifunović, 1915;
    17. Nebojša (Predrag) Ilić, 1969;
    18. Marko (Savo) Milanović, 1954;
    19. Aleksa (Dražo) Gligić, 1968;
    20. Šćepo (Simo) Janjić, 1947;
    21. Simo (Pero) Janjić, 1948;
    22. Vlado (Savo) Mijatović, 1966;
    23. Milan (Miloš) Milovanović, 1967;
    24. Milun (Radenko) Marković, 1970;
    25. Anđa (Simo) Janjić, 1927;
    26. Gordana (Ostoja) Sekulić, 1966;
    27. Aleksandar (Tomislav) Dimitrijević, 1987;
    28. Radisav (Tomislav) Dimitrijević, 1984;
    29. Dragan (Jovan) Dimitrijević, 1965;
    30. Radovan (Dragan) Simić, 1966;
    31. Dragoje (Boriša) Milošević, 1960;
    32. Milenko (Petar) Milovanović, 1941;
    33. Radivoje (Stojan) Nikolić, 1952;
    34. Milenko (Vojislav) Nikolić, 1940;
    35. Petko (Mićo) Todorović, 1940;
    36. Filip (Đorđe) Živanović, 1931;
    37. Stojan Živanović, 1925;
    38. Milojko (Anđelko) Jakovljević, 1957;
    39. Savo (Milovan) Maksimović, 1932;
    40. Rosa Neđić, 1933;
    41. Vladislav (Lazar) Ristić, 1947;
    42. Radivoje Mitrović, 1942;
    43. Milija (Mitar) Jakovljević, 1957;
    44. Mirko (Maksim) Mitrović, 1939;
    45. Milenko (Milan) Jakovljević, 1946;
    46. Novak (Cvetko) Ristić, 1951;
    47. Ilija Milanović, 1922;
    48. Rado Ristić, 1920;
    49. Dušanka Milanović, 1920;
    50. Milenija (Petko) Janković, 1963;
    51. Milenko (Stanoja) Todorović, 1928;
    52. Nikola (Jovo) Živanović, 1921;
    53. Radinka Mitrović, 1946;
    54. Milenka Ristić, 1930;
    55. Ivanka (Milorada) Ristić, 1950;
    56. Mitra (Novak) Ristić, 1974;
    57. Mićo (Novak) Ristić, 1977;
    58. Mirko (Radisav) Rakić, 1925;
    59. Radosava Kovačević, 1915;
    60. Ilinka Blagojević, 1914.;
    61. Darinka Mitrović, 1922.

    Babići

    Babići, relativno malo srpsko selo ispod planine Udrč: (Srba 114) na ivicama velikog i poznatog muslimanskog područja Cerske u Opštini Vlasenica stradalo je u toku noći 9. marta 1993. prilikom iznenadnog diverzantskog napada muslimanskih oružanih formacija pripadnika Armije BiH, sa lokalnog područja Cerske, Kasabe, Konjević Polja i drugih okolnih mesta.

    Žrtve:

    1. Petar (Đoko) Čolić, 1948;
    2. Mirsad (Mehmed) Mujačić, 1958;
    3. Janko (Stanoje) Marić, 1950;
    4. Miloš (Todor) Milanković, 1942;
    5. Rasim (Rašid) Mehmedović, 1957;
    6. Željko (Žarko) Dujaković, 1963;
    7. Mitar (Dušan) Popović, 1946;
    8. Nedeljko (Jovan) Đekić, 1944;
    9. Vinko (Petar) Demirović, 1960;
    10. Miladin (Mitar) Udovčić, 1942;
    11. Borko (Milan) Nović, 1942;
    12. Nedeljko (Stojan) Dragojlović, 1946;
    13. Mirko (Tanasije) Davidović, 1951;
    14. Slobodan (Dušan) Davidović, 1957;
    15. Dražen (Nikola) Bojanić, 1974.

    Boškovići

    Boškovići, pretežno srpsko selo u Opštini Zvornik: (Srba 593, muslimana 61, Hrvata 1 Jugoslovena 2) napadnuto uoči praznika Sv. Ilije, 1. avgusta 1993. Pešadijskom napadu prethodilo je višečasovno granatiranje konvecionalnim projektilima, ali i projektilima sa koncetrisanim hlorom, bojnim otrovom koji su otkrili inspektori OUN prilikom samoinicijativno sprovedene istrage na području sela. To je potvrdio i komandant 206. brigade Armije BiH u Tuzli, kao i stručnjaci UNPROFOR-a u izveštaju koji su podneli Generalnom sekretaru OUN Butrosu Galiju.

    Žrtve:

    1. Srećko (Aćim) Filipović, 1933;
    2. Sreten (Tomo) Jokić, 1964. i njegov otac
    3. Tomo (Jovo) Jokić, 1939;
    4. Uroš (Branko) Jokić, 1953;
    5. Milorad (Mićo) Kostić, 1966;
    6. Simo (Milovan) Lukić, 1951;
    7. Branislav (Miloš) Nikolić, 1954;
    8. Draginja Nikolić;
    9. Zdravko (Ilija) Nikolić, 1973;
    10. Vinko (Petar) Maksimović, 1954;
    11. Dragomir (Ivko) Milutinović, 1941;
    12. Pero (Lazar) Milutinović, 1922;
    13. Srbo (Savo) Savić, 1955;
    14. Boško (Tode) Savinović, 1944;
    15. Milan (Mihajlo) Vasiljević, 1958;
    16. Čedomir (Jovan) Nikolić, 1937.

    Gornji Lokanj

    Gornji Lokanj, dosta veliko čisto srpsko selo (Srba 743) u Opštini Zvornik:
    Pretrpelo je veoma žestok napad 11. decembra 1993. Napad na selo su uz upotrebu artiljerije i svih vrsta modernog naoružanja izvršile jake i brojne oružane formacije Tuzlanskog korpusa Armije BiH.

    Žrtve:

    1. Miloš (Jela) Jevtić, 1964;
    2. Dragan (Pero) Mićić, 1973;
    3. Milan (Krsto) Mićić, 1944;
    4. Milivoje (Simo) Popadić, 1952;
    5. Teodor (Lazar) Živković, 1949;
    6. Vojo (Milan) Lakić, 1936;
    7. Rajo (Boško) Rajković, 1965;
    8. Drago (Veljko) Perić, 1959;
    9. Sreten (Srećko) Spasojević, 1944;
    10. Milivoj (Milosav) Jović, 1960;
    11. Milan (Cvijetin) Radovanović, 1954;
    12. Milan (Milorad) Savić, 1934;
    13. Milutin (Mićo) Simanić, 1953.

    Slivnje

    Slivnje, u najvećoj meri srpsko selo u Opštini Olovo: (Srba 113, muslimana 38). U poodmaklom periodu muslimanskog pustošenja u ovim krajevima, selo se našlo na udaru oružanih formacija armije BiH 15. decembra 1993. Napad izvršen samo na srpski, većinski deo sela i na srpska domaćinstva.

    Žrtve:

    1. Momir (Mijat) Dupljanin, 1936;
    2. Budimir (Drago) Dupljanin, 1960;
    3. Branko (Milivoje) Janjuš, 1949. i njegov sin
    4. Radojica (Branko) Janjuš, 1972;
    5. Zora Janjuš.

    Jelačići

    Jelačići, u Opštini Kladanj: Jedno od dosta velikih čisto srpskih sela (Srba 315, Jugoslovena 2), napadnuto je 14. januara 1994. na srpsku Novu godinu ujutro oko 7,30 časova. Napad su izvršili pripadnici muslimanske Armije BiH regrutovani iz muslimanskih naselja ove i susednih opština.

    Žrtve:

    1. Petko (Todor) Božić, 1929;
    2. Novica (Jovan) Erdelić, 1965;
    3. Drago (Božo) Erdelić, 1944;
    4. Veselin (Gavro) Erdelić, 1941;
    5. Drago (Đuro) Erdelić, 1928;
    6. Božo (Savo) Erdelić, 1910;
    7. Radivoje (Miloš) Erkić, 1953;
    8. Grozda (Desimir) Erkić, 1932;
    9. Ljubinka (Miro) Erkić, 1927;
    10. Nevenka (Obren) Erkić, 1914;
    11. Radivoje (Desimir) Milić, 1940;
    12. Jovan (Kosta) Milić, 1940;
    13. Nedjeljko (Miladin) Milić, 1967;
    14. Kosta (Ratko) Milić, 1955;
    15. Miladin (Vladeta) Vuković, 1959;
    16. Zora (Sretko) Božić, 1949;
    17. Miloš (Blaško) Sejmenović, 1964.

    Pelemiši

    Pelemiši, srpsko naselje u Opštini Kladanj: Stalno se nalazilo na meti muslimana iz okolnih sela, najžešći napad je pretrpelo 30. marta 1994. u ranim jutarnjim časovima. U napadu učestvovale lokalne oružane muslimanske formacije iz sastava Armije BiH (121. brdska brigada iz Kladnja, i dr.).

    Žrtve:

    1. Lazo (Radivoj) Ašćerić, 1973;
    2. Slaviša (Ratko) Vuković, 1972;
    3. Nenad (Stevan) Vidović, 1951;
    4. Miroljub (Risto) Miličić, 1946;
    5. Nenad (Petar) Vasić, 1973;
    6. Dragiša (Stojan) Radivojević, 1952;
    7. Miloš (Cvijetin) Pepić, 1941;
    8. Ljubiša (Vićo) Popović, 1962;
    9. Dragan (Slobodan) Mišić, 1972;
    10. Stojan (Sretko) Petrović, 1963.

    Rupovo Brdo

    Rupovo Brdo: Ubijeno pet meštana srpske nacionalnosti. Žrtve su stradale u zasedi koju su postavili muslimani na makadamskom putu između Rupova Brda i Kupusna 27. maja 1995. u 17,15 časova. Organizatori i učesnici zasede su pripadnici 28. divizije Armije BiH, pod komandom Nasera Orića, sa sedištem u zaštićenoj i navodno demilitarizovanoj zoni Srebrenice. U zasedi ubijrno pet srpskih drvoseča koji su se u starom kamionu marke Mercedes napunjenom drvima koja su iz šume prevozili za svoja domaćinstva.

    Žrtve:

    1. Ljubiša (Vojin) Golić, 1946;
    2. Milisav (Stanko) Petrović, 1948;
    3. Branko (Drago) Nikolić, 1950;
    4. Miladin (Radivoje) Savić, 1957;
    5. Miloš (Miloš) Mišić, 1961.

    Skelani

    Skelani, u Opštini Srebrenica: Mesto događaja je makadamski lokalni put između Srebrenice i Skelana. U jednom od svojih čestih diverzantskih pohoda iz zaštićene zone Srebrenice, muslimanski vojnici 28. divizije Armije BiH, postavili su 23. juna 1995. zasedu i u putničkom civilnom kombi vozilu ubili pet lica srpske nacionalnosti iz susednog sela Skelani. Ova zaseda i potonji napad na selo Višnjica u Opštini Milići, bili su poslednje zločinačke oružane akcije srebreničkih muslimana pred konačan povratak Srba u ovaj gradić.

    Žrtve:

    1. Tomo (Radomir) Bibić, 1955;
    2. Ostoja (Radomir) Božić, 1946;
    3. Dragiša (Vidoje) Pavlović, 1963;
    4. Živorad (Ignjat) Grujičić, 1950;
    5. Velisav (Radovan) Pavlović, 1953;

    Baljkovica

    Baljkovica, jedno od relativno velikih sela u podrinjskoj Opštini Zvornik:
    U toku noći 15. na 16. juli 1995. bilo je na žestokom udaru 28. divizije Drugog korpusa Armije BiH. Veoma jake muslimanske snage, prema proceni oko 15000 boraca, posle izgona iz Srebrenice, pokušale su da se preko srpskih sela i srpske teritorije probiju do Tuzle.

    Žrtve:

    1. Gojko (Jovan) Kulić, 1954;
    2. Zoran (Borisav) Stojkić, 1959;
    3. Petar (Dragomir) Batić, 1939;
    4. Milan (Veljko) Jakšić, 1965;
    5. Slavko (Mićo) Katić, 1968;
    6. Savo (Đorđe) Aćimović, 1955;
    7. Zoran (Stevo) Tomić, 1960;
    8. Rado (Vasilije) Tomić, 1970;
    9. Goran (Dušan) Gotovac, 1973;
    10. Vasilije (Milivoj) Delić, 1941;
    11. Ljubiša (Slobodan) Jerkić, 1964;
    12. Anto (Jovan) Milošević, 1961;
    13. Boško (Momčilo) Aleksić, 1960;
    14. Slavko (Slobodan) Dragić, 1963;
    15. Dušan (Slobodan) Nikolić, 1957;
    16. Mićo (Radivoj) Perić, 1967;
    17. Milenko (Milan) Radić, 1964;
    18. Gojko (Lazar) Simić, 1952;
    19. Dragan (Dragomir) Stevanović, 1971;
    20. Petar (Rajko) Tijanić, 1937;
    21. Cvijetin (Ilija) Nikolić, 1951;
    22. Rajko (Dobrosav) Smiljanić, 1966;
    23. Dragan Milićević, 1975.
    srebrenica_zrtve - 78853 - 05.11.2012 : Stari Blizo - best (2)

    Kažu Srebrenica a može i Bratunac (2)


    Kad kažeš Srebrenica, nikad ne kažeš Bratunac, a može i obrnuto!

    Ko će ubijenim Srbima u Bratuncu, Srebrenici, Vitnici, Brežani, Kravici.. da se, bar pokloni, i izvini, ako u Hagu već niko za njih ne odgovara?



    Biljača

    Biljača, veliko muslimansko selo, u prigraničnom području prema Srbiji i SRJ
    (Hrvata 1, muslimana 629, Srba 17, Jugoslovena 7) pripada Opštini Bratunac. Na drumu u ovom selu na Petrovdan (12. jul 1992.) muslimani u zasedi sačekali veliku grupu naoružanih mlađih ljudi iz Bratunca koji su pokušali da pomognu ugroženim srpskim naseljima Zalazje i Sase u susednoj srebreničkoj opštini.

    Pokojnici:

    1. Dragomir (Nenad) Živković,1970;
    2. Jovan (Cvijetin) Živanović,1969;
    3. Milivoje (Dragan) Živanović,1972;
    4. Božidar (Ivan) Jokić, 1968;
    5. Dragoljub (Savo) Jokić, 1961;
    6. Boško (Andre) Kovačević, 1969;
    7. Nedeljko (Milojko) Mitrović, 1965;
    8. Željko (Milorad) Perić, 1973;
    9. Milenko (Branko) Savić, 1968;
    10. Dragan (Lazo) Savić, 1953;
    11. Tomo (Stjepan) Spasojević, 1956;
    12. Milan (Neđo) Đokić, 1967;
    13. Miroslav (Stojan) Andrić, 1967;
    14. Bogdan Jokić.

    Zagoni

    Zagoni, već pominjano selo u Opštini Bratunac, koje je stradalo i prethodne nedelje (5. jula 1992.) pretrpelo je i 12. jula 1992. na Petrovdan novi, još žešći, napad oružanih jedinica Armije BiH.

    Pokojnici:

    1. Milovan (Milko) Dimitrić, 1962;
    2. Miodrag (Jakov) Jovanović, 1952;
    3. Dušan (Živojin) Milošević, 1963;
    4. Đorđo (Aleksa) Milošević, 1934;
    5. Vidosav (Branko) Milošević,1968;
    6. Dragiša (Milko) Milošević, 1963.;
    7. Miodrag (Milko) Milošević, 1970.

    Magašići

    Magašići, selo u bratunačkoj opštini: Napao je veliki broj naoružanih lokalnih muslimana pripadnika Armije BiH, regrutovanih sa područja opština Bratunac, Srebrenica i Vlasenica, dva puta u kratkom vremenskom razmaku od svega pet dana: 20. i 25. jula 1992. god. Magašići su podeljeni na Donje i Gornje Magašiće koje gotovo u podjednakom broju naseljavaju Srbi i muslimani (Srba 353, muslimana 292).

    Navedeni napadi izvršeni su samo na srpski deo Magašića i susednu Hranču. Tom prilikom je ubijeno osam meštana srpske nacionalnosti, od toga šest ženskih osoba.

    Žrtve:

    1. Ljiljana (Dušan) Ilić, 1975;
    2. Zorka (Marko) Ilić, 1947;
    3. Milenija (Milorad) Ilić, 1944; 4) Ljubinka (Petar) Ilić, 1952;
    4. Marjan (Radomir) Ilić, 1963;
    5. Ljubica (Miloš) Milanović, 1929;
    6. Blagoje (Pero) Popović, 1907;
    7. Leposava (Risto) Popović, 1919.

    Hranča

    Hranča, posle Drugog svetskog rata pretežno muslimansko selo u neposrednoj blizini Bratunca: (muslimana 545, Srba 152). Na srpski deo sela neočekivano je izvršen veoma žestok napad, kao i na susedno selo Magašići, 25. jula 1992. u 13:30 časova dok su se meštani nalazili u poljima i obavljali uobičajene letnje poljoprivredne poslove.

    Žrtve:

    1. Ljubica (Živorad) Mirković, 1942;
    2. Cvijetin (Nikola) Đuričić, 1930;
    3. Momčilo (Stojana) Jokić, 1928;
    4. Živana (Mirko) Lukić, 1944;
    5. Marko (Jakov) Mićić, 1949;
    6. Ilija (Radisav) Mićić, 1949;
    7. Dostana Cvjetinović;
    8. Stanimir (Savo) Mitrović, 1938. koji je narednih dana podlegao povredama.

    Ježestica

    Ježestica, jedno od najvećih etnički čisto srpskih sela u Opštini Bratunac
    (502 stanovnika srpske nacionalnosti) na području mesne zajednice Kravica, napali su 8. avgusta 1992. muslimani iz susednog sela Jaglića i muslimanske jedinice iz sela sa šireg područja Bratunca, Vlasenice i Srebrenice, pripadnici Armije BiH. U vreme napada većina meštana se nalazila na imanjima gde su obavljali svoje uobičajene svakodnevne letnje poljoprivredne poslove. Na livadama su i ubijeni.

    Žrtve:

    1. Vojin (Rado) Bogičević, 1929;
    2. Slavka (Obren) Mlađenović, 1931. i njena dva sina:
    3. Anđelko (Ljubomir) Mlađenović, 1965;
    4. Dragan (Ljubomir) Mlađenović, 1960;
    5. Sreten (Miloš) Ranković, 1962;
    6. Milan (Vujadin) Ranković, 1935;
    7. Savka (Nedeljko) Stjepanović, 1951;
    8. Milosav (Obrad) Stjepanović, 1919.;
    9. Srbo (Savan) Đurić, 1944.

    Šadići

    Šadići, srpski delovi, ili zaseoci, ovog sela u vlaseničkoj opštini napadnuti su 15. avgusta 1992. Šadići Donji naseljeni uglavnom muslimanskim stanovništvom
    (Srba 58, muslimana 447), Šadići Gornji naseljeni isključivo licima srpske nacionalnosti (Srba 228). Napad na njih izvršile su muslimanske oružane formacije sa susednog područja Cerske, Kasabe i Konjević Polja iz sastava Armije BiH.

    Žrtve:

    1. Drago (Spasoje) Mišić, 1935; i njegov sin
    2. Milivoje (Drago) Mišić, 1965;
    3. Neđo (Jovan) Mišić, 1954;
    4. Tomislav (Uroš) Mišić, 1964;
    5. Gojko (Radovan) Vuković, 1930;
    6. Jovanka Mišić, 1920;
    7. Peja (Neđo) Mišić, 1958. supruga Miće Mišića, 1958;
    8. Sreten (Bogdan) Tomić, 1956;
    9. Milosav (Božo) Kević, 1962;
    10. Milan (Dušan) Lazarević, 1952. i
    11. Radojka Mišić, 1927.

    Gornja Kamenica

    Kamenica Gornja, srpski deo ovog uglavnom muslimanskog sela u zvorničkoj opštini: (Srba 301, muslimana 1288, Jugoslovena 9), napale su u ranim jutarnjim časovima 24. avgusta 1992. lokalne muslimanske oružane jedinice sa područja Cerske iz sastava Armije BiH. Prilikom napada na veoma surov način, spaljivanjem, udarcima tupim predmetom i nožem ubijena su četiri lica srpske nacionalnosti.

    Žrtve:

    1. Dragomir (Drago) Tomić, 1948;
    2. Ljubomir (Miladin) Tomić, 1948;
    3. Milomir (Veljko) Kukolj, 1957.;
    4. Rado (Srećko) Kukolj, 1945.

    Živkovići

    Milanova vodenica, odnosno zaselak Živkovići:
    Na lokalnom putu između sela Peći i Skelana u Opštini Srebrenica, 28. avgusta 1992. oko 8:30 časova, naoružani muslimani pripadnici Armije BiH, regrutovani sa ovog područja, postavili zasedu i tom prilikom na svirep i podmukao način ubili četiri civilna lica srpske nacionalnosti koja su se iz svog sela pešice uputila u Skelane. Sadistička iživljavanja obesnih naoružanih muslimanskih mladića nad pohvatanim nemoćnim i nedužnim starim osobama srpske nacionalnosti bila su vidljiva po ostacima odeće i skoro bezbrojnim spoljnim povredama tela iskasapljenih srpskih žrtava.

    Žrtve:

    1. Svetozar (Drago) Živković, 1915;
    2. Stanko (Ljubomir) Živković, 1936;
    3. Dragan (Radenko) Milanović, 1951;
    4. Krstina (Milenko) Aćimović, 1920.

    Rastošnica

    Rastošnica, najbrojnije srpsko selo u Opštini Zvornik: (Srba 2334, muslimana 6, Hrvata 3, Jugoslovena 1, ostalih 3), kao i nekoliko manjih okolnih srpskih sela i zaselaka. Muslimani su u ranim jutarnjim časovima 1. septembra 1992. posle nekoliko dana žestokih napada osvojili Rastošnicu. U akciji su učestvovale veoma brojne oružane formacije Drugog, tj. tuzlanskog, korpusa Armije BiH regrutovane uglavnom od muslimanskog stanovništva iz najbližih sela: Goduša, Mimići, Teočak, Sapna, Vitnica, Međeđa, Sniježnica i ostalih okolnih muslimanskih naselja.

    Žrtve:

    1. Zvonko (Stanimir) Đokić, 1971;
    2. Savo (Stjepan) Miljanović, 1934;
    3. Branislav (Neđo) Miljanović, 1938;
    4. Miroslav (Krsto) Đokić, 1935;
    5. Mića (Živan) Mićanović, 1962;
    6. Boro (Savo) Đukanović, 1935;
    7. Milan (Boro) Đukanović, 1962;
    8. Rado (Milovan) Petrović, 1926;
    9. Trišo (Savo) Prelovac;
    10. Veljko (Jovan) Filipović, 1930;
    11. Marko (Radisav) Savić;
    12. Vlado (Drago) Savić, 1944;
    13. Srbo (Miko) Sandić, 1913;
    14. Petar (Momo) Sandić, 1962;
    15. Kajo (Mitar) Sandić, 1932;
    16. Milan (Miloš) Sandić, 1957;
    17. Mihajlo (Mitar) Sandić, 1930;
    18. Cvijetin Stanojević-Cviko;
    19. Drago (Đuro) Kovačević, 1935;
    20. Ružica (Savo) Josipović, 1941;
    21. Miloš (Rade) Nikolić, 1962;
    22. Nedeljko (Drago) Marković, 1934;
    23. Zdravko (Mitar) Manojlović, 1965

    Nestali su, najverovatnije ubijeni u zatvorima i logorima:

    1. Dušanka (Vladimir) Jovović, 1928;
    2. Sreten (Dušan) Miljanović, 1958;
    3. Srećko (Milanko) Radovanović, 1949;
    4. Branjo (Slavko) Đokić, 1954;
    5. Ilija (Drago) Lazić, 1962;
    6. Jovan (Lazar) Sandić-Đoka, 1911;
    7. Dušanka Sandić;
    8. Stanko (Mitar) Savić, 1951;
    9. Mitar Savić, 1927;
    10. Mićo Gajić, 1922;
    11. Nada Mijatović;
    12. Ratko Petrović;
    13. Jovan (Slavko) Savić, 1960;
    14. Svetozar (Vojko) Stanojević, 1952;
    15. Dušanka (Mitar) Đokić, 1937.


    Crni Vrh

    Crni Vrh, blizu naselja Planica u Opštini Zvornik: Ispod samog prevoja, na saobraćajnici Zvornik-Šekovići napadnuta je iz zasede 10. septembra 1992. kolona od sedam civilnih teretnih i jedno civilno putničko vozilo.

    Žrtve:

    1. Ljubomir Bogunović;
    2. Jovan (Stevan) Bojović, 1949. iz Rogatice;
    3. Mirko (Dušan) Đokić, 1950. iz Beograda, 1956;
    4. Stanimir (Sreten) Jović, 1950. iz Zvornika;
    5. Milan (Stanoje) Spajić iz Višegrada, 1935;
    6. Duško (Vojislav) Novičić, 1969. iz Zvornika;
    7. Momir (Dušan) Trobok, 1957. iz Pala kod Sarajeva.

    Zalužje

    Zalužje, muslimansko selo u Opštini Bratunac: Naoružani muslimani ovog i susednih muslimanskih sela, pripadnici Armije BiH, organizovali su u Zalužju zasedu 16. septembra 1992. na lokalnoj asfaltiranoj saobračajnici Bratunac-Sase (selo i rudnik u opštini Srebrenica).

    Žrtve:

    1. Milisav (Stojan) Lukić, 1942;
    2. Rajko (Nedeljko) Vujadinović, 1971;
    3. Krsto (Cvijetin) Jovanović, 1955;
    4. Dragan (Boško) Kovačević, 1959;
    5. Tomislav (Miloš) Stojanović, 1966;
    6. Danica (Petko) Stojanović, 1931;
    7. Radojka (Simo) Vučetić, 1946;
    8. Tomo (Milan) Lončarević, 1948;

    Kočanje

    Kočanje, srpski zaselak: (Srba 192), koji pripada znatno većem, pretežno muslimanskom Novom Selu (Srba 192, muslimana 1058, Jugoslovena 7, ostalih 2) u podrinjskoj Opštini Zvornik, napadnut, je 17. septembra 1992. Napad su izvršili pripadnici muslimanskih oružanih formacija iz sastava Armije BiH od kojih je većina bila sa područja Novog Sela, Kamenice, odnosno Opštine Zvornik i muslimanskih naselja susednih opština.

    Žrtve:

    1. Zoran (Lazar) Ilić, 1953;
    2. Milisav (Miloš) Ilić, 1955;
    3. Spasa (Nikola) Ilić, 1912;
    4. Lazar (Jevto) Ilić, 1924;
    5. Ikonija (Vaso) Ilić, 1935;
    6. Vaso (Milan) Marković, 1933;
    7. vojnik Đoko, prezime nepoznato, izbeglica iz Zenice (možda je reč o Miloradu (Bogdan) Stankoviću, 1959. iz Zenice).

    Podravanje

    Podravanje u Opštini Srebrenica, etnički čisto i jedno od najvećih srpskih sela u ovom kraju: (413 stanovnika srpske nacionalnosti) teško je stradalo u oba prethodna svetska rata. Od početka ratnih sukoba i muslimanskog terora u ovom kraju, pogotovo tokom leta 1992, Podravanje su stalno ugrožavali muslimani Srebrenice. Selo je više od pet meseci, oslanjajući se jedino na vlastite mogućnosti, odolevalo tim muslimanskim nasrtajima. Najžešći napad veoma brojnih i dobro naoružanih jedinica Armije BiH, regrutovanih sa ovog područja izvršen je 24. septembra 1992.

    Žrtve:

    1. Vojin (Miloje) Jovanović, 1923;
    2. Svetozar (Miloje) Jovanović, 1933;
    3. Rado (Obrad) Lazarević, 1920;
    4. Mileva (Vasilije) Petrović, 1948;
    5. Milomir (Marko) Petrović, 1951;
    6. Mihajlo (Jovo) Mitrović, 1932;
    7. Ruža Mitrović, 1927;
    8. Drago (Marko) Mitrović, 1925;
    9. Radovan (Anđelko) Marinković, 1938;
    10. Milovan (Miloš) Marinković, 1955;
    11. Rade (Miloš) Marinković, 1961;
    12. Dikosava (Žarko) Marinković, 1938;
    13. Miloš (Drago) Marinković, 1935;
    14. Miladin (Milisav) Perendić, 1924;
    15. Tomislav (Savkan) Perendić, 1930;
    16. Stanka (Blagoje) Perendić, 1935;
    17. Spasenija (Bogdan) Perendić, 1932;
    18. Mitar (Cvijetin) Šarac, 1963;
    19. Dušan (Veselin) Šarac, 1964;
    20. Mirjana (Obrad) Šarac, 1943;
    21. Milan (Manojlo) Šarac, 1929;
    22. Gojko (Marko) Tomić, 1930;
    23. Mihajlo (Marko) Tomić, 1941;
    24. Milijan (Miloš) Vasić, 1951;
    25. Milisav Vesić;
    26. Slaviša (Radomir) Nikolić, 1960;
    27. Dragan (Čedomir) Nikolić, 1960;
    28. Nebojša Pavlović, 1971;
    29. Rade (Mileta) Mudrinić, 1961;
    30. Boriša (Ruža) Mitić, 1946;
    31. Đurađ (Milan) Bogdanović, 1960.;
    32. Dragutin (Mitar) Kukić, 1954.


    Mnoge od navedenih žrtava ubijene su na najsvirepiji način: odsecanjem glava i pojedinih delova tela, razbijanjem lobanje tupim predmetom, rasecanjem stomaka, klanjem. Zaprepašćen ovim monstruoznim zločinom oglasio se, posebnim saopštenjem, Sinod Srpske pravoslavne crkve, a Njegova Svetost Patrijarh Pavle održao je pomen nevino stradalim mučenicima. Slike masakriranih Srba ovog sela prenele su u svojim emisijama mnoge domaće i strane televizije stanice.

    Bračan

    Bračan, privredni objekat, površinski kop rudnika boksita Milići u Opštini Vlasenica: Prilikom napada koji je izvršen na čuvare rudnika 24. septembra 1992. masakrirano je svih sedam čuvara rudnika, inače lica srpske nacionalnosti.

    Žrtve:

    1. Milivoje (Todor) Sušić, 1958;
    2. Slavko (Božidar) Šalipurović, 1971;
    3. Slavko (Mitar) Gordić, 1958;
    4. Vidoje (Milorad) Šalipurović, 1961;
    5. Zoran (Neđo) Lalović, 1943;
    6. Miodrag (Mijat) Gligorović, 1956.;
    7. Rajko (Radojko) Pantić, 1943.

    Rogosija

    Rogosija, malo srpsko selo u Opštini Vlasenica: (34 stanovnika srpske nacionalnosti) pretrpelo je žestok napad 26. septembra 1992. Napad su izvršile okolne muslimanske oružane snage Armije BiH sa područja Srebrenice, Vlasenice, Konjević Polja, Bratunca, Cerske i Kasabe. Većina meštana i njihovih zaštitnika poubijana je na najsuroviji način.

    Žrtve:

    1. Mirko (Milan) Prodanović, 1961;
    2. Milan (Stanko) Stanišić, 1960;
    3. Neđo (Cvijan) Stanišić, 1964;
    4. Ljubomir (Ljubinko) Jurošević, 1962;
    5. Zoran (Milorad) Ravnjaković, 1960;
    6. Dragoljub (Milka) Deurić, 1964;
    7. Milomir (Milisav) Prodanović, 1966. i njegov brat
    8. Žarko (Milisav) Prodanović, 1970;
    9. Boro (Stjepan) Tešić, 1960;
    10. Dragomir (Obro) Jaćimović, 1949;
    11. Čedomir (Miladin) Došić, 1950;
    12. Milovan (Petar) Kovačević, 1952;
    13. Luka (Cvijetin) Majstorović, 1950;
    14. Boško (Miladin) Dragić, 1947;
    15. Dušan (Zarija) Đurić, 1943;
    16. Dimitrije (Radisav) Alempić, 1959;
    17. Velimir (Mitar) Majstorović, 1967;
    18. Mićo (Ljubomir) Mitrović, 1947;
    19. Rajko (Neđo) Rebić, 1958;
    20. Milan (Radovan) Mijić, 1952;
    21. Radenko (Miladin) Sekulić, 1962;
    22. Goran (Gojko) Pejinović, 1958;
    23. Jadranko (Neđo) Ševkušić, 1961;
    24. Aleksanadar (Branislav) Drakulić, 1969;
    25. Milan (Branko) Vujičić, 1954;
    26. Tomislav (Rajko) Tešić, 1971;
    27. Milan (Mitar) Sekulić, 1947.;
    28. Nenad (Cvijan) Stanišić, 1972.


    Fakovići

    Fakovići, plodonosno i bogato podrinjsko pogranično selo prema Srbiji u Opštini Bratunac sa znatno brojnijim srpskim stanovništvom (Srba 115, muslimana 33) napadnuto je 5. oktobra 1992. Napad na Fakoviće izvršile su jedinice Armije BiH formirane po okolnim muslimanskim selima na području Bratunca i Srebrenice znatno pre početka ratnih sukoba u ovom kraju.

    Žrtve:

    1. Desanka (Radoje) Božić, 1924;
    2. Olga (Milovan) Marković, 1935;
    3. Slavka (Milovan) Marković, 1931;
    4. Ćuba Nikolić, 1954;
    5. Danilo Đurić, 1910;
    6. Miroslav (Milan) Ivanović, 1973;
    7. Radoje (Savo) Marković, 1941;
    8. Radomir (Stevo) Marković, 1939;
    9. Petko (Milovan) Nikolić, 1954;
    10. Milovan (Sreten) Nikolić, 1923;
    11. Radovan (Jovo) Savić, 1965;
    12. Milomir (Blagoje) Subotić, 1959;
    13. Milovan (Drago) Đokić, 1936;
    14. Sreten (Mileta) Đokić, 1938;
    15. Đoko (Nedeljko) Đokić, 1955;
    16. Vidoje (Radovan) Đukić, 1954;
    17. Svetozar (Sreten) Đokić, 1965.


    Boljevići

    Boljevići, Opština Bratunac, veliko srpsko selo u plodnoj dolini reke Drine:
    (415 stanovnika) muslimanske snage sa ovog područja, pripadnici Armije BiH, napale su u isto vreme kad i susedne Fakoviće 5. oktobra 1992. Tom prilikom ubili su osam nedužnih uglavnom starijih osoba koje su, izlažući opasnosti svoje živote, ostale u selu da hrane stoku, skupljaju letinu i čuvaju svoje i susedne kuće i imanja.

    Žrtve:

    1. Miljana Despotović;
    2. Petra (Milorad) Prodanović, 1927;
    3. Stojka (Jovan) Stjepanović, 1922;
    4. Stanija Vasić, 1930;
    5. Radovan (Sreto) Đukić, 1922;
    6. Milutin (Ljubisav) Ristić, 1940;
    7. Zarija (Novica) Ristić, 1928;
    8. Vladan (Manojlo) Vasić, 1929.
    srebrenica_zrtve - 78851 - 05.11.2012 : Stari Blizo - best (0)

    Kažu Srebrenica a može i Bratunac (1)


    Kad kažeš Srebrenica, nikad ne kažeš Bratunac, a može i obrnuto!

    Ko će ubijenim Srbima u Bratuncu, Srebrenici, Vitnici, Brežani, Kravici.. da se, bar pokloni, i izvini, ako u Hagu već niko za njih ne odgovara?



    Seirenje većine medija koji izlaze na tlu Srbije, precizno ne kažem - i srpskih, posle hapšenja generala Ratka Mladića graniči se sa neukusom. Kao i ponašanje pojedinih iz vlasti: posebno, čini se, zaslužuje pažnju naš tužilac, nevažno je kako mu je tačno ime: mislim na onog koji je vest koja se čeka punih 16 godina doturio prvo hrvatskom tisku, pa smo mi, ovde, iz tiska saznali za uhićenje generala Ratka Mladića, onaj kome je, valjda osvedočeni prijatelj Srbije Serrž Bramerc, ispod stola čestitao na "grandioznom uspehu" - što je uhvatio "super skrivenog generala, baš kod strica i familije(?!), ili što je sačuvao dve boce vina da ih, u to ime popije, sa očito svojom prijateljicom, prosrpski nastrojenom Karlom Hag del Ponte, i ne zavređuje pažnju, ali mora da se zapiše, da se ne zaboravi!

    Nisam siguran da se taj, naš, tužilac napio kad mu je Naser Orić otperjao iz Haga u slobodu, kad je Ejub Ganić pušten iz pritvora, kad mu je izmakao i izvesni Purda, oko kojeg se digla cela "lijepa njihova" na noge, bar napio, k-o čovek od muke!

    Jer, očito je čovek ne pije od muke već iz zadovoljstva.

    Svakom iole razumnom čoveku je jasno da je hapšenjem generala Mladića odrađen mučan potrez iz prihvaćenih međunarodnih obaveza Srbije. I tu bi, čini se, trebalo, staviti tačku. Ali, ako naš tužilac prvo obavesti hrvatski tisak, ako "u to ime" pije rujno vino sa Karlom Hah del Ponte, ako mu Bramerc čestita ispod stola, nije teško razumeti ni monstruozno seirenje medija i pojedinih glasnogovornika NATO poredka... I to nije bilo dovoljno, već su se plasirale i ogavne laži i neistine, kao recimo objavljeno u jednim novinama: Ratko Mladić: Šešelj je kreten, u drugim "Nladić hoće Šešelja za advokata", da bi na kraju sin generala Mladića govorio na Mitingu Srpske radikalne stranke u znak protesta zbog hapšenja generala Mladića...

    U žestokoj razmeni udaraca, i ispod pojasa, došli smo, konačno, do jedne stvari: Ko kaže Srebrenica, nikad ne kaže "Oluja".

    Ili: Kad kažeš Srebrnica, nikad ne kažeš Bratunac, a može i obrnuto

    I. Tačka

    Da ne kažem da niko i ne pominje Bratunac gde su Orićevi ljudi, da ne kažem muslimani, pobili mnogo ljudi, da i ja ne licitiram i igram se žrtvama, ili srpska zgarišta u srebreničkom kraju...

    Njima, valjda nema ko da se izvini, ili su mrtvi u Srebrenici značajniji od mrtvih u Bratuncu?

    Ne bih se s tim složio. Svim nevinim žrtvama odajem poštu, i za mene, svaka žrtva je podjednako teška. Bilo s one, ili s ove strane.

    Dosad.

    Dok mi mediji koji se štampaju u Srbiji nisu otvorili oči: da jedni mrtvi imaju veću težinu od drugih...

    A, bio sam ubeđen da smo svi, pred Bogom i pred Alahom i za života, pogotovo u smrti, jednaki...

    Da se ne bih igrao mrtvima, poslužiću se komentarom uglednog istraživača i naučnika Milivoja Ivaniševića (čoveka kom jedino veruje i ugledni akademik Kosta Čavoški (pogledajte intervju), sa Insituta za istraživanje srpskih stradanja u XX veku (do 2008. Centar za istraživanja zločina nad srpskim narodom):
    "Ako je do istine i pomirenja normalo bi bilo da se sučelje podaci i dokumenta obe suprostavljene strane. To je prvi, i nezaobilazan, uslov da se potpunije međusobno informišemo i, svesni svega što se kome dogodilo, gradimo mirnu budućnost.

    Svaka obmana je izazov za nove nesporazume, sporove, pa i sukobe. Prošlo je vreme medijskih manipulacija i obmana i danas, konačno, svaka od nekada ratujućih strana mora pogledati istini u oči. Moramo znati šta nam se dogodilo i šta smo drugima učinili.

    Zato očekujemo da i muslimanska strana pruži javnosti na uvid stradanja svojih sela i meštana kad su bili napadnuti od svojih srpskih komšija.

    Vladan Dinić


    Sve je počelo na Đurđevdan

    Teška je bila sudbina više od 110 srpskih sela ili zaselaka u mešovitim srpsko-muslimanskim mesnim zajednicama koje su tokom rata, bar u nekom kratkom periodu, osvajale i kontrolisale muslimanske oružane formacije. Pored velikih ljudskih stradanja ova sela su gotovo do temelja razorena ili spaljena, a pokretna imovina je opljačkana i preneta u muslimanska sela i njihov tadašnji centar Srebrenicu.

    Sve je počelo, možda ne slučajno, na veliki srpski praznik Đurđevdan. Od tada beležimo sledeći redoslad srpskih stradanja u zoni odgovornosti 8. operativne grupe, a od 1. januara 1995. god. pod novim nazivom, 28. divizije Armije BiH.

    Blječeva

    Blječeva, pretežno muslimansko selo u pitomoj podrinjskoj Opštini Bratunac (Srba 71, muslimana 532, Jugoslovena 4). Lokalne oružane formacije iz sastava Armije BiH pod vođstvom Nasera Orića izvršile su, ničim izazvan, napad na srpski deo sela na veliki pravoslavni praznik Đurđevdan 6. maja 1992. god. pre podne. Taj neočekivan napad bio je surov nagoveštaj progona i istrebljivanja Srba iz bratunačkog i srebreničkog kraja, a dogodio se u vreme intenzivnih mirovnih pregovora Srba i muslimana o zajedničkom suživotu.

    Žrtve:

    1. Kosana (Novak) Zekić, 1928;
    2. Gojko (Lazar) Jovanović, 1917;
    3. Milan (Milak) Zekić, 1954. (koji je nakon dva meseca podlegao povredama u bolnici u Beogradu.)

    Gniona

    Gniona, u Opštini Srebrenica: Usamljen zaselak velikog, pretežno srpskog sela Gostilj (113 lica srpske nacionalnosti i 35 muslimana). I ovo srpsko selo stradalo je istog dana kad i Blječeva u susednoj bratunačkoj opštini i gotovo od istih napadača, pripadnika Armije BiH. Jedinicu koja je napala Gnionu sačinjavali su meštani okolnih muslimanskih sela bratunačke i srebreničke opštine, a najbrojniji su bili muslimani sela Potočari koje je, kao i u prethodnom slučaju, predvodio Naser Orić. Imovina pokojnika i izbeglih lica ovog sela je opljačkana i spaljena.

    Žrtve:

    1. Radojko (Rajko) Milošević, 1928. bolešljiv i poluslep čovek;
    2. Lazar (Milivoje) Simić, 1936. iz susednog Studenca koji je bio gost na slavi sad pokojnog Radojka. Po svedočenju supruge i izbeglih meštana slavljenik Radojko je živ zapaljen i izgoreo u svojoj kući.


    Osmače

    Osmače, Opština Srebrenica: U blizini ovog velikog muslimanskog sela postavljena je zaseda 7. maja 1992. na lokalnoj saobraćajnici Srebrenica-Skelani-Bajina Bašta. Tom prilikom je sačekan i uništen kamion u kome se nalazilo više civilnih lica srpske nacionalnosti, koji su se pred najezdom muslimanskih oružanih formacija iseljavali iz jednog dela srebreničke opštine i pokušali da prebegnu u pogranično selo Skelane i dalje u Bajinu Baštu i Srbiju.

    Žrtve:

    1. Milojka (Slavko) Mitrović, 1953;
    2. Radosava (Milovan) Stjepanović, 1956;
    3. Nebojša (Radomir) Đorić, 1966;
    4. Zoran (Obren) Vukosavljević, 1970;
    5. Simo (Manojlo) Tanasijević, 1952;
    6. Milivoje (Bogdan) Ilić, 1962.
    7. Danilo (Radomir) Petrović, 1961.

    Međe i više ostalih manjih srpskih sela

    Međe je selo sa dosta izmešanim stanovništvom, ali i znatnom srpskom većinom koja je uglavnom koncetrisana i u nekoliko srpskih zaselaka (u selu ukupno Srba 130, muslimana 87), potom okolna sela Osredak (Srba 195), Viogor (Srba 99, muslimana 32) i Orahovica (Srba 334, muslimana 91) sa brojnim srpskim zaseocima kao što su Karno, Čumovići (20 srpskih kuća), Crni Vrh, Sjemovo (8), Rovići (7), Dolovi (8), Borovac (3), Stop (5), Jeremići (8), Orovica (5), Poretak (5), Jadar (3), Bujakovići (2), Kiprova ( 7), Stopovi (4), Jasik (3), Bibići (10), Bojna (5), Debelo brdo (4), Kovačice (10), Sarići (6), Kožilje (7), i dr. Sva navedena naselja nalaze se na teritoriji srebreničke opštine. Muslimani su na njih izvršili frontalni, istovremeni napad 15. maja 1992. u ranim jutarnjim časovima pred svitanje.

    Žrtve:

    1. Petrija (Simo) Andrić,1932; 2)
    2. Milojko (Milovan) Gagić, 1947;
    3. Radivoje (Đorđe) Subotić, 1954;
    4. Vojislav (Simo) Đurić,1930. i njegov nepokretni sin
    5. Novak (Vojislav) Đurić, 1955;
    6. Ljubica (Drago) Gagić, 1950. zarobljena podlegla torturi u srebreničkom zatvoru;
    7. Krsto (Radovan) Petrović, 1938;
    8. Jevtić (Cvijan) Radivoje-Raco, 1959;

    Žutica

    Žutica, opština Vlasenica: Muslimanska zaseda na lokalnoj saobraćajnici postavljena u zaseoku Žutica, delu velikog pretežno srpskog sela Derventa (Srba 305, muslimana 1, Hrvata 1, Jugoslovena 4, ostalih 8) 21. maja 1992. oko petnaest časova. Zasedu su pripremili pripadnici lokalnih muslimanskih oružanih formacija, regrutovani sa područja opštine Vlasenica, posebno susednih sela Cerska, Konjević Polje i Kasaba.

    Žrtve:

    1. Mlađen (Dragoljub) Petković, 1952;
    2. Nedeljko (Miloš) Kandić, 1956;
    3. Milenko (Milisav) Kovačević, 1960;
    4. Mićo (Desimir) Lazarević, 1974;
    5. Miljana (Vidoje) Obradović, 1938;
    6. Vojislav (Ilija) Šarac, 1925;
    7. Slobodan (Radoje) Zečić, 1966;
    8. Obrenija (Miladin) Ilić, 1958.

    Konjević Polje

    Konjević Polje, relativno veliko muslimansko selo u Opštini Bratunac: (Srba 8, muslimana 983, Jugoslovena 4, ostalih 4).

    Dana 27. maja 1992. u osam časova, na raskrsnici puteva Bratunac-Vlasenica-Zvornik, oružane formacije Armije BiH, sastavljene od lokalnog muslimanskog stanovništva sa područja Bratunca, Konjević Polja, Vlasenice, Nove Kasabe, Cerske i Srebrenice, napale su iz zasede kolonu kamiona preduzeća DD "Boksit" iz Milića.

    Žrtve:

    1. Novica (Milko) Sušić, 1962;
    2. Zoran (Nenad) Popović, 1959;
    3. Đorđo (Milenije) Mijatović, 1950;
    4. Stevo (Novak) Simić, 1953;
    5. Milomir (Jovo) Vujadinović, 1960.


    Jeremići

    Jeremići, malo srpsko selo i njegov još manji zaselak Manovići u Opštini Vlasenica: (50 stanovnika Srba), 28. maja 1992. napali su sa više strana naoružani muslimani svrstani u nekoliko grupa, regrutovani sa područja vlaseničke i okolnih opština.

    Žrtve:

    1. Bogdan (Živko) Gligorević, 1958;
    2. Stanoje (Siniša) Kandić-Cane, 1953;
    3. Rado (Đorđe) Mirosavljević, 1972.


    Sandići

    Sandići, muslimanski zaselak u blizini velikog etnički čistog muslimanskog sela Hrnčići (muslimana 1226) u Opštini Bratunac. Na lokalnoj saobraćajnici između Bratunca i raskrsnice Konjević Polje gde se račva magistralni put za Beograd i Sarajevo, postavljene su barikade i prekinut saobraćaj 29. maja 1992. Prilikom deblokade saobraćajnice na srpske policajce je sa okolnih brda iz zasede koju su postavili muslimani iz Hrnčića i drugih okolnih sela otvorena žestoka unakrsna paljba od koje je stradalo više lica.

    Žrtve:

    1. Milutin (Stevo) Milošević, 1948;
    2. Jovo (Sreten) Blagojević, 1973;
    3. Dragica (Stojan) Matikosa, 1955;
    4. Sreto (Milan) Suzić, 1960;
    5. Miodrag (Milo) Vorkapić, 1971;
    6. Ivan (Ratko) Ivanović, 1970;
    7. Dragan (Desimir) Petrović, 1967;
    8. Vesna Krdžalić;
    9. Aleksandar (Mirko) Grahovac,1972;
    10. Žarko Ivanovski.

    Oparci

    Oparci, srpski zaselak muslimanskog sela Brezovice, Opština Srebrenica, u kome muslimani čine većinsko stanovništvo (Srba 64, muslimana 462). Stanovnike ovog srpskog zaseoka napali su 1. juna 1992. susedi iz samog sela Brezovice, kao i naoružani meštani iz okolnih muslimanskih sela srebreničke i bratunačke opštine, borci Armije BiH.

    Žrtve:

    1. Dragić (Dragutina) Ilić, 1939;
    2. Ratko (Momčila) Ilić, 1942;
    3. Uglješa (Momčila) Ilić, 1939;
    4. Živojin (Cvijetin) Petrović, 1917;
    5. Milorad (Drago) Petrović, 1923.;
    6. Dikosava (Drago) Petrović, 1932.


    Neke od navedenih žrtava su ubijene hladnim oružjem na najsuroviji način.

    Obadi

    Obadi (Hrvata 3, muslimana 135, Srba 684), i Špat, čisto srpski zaselak pretežno muslimanskog sela Sase: (muslimana 449, Srba 78) u srebreničkoj opštini. Napad na ova dva naselja 8. juna 1992. izvršili su muslimani, pripadnici, u to vreme poznatih Zelenih beretki i Patriotske lige, odnosno Armije BiH, uglavnom dobrovoljci iz okolnih muslimanskih sela: Skenderovića, Moćevića, Likara, Stožerskog, Potočara, kao i meštani gradova Srebrenice i Bratunca.

    Žrtve:

    1. Mirko (Ilija) Petrović, 1964;
    2. Drago (Živko) Simić, 1949;
    3. Slavko (Stanislav) Avramović, 1971;
    4. Srećko (Drago) Spajić, 1928;
    5. Miladin (Bogdan) Cvjetinović, 1936;
    6. Dostana (Momir) Cvjetinović, 1930;
    7. Milovan (Anđelko) Grujičić, 1943;
    8. Milenko (Dragoslav) Stjepanović, 1944;
    9. Ilija (Jovan) Zekić, 1955.


    Rupovo Brdo

    Rupovo Brdo, selo u Opštini Vlasenica sa ubedljivom srpskom većinom:
    (8 muslimana, jedan Jugosloven i 116 Srba), u kome se nalaze i zaseoci Žugići, Gligori i Milinkovići, udaljeno oko 20 km. od Milića, stradalo je u ranim jutarnjim časovima 10. juna 1992.

    Žrtve:

    1. Vojislav (Maksim) Milinković, 1938. i njegova supruga
    2. Mirjana (Gojko) Milinković, 1939, bračni par čiji su posmrtni ostaci nađeni ugljenisani u vlastitoj kući;
    3. Relja (Marinko) Milinković, 1942;
    4. Radoje (Petar) Milinković, 1952;
    5. Vlado (Vido) Milinković, 1948;
    6. Koviljka (Mitar) Žugić, 1922;
    7. Komljen (Miloš) Žugić, 1925. i njegov sin
    8. Trifko (Komljen) Žugić, 1954.


    Vitnica

    Vitnica, napad na srpski zaselak, porodice i meštane velikog, uglavnom muslimanskog sela u Opštini Zvornik: (Srba 204, muslimana 2893, Jugoslovena 5), odnosno na srpsko naselje Odžačina, izvršli su u ranim jutarnjim časovima 20. juna 1992. iznenada, lokalni naoružani muslimani iz Vitnice i susednog sela Jusića, pripadnici Armije BiH.

    Žrtve:

    1. Vaso (Petar) Tanacković, 1936;
    2. Kosta (Pero) Kostić, 1925;
    3. Cvjetko (Cvijetin) Kostić, 1930;
    4. Smilja (Svetozar) Tanacković, 1944;
    5. Jovika (Jovan) Tanacković, 1955;
    6. Krsto (Vlado) Stevanović, 1966;
    7. Mićo (Boro) Milovanović, 1967;
    8. Drago (Anto) Rakić, 1958;
    9. Ivan (Savo) Stojanović, 1964;
    10. Nedeljko (Boro) Ilić, 1972.

    Ratkovići

    Ratkovići, (za lokalne uslove u Opštini Srebrenica) veoma veliko etnički čisto srpsko planinsko selo: (Srba 338), kao i okolni mali srpski zaseoci Dučići, Dvorišta, Račići i Polimci iznenada su napadnuti u ranim jutarnjim časovima u nedelju 21. juna 1992. Napad je izvršen iz okolnih muslimanskih sela i zaselaka: Poznanovići, Dedići, Podkorijen, Osmače, Močevići i Stožersko.

    Žrtve:

    1. Obren (Vojislav) Bogičević, 1932;
    2. Stanimir (Vladislav) Stanojević, 1949;
    3. Desanka (Rado) Stanojević, 1923;
    4. Nikola (Todor) Stanojević, 1958;
    5. Radenko (Milorad) Stanojević, 1940;
    6. Vidosava (Luka) Đurić, 1930;
    7. Vidoje (Obrad) Rankić, 1928;
    8. Milutin (Obrad) Rankić, 1944;
    9. Ranko (Obrad) Rankić, 1933;
    10. Vinka (Filip) Maksimović, 1927;
    11. Radomir (Milorad) Maksimović, 1942;
    12. Cvijeta (Risto) Milanović, 1925;
    13. Novka (Milorad) Pavlović, 1945;
    14. Zora (Drago) Prodanović, 1941;
    15. Živan (Petar) Prodanović, 1966;
    16. Milovan (Joso) Pavlović, 1919.;
    17. Milan (Stojan) Jakovljević, 1920.

    Neke od žrtava su spaljene u svojim kućama, a neke zaklane. Slika Dobrile Prodanović, koja u rukama drži lobanju svog sina Živana, obišla je svet i objavljena u mnogim domaćim i stranim medijima.

    Magudovići, Kaludra i Brađevina

    Magudovići, Kaludra i Brađevina, brdsko-planinska naselja u Opštini Srebrenica, zaseoci ranije opljačkanih, spaljenih i uništenih srpskih sela Ratkovići i Radoševići (21. juna 1992.), pretrpeli su ponovan muslimanski napad, stradanja i pustošenje 27. juna 1992. u prepodnevnim časovima.

    Žrtve:

    1. Ljubiša (Predrag) Gajić, 1965;
    2. Stojan (Dragomir) Stevanović, 1939;
    3. Novica (Vitomir) Stanojević, 1951;
    4. Vladimir (Obrad) Pavlović, 1948;
    5. Slavko (Milisav) Petrović, 1946.


    Loznička Rijeka

    Loznička Rijeka, uglavnom srpsko selo sa malim brojem muslimana:
    (Srba 132, muslimana 22) u bratunačkoj opštini, prvi put su napali naoružani pripadnici "Zelenih beretki" iz sastava Armije BiH na veliki srpski praznik Vidovdan, 28. juna 1992. oko podneva. Jedinice napadača sačinjavalo je isključivo naoružano lokalno muslimansko stanovništvo, regrutovano sa područja Bratunca i susedne Srebrenice.

    Žrtve:

    1. Srećko (Radivoje) Milovanović,1943;
    2. Jovana (Gavrilo) Milovanović, 1942;
    3. Verica (Živan) Filipović, 1975. i njen otac
    4. Živan (Vladimir) Filipović, 1954;
    5. Đorđo (Milisav) Filipović, 1949;
    6. Jelena (Živojin) Stojanović, 1952;
    7. Radovan (Milan) Lukić, 1950;
    8. Miloje (Mitar) Damjanović, 1971;
    9. Milorad (Mićo) Rončević, 1960;
    10. Svetozar (Sreten) Vučetić, 1957;
    11. Milenko (Nedeljko) Nikolić, 1963.


    Brežani

    Brežani, jedno od najvećih brdsko-planinskih, starih i poznatih srpskih sela u srebreničkom kraju, koje je stradalo i ranije u oba prethodna svetska rata, pogotovo za vreme NDH i nemačke okupacije: (Srba 271, muslimana 5) napali su pred samo svitanje, oko 4 časa 30. juna 1992. god. pripadnici oružanih formacija, jačine hiljadu boraca, Armije BiH, regrutovanih u srebreničkoj i susednim opštinama.

    Žrtve:

    1. Radovan (Đole) Petrović, 1923;
    2. Miloš (Rade) Novaković, 1956;
    3. Dostana Lazić, 1919;
    4. Obren (?edo) Jovanović, 1927;
    5. Vidoje (Pavle) Lazić, 1937;
    6. Kristina (Pavle) Lazić, 1935;
    7. Milenko (Ilija) Dragičević, 1947;
    8. Ljubomir (Milenko) Josipović, 1977;
    9. Miloš (Vlado) Krstajić, 1937;
    10. Pero (Vlado) Krstajić, 1935;
    11. Stanko (Luka) Milošević, 1900;
    12. Vidoje (Milovan) Milošević, 1974;
    13. Stanoje (Milivoje) Mitrović, 1963;
    14. Milisav (Miko) Rankić, 1947;
    15. Dragoslav (Milisav) Rankić, 1974;
    16. Miroslav (Milisav) Rankić, 1972;
    17. Milomir (Radisav) Stevanović, 1946.;
    18. Dragan (Stjepan) Stjepanović, 1961.

    Rožanj

    Rožanj, selo: (Srba 379, muslimana 14) sa ubedljivom srpskom većinom u Opštini Zvornik, ali opkoljeno i od samog početka rata u stalnoj blokadi okolnih muslimanskih sela kroz koja, zbog stalnih pretnji da će biti ubijeni, Srbi seljani Rožnja nisu ni mogli ni smeli da izađu iz sela. Selo je konačno napadnuto, opljačkano i spaljeno 2. jula 1992.

    Žrtve:
    1. Mitar Ostojić, 1972;
    2. Bogosav (Stevo) Ilić, 1968;
    3. Stanko (Ilija) Ostojić, 1975;
    4. Goran Ostojić, 1962;
    5. Nedeljka (Spasoje) Ostojić, 1931.

    Zagoni

    Zagoni, veliko selo sa ubedljivom srpskom većinom: (muslimana 103, Srba 480) u Opštini Bratunac, bilo je u kratkom vremenskom razdoblju 1992. žrtva dva veoma žestoka muslimanska napada. Prvi napad na srpski deo ovog sela izvršen je 5. jula 1992. oko 15 časova dok su meštani obavljali svoje redovne poljoprivredne i kućne poslove.

    Žrtve:

    1. Ljubica (Milovan) Milošević, 1939;
    2. Miloš (Jovan) Milošević, 1932;
    3. Rada (Ilija) Milošević, 1968;
    4. Čedomir (Blagoje) Tanasijević, 1942;
    5. Rajko (Sreten) Gvozdenović, 1927;
    6. Dragoljub (Miladin) Gvozdenović, 1954;
    7. Blagoje (Milorad) Gvozdenović, 1944;
    8. Rada (Radoje) Gvozdenović, 1973;
    9. Mileva (Milorad) Dimitrić, 1912;
    10. Mirko (Mitar) Dimitrić, 1974;
    11. Matija (Stevan) Jašinski, 1940;
    12. Miodrag (Ilija) Malović, 1943;
    13. Mihajlo (Jefto) Mihajlović, 1951;
    14. Dušanka (Periša) Paunović, 1954.

    Krnjići

    Krnjići, planinsko selo Opštine Srebrenica u kome je srpsko stanovništvo oduvek imalo apsolutnu većinu: (muslimana 11, Srba 114), napali su, opljačkali i uništili 5. jula 1992. pripadnici Armije BiH sa područja Srebrenice i muslimanskih sela okolnih opština.

    Pokojnici:

    1. Boban (Spasoje) Lazarević, 1965;
    2. Sredoje (Nedeljko) Jovanović, 1947;
    3. Miroslava (Borislav) Jovanović, 1939;
    4. Dragutin (Miloš) Dimitrijević, 1961;
    5. Rade (Petko) Trimanović, 1958;
    6. Srpko (Novak) Aksić, 1972;
    7. Radoš (Mirko) Maksimović, 1968;
    8. Milenko (Risto) Maksimović, 1942;
    9. Miloš (Ostoja) Milošević, 1961;
    10. Nebojša (Zoran) Milošević, 1975;
    11. Milja Mićić;
    12. Vaso Parača, 1912;
    13. Ilija (Marko) Simić, 1912;
    14. Veljko (Milisav) Simić, 1953;
    15. Vlajko (Petar) Vladić, 1934.;
    16. Soka Vujić, 1930.

    Sase i Zalazje

    Sase i Zalazje, čisto srpski zaselak, za ovdašnje lokalne brdsko-planinske, uslove dosta velikog sela Obadi koje, kao i susedno selo Sase i njegov zaselak Zalazje, pripadaju Opštini Srebrenica:

    Istovremeno su ih napale muslimanske snage iz Srebrenice na pravoslavni praznik, Petrovdan, 12. jula 1992. Napad na ova naselja izveli su pripadnici Armije BiH, uglavnom dobrovoljci iz muslimanskih sela ovog kraja. Zalazje je uništeno do temelja. Stradali su gotovo podjednako i branioci i njihovi najbliži rođaci i prijatelji koji su, uz pomoć malog broja dobrovoljaca, pokušali da se suprodstave napadaču.

    Pokojnici:

    1. Ivan (Miladin) Josipović, 1955;
    2. Goran (Vojislav) Mitrović, 1970;
    3. Đuka Simić, 1930;
    4. Blagoje (Blagoje) Živanović; 1954;
    5. Dušan (Slobodan) Blagojević, 1946;
    6. Radinka (Dragomir) Cvijetinović, 1952;
    7. Ivan (Ranko) Cvijetinović, 1953;
    8. Svetislav (Tadija) Dragičević, 1949;
    9. Željko (Milorad) Giljević, 1970;
    10. Nedeljko (Desimir) Gligić, 1948;
    11. Ljubisav (Nikola) Gligorić, 1962;
    12. Aleksa (Miloš) Gordić, 1955;
    13. Jovan (Cvijetko) Grujičić, 1954;
    14. Stanoje (Ignjat) Grujičić, 1946;
    15. Slobodan (Milan) Ilić, 1946;
    16. Milisav (Sreten) Ilić, 1957;
    17. Luka (Ljubomir) Jeremić, 1927;
    18. Ratko (Miloš) Jeremić, 1969;
    19. Marko (Ratko) Jeremić, 1965;
    20. Radovan (Ratko) Jeremić, 1963;
    21. Milovan (Mališa) Lazarević, 1946;
    22. Momir (Stanko) Lazarević, 1955;
    23. Branislav (Aleksandar) Pavlović, 1947;
    24. Rajko (Jugoslav) Petrović, 1963;
    25. Dragomir (Borisav) Rakić, 1957;
    26. Svetozar (Cvijetin) Rakić, 1951;
    27. Momčilo (Ljubomir) Rakić, 1949;
    28. Miodrag (Ljubomir) Rakić, 1959;
    29. Mile (Momčilo) Rakić, 1966;
    30. Branko (Gojko) Simić, 1959;
    31. Petko (Gojko) Simić, 1963;
    32. Božo (Stanko) Stanojević, 1966;
    33. Miladin (Gojko) Stanojević, 1929;
    34. Mihailo (Svetislav) Stjepanović, 1942;
    35. Radivoje (Bogoljub) Tomić, 1950;
    36. Miroljub (Radivoje) Todorović, 1961;
    37. Miladin (Rado) Tubić, 1955;
    38. Radisav (Radovan) Vasiljević, 1963;
    39. Radislav (Radovan) Vasiljević, 1965;
    40. Boško (Živojin) Vujadinović, 1951;
    41. Vaso (Živojin) Vujadinović, 1954;
    42. Nedeljko (Bogdan) Vujadinović, 1947;
    43. Dragomir (Milovan) Vujadinović, 1947;
    44. Milovan (Slavoljub) Vujadinović, 1948;
    45. Dušan (Vaso) Vujadinović, 1940;
    46. Milan (Zagorka) Zekić, 1959;
    47. Vukašin (Spasoje) Ćetković,1938.
    prepiska - 78534 - 28.10.2012 : Stari Blizo - best (0)

    Gvozden


    Iako znam da je Gvozden Šarac novinar i da na RTVRS-u uređuje i vodi političku emisiju "Pečat", nisam siguran da sam ranije čitao njegove priloge na ovoj stranici.

    Zbog toga mu želim dobrodošlicu na ovu stranicu iz koje će, nadam se, moći doznati mnogo toga i pravu istinu o Sarajevsko-romanijskoj regiji u toku proteklog rata, izvući jako mnogo materijala o srpskim borcima, živim i poginulim, o njihovim sadašnjim nedaćama. Naročito će saznati ako ode na rubriku "Rat 1992".

    Želim Gozdene da se pridružiš njima, borcima vojske RS, koji su svojim zaslugama stvorili ovu Republiku Srpsku. Da se sada priključiš njima u borbi za ostvarivanje njihovih prava.

    Dobro došao Gvozdene.
    Pozdrav, Stari.
    prepiska - 78286 - 20.10.2012 : Stari Blizo Blizo - best (2)

    Nekada bilo 19. oktobar 2012.


    Na kompjuteru sam svakodnevno, uglavnom u jutarnjim satima, kad pijem kafu i čitam dnevne novine sa naših prostora, kako naših tako i njihovih. Ali i to brzo prođe, jer u sarajevskim novinama čitaš uglavnom napade i optužbe na Republiku Srpsku. Najviše napada dolazi preko "Dnevnog avaza"...

    Ponekad pogledam i neke video snimke. Nedavno sam gledao video snimak jednog čovjeka iz Sarajeva. Nekadašnji, a valjda i sadašnji, glumac poznat po onoj " On meni nema Bosne" bio je gost Senada Hadžifejzovića. Onog Senada, koga sam dobro zapamtio poslednjeg vikenda aprila mjeseca '92 godine. Senada koji se tog vikenda sav predao i uvuko Aliji i Ejupu u...

    I sada je Senad imao svog gosta, sarajevskog glumca, koga je na početku pitao: "Ima li Bosne?"

    Razočaran na sredinu u kojoj živi, glumac je odgovodio : "Bosne ima, ali gruntovno. "

    Ali je glumac pored mnogih pitanja koje mu je postavljao Senad, sada upitao Senada:

  • "Zašto vi ovde u Sarajevu upirete prstom u Banja Luku i Republiku Srpsku, kad ona, Republika Srpska, živi kao svaka pravna država?"

    Ovo njegovo kazivanje ima i na video snimku.

    O tom glumcu slušao sam neke ratne priče, ne baš dobre za Srbe. Ali sada, kad se on našao u klještima (jer su mu ženu istjerali s posla), onda se okrenuo na drugu stranu, uzjogunio se. Možda nisam u pravu, ali...

    Kao i obično, naveče pogledam dnevnik RTVRS i neku interesantnu emisiju, kao što je i ova koju ću pomenuti.

    Dakle, juče, 19. oktobra 2012. godine, kiša sitna tako rominja, da mi ne dozvoljava da iziđem vani u šetnju, da malo protegnem noge. Ne znam šta da radim od dosade, jer ne mogu ležati tokom dana i gledati i tu dosadnu TV na kojoj pored "Presinga", "Pečata" i "Nekad bilo" i onako nema nešto značajno.

    Zbog toga uzeh jedan časopis u kojoj se nađe jedna ukrštenica, koju bi htjeo pokušati riješiti, ali i ona nije velika, a ni teška. Prođe i to brzo. Supruga mi ko naredi da joj nešto pomognem. Završih naredbu i u tom trenutku poče Radio dnevnik, pa zatim TV dnevnik. Poslije TV dnevnika usledila je emisija: "Nekad bilo". Bio sam znatiželjan da vidim o čemu se radi. Emisija direktno iz doma Fikreta Abdića Babe iz Rijeke, u Hrvatskoj.

    Žao mi je zaista što ne znam da to postavim na ovaj forum, jer se Fikret Abdić - Babo kako kaže, zahvaljuje RTVRS, što mu je omogućila da se prvi put oglasi u javnosti preko RTVRS.

    Babo je bez dlake na jeziku počeo svoju priču. Slušajući njega pridružila mi se i supruga. Iz njegove priče sada je zaključak još jasniji.

  • "Ko je počeo prvi?"

    Skoro sat vremena Babo je govorio o uzrocima rata u Bosni. Postoji video snimak od ovog datuma.

    Po završetku emisije "Nekad bilo", kao i obično kad nešto naučiš, teško se odvići od toga odoh na ovu stranicu gdje ću nego prvo na "Najnovije". Vidim snimak o dobrovoljcima u poslednjem ratu u Bosni i Hercegovini. Odgledao sam ga potpuno i kroz gledanje vidim dvojicu mladih ljudi dobrovoljaca kako, iako ne razumijem jezik, pričaju o svom učešću u ratu u Bosni. Na kraju posjetiše i grobove svojih poginulih drugova. Pomoliše se Bogu i zapališe svijeće. Iz tog video snimka iskrsla su mi i ova po meni važna pitanja:

  • "Gdje su sahranjeni Ruski borci dobrovoljci? Ko li se brine o njihovim grobovima? Da li su i oni u Vojničkom groblju Zejtinik na Sokocu? Da li su oni u Vertualnom groblju? Ne znam da li sam u ovom opisu jasan. Ako nisam, dozvoljavam korigovanje.

    Pozdrav svima, Stari

    Poštovani,

    kao što napisah u tom prilogu koji si gledao, oko petnaestak ruskih dobrovoljaca je sahranjeno u Miljevićima. Samo jedan je sahranjen na Vojničkom groblju u Sokocu. Svi se nalaze u Virtualnom groblju.
  • prepiska - 78238 - 18.10.2012 : Stari Blizo Blizo - best (2)

    Susret Srba Sarajevsko-romanijske regije


    Poštovani Krajuišnik-Kičiner,

    Koliko sam se samo obradovao da ću nakon dvadesetak godina vidjeti mnogo mojih drugova i poznanika koji žive u Kičineru i Torontu, još više sam se razočarao u snimak koji nam je ponuđen.

    Znam da snimatelj nije profesionalno lice, ali ako je već htjeo da nam predoči naše zemljake u dalekoj zemlji Kanadi, onda je trebao da malo uspori snimanje, kako bi mogli bar nekog prepoznati. Ovako je ispalo kao da je sa kamerom trčao pored gostiju koji su sjedili za svojim stolovima.

    Iskreno rečeno, nisam prepoznao nikoga od onolikog broja prisutnih. Ipak vjerujem da će drugi uspjeti pronaći nekog od svog roda ili poznato lice.

    Hvala ti i za ovo što si nam ponudio.
    Pozdrav svima, Stari.
    dobra_knjiga - 78164 - 16.10.2012 : Stari Blizo Blizo - best (2)

    Zabranjena knjiga o Srebrenici, bahato kršenje ustava BiH


    15. oktobar 2012. Izvor: Tanjug

    BANJALUKA - Predsednik udruženja Istorijski projekat Srebrenica Stefan Karganović protestovao je zbog zabrane prodaje knjige tog udruženja "Srebrenica: falsifikovanje istorije" na Sajmu knjiga u Sarajevu, istakavši da je to bahato kršenje Ustava BiH.

    Karganović je saopštio da ta zabrane ne samo da kompromituje evropsku orjentaciju BiH, već u pitanje dovodi mogućnost njenog opstanka kao civilizovane zajednice.

    "Njihov nekulturan postupak ne samo da ozbiljno kompromituje evropsku orijentaciju BiH, već dovodi u pitanje i samu mogućnost njenog opstanka kao održive i civilizovane zajednice", navodi se u saopštenju.

    Karganović je rekao da to predstavlja i bahato kršenje odredbi Ustava BiH i Evropske povelje kojom se garantuju slobode štampe i govora.

    U saopštenju se navodi da je ovim incidentom, koji se dogodio na dan zatvaranja Sajma u subotu, 13. oktobra, teško povređeno ustavno pravo građana da kupuju i čitaju knjige po svom izboru, kao i pravo izdavača da čitalačkoj publici ponudi literaturu koja javnost interesuje.

    Karganović ističe da vlasti koje su ovakvo nasilje dopustile pokazuju svoju potpunu nesposobnost da vode argumentovanu debatu o Srebrenici.

    On navodi da je pred kamerama BHT1, koje su se navodno slučajno pojavile u kritičnom trenutku na štandu gde se prodavalo izdanje Istorijskog projekta Srebrenica, građanima bilo uskraćeno pravo da kupe navedenu knjigu, a da je koristeći nasilničke metode prodavcu zatim bilo zabranjeno da ovo izdanje prodaje i naređeno da ga skloni.

    Knjiga "Srebrenica: falsifikovanje istorije" je zbornik kritičkih eseja o događajima u Srebrenici 1995. godine iz pera deset uglednih domaćih i stranih autora, a vlasti Federacije BiH su 28. juna protivpravno zabranile distribuciju te knjige.
    NAPRAVI STRANU NAJNOVIJI: ORA-06502: PL/SQL: numeric or value error: character string buffer too small