fix
Logo
fix
Nalazite se na Forum-Najnoviji
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje

dobrovoljci_ru - 100212 - 12.04.2017 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

Iznad Višegrada postavljen krst u čast ruskih dobrovoljaca


Na brdu Grad, iznad Višegrada, otkriven je i osveštan spomen krst, u znak sjećanja na sedam ruskih dobrovoljaca, koji su poginuli braneći Srbe na području Višegrada.

Obilježavanju Dana ruskih boraca, koji su organizovali Vladin odbor za njegovanje tradicije oslobodilačkih ratova, BORS i opština Višegrad, prisustvovale su brojne delegacije iz Srpske, Srbije, Kosmeta i Crne Gore.
Na ove prostore ruski dobrovoljci su došli da pomognu srpskom narodu. Život su položili braneći Republiku Srpsku.

Duško Milunović, pomoćnik ministra rada i boračko-invalidske zaštite Republike Srpske kaže da su ruski dobrovoljci branili srpsku slobodu, srpsku teritoriju i zajedničku čast i vjeru.

Načelnik opštine Višegrad Mladen Đurević ističe da je krst simbol koji pokazuje zahvalnost srpskog naroda ruskom narodu na pomoći u odbrambeno-otadžbinskom ratu.

Ruski dobrovoljački odred, sa 700 boraca djelovao je u zonama odgovornosti Sarajevsko-romanijskog i Drinskog korpusa.

Ratni komandant Druge Podrinjske brigade VRS Luka Dragičević izrazio je zahvalnost ruskom narodu i borcima.

- Јa sam im neizmjerno zahvalan, prije svega što se borbeni moral boraca brigade peo do neslućenih visina - rekao je Dragičević.

General Vojske Republike Srpske Milan Torbica ističe da su se srpski borci uz ruske dobrovoljce osjećali jačima, jer su znali da neće odstupiti i da će im oni pomoći.

Trideset i sedam ruskih dobrovoljaca ugradilo je život u temelje Srpske. Spomenici u Višegradu ostaju vječni pomen, da bi budućim generacijama svjedočili o njihovom herojstvu.

raspad_juge - 99547 - 17.02.2017 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (4)

Analiza Njujork tajmsa o Jugoslaviji iz 1985. godine


Novinar "Njujork tajmsa" Fergus M. Bordevič, koji je pratio područje međunarodnih odnosa, u maju 1986. godine objavio je članak o Jugoslaviji tog vremena. hrvatski portal "Indeks" je preneo najinteresantnije delove njegove analize.

Devetog maja 1985. godine kolone vojnika i mornara koračale su centrom Beograda, glavnim gradom Jugoslavije. Avioni su preletali iznad njihovih glava. Topovi i oklopna vozila prolazili su pored tribina na kojima su bili čelnici bivših jugoslovenskih republika, članovi jugoslovenske jednostranačke vlade, kao i veterani partizanskog rata protiv nacista.

Bila je to prva vojna parada u Jugoslaviji tokom deset godina, teatralni prikaz moći i nacionalnog jedinstva kakav se retko viđao. Povod? Iskazivanje počasti krvavoj partizanskoj pobedi u Drugom svetskom ratu.

Vojnici su se kretali prema portretu Josipa Broza Tita, oca jugoslovenskog komunizma, koji se nadvijao iznad svečanosti.

U kancelariji, koja se nalazila na trasi parade, urednik dnevnog časopisa Borba prokomentarisao je situaciju: "Morate ljudima dati da slave nešto".

Kada je Tito preminuo 1980. godine, nakon više od tri decenije na čelu nacije, svet mu se poklonio. Veliki broj svetskih lidera došao je na njegovu sahranu.

Tito je dobio veliku podršku Zapada zbog otpora i prkosa Staljinu 1948. godine. Sa druge strane, uživao je i veliku podršku Istoka zbog svoje odanosti ideji međunarodnog socijalizma. Imao je i podršku zemalja u razvoju zbog svoje uloge u Pokretu nesvrstanih.

U Jugoslaviji, Tito je bio vrhovna ikona nacije, gotovo mitološka pojava. Ujedinio je zaraćenu zemlju, postigao mnogo na području obrazovanja i industrije, institucionalizovao sistem radničkog samoupravljanja, koji su jugoslovenski komunisti smatrali esencijom pravog socijalizma.

U čemu je Tito podbacio?

Ipak, Tito je podbacio u stvaranju dugotrajnog osećaja nacionalnog jedinstva i svrhe u Jugoslaviji. Regionalni lideri Jugoslavije bili su više zainteresovani za interese svojih vlastitih republika, nego za naciju kao jedinstvenu celinu.

Šest godina nakon Titove smrti sukobi i ljubomore, koji su bili potisnuti pod titoističkim mitom, isplivali su na površinu. Jugoslavija je danas poprište sukoba nacionalizama, religije u usponu, ekonomskog haosa, birokratske paralize, pluralista koji žele da rastave jednostranačku državu i neostaljinista koji se bore protiv njih.

Iako je čak i danas službeno zabranjeno kritikovati Tita, upravo je njegova politika kriva za nevolje zemlje. U ranim sedamdesetim godinama, njegove čistke liberala i inovatora iz Komunističke partije ostavile su traga.

  • "Da je Tito umro krajem šezdesetih, otišao bi u istoriju kao mnogo veći čovek. Nakon tog vremena, kočio je reforme", komentar je jednog beogradskog intelektualaca koji je ostao anoniman.

    Zato se Jugoslavija danas nalazi na raskrsnici.

    Ekonomski problemi Jugoslavije

    Većina današnjih problema Jugoslavije povezana je sa ekonomijom. Nekoliko statističkih detalja otkriva tešku situaciju u zemlji. Jugoslavija duguje 20 milijardi dolara stranim bankama i vladama, a je među najzaduženijim zemljama. Nezaposlenost iznosi 17 odsto, što je najviša stopa nezaposlenosti u Evropi. Stopa inflacije skočila je na 85 odsto godišnje. Od 1980. godine, standard života pao je za 30 odsto.

    U fabrici TOZ, kao i u nizu drugih fabrika širom zemlje, situacija je jako loša, a potražnja za njihovom proizvodnjom pada.

  • "Živimo na kredit. Ne znamo šta će se dogoditi u narednih pet godina, već smo smanjili plate samo kako ne bismo ljudima dali otkaze", rekao je portparol navedene kompanije u Zagrebu.

    Neefikasnost i apatija dostigli su zaprepašćujući nivo. Prema procenama Zapada, četvrtina, od šest miliona radnika zaposlenih u javnom sektoru, je nepotrebni višak.

    Svakog dana 700. 000 radnika nalazi se na bolovanju, a 600. 000 proslavlja praznike. Oni koji se i pojave na poslu rade u proseku 3, 5 sata dnevno.

    Uprkos novoj opremi u pogonima, potrebno je 1. 500 sati rada kako bi se proizveo vagon. Taj isti vagon 1970. godine bio je proizveden za 1. 000 sati rada.

    Jugoslovenski službenici za aktuelnu situaciju krive cene nafte i strane vlade. Svi su im krivi, osim njihove verzije socijalizma. Činjenice govore drugu priču zapadne banke finansijski su pomagale jugoslovenskoj ekonomiji godinama.

    Čak su 1983. godine spasili zemlju od bankrota hitnom pozajmicom od šest milijardi dolara, a prošle godine su izvori iz Bona i Vašingtona uveravali jugoslovensku premijerku Milku Planinc da postoji politička potpora za nove kredite.

    U temeljima jugoslovenske ekonomije nalazi se Titovo radničko samoupravljanje, idealistički program koji je u praksi podbacio, te nije ostvario zacrtana obećanja. Menadžeri se biraju po ideološkom ključu, a ne po stručnosti.

    Osnovna pretpostavka je da je manje uvek bolje i stoga su velika javna poduzeća šezdesetih godina razbijena na manja. Državne železnice su razbijene u 350 različitih kompanija, a svaka od njih ima vlastiti upravljački sistem.

    U ime etničke autonomnosti, Tito je prepustio određivanje ekonomskih politika vladama pojedinačnih republika. To je dovelo do toga da je svaka republika donosila odluke u vlastitom interesu, a da se previše pažnje posvećivalo zemlji kao celini. Takav je sistem doveo do sukoba, konfuzije i neučinkovitosti.

    Buđenje nacionalnih zameranja

    Jedina prava "nacionalna" jugoslovenska institucija je Komunistička liga, u kojoj je okupljeno dva miliona članova jugoslovenske Komunističke partije. U svakoj pojedinačnoj republici, partija i dalje kontroliše instrumente vlasti i ima moć upravljanja slobodom govora i mišljenja u tim društvima.

    Čak su i ti komunisti podeljeni između regionalnih lojalnosti, i konflikata između reformista i konzervativaca.

    Decentralizacija i ekonomska stagnacija doveli su do buđenja starih nacionalnih ljubomora.

    Srbi za nevolje Jugoslavije krive bogatije Hrvate i optužuju ih za sebičnost, Hrvati za iste nevolje optužuju Srbe i prozivaju ih zbog hegemonizma. Imućni Slovenci se žale kako su siromašni, Kosovo i Makedonija su bunari bez dna za finansijsku pomoć, a Makedonci se žale da im Srbi i Mađari iz Vojvodine prodaju žito u inostranstvu.

    Od svih etničkih sukoba u Jugoslaviji, treba istaknuti sukob kosovskih Albanaca. Oni čine 77 odsto populacije te provincije i imaju najvišu stopu nataliteta u Evropi. Nacionalisti među njima traže vlastitu jugoslovensku republiku za sebe ili pravo da se odvoje i pridruže Albaniji.

    U zemlji u kojoj su tri velike religije usko vezane uz etničke tradicije, nacionalizam je često izmešan sa religijom. Više od pola jugoslovenske populacije izjašnjava se vernicima jedne od religija, što je značajan porast u odnosu na 1968. godinu kada se izjasnilo 33 odsto ljudi. To je veliki izazov za Komunističku partiju, koja je ionako podeljena sukobima.

    Ljudi čeznu za očinskom figurom

    Najsnažniji savez religije i nacionalizma nalazi se u Hrvatskoj. hrvatski nacionalisti kreću se od liberalnih reformista do komunista, koji su ljubomorni na političku moć Srba, kao i od katoličkih progresivaca do terorista koji možda imaju i fašističke korene. Međutim, sve ih ujedinjava jedna stvar sumnjičavost prema Srbima.

    Republička vlast smatra katolike najvećom pretnjom jugoslovenskoj ideji i komunističkom monopolu na moć.

  • "Kroz istoriju, crkva je uvek oblikovala identitet Hrvata. Danas više ljudi nego ikada ranije dolazi u crkvu. Motiviše ih traganje za duhovnim vrednostima u društvu koje se brine samo za politiku i ekonomiju. To su ljudi koji se osećaju odvojeno od svojih korena, zbog revolucije i sekularizacije, ali ne žele da se prisilno čine članovima umetnute nacije Jugoslavije. U crkvi pronalaze nacionalni i kulturni identitet", navodi otac Josip Turčinović, profesor teologije u Zagrebu.

    Hrvatska država konstantno optužuje crkvene čelnike za saradnju sa nacistima u Drugom svetskom ratu, a komunistička omladina išarala je zidove Zagreba parolom: "Dole klero-fašisti!".

    Bez Tita, koji je nadilazio vlastite Hrvatske i katoličke korene i koji je smatran jedinim pravim Jugoslovenom, politički centar jedva se održava.

  • "Ljudi čeznu za očinskom figurom. Žele da se Tito vrati, da udari šakom o sto i da sve ponovo izvede na pravi put", kaže neslužbeno jedan jugoslovenski novinar.
  • 1992_1995 - 99529 - 13.02.2017 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (3)

    Ja sam u duši četnik




    Evo druga godina već,
    nadamnom oblak siv,
    prva linija,
    prazna činija,
    ali sam ostao živ,
    Čuva me nebo, čuva Bog,
    Ja sam ti pravi sretnik,
    Čuva BOG SRBINA svog,
    Ja sam u duši četnik.
    logori - 99493 - 10.02.2017 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Preživjela logorašica Nusreta Mujkić: Srpska je moja država


    U ratu su silovane i prošle su najgora poniženja, danas su nevidljive. Ne uvažava ih okolina, ne prepoznaju ih zakoni. To su žene žrtve ratne torture.

    Јedna od njih, Nusreta Mujkić iz Broda, preživjela je torturu u hrvatskim logorima. Ovo je njena životna priča.

    Prošla je zloglasni Strolit i logor u Đakovu. Želi sve da zaboravi, ali uzalud. Živi sa svojim bolom , gotovo nevidljivo. I da može, kaže , ništa ne bi promijenila. Udata za Srbina u ratu nikom nije bila po volji. Kakve je muke prošla, nije za priču, ali poneka rečenica izađe iz duše, tek toliko da je olakša.

  • "Srpsku zastavu nosila u ustima, oni obrišu cipele nama stave u usta da hodamo po krugu, sunce sja, ne daju ni vode, samo te tuku kundacima puške, šutaju te", kaže Mujkićeva.

    Sve je, kaže, izdržala. I silovanje i susret sa krvnikom, oči u oči, na sudu. Osuđen je na 10 godina zatvora, ali za Nusretu to nije utjeha. Nema novca da ostvari odštetu i pomalo gubi snagu u borbi koja joj je oduzela mladost, život, potomke.

  • "Јa jesam muslimanka, ja se toga ne stidim, ali se borim za ovu državu i ponosim se, ja sam se borila za ovo. Republika Srpska je moja država, samo da hoće da nas priznaju i da nam daju taj zakon da imamo od čega živjeti da se ne idem moliti nikome ni zašto, to bih najviše voljela jer me sramota više tražiti", dodala je ona.
  • buducnost_srba - 98157 - 15.11.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Kako spasiti Srbiju?


    srebrenica - 97755 - 03.11.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Srebrenica: Branova i Cvetkova sudbina


    Pakao stradanja srpskog stanovništva u srebreničkom regionu preživeo je i Brane Vučetić, koji je decembra 1992. godine kada je izvršen napad na njegovo selo Bjelovac imao samo devet ipo godina:

  • "Kada je počeo napad pobegao sam kod komšinice Mire Filipović i sa njeno dvoje dece sakrio se na tavan. muslimani su u kuću bacili bombu, a nas su izveli napolje. Svuda su bila mrtva tela. Video sam telo Dragoljuba Filipovića, i momka koga smo u selu zvali Cale. Na ogradi našeg voćnjaka ležalo je naslonjeno telo mog brata. Video sam jednu mrtvu devojku, bila je masakrirana. Odveli su me u tamnicu u Srebrenici i svaki dan me onako pijani tukli, šamarali, udarali vojničkim čizmama". Brane je oslobođen 8. februara, a zajedno sa još dvadesetak Srba razmenjen je u Skelanima za pet mrtvih muslimanskih vojnika.

    Sličnu sudbinu doživo je i Cvetko Ristić, iz sela Kušići kod Skelana, koji je 16. januara 1993. godine kada je zarobljen imao samo 14 godina. Na kućnom pragu vojska Nasera Orića ubila mu je oca Novaka, majku Ivnku, brata Miću i sestru Mitru. Posle rata jedno vreme živeo je u užičkom domu za napuštenu decu, kasnije je radio fizičke poslove po Srbiji i Crnoj Gori. Vratio se u Skelane, da bude, kako kaže bliže svojima. Dve godine starijeg brata Miću nikada nije pronašao, a na skelanskom groblju je zajednički spomenik nesrećnim Ristićima, na njemu su uklesana imena: Novak (42) Ivanka (43) Mitra (19) i Mićo (16).
  • rat_danas - 98113 - 03.11.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    (12.07.1992) Srebrenica: Zalazje, Obadi, Andrići, sela bez ljudi


    Put dalje ide ka selu Bukova Glava. Nema asfalta, prečicom može kroz šumu. Lep jesenji krajolik. I pitanje kome je smetalo ovo selo, skrajnuto od civilizacije. Na vidiku su samo ruševine. U nekim budžacima živi nekoliko staraca. Mladih snaga i povratnika nema. U neposrednoj blizini su sela Mala Turija i Pribićevac. Oba su doživela istu sudbinu. Potpuno su uništena. U njima nema života. Vreme stalo. Kao da je juče završen rat. I u selu Zalazje slično. A kada se u srebreničkom kraju pomene ime ovog sela, svi znaju da su u ovom selu tokom Drugog svetskog rata fašisti pobili 90 meštana uglavnom žena i dece, o čemu svedoči spomen kosturnica. Pola veka kasnije događa se isti scenario, a sada od muslimana stradaju opet Srbi i srpske kuće. Blizu Zalazja je selo Obadi, a zatim mesto Andrići. Nema ljudi. Kroz ruševine probilo divlje rastinje. Puteljci zarasli u korov, ne prepoznaju se. Grane starih stabala jabuka savile se od roda. Nema ko da ih bere i jede.
    poturice - 97377 - 20.10.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Struktura stanovništva u Bosni 1895. godine


    Izvod iz katoličke enciklopedije objavljene 1895. godine:

  • "Stanovnici Bosne i Hercegovine su 98% Srbi, od toga 550. 000 muslimani, 674. 000 pravoslavci i 334. 000 katolici. "
  • srebrenica_eng - 97371 - 19.10.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Politics of Genocide: Bosna i Hercegovina


    From the book "Politics of Genocide" author dr. Edward S. Herman

    During the civil wars that accompanied the dismantling of the Federal Republic of Yugoslavia in the 1990s, the United States, Germany, NATO, and the European Union (EU) all sided with the national groups seeking to break away from the unified federal state, and opposed the national group that held out for the longest time to preserve it, the Serbs; this placed the Western bloc solidly behind the Croats and Slovenes, then the Bosnian Muslims, and finally the Kosovo Albanians. The wars in Bosnia and Herzegovina (1992-1995) and Kosovo (1998-1999) received enormous attention in the United States and in the West generally, helped along by the creation of the ICTY and its determined service on behalf of NATO and its Yugoslavian clients (the Bosnian Muslims, Croatians, and Kosovo Albanians) and in opposition to the demonized Serbs. Because the wars were supported and even carried out by the NATO powers, and there was significant ethnic cleansing and ethnic killings, it goes almost without saying that not only "ethnic cleansing" but also the words "massacre" and "genocide" were quickly applied to Serb operations. The remarkable inflation of claims of Serb evil and violence (and playing down of NATO clients' violence), with fabricated "concentration camps, " "rape camps," and similar Nazi- and Auschwitz-like analogies, caused the onetime head of the U. S. intelligence section in Sarajevo, Lieutenant Colonel John Sray, to go public even before the end of the wars in Bosnia with his claim that "America has not been so pathetically deceived since Robert McNamara helped to micromanage and escalate the Vietnam War. Popular perceptions pertaining to the Bosnian Muslim government have been forged by a prolific propaganda machine. A strange combination of three major spin doctors, including public relations (PR) firms in the employ of the Bosniacs, media pundits, and sympathetic elements of the US State Department, have managed to manipulate illusions to further Muslim goals."

    The Bosnian government started claims of 200,000 deaths by early 1993, only some nine months after the start of these civil wars, and figures such as this and 250,000 (and sometimes higher) quickly became institutionalized in the establishment media, helping to push the "genocide" claim and to justify calls for foreign intervention to protect the Bosnian Muslims. But this claim came to grief in 2005-2007, when two different studies, the first sponsored by the ICTY itself and the other by the Norwegian government, concluded that the Bosnian conflicts had resulted in combined deaths on the order of one hundred thousand for all sides, including both civilians and military victims. Given their sources, these findings could not easily be ridiculed as "holocaust denial" or "revisionism, " but they were treated in very low-key in the Western media, only slowly displacing the much higher 200,000- 250,000 figures and with no analyses and explanations of the earlier gullible acceptance of the implausible and unverified Bosnian Muslim propaganda claims.

    Of course, the "Srebrenica massacre" of July 1995 has been cited heavily and repeated endlessly, and with the greatest indignation, to demonstrate that "genocide" actually had taken place in Bosnia. This was helped along by the fact that both the ICTY Trial Judgment and decision on Appeal in the case of the Bosnian Serb General Radislav Krstic argued that genocide could occur in one "small geographical area" (the town of Srebrenica), even one where the villainous party had taken the trouble to bus all the women, children, and the elderly men to safety - that is, incontestably had not killed any but "Bosnian Muslim men of military age. "90 As Michael Mandel observes, "Genocide was transformed in this judgment, not into mere ethnic cleansing but into the killing of potential fighters during a war for military advantage. In the Krstic case, the concept of genocide, except as pure propaganda, lost all contact with the Holocaust- a program for the extermination of a whole people." The case for eight thousand "men and boys" being executed at Srebrenica is extremely thin, resting in good part on the difficulty in separating executions from battle killings (of which there were many in the July 1995 Srebrenica actions), partly on highly contestable witness evidence (much under coercive plea bargaining), and an interest and passionate will-to-believe the worst of the thoroughly demonized Serbs. A videotape of Bosnian Serbs killing six Bosnian Muslim men, far from Srebrenica and of dubious provenance, was read even by respectable Western analysts as serious evidence that eight thousand had been executed at Srebrenica.

    But even if an event such as the Srebrenica massacre occurred exactly as accepted by the Western establishment, we are still faced with the anomaly that the total number of deaths in Bosnia (one hundred thousand on all sides), and even more so the number of Bosnian Muslim civilian deaths during the four years of "genocide" (some thirty-three thousand in all), pales into relative insignificance when compared to the deaths suffered by Iraqi civilians during the thirteen-year-long "sanctions of mass destruction" and the now seven-year-long U. S. invasion and occupation. Given the 800, 000 and one million death estimates for the two Iraqi cases, deaths there exceeded the Bosnian Muslim civilian death toll by 24-to-1 and 30-to-1, respectively. However, as Table 1 shows, the use of the word "genocide" was greater for Bosnia by six times for the sanction-deaths and thirty-seven times for deaths during the invasion-occupation. The anomaly of disparate word usage (and differential attention and indignation) can only be explained by the adaptation of the media and intellectuals to the propaganda and public relations needs of the Western political establishment. They are very attentive to and passionate about Nefarious, hence "genocidal, " bloodbaths; but they are exceedingly quiet over those that are Constructive and display "complexities."
    privreda - 97357 - 17.10.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Pravljenje koncentrata za tovne piliće


    Antibiotike u hranu ne bi trebalo dodavati, a naročito prvih dana jer tada kod pilića naprave većcu štetu od oristi. Oni deluju samo na bakterije a ne na viruse i prvih dana unište crevnu floru kod pilića a zbog rezistentnosti se smanjuje njihova efektivnost ako kasnije ne daj Bože zatrebaju.

    Evo nekih predloga za recepture:

    HUBBARD za brojlere preporučuje sledeće recepture za hranu:

    Pred-starter se daje pilićima od početka tova pa do telesne težine od 300 grama ili prvih 10 dana tova.


    Pred-starter 23 % proteina

  • kukuruz 46. 95
  • sojina sacma 25. 00
  • sojin griz 10. 00
  • kukuruzni gluten 5. 00
  • pšenica 5. 00
  • kvasac 1. 00
  • ulje 2. 00
  • stočna kreda 0. 94
  • dikalcijum fosfat 2. 30
  • lizin 0. 23
  • metionin 0. 25
  • so 0. 33
  • premiks 1. 00


    Karakteristike smese :

  • Proteina 23 %
  • Metabolicka energija 3048 Kcal/kg
  • Masti 6. 35 %
  • Suve materije 88. 5 %
  • Lizina 1. 32 %
  • Metionina 0. 62 %
  • Kalcijuma 1. 02 %< br>
    Starter se daje pilićima do telesne težine od 800 grama ili od 11. do 20. dana tova.

    Starter 22% proteina

    1 kukuruz 47, 47
    2 sojina sačma 22, 00
    3 sojin griz 15, 00
    4 kukuruzni gluten 3, 00
    5 pšenica 5, 00
    6 mast 1, 00
    7 ulje 1, 50
    8 stočna kreda 1, 00
    9 dikalcijum fosfat 2, 20
    10 lizin 0, 25
    11 metionin 0, 25
    12 so 0, 33
    13 premiks 1, 00


    Karakteristike smese :

  • Proteina 22 %
  • Metabolicka energija 3111 Kcal/kg
  • Masti 7. 66 %
  • Suve materije 88. 4 %
  • Lizina 1. 25 %
  • Metionina 0. 60 %
  • Kalcijuma 1. 02 %

    Grover se daje pilićima do telesne težine od 1600 grama ili od 21. do 33. dana tova.

    Grover 18% proteina
    1 kukuruz 52, 18
    2 sojina sacma 18, 00
    3 sojin griz 10, 00
    4 mast 4, 00
    5 psenica 10, 00
    6 kvasac 1, 00
    7 stočna kreda 0, 85
    8 dikalcijum fosfat 2, 20
    9 lizin 0, 20
    10 metionin 0, 25
    11 so 0, 32
    12 premiks 1, 00

    Karakteristike smese:

  • Proteina 18 %
  • Metabolicka energija 3170 Kcal/kg
  • Masti 8. 36 %
  • Suve materije 88. 1 %
  • Lizina 0. 96 %
  • Metionina 0. 53 %
  • Kalcijuma 0. 95 %



    Finišer se daje pilićima do kraja tova ili od 34. do 45. dana tova


    finiser 17 % proteina

    1 kukuruz 50, 33
    2 sojina sacma 15, 00
    3 sojin griz 10, 00
    4 mast 4, 00
    5 pšenica 15, 00
    6 kvasac 1, 00
    7 stočna kreda 0, 80
    8 dikalcijum fosfat 2, 20
    9 lizin 0, 15
    10 metionin 0, 20
    11 so 0, 32
    12 premiks 1, 00

    Karakteristike smese :

  • Proteina 17 %
  • Metabolicka energija 3200 Kcal/kg
  • Masti 8. 35 %
  • Suve materije 88. 1 %
  • Lizina 0. 98 %
  • Metionina 0. 47 %
  • Kalcijuma 0. 92 %
  • istorija_srba - 97172 - 19.09.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Kalendar drevnih Srba


    DREVNI SRBI SU ZNALI MNOGO VIŠE OD NAS: NASA potvrdila stari srpski kalendar!

    To je bio kalendar svih srpskih država do 19. veka i po njemu su pisane sve povelje, zakoni, odluke i obligacije među ljudima. Danas ga zvanično koristi Srpska pravoslavna crkva i smatra se njenim Ustavom, budući da ga je Sveti Sava uneo u crkveni kodeks 1119. godine
    Car Stefan Dušan, Dušanov zakonik, kalendar Printskrin: Youtube/ADAMiEVA001
    Reč "kalendar" vuče koren iz našeg jezika, jer je ova složenica nastala od dve naše reči "kolo" i "dar". Nije potrebno pojašnjavati značenje ove složenice. U našem narodu postoji ogromno kalendarsko znanje, sačuvano u mitologiji, epskoj poeziji, običajima i svakodnevnom životu. Srbin je od postojanja bio stopljen sa prirodom i bilo je neophodno da njene promene poznaje kod sebe.

    Zato Srbi imaju jedan od najstarijih i najtačnijih kalendara na svetu. O ovom kalendaru se vrlo malo zna i govori mimo kruga "posvećenih", jer je gotovo čitav vek koji je za nama, bio "tabu tema" i među samim Srbima.

    Idejnim tvorcima srpske falsifikovane istorije nije odgovaralo postojanje ovog kalendara, jer se on nikako nije uklapao u njihove tvrdnje o nastanka i opstanku Srba. Naime, srpski kalendar je dosezao toliko daleko u prošlost, mnogo duže od njihove sopstvene istorije!

    Srpski kalendar bio je zvanični kalendar svih srpskih država do 19. veka i po njemu su pisane sve povelje, zakoni, odluke, obligacije među ljudima, a njega danas zvanično koristi Srpska pravoslavna crkva i on se smatra njenim Ustavom, budući da ga je još 1119. godine u crkveni kodeks uneo Sveti Sava.

    On datira od perioda vinčanske kulture, još od 6. veka pre naše ere, na šta ukazuje i simbol za vreme, koji je karakterističan i prikazuje luk sa dva preseka. najstariji zapis o srpskom kalendaru jeste jedan nadgrobni spomenik iz ovog veka, a ono što je zanimljivo jeste da je datiranje izvršeno ćirilicom, što pokazuje da je to pismo postojalo i pre Ćirila i Metodija.

    Kao zvanični srpski kalendar, uvodi ga Sveti Sava u 13. veku i koristio se sve do 19. veka. Do tada je sve datirano po njemu knjige, povelje, zakoni, nadgrobni spomenici, spomenici kulture, a tome u prilog govori i činjenica da je na Smederevskoj tvrđavi u zidine uklesan datum izgradnje po srpskom kalendaru.

  • Mnogi spomenici i manastiri datirani su po srpskom kalendaru. Na primer, spomenik caru Lazaru koji je podigao despot Stefan Lazarević, najučeniji čovek tog vremena. Tu piše da se Kosovska bitka održala 6897. godine, a to se nikako ne uklapa u naše saznanje. Najnovije istraživanje koje smo uradili pre dve godine kaže da se u Vujanskom manastiru, koji se nalazi između Čačka i Gornjeg Milanovca, nalazi krst blaženopočivšeg Patrijarha Pavla koji je datiran po srpskom kalendaru rekao je Milan Stevančević, najbolji poznavalac kalendara kod nas, koji se njegovim izučavanjem bavio skoro 40 godina.

    Prema srpskom kalendaru, godina se deli na leto i zimu. Leto počinje na Đurđevdan, 6. maja, dok zima na Mitrovdan, 8. novembra. Istražujući dalje i tumačeći to sa naučne strane, ovo su dva datuma kada se smenjuju dva godišnja doba, što se poklapa i sa sunčevim kalendarom kada se menjaju energije.

    To je potvrdila i NASA, koja je ustanovila da se ti veliki crkveni praznici poklanjaju sa elektromagnetnim promenama Sunca.

  • Po srpskom kalendaru, Sunce se posmatra kao živo biće koje se smatra i božanstvom. Ono je lice koje služi srpskom narodu za datiranje mnogih prirodnih pojava, kao što je, na primer Preobraženje, a ono se javlja 19. avgusta. Tada se menjaju gora i voda. Da se menja gora znamo po lišću koje žuti i opada, a šta znači "menja se voda"? ističe Stevančević i dodaje:

  • Kada je Beogradska škola meteorologije istraživala hemijski sastav vode 2008. godine, zaprepastili smo se da se 19. avgusta menja hemijski sastav kiše. Do tada je kisela, a od tada alkalna ili neutralna. Pitanje je kako je naš narod znao da se tada menja i sastav vode, jer smo mi ovo otkrili uz velika magnetna sredstva, aparate i instrumente.

    Godina po srpskom kalendaru počinje početkom aprila i usklađena je sa gregorijanskim, što je zasluga Svetog Save, koji je u 13. veku prihvatio rimsko označavanje mesec dana, kako bi pokazao zajedništvo hrišćana.

    Prema protokolu srpskog kalendara, prvo se pokazuju godina, pa mesec i dan, za razliku od drugih kalendara koji prikazuju dan, mesec i godinu. Ono što je zanimljivo jeste da ni jedan drugi kalendar nema takvo datiranje, ali i to da se kompjuterska obrada vrši po protokolu srpskog kalendara.

    Dok se u Srbiji o ovom veličanstvenom kalendaru ćuti, za istraživanje istog zainteresovane su institucije u Portugalu i Indiji, kao i američke izadavačke kuće i NASA koja je i potvrdila povezanost kalendara i prirodnih pojava. Prema Stevančeviću, radiće se na novim saznanjima kojih ima dosta, budući da se podaci o srpskom kalendaru nalaze u starim rukopisnim knjigama, koje imaju veliku istorijsku i naučnu vrednost, a koje su odnete iz zemlje i nalaze se u muzejima i bibliotekama širom Evrope.

    Meteorološki sateliti dokazuju da su "gorski carevi" bez svemirske tehnologije, posle Mitrovdana nekako znali da Sunce smanjuje aktivnosti na severnoj hemisferi i mudro se povlači kod jataka na zimovanje. Narodni srpski kalendar na neki način poznaje termine promena elektromagnetizma Sunca, a takva preciznost ne može biti slučajna, jer zahteva mnogo znanja iz kosmičke meteorologije. Time se ponovo postavlja pitanje neke izgubljene civilizacije.

    Prema tome, dragi Srbi srećna vam Nova 7524. godina!
  • zdravlje - 96497 - 24.07.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Borba protiv insekata korišćenjem mnoćnih mirisa prirode


    Od komarace se više ne može živjeti. Vlaga i visoke temperature pogoduju njihovom razmnožavanju, pa je potreba za zaštitnim sredstvima neminovna. Kreme, sprejevi, električni uređaji sa tabletama i tečnišću suj nam već odavno dobro poznati u procesu odbrane od ovih krvopija, ali uvijek postoje i alternativna rješenja u prirodi. U neposrednoj blizini terase ili u balkonskim žardinjerama posaditi biljke koje će vam biti efikasni saborci u borbi protiv ovih, ali i drugih insekata.

    Matičnjak je prava legenda među biiljkama koje tjeraju muve. Eterično ulje koje sadrži ova biljka širi osvježavajući miris, a odlično se pokazao i u borbi protiv nepoželjnih insekata. Osim toga, matičnjak može da vam pomogne i kada već osjetite svrab od uboda komaraca ili vam se na koži pojavi otok ili crvenilo. Uberite svjež listić i prstima iscedite sok na bolno mjesto, pa ostavite da se osuši. Svrab še nestati za nekoliko sekundi.

    Tamljanika takođe može biti dobar izbor u borbi protiv insekata, pogotovu ako volite egzotične biljke, a ujedno ste i ljubitelj modernih visećih korpi. Njena eterična ulja će se pobrinuti da vas insekti zaobiđu u širokom krugu.

    Lavanda ne samo da daje mediteranski šarm vašem balkonu, već se svojim mirisom pouzdano bori protiv dosadnih mušica i komaraca. Upravo zbog ovoga, ovu biljku sitnih, ljubičastih cvjetova obavezno morate imati usvom okruženju. Eterično ulje lavande je jedino ulje koje se na kožu može nanositi u nerazređenom obliku. Intenzivna aroma koju lavanda širi nikako ne prija insektima.

    Ruzmarin svojim mirisom takođe može da bude odlična rampa za komarce, a miris je naročito djelotvoran dok polako sagorjeva. ovaj trik koristite ako pripremate roštilj: na žar bacite nekoliko grančica svježeg ruzmarina i komarci vam više neće dosađivati.

    Evo još nekoliko savjeta:

  • Pomješajte ulje matičnjaka i lavande sa mlijekom za tijelo u odnosu jedan prema četiri i ovom smjesom namažite kožu. Preporučuje se da njome zaštitite ruke i noge, pa čak i lice, ali izbjegavajte predio oko očiju.

  • Kao stoni aksesoar postavite limun presječen na pola, pa u njega pobodite grančicu karanfilića. Osvježavajući miris koji se širi odbija insekte.
  • sarajevo - 95627 - 28.03.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Miroslav Lazanski: Šta ce Aleksandar Vučić sa ruskim raketama?


    markale - 95626 - 28.03.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (2)

    Tjelohranitelj Izetbegovića kaže Markale režirane od strane Alije


    radovan_karadzic - 95625 - 28.03.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

    Haški sudija: Bošnjaci gađali Markale, Karadžić za to nije kriv


    Melvil Berd izdvojio mišljenje u Tribunalu i bacio novo svetlo na gnusan zločin u Sarajevu iz 1994. Poziva se na izveštaj Ujedinjenih nacija u kojem Srbi nisu označeni kao krivci

    POSTOJI osnovana sumnja da je muslimanska strana ispalila minobacačke bombe na pijacu Markale. S obzirom na te okolnosti smatram da optuženi Karadžić mora biti oslobođen optužbe za taj zločin.

    Ovo je zaključak izdvojenog mišljenja sudije iz Trinidada Melvila Berda u presudi kojom je Radovan Karadžić prvostepeno osuđen na 40 godina zatvora. Prema odluci veća, lider bosanskih Srba je odgovoran za granatiranje i ubistva na pijaci Markale u Sarajevu u zimu 1994. godine, ali Berd ima sasvim drugačiji pogled na ovaj događaj zbog kojeg su Srbi dobili epitet svirepih ubica.

    Svoje argumente bazira na zvaničnom izveštaju istraživačkog tima UN u kojem se navodi da se ne može definitivno reći ko je ispalio granatu. Takođe, istraživanja su pokazala i da su lokalne vlasti kopale po krateru posle događaja i tako, verovatno, uticale na dokaze.

    - Koliko sam svestan, tačnost ovih podnesaka nikada nije osporena - piše Berd u mišljenju.

    U drugom delu svoje opservacije, sudija se bavi pitanjem svedoka postavljajući pitanje - kako je moguće da su u konačnoj presudi u obzir uzeta samo mišljenja svedoka tužilaštva, a među njima ima onih koji su tvrdili da su bosanski Srbi bacili bombe na Markale, ali i onih koji samo sumnjaju da su to uradile srpske snage.

    Merkale


    Berd se čudi kako su prihvaćene samo njihove izjave, a potpuno odbačen stav svedoka odbrane, koji je ujedno i bio u bliskom okruženju Alije Izetbegovića i tvrdio da su njegove snage planski izazivale civilne žrtve u Sarajevu, uključujući pijacu Markale, da bi optužili Srbe i iznudili vojnu intervenciju NATO u korist muslimana.

    - Ne vidim zašto je rečeno da ovom svedoku nedostaje kredibilitet - pita Berd. - Tužilac nije podneo dokaze koji bi opovrgli izjave svedoka.

    On smatra da ne stoji argument tužilaštva da je njega Izetbegović svojevremeno udaljio od sebe, jer on nije otpušten iz Vojske BiH, već je i dalje ostao blizu svih dešavanja.

    Tokom čitanja presude Karadžiću, predsedavajući O' Gon Kvon je rekao da je bilo slučajeva da su muslimani pucali na teritorije koje su bile pod kontrolom Ujedinjenih nacija, ali da su to beznačajni slučajevi.

    PUCALI GREŠKOM NA AUTOBUS

    NA presudu Karadžiću, izdvojeno mišljenje dao je i sudija Hauard Morison koji smatra da optuženog treba osloboditi za napad na autobus 14. juna 1992. godine u kojem je poginulo 47 muslimana. On tvrdi da postoje kontradiktorni podaci o identitetu počinilaca. Smatra čak i da je ovaj autobus, kao što je ispričao Mirko Krajišnik u telefonskom razgovoru sa bratom Momčilom Krajišnikom, zalutao na muslimansku stranu i da su ga greškom napali muslimani.

    SAMO ZA ARHIVU

    IZDVOJENA pojedinačna mišljenja sudija uglavnom ne mogu da utiču na konačnu presudu. Ipak, ona postaju deo zvaničnog dokumenta i ulaze u sudsku arhivu.
    srebrenica - 95549 - 19.03.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (2)

    Srebrenica prodana od strane Alije Izetbegovića


    dnk - 95481 - 14.03.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

    Analiza koja je izazvala burne reakcije: Srbi su najstariji narod


    Prema tvrdnjama iz analize Anatolija Kljosova, potomci Noinog sina prvo naselili u donjem toku Dunava, što je prostor današnje Srbije, a od tamo su otišli na sjever

    Biolog sa Harvarda objavio je niz knjiga u kojima tvrdi da je Balkan pradomovina svih Slavena pa i Rusa. Analizom gena, R1A1 koji je najčešći u dinaridskom području Balkana i naziva se 'ilirskim', zaključio je da su od Srba potekli svi današnji Slaveni, te većina evropskih naroda.

    Ti su geni stari 12. 000 godina, dok su drugi stari oko 4 do 7 hiljada godina, a svi indoevropski narodi u Evropi imaju više od 40 odsto tog gena, kako tvrdi 67-godišnji Kljosov.

    Prema studiji više od 60 odsto tog gena imaju južni Slaveni u Srbiji, BiH, Hrvatskoj i Crnoj Gori, a ista se koncentracija nalazi na sjeveru Evrope, u Danskoj, na sjeveru Njemačke, na jugu Skandinavije i u Velikoj Britaniji.

    Tako su se, prema tvrdnjama iz analize Anatolija Kljosova, potomci Noinog sina prvo naselili u donjem toku Dunava, što je prostor današnje Srbije, a od tamo su otišli na sjever.

    Na osnovu mutacija genetske haplo grupe Kljosov je zaključio da su Slaveni došli sa Balkana. Osim toga zaključio je da je i indijska kasta arijevaca nastala dolaskom Slavena sa područja Srbije u Indiju, prije više od 3. 850 godina.

    Praslaveni dinarskih gena koji su na Balkanu živjeli prije 12. 000 godina došli su nakon više od 200 generacija u istočnu Evropu, a petsto godina kasnije dolaze sve do južnog Urala. Zatim se pojavljuju u Indiji.

    Ova je teorija izazvala burne reakcije širom svijeta. Ruski biolog Kljosov od 1990. živi u SAD-u.
    groblje_cajnice - 95187 - 16.02.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (3)

    Čajniče 14. februar 1993. godine


    Dana 14. februara, 2012 godine, navršilo se 19 godine od najsvirepijeg ratnog zločina na ovim prostorima. Napadači stigli sa teritorije Crne Gore. VJ i Policija ih propustila i tako pomogla zločince u svom pohodu.

    UBIJENO I IZMASAKRIRANO 25 SRPSKIH CIVILA

    Ni posle 19 godina nema istrage o masakru u selima Ponikve, Trpinje i Šapići u čajničkoj opštini.

    ČAJNIČE - Jedanaestog marta 2012. godine navršiće se četiri godine od kad je NVO "Amnesty" podnela krivičnu prijavu, sa svim dokazima, crnogorskom Vrhovnom državnom tužiocu i Upravi policije, zbog učešća crnogorskih državljana u masakru cvilnog stanovnistva, i zbog toga što je napad na sela čajničke opštine izveden sa teritorije Crne Gore. Do danas od crnogorskih državnih organa nema nikakvog odgovora.

    Prošlo je 19 godina od masakra nad civilnim stanovništvom u selima Ponikve, Trpinje i Šapići u opštini Čajniče. Za ovaj zločin još niko nije odgovarao, niti se povela istraga o zločinu, u kojem je ubijeno i izmasakrirano 25 civila, uglavnom staraca i dece, a sela opljačkana i spaljena.

  • Napad na sela dogodio se u ranim jutarnjim časovima sa teritorije Crne Gore, tačnije pljevaljske Bukovice. Snage bosansko-hercegovačkih muslimana, prethodno došle iz Goražda i tu se dodatno pojačale muslimanima iz Bukovice, koji su im ujedno bili i vodiči, jer su dobro poznavali taj teren, pregrupisale se i krenule u opšti napad na sela, koja su bila nezaštićena, jer smo smatrali da nam ne preti opasnost sa crnogorske strane - kažu preživeli svedoci ovog masakra.

    Oni napominju da su u pokušaju da pronađu spas krenuli u bekstvo prema teritoriji Crne Gore, ali su u selu Trojan i drugim mestima stradali od muslimanskih snaga.

  • U Trojanu je za samo sat, i u prečniku od sto metara, ubijeno deset civila. Na istom mestu ranjena je šestogodišnja devojčica Ivana Mašić, koja je zajedno sa majkom Polkom zarobljena i odvedena u zarobljeništvo u Goražde - navode preživeli iz ovog masakra.

    Kako tvrde Srbi iz okoline Čajniča, zločinu koji su sa muslimanskim snagama iz Goražda počinili i muslimani iz pljevaljske Bukovice, po svojoj svireposti nema ravnog. U selu Ponikve ubijeni su Njegoš, Dušanka, Branko, Trifko, Božo i Stanojka Dačević, Duško Katana, Vučko i Stevo Kovačević, Čedo Popović, Dušan Čokorilo, Darinka Pjević, Željko Mašić i Mirko Krnojelac.

    U Glamočevićima su ubijeni civili Milan Vujović, Ratko Krezović, Radovan Staničić, Aleksa Tanasković, Todor Janjić i Mirko Lasica. U Bučkovićima su masakrirani Mlađen Drakula, Nikola Pljevaljčić i Vlado Ćuković.

  • U zoru 14. februara 1993. godine napali su naše selo. Gorele su kuće u susednim selima i pucalo se sa svih strana. Mi smo, pokušavajući da spasemo decu, krenuli prema selu Ponikve da bismo prešli na crnogorsku teritoriju u Bukovicu. Nas četiri žene i četvoro dece na putu prema Trojanu upali smo u zasedu. Na licu mesta ubili su mi trinestogodišnjeg sina Željka, a mene su ranili u glavu, nogu i u ruku - kaže Dana Mašić i napominje da je tom prilikom poznala komšije iz pljevaljske Bukovice.

    Pripadnik VJ dostavio lozinku

    Oficir vojske Republike Srpske koji je upućen u ove događaje, potvrdio je ranije, sumnje ljudi koji su preživeli ovaj egzodus, da je muslimanska vojska znala odziv i lozinku, koja se koristila u komunikaciji između pripadnika Vojske Jugoslavije, koji su bili na granici sa Bosnom i pripadnika Vojske Republike Srpske, koja je upravo promenjena 13. februara 1993. godine, dan uoči zločina. Tvrde da su nedavno saznali identitet osobe iz Vojske Jugoslavije, koja je bila "krtica" i koja je odala lozinku i odziv, ili je prodala muslimanskim snagama.

    Prema za sada, nezvaničnim informacijama, koje kruže u Pljevljima, postoje podaci da je i jedan pripadnik pjevljske policije učestvovao u paniranju zločina i koji je, kako navode neki izvori, bio logistika bukovičkim zločincima. Njegovo ime se za sada drži u tajnosti, ali saznajemo da je sada u penziji.

    Ono sto je sigurno je to, da su u periodu napada na pomenuta sela i njegovo stanovništvo, oni koji su bili zaduženi i plaćeni da čuvaju državnu granicu to nisu radili, već su dozvolili nesmetan prolazak muslimanskih snaga i omogućili da se napad izvrši sa teritorije Crne Gore, kao i da se kasnije, zločincima omogući bezbjedan povratak, istom maršutom kojom su i došli, da bi počinili ovaj stravični zločin. Zanimljivo je, da se ni jedna poznatija NVO koja se bavi zaštitom ljudskih prava ili istraživanjem ratnih zločina, nije ni oglasila ovim povodom, a ne da je isti makar osudila.

    Svjedočenje članova porodice Bungur govori o muslimanskim pokoljima Srba u opštini Čajniče 1993. godine

    ZLOČIN KOJI PREKRIVA ZABORAV

    Objavljujemo delove video-dokumenata u kojima svedoče članovi porodica muslimanskih fanatika iz opštine Pljevlja, koji su 1993. godine izvršili ratne zločine nad srpskim stanovništvom u selima Trpinje, Šapići i Ponikve, koja pripadaju opštini Čajniče. Zbog zločina nad civilnim stanovništvom, podneta je krivična prijava (br. 14-2/02-230-4/93) 27. februara 1993. godine. No, ni dan-danas je nepoznato šta su Haški tribunal, ali i crnogorski istražni organi, preduzeli kako bi se rasvetlio zločin počinjen nad srpskim civilnim stanovništvom iz opštine Čajniče. Rezultata istrage nema, a dokazi postoje. Svedoci su saslušani pred ovlašćenim službenim licima u Čajniču.

    Sela u opštini Čajniče napadnuta su 14. februara 1993. od strane naoružanih muslimana, najverovatnije regrutovanih iz okolnih muslimanskih naselja sa područja čajničke, rogatičke, višegradske i goraždanske opštine od pripadnika Armije BiH. Te snage brojale su oko 500 vojnika. Do srpskih sela provukli su se iz Goražda, preko jugoslovenske, odnosno crnogorske granice i teritorije (područje opštine Pljevlja) i time iznenadili nezaštićene meštane više srpskih sela.

    Muslimanski fanatici izvršili su zločin nad srpskim stanovništvom, kada je ubijeno i masakrirano dvadeset civila među kojima ima žena i dece, a zarobljena su tri muškarca, jedno dete staro osam godina i jedna žena. O pripremama za ovaj napad i učesnicima u ovom napadu govori rodbina nekih od učesnika u napadu sa područja opštine Pljevlja, odakle nekolicina zločinaca potiče.
  • praznici - 94890 - 20.01.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Krsna slava


    UVOD

    Nijedan narod nije tako smišljeno i nežno ukrasio hrišćanske praznike kao srpski narod. Sve je okićeno naročitim dirljivim i krasnim običajima kao lepo izatkani ćilim. Pa još kako su Srbi naučili da vole i poštuju svece Božije, naročito svoje krsne slave. Zaista kao niko u svetu.

    Šta je krsna slava? To je jedan isključivo srpski običaj. Svaki dom ima svoga sveca zaštitnika. Hrišćanski sveci nisu nekakvi izmišljeni bogovi nego stvarne ličnosti, koji su kao ljudi na zemlji živeli bogougodnim životom, posvetili se i u Raj ušli. Oni se mole Bogu za nas na zemlji i Bog iz ljubavi prema njima zato što su oni pokazali svoju ljubav prema Bogu ispunjava im molitve za ljude. Na dan slave srpski dom blista u svetlosti i radosti. Na sto se postavljaju u čast svetitelja četiri stvari: zapaljena sveća od voska, kolač od pšenice, osvećeno žito i vino. Sveća predstavlja svetlost istine kojom je Hristos obasjao svet. Hleb, žito i vino predstavljaju duhovnu radost i hranu, sve od Hrista i kroz Hrista. Sva čeljad su obučena toga dana u svečano ruho, i svi se trude oko dočekivanja gostiju. Blagodareći slavama u Srbiji se nikad nije umiralo od gladi. Jer su slave vrlo česte, a milostinja čini polovinu slave. No ne samo da svi domovi srpski slave slavu nego i sve ustanove i društva: i sela i gradovi i crkve i škole i vojska i esnafi i bolnice i razna dobrotvorna udruženja.

    OD KADA SRBI SLAVE KRSNU SLAVU?

    Naši preci su počeli da slave onog svetitelja na čiji dan su primili sveto Krštenje (odatle i naziv "krsna slava").

    Srbi nisu prekidali ovu svoju tradiciju ni u turskom ropstvu, ni u brojnim ratovima i bedama, sve do vremena nesretnog komunizma, kada su se u Srbiji u mnogim domovima slavske sveće ugasile.

    U današnje vreme, Bogu hvala, mnogi žele da se vrate svojim korenima, da opet slave svoju krsnu slavu i tako vrate Božiji blagoslov na svoj dom.

    ZAŠTO SLAVIMO SLAVU?

    Svetitelj koga slavimo je naš zaštitnik i molitvenik pred Bogom. On nas nevidljivo čuva i pomaže nam u svim našim životnim teškoćama. On je naš životni učitelj, pa zato mi treba da se potrudimo da zadobijemo one vrline koje je on stekao živeći na zemlji i trudeći se da ugodi Bogu.

    KAKO DA PRAVILNO SLAVIMO SVETITELJA?

    Važno je da krsnu slavu proslavimo onako kako nam je sveta Crkva propisala i kako nam je od naših starih ostalo. Sve nepravilnosti koje se danas javljaju, kao što su spremanje mrsnih jela u posne dane, neumereno korišćenje alkohola, ružne reči i psovke, pušenje pored slavske sveće i drugo, su vrlo štetne. Bolje je da ne slavimo, nego da ovako vrećamo našeg svetog zaštitnika i učinimo veliki greh.


    KAKO SE PRENOSI SLAVA?

    Slava se prenosi sa oca na sina kada sin zasnuje svoju porodicu i ode iz očeve kuće.

    Te, prve godine, sin dolazi kod oca na slavu. Tom prilikom, otac predaje u desnoj ruci četvrtinu slavskog kolača i čestitaju jedan drugom slavu. Sin nosi deo kolača svojoj kući i deli ga sa svojom porodicom. Sledeće godine sin samostalno slavi slavu.

    SVEĆENJE VODICE

    Na nekoliko dana pred slavu zovemo našeg sveštenika da nam osveti vodicu i donese Božiji blagoslov u dom. Za tu priliku treba da pripremimo posudu sa vodom, buket bosiljka, manju sveću, kadionicu sa žarom, tamjan, slavsku ikonu (koju postavljamo na istočnoj strani) i spisak ukućana.

    Prilikom osvećenja vodice, sveštenik čita molitve za napredak svih ukućana, kao i za pokoj duša naših umrlih srodnika. Po osvećenju, otpijamo od slavske vodice, a sa ostatkom spremamo slavski kolač i kuvamo slavsko žito.

    KADA SPREMAMO POSNA A KADA MRSNA JELA ZA SLAVU?

    Vrlo je važno da slavska trpeza bude u skladu sa danom u koji se slava padne. Ako se slava pada u post ili ako se mrsna slava padne te godine u sredu ili petak, OBAVEZNO se sprema posna trpeza. Veliki je greh pred Bogom i pred našim Svetiteljem, da u te dane spremamo mrsna jela da bi smo što više ugodili gostima. Toga dana treba pre svega da umilostivimo i da ugodimo našem najvažnijem gostu Svetitelju.


    DA LI TREBA DA SLAVIMO I ONDA KADA SMO U NEKOJ DUŠEVNOJ TUZI (smrtan slučaj u porodici, materijalna beda i sl. )?

    Slava je pre svega jedan duhovni događaj. Najvažnije je rezanje kolača, a sve ostalo je stvar volje i mogućnosti. Dakle, spremanje jela, zvanje gostiju i veselje uopšte nisu uslov da se krsna slava proslavi kako treba.

    Zbog neshvatanja smisla krsne slave, u našem narodu postoji pogrešno mišljenje da u smrtnom slučaju ne treba da slavimo slavu. Upravo je onda važno da režemo slavski kolač, jer kada sveštenik čita molitve za naš napredak, on to čini i za pokoj duša naših umrlih srodnika, a molitva i milosrđe su jedino što možemo da učinimo za upokojene.

    DAN UOČI SLAVE

    Na dan pred slavu mesimo slavski kolač od čistog pšeničnog brašna, kvasca i soli, bez ikakvih dodataka (mleka, jaja i dr. ). Na kolač se stavlja pečat ISHS NIKA (što znači: Isus Hristos pobeđuje), a mogu da se stave i razni ukrasi od testa. Slavski kolač predstavlja naš nasušni hleb koji smo od Boga dobili i koji mu prinosimo na žrtvu u slavu i čast našeg Svetitelja.

    Takođe, kolač predstavlja samog Hrista Gospoda koji je Hleb života.

    Za sutrašnji dan spremamo crno vino, dve sveće (veliku i malu, po mogućstvu voštane) i slavsko žito (koje se sprema od žita uz dodatak drugih plodova oraha, suvog grožđa i sl. )

    DA LI SE SLAVSKO ŽITO SPREMA ZA SVAKU SLAVU?

    U našem narodu pogrešno kažu da se slavsko žito ne sprema za svetog Iliju i za svetog arhangela Mihaila zato što su oni živi. Ovo je velika greška jer se slavsko žito ne sprema za pokoj duše sveca, već u slavu i čast njegovu, a u spomen umrlih naših srodnika.

    Svi Sveci su živi u Hristu Gospodu, pa se i žito sprema za svaku slavu.

    ODLAZAK U CRKVU

    Rano ujutru odlazimo u crkvu na svetu liturgiju. Sa sobom nosimo slavski kolač, žito, vino i malu sveću koju stavljamo u žito i kasnije palimo prilikom rezanja kolača.

    Toga dana bi trebalo da se svi ukućani (ili barem domaćin) pričeste svetim Tajnama Hristovim, naravno, uz prethodnu pripremu postom i svetom tajnom pokajanja i ispovesti.

    REZANJE KOLAČA

    Po završetku svete liturgije sveštenik seče naš kolač i preliva ga vinom. Onda svi zajedno okrećemo kolač i pevamo crkvene pesme. Po završetku, završetku, sveštenik lomi kolač sa domaćinom, i pritom mu kaže: Hristos je među nama! a domaćin odgovara: I jeste i biće! i tako tri puta.

    SLAVSKI RUČAK

    Kada dođemo kući domaćin pali slavsku sveću tako što se prekrsti i poljubi je. Ona gori celog dana i simboliše svetlost Hristove nauke.

    Kada nam dođu gosti na slavski ručak (ili večeru), posle čestitanja slave, prekrste se i posluže slavskim žitom. Posle molitve (tropar Svetitelja koga slavimo) pristupamo trpezi (sa molitvom i ustajemo sa trpeze). Po starom običaju, domaćin ne seda za trpezu iz poštovanja prema svetitelju koji mu je toga dana glavni gost.
    rat_zvornik - 94857 - 17.01.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Muslimani iz Zvornika u Srbiji


    U Subotici je već polovinom aprila 1992. počela je najezda izbeglica iz Bosne i to pretežno muslimanske nacionalnosti. Ovaj grad je već ranije bio prebukiran srpskim izbeglicama iz Hrvatske. Razumljivo je da su se Srbi osećali sigurno, što nije bio slučaj i sa muslimanima.

    U isto vrijeme, i Srbi su se pitali šta da rade sa muslimanima. Kako nije bilo dovoljno raspoloživih kapaciteta, na Paliću je postojao auto kamp. Tu su Komesarijat za izbeglice i lokalni Crveni krst podigli privremene kućice, dok muslimani ne dobiju putne isprave. U maju ili junu 1992. na železničku stanicu je stigla kompozicija sa muslimanima iz Bosne. Došlo ih je tačno 18222, u 18 vagona. Zamenik direktora Jugoslovenskih železnica je došao da traži vagone, pa je i to bio razlog hitnog izdavanja pasoša izbeglicama.

    Većina izbjeglica je namjeravala da ide u treću zemlju. Putne isprave su izdavane na osnovu izjave svedoka. Postojeće Odeljenje za strance i putne isprave nije imalo dovoljno zaposlenih da urgentno izdaju putne isprave, pa su došli radnici iz okolnih SUP-ova. Pasoši su deljeni ispred železničke stanice u Subotici i na Plaiću. Ljudi su htjeli samo što prije da odu.

    Predstavnici MKCK su bili upoznati sa uslovima u kojima su boravile izbeglice iz Zvornika. Auto kamp na Paliću je bio ograđen običnom žicom. Ne zna se da li je izbeglicama bilo omogućeno da izađu iz tog kampa i da odu u kupovinu ili da obave neke poslove na Paliću ili Subotici. Spolja psomatrano, vagoni su izgledali kao vagoni 2. klase, koji saobraćaju na relaciji Subotica-Beograd.

    Pitanje dokumenata je važno jer iz iskaza svedoka proizlazi da su muslimanima iz Kozluka izdate putne isprave samo u jednom pracu, što ukazuje da je srspka vlast palinarala njihovu deportaciju.

    RE: Muslimani iz Kozluka u Srbiji



    slučajno sam se tom prilikom, ili bolje rečeno nekoliko mjeseci nakon toga, zatekao u Subotici. Jedan moj prijatelj, inače visoki opštinski funkcioner u Subotici, odveo nas je na ribu na Palićkom jezeru i pri tome ispričao jednu interesantnu priču.

    Alija Izetbegović je na sarajevskoj televiziji izjavio da u Subotici postoji "logor za muslimane" pa su se svi reporteri svijeta sjatili u Subotici. Svi su htjeli da vide taj "logor". Upravo zbog toga opštinske vlasti su ubrzale proces dobijanja pasoša za muslimane, jer im ta medijska kampanja nikako nije odgovarala. Mnogi muslimani su dobili pasoše sa srpskim imenima. Na Floridi sada živi Jasmina Đorđević, muslimanka sa Sokoca, koja tvrdi da u džamiju u Tampa Beju dolazi mnogo muslimana koji su u Americi dobili papire sa srpskim imenima. Tako, npr. u džamiji možeš vidjeti da se klanja Dragan Jovanović pored Osmana, Jovanka pored Fate....
    rat_zvornik - 94856 - 16.01.2016 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Početak rata u Zvorniku


    Branko Grujić je 1. septembra 1990. izabran je za predsednika Opštinskog odbora Srpske demokratske stranke (SDS) u Zvorniku.

    Krajem decembra 1991. godine, SDS je dobila Uputstvo o djelovanju organa srpskog naroda u vanrednim uslovima, prema kojem su postojale varijante A i B. Prema varijanti A, SDS formira Krizni štab opštine, čiji je predsednik, predsednik Opštinskog odbora SDS-a, a u Krizni štab ulaze svi funkcioneri u opštini, narodni poslanici iz Zvornika i članovi Izvršnog odbora opštine, srpske nacionalnosti. Prema varijanti B, imajući u vidu činjenicu da je u opštini Zvornik sastav stanovništva 60:40 posto u korist muslimana, u slučaju sukoba treba formirati srpsku opštinu Zvornik u koju će ući sve srpsko stanovništvo i sva srpska sela a muslimanska sela i stanovništvo ostati pod muslimanskom skupštinom i upravom.

    Povlačenje srpske vlasti u Karakaj

    Kada je Alija Izetbegović, tadašnji predsednik Predsedništva BiH, naredio mobilizaciju i kada je načelnik SUP-a Zvornik, musliman, u noći između 3. i 4. 04. 1992. počeo da dijeli puške samo muslimanima, onda je kompletan srpski Krizni štab prešao na srpsku teritoriju, u Karakaj u fabriku Alhos. Tako su u Zvroniku ostali samo opštinski funkcioneri muslimani. Telefonom su se dogovorili sa srpskim funkcionerima da se nađu u Malom Zvorniku, u hotelu Jezero i dogovore se kako da se izbegne sukob i uspostavi saradnja. Na sastanak su došla četvorica muslimana i Jovo Mijatović, narodni poslanik i predsednik srpske opštine Zvornik i Jovo Ivanović, predsednik Izvršnog odbora Opštine Zvornik. U sali, gde je je trebalo da se održi sastanak, bili su Željko Ražnjatović Arkan, njegov zamenik major Peja )(Pejić) i Ljubiša Mauzer iz Bijeljine. Tu je Arkan vikao na srpske predstavnike, pitajući ih ko ih je ovlastio da dele srpsku zemlju i istukao je i Mijatovića i Ivanovića, dok muslimane nije dirao. Ova dvojica su bili modri od batina.

    Upad Arkanovih jedinica u Zvornik

    Arkan je Branka Grujića smjenio 6. 04. 1992. sa mesta predsednika Kriznog štaba. Zelene beretke su u to vrijeme u Zvorniku držale barikade na svim prilazima Zvorniku: negde otprilike od 4. do 9. aprila niko nije mogao ući ni izaći iz Zvornika. Srbi su fizički bili u Karakaju.

    Arkanova vojska je ušla u Zvornik 9. 04. i zauzela grad. Odluku da se zauzme Zvornik doneli su Arkan i njegov zamenik Peja. Branko Grujić danas tvrdi da on nije učestvovao u propremama zauzimanja Zvornika, jer to nikada nije bilo u planu ni u Kriznog štaba ni u zvanične politike jer su oni samo računali da drže ono gdje žive Srbi.

    Glavne odluke u Zvorniku, posle zauzimanja grada donosili su Krizni štab i Privremena vlada. Oni su doneli naredbu o opštoj mobilizaciji, odluku o proglašenju ratnog stanja i davanju ovlašćenja stanici javne bezbednosti u Malom Zvorniku i Loznici za privođenje civilnih lica koja beže sa teritorije Zvornik u Srbiju da bi izbegla mobilizaciju. Predsednik Kriznog štaba i privremene Vlade bio je Branko Grujić, ali on danas tvrdi da su pomenute odluke donete kada on nije bio prisutan.

    Branko Grujić je kao predsednik privremene Vlade, 16. 06. 1992. godine, potpisao imenovanje Branka Popovića (koji se predstavljao kao Marko Pavlović) za komandanta Vojne teritorijalne komande (VTK). Inače, privremena Vlada je još 28. aprila 1992. postavila Branka Popovića za komandanta Štaba teritorijalne odbrane (Štab TO).

    Odmah nakon postavljenja Branka Popovića za načelnika TO, privremena Vlada je donela odluku da se jedinica koja se zvala Žućina mora staviti pod komandu Štaba TO.

    Načelnika SUP-a i komandira stanice milicije postavio je MUP na predlog privremene Vlade. S obzirom na to da je bilo ratno stanje, MUP je bio podređen Štabu TO.
    1sr - 94459 - 30.11.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

    Raport kaplara Gavrića


    PIŠE: BOŽIDAR ĐURAN

    Momčilo Gavrić, sin Alimpija i Jelene, iz sela Trbušnica kod Loznice, rođen je prvog maja 1906. godine. U osmoj godini 1914. postao je kaplar Drinske divizije, sa devet je prešao Albaniju, sa jedanaest unapređen u čin podnarednika, sa dvanaest probijao Solunski front i oslobađao Beograd...

    Rat je državni posao. Vode ga armije i mase. U njemu nema mesta za pojedinca, za njegove razloge i sudbinu. S druge strane, ratovi se pamte i kao pojedinačne tragedije i herojstva. Sudbina, ratna i životna, osmogodišnjeg dečaka Momčila Gavrića objedinila je sve paradokse i apsurde rata. Jedan, za velike državne razloge, nebitan mali život spojio je u svom trajanju bol i nesreću, hrabrost i rešenost da se stigne do časnog kraja.

    Leopold fon Berhtold, ministar spoljnih poslova Austrougarske, izdao je nalog da 28. jula 1914. telegram o objavi rata Srbiji bude poslat običnom poštom u Beograd. Kako su sve državne ustanove bile evakuisane, telegrafisti su ga prosledili u Kragujevac, gde se nalazila Vrhovna komanda srpske vojske.

    Tako je počeo rat koji je odneo deset miliona života, izbrisao tri imperije, razorio Evropu, zauvek odredio život jednog dečaka koji se toga dana verovatno bezbrižno igrao čuvajući stoku na padinama planine Gučevo.

    Već u prvim danima rata, sredinom avgusta 1914. austrougarska vojska je počinila masovna ubistva među civilnim stanovništvom Podrinja. Momčilov otac Alimpije rekao mu je da otrči do susednog zaseoka i javi sestri Milosavki, koja je tamo bila udata, da se spremi za bežaniju.

    Dok se on vratio austrougarski vojnici su upali u dvorište Gavrića i pobili celu porodicu. U jednom danu dečaku Momčilu Gavriću su u dvorištu kuće, na padinama Gučeva, pobijeni i zaklani otac Alimpije, majka Jelena i sedmoro braće i sestara.

    Bežeći u dečjem strahu od tog prizora, naišao je na vojnike Šestog artiljerijskog puka srpske vojske kojim je komandovao potpukovnik Stevan Tucović, rođeni brat Dimitrija Tucovića.

    Momčilo je Tucoviću ispričao šta se desilo. Stevan je postrojio vojnike i upitao: Ko se javlja da kao dobrovoljac sa ovim malim osveti njegovu familiju?

    Bez ijedne reči iskoraknuo je ceo puk. Stevan je odredio jednog starijeg vojnika, Zlatiborca Miloša Mišovića. Sačekali su noć, uzeli torbu bombi i njima zasuli pijane austrougarske vojnike u dvorištu Momčilove kuće...

    Tako je osmogodišnji Momčilo postao vojnik. Sa Šestim artiljerijskim pukom učestvovao je u Kolubarskoj bici i dobio čin kaplara. Prešao je Albaniju i preživeo tako što je dnevno jeo po jednu sušenu ribicu saragu iz venca koje je dobio kod Skadarskog jezera.

    U Grčkoj je sačuvana jedna lepa i tužna fotografija dečaka vojnika u novoj uniformi srpske vojske, to je portret Momčila Gavrića kako ponosno pozira ispred neke tarabe na Krfu. Mnogo godina posle on je ispričao potresno svedočanstvo, svoj prvi san kada su onako iscrpljeni stigli na Krf...

  • "Sanjao sam da sam na našoj livadi pod Gučevom i da se igram sa anđelima. Odnekud se pojavila moja majka Jelena sa punom korpom rumenih jabuka i deli, meni i anđelima, te jabuke... Posle mi je bilo žao što sam se probudio... "

    Na Solunskom frontu Momčilo je brinuo o dvema mulama i snabdevao vojnike, te je dva puta ranjavan. Vojvoda Živojin Mišić ga je prilikom jedne inspekcije zatečen tragičnom sudbinom i nestvarnom hrabrošću deteta, unapredio u čin podnarednika. Imao je tada jedanaest godina.

    Posleratne godine je kao ratno siroče proveo u Engleskoj gde je, u Faberšemu kod Londona, završio osnovnu i grafičku školu. Vratio se u Srbiju, ali pošto u regrutnoj komisiji nisu verovali njegovoj priči, ponovo je služio vojsku kao artiljerac.

    Na početku Drugog svetskog rata bio je mobilisan, a čak je pobegao iz nemačkog zarobljeništva. U okupiranom Beogradu hapsio ga je Gestapo, a po oslobođenju, dva puta, i vlasti nove, socijalističke države.

    Grafički radnik Momčilo Gavrić, tada otac dvojice sinova Branislava i Aleksandra, solunac, kaplar i podnarednik Drinske divizije, artiljerac Šestog artiljerijskog puka, postao je tako ćutljiv i tih čovek. O sebi je malo i retko govorio. Čak i sinovima.

    Tek negde pred kraj šezdesetih oglasio se u dnevnom listu Politika major Svetislav Ćirić, komandir Momčilove baterije, i pitao: "Gde je kaplar Gavrić?"

    Kaplar Gavrić se javio komandiru Ćiriću, koji mu je sve vreme, skoro 50 godina, čuvao Albansku spomenicu, odlikovanja i podnaredničku platu pretvorenu u zlatnike.

    Životnu priču kaplara Momčila Gavrića nije lako prihvatiti. Suviše je drugačija, opominjuća, previše nestvarna. Ali, pamtiti je moramo. Da svoj deci ulaznice u svet odraslih ne budu tako skupe kao Momčilova.

    Momčilo Gavrić je umro u Beogradu 27. aprila 1993. godine i sahranjen je na Novom groblju.

    Prilikom ispraćaja generel Milorad Prelević rekao je rečenicu u koju potpuno staje njegov životni put: "Nema Srbina u 20. veku koji je tako skupo platio ulaznicu u svet odraslih kao Momčilo Gavrić."

  • sirija - 94386 - 16.11.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (2)

    Zbog čega se desio rat u Siriji?


    Sirija, kojoj je zvanični naziv "Sirijska arapska republika" nalazi se već četiri godine u ratu koji je totalno uništio ovu zemlju, i trebaće joj nekoliko decenija da se od njega oporavi.

    Evo i nekoliko činjenica vezanih za ovu zemlju:

  • Sirija je uvijek bila otvorena prema Evropi i Zapadu, kao ni jedna druga arapska zemlja.

  • Sirija je jedina arapska zemlja sa sekularnim ustavom. Islamski zakon je u ovoj zemlji protiv-ustavan.

  • Do 2011. godine Sirija je bila jedina islamska zemlja u regionu bez ratova i unutrašnjih sukoba.

  • Sirija je jedina zemlja koja je prihvatila iračke izbjeglice bez ikakve diskriminacije: političke, vjerske ili društvene.

  • Porodica sirijskog predsjednika Bašara al-Asada pripada Alavitima, ogranku šiitskog islama.

  • Pet rimskih papa je bilo sirijskog porijekla. Vjerska tolerancija je jedinstvena za tu zemlju.

  • Oko 10% stanovništva Sirije pripada jednoj od mnogih hrišćanskih crkava iz te zemlje. U svim ostalim arapskim zemljama procenat hrišćana je manji od 1%.

  • Žene u Siriji nemaju obavezu da se pokrivaju velom, burkom ili čadorom.

  • Sirijske žene u zdravstvu i obrazovanju imaju isto pravo kao i muškarci.

  • Sirija je jedina mediteranska zemlja koja je vlasnik svojih naftnih kompanija jer ih vlada te zemlje nije htjela privatizovati.

  • Sirijske rezerve nafte su procjenjene na 2500 miliona barela, i one se nalaze u vlasništvu države.

  • Sirija je jedina arapska zemlja koja ne duguje ništa Međunarodnom monetarnom fondu - MMF.

    Zadnje tri činjenice su i razlog zbog čega im se desio rat, tj. zbog čega je došlo do agresije na ovu zemlju. Ovo su ujedno i razlozi zbog kojih Zapad želi da zbaci sirijsku vladu.
  • sirija - 94385 - 16.11.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

    Ko koga bombarduje u Siriji?


    Treba primjetiti da je autor ovog članka Aljazeera (Aldžazira) ali im u ovom slučaju treba vjerovati, sa djelimičnim izuzetkom komentara o Rusima koji je pomalo preoštar za moje kriterijume.

    rusija - 94289 - 01.11.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (2)

    Putinova medijska ofanziva: Ne dam Srbiju Amerikancima!


    Projekat će biti vredan 11 miliona evra, a program će se, osim u Srbiji, emitovati u Crnoj Gori i Bosni

    RAT TITANA: EU udara na Putinovu propagandu u Srbiji!

    BEOGRAD - Rusija počinje svojevrsni rat za prevlast i uticaj na Balkanu, a prvi potez biće im otvaranje televizije koja će pokrivati ceo region, ekskluzivno saznaje Kurir. Reč je o investiciji vrednoj čak 11 miliona evra, a najozbiljniji za generalnog direktora televizije biće proslavljeni srpski reditelj Emir Kusturica.

    Izvor Kurira, upućen u detalje tog projekta, otkriva da će se program ruske televizije emitovati u Srbiji, Crnoj Gori i Bosni i Hercegovini.

  • Zamišljeno je da televizija bude regionalnog karaktera, nalik na Raša tudej, i da bude pandan multiplatformi N1, koja je partner američkog CNN na ovim prostorima. Program će se zasnivati na informativnom i kulturno-obrazovnom sadržaju, a planirano je i otvaranje velikog broja radnih mesta - kaže naš sagovornik.

    Postavljanje Emira Kusturice na čelo ove televizije ne bi bilo veliko iznenađenje s obzirom na to da on krije da je rusofil, a ima i veoma dobre kontakte s najvišim ruskim državnim funkcionerima i diplomatama. Tako je i ovogodišnji Sajam knjiga Kusturica otvorio zajedno s ruskim ambasadorom Aleksandrom Čepurinom.

    Osim toga, veoma je upoznat i s globalnim uticajem koji ima Raša tudej, za koju takođe gaji velike simpatije.

  • Raša tudej ruši stereotipe o dobrim i lošim momcima, gde su crnci, Rusi i Srbi zlikovci, a beli Amerikanci bez mane. Kako vreme bude odmicalo, ta televizija će sve više demistifikovati "američki san" i poslati signal da svet nije određen samo fatalizmom liberalnog kapitalizma - rekao je svojevremeno Kusturica hvaleći ovu rusku medijsku mrežu.

    Inače, osnivanje ruskih medija na našoj teritoriji najavljeno je u Ruskom domu 15. oktobra ove godine, kad je potpisan sporazum u oblastima međunarodne društvene saradnje između institucija Srbije i Rusije.
  • raspad_juge - 93775 - 06.10.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    15 razloga zbog kojih žalimo za Jugoslavijom


    Dok neki nimalo ne žale za Jugoslavijom, drugi nalaze niz razloga zbog kojih tvrde da im je život u SFRJ bio bolji. Donosimo vam listu od 15 razloga zašto je nekada bilo bolje!

    1. Tržište

    Racionalni ljudi žale za tržištem. Tržište od 22 miliona ljudi daje više prilika za zaradu. Omogućuje proizvodnju većih serija proizvoda sa nižim konačnim cijenama. Carine i druge prepreke su manje. Danas imamo tržište od 550 miliona ljudi koje je dvadesetak puta veće od jugoslavenskog. Ali, na tržištu Unije mi smo najnerazvijeniji.

    2. Socijalna prava

    Zdravstvo i školstvo bili su besplatni. Liste za čekanje bile su kraće. Radno je mjesto bilo sigurno kao smrt praktički vam ga niko nije mogao oduzeti.

    3. Milicija

    Neke stvari koje vam današnja policija riješi u roku nikad, milicija je rješavala u roku odmah. Nisu se pretjerano morali brinuti oko ljudskih prava, nezavisne kontrole, i slično. Pendrek su zvali "odgojna palica".

    4. Kontejneri

    Nikada ni jedan čovjek nije u SFRJ viđen da kopa po kontejnerima. Danas nema kontejnera koji svakoga jutra ne okuplja mnoge nesretnike, koji u njemu traže plastične boce, zavežljaje koje im ostavljaju dobri ljudi.

    5. Takmičenje naroda

    Jugoslavija je bila neka vrsta takmičarske arene za brojne narode. Svi koji su živjeli u njoj takmičili su se s nekima drugima. To je uvijek dobro, ako se odvija u fer uslovima. Očito je da su, recimo, utakmice Zvezde i Dinama, Hajduka i Partizana, Hajduka i Zvezde da se zadržimo samo na Hrvatsko-srspkim relacijama bile "više od igre". Odigravale su se pred prepunim stadionima, uvijek u uzavreloj atmosferi sudnjega dana.

    Utakmice "velike četvorke" bile su tako magnetične da ih danas, kao argumet za obnovu jugolige, koriste čak i najfanatičniji protivnici Jugoslavije, npr Ćiro Blažević, poznatiji kao Miroslav.

    6. Omladinske radne akcije

    Danas ljudi ne vole raditi ni kad im se plati nekada su na radne akcije širom Jugoslavije hrlile hiljade i hiljade mladih ljudi, kojima je to bilo jedinstveno iskustvo. Rad, kolektivno zajedništvo, idealizam, muzika, ljubav, žuljevi, disciplina, pobuna, simboli sve je bilo na radnim akcijama, i što je najvažnije, odlazak od roditelja u svijet slobode. Oni koji su bili na njima, i danas ih pamte kao jedno od najljepših iskustava života.

    7. Kinematografija

    Jugoslavenski su filmovi dobivali nagrade u Veneciji, Berlinu, Cannesu, Karlovym Varima, pa čak i Oscara.

    8. Vanjski dug

    Jugoslavija je 80-ih upalila sve crvene alarme zbog vanjskog duga koji je narastao na 20 milijardi dolara. Bila je to predratna situacija. Iako je riječ o dugu države a ne opštem dugu, valja imati na umu da su današnje republike bivše Jugoslavije dužne preko 170 milijardi dolara.

    9. BDP

    Bruto proizvod većine država bivše Juge tapa u mjestu.

    10. Deložacije

    Vrlo kratko: nije bio deložacija.

    11. Krediti

    Vrlo kratko: nekad su krediti zadavali glavobolju bankama a ne građanima, a 80-ih bi vrijednost kredita zbog inflacije bila svedena na kutiju šibica. Dakako, nisu mogli svi dobiti kredit, ali oni koji su ga dobili bili su sretnici.

    12. Zaposlenost

    Nezaposlenost je bila i do četiri puta manja nego danas.

    13. Jednopartijski sistem

    Jednopartijski sistem ne omogućava nego blokira politčku slobodu. On se u nekim pitanjima pokazivao znato efikasniji od današnjega.

    14. Krađa i korupcija

    Bile su neusporedivo manje nego danas. Svi pojavni oblici, izuzev onih koji su vezani za prirodu sistema, postojali su kao zametak ovoga što se danas razvilo do čudovnišnih razmjera. Neki pojavni oblici krađe i korupcije mogući su samo u kapitalizmu, poput menadžerskih kredita, kredita s deviznom klauzulom, uništavanja tvornica kako bi se dobili placevi, i sl.

    15. Kult bezličnosti

    Osim kulta ličnosti vladao je i kult bezličnosti, pa su pojave individualizma bile osuđivane kao buržoaske. Igor Mandić s leptir mašnom početkom 70-ih bio je predmet opšteg društvenog zgražanja.


    (NN/ exyugoslavija. com)
    svijet - 93774 - 06.10.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

    Lista od 10 zemalja sa najljepšim ženama svijeta


    Poznata je činjenica da se širom planete nalazi mnogo država sa prelijepim ženama. Ipak, u nekim krajevima dame se zaista ističu po jedinstvenim karakteristikama poput visine, boje kose ili tena. Ova lista je napravljena kako bi rangirala 10 zemalja s najlepšim ženama na svijetu.

    Ova lista ne govori da žene širom svijeta nisu lijepe, već se fokusira na zemlje u kojima je broj lijepih žena iznad prosjeka. Sigurno će vas iznenaditi neke od država na ovoj listi.

    Sa idealnom kombinacijom prelijepih tijela i maslinastom bojom kože, Italijanke se nalaze na zadnjem mjestu ove liste najseksipilnijih žena svijeta. Većina Italijanki je jako visoka, imaju tamnu kosu i zelene oči. Njihova izvajana tijela su razlog zašto je svijet preplavljen prelijepim italijanskim glumicama. One prate modu i veoma su svjesne svog izgleda.

    Na devetom mjestu se nalaze prelijepe žene jako neustrašivih i hrabrih karaktera. Ukrajinke spadaju u kategoriju najljepših i najseksi žena na svijetu. Njihova tijela možda ne krasi plava ruska kosa, ali plave oči, seksi tijela i neprikosnovena ljepota zasigurno da.

    Žene u Argentini takođe prate trendove, što se mnogo odražava na njihov izgled. Poznate su po tome što dosta brinu o izgledu svoje kože i kose. Da li biste vi odolili njihovoj ljepoti?

    Veoma poznate po svojoj zaigranosti i energiji, Francuskinje spadaju u kategoriju jako živahnih žena. Njihov karakter se jako mnogo odražava na njihov odnos sa partnerima. Jako su romantične i sofisticirane, što znači da Francuskinja neće pasti samo na dječački šarm. One zahtijevaju inteligenciju, sofisticiranost i eleganciju od svojih partnera.

    Vjerovali ili ne, na šestom mjestu naše liste se nalazi Srbija. Kao nevjerovatan rezultat savršene kombinacije slovenskih i mediteranskih gena, Srpkinje svojim nevjerovatnim tijelima ostavljaju muškarce bez teksta već na prvi pogled. Svijet za naše žene kaže da imaju skoro pa idealne proporcije tijela. Savršeno zaobljeni kukovi, duge noge, čvrste zadnjice i savršene grudi su razlozi zbog kojih su se mnogi stranci preselili u Srbiju.

    One su poznate po visini, plavoj kosi i plavim očima. Muškarci ih smatraju jednim od najatraktivnijih žena na svetu. Takođe se smatraju za najvjernije bračne partnerke, a to je tako zbog monogamne prirode vaspitanja. Svi koji su vidjeli Šveđanke znaju da ne mogu odoljeti njihovom zavodničkom pogledu.

    Egzotična privlačnost i elegancija koja prati Indijke čak i u poznim godinama života, samo je jedan od razloga zašto se ističu po svojoj ljepoti. Žene u Indiji su u stanju da navedu svakog muškarca da klekne pred njih. Njihova sjajna crna kosa, taman ten i veoma nježne ličnosti samo pridodaju njihovoj ljepoti. Posljednjih godina Indijke polako stupaju na evropsku scenu mode zbog svog istančanog stila.

    Ponosna ljepotom svojih žena, Venecuela sa može pohvaliti sa mnogo titula mis svijeta i mis univerzuma. Venecuelanke izgledaju tako zavodljivo i toliko su lijepe da njihova država ima zakone koji štite njihovu ljepotu. To zvuči nevjerovatno, zar ne?

    Veoma prepoznatljive po svojoj visini, nevjerovatnoj koži boje snijega i tijelima koje nikoga ne ostavljaju ravnodušnim, Ruskinje se smatraju kraljicama ljepote Istočnog bloka. Procenat žena vitkog stasa je daleko iznad prosjeka.

    Brazil je zemlja prirodnih ljepota i prelijepih žena sa izuzetno zgodnim tijelima. Brazilke spadaju i među najbolje sportistkinje na planeti. Većina žena ima taman ten i smeđe oči, ali ne dajte da vas iznanadi i pokoja plavuša.

    Izvor: (N. N/Telegraf. rs)
    markale - 93773 - 06.10.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (3)

    Vještak: Određeni broj tijela na Markalama dovezen sa druge lokacije


    BEOGRAD - Balistički svjedok odbrane Zorica Subotić rekla je na suđenju generalu Ratku Mladiću u Haškom sudu da je eksplozija na sarajevskoj pijaci Markale u zimu 1994. godine bila dobro organizovana zavjera.

    Ona je tokom unakrsnog ispitivanja naglasila da "apsolutno isključuje" da iza napada, u kom je stradalo 66, a ranjeno 140 osoba, stoji Vojska Republike Srpske (VRS) kojom je komandovao general Mladić.

    Subotićeva je istakla da je posrijedi "dobro organizovana zavjera", prenose beogradski mediji.

    "Granata ne bi mogla da padne na mjesto na koje je navodno pala, a da prethodno ne udari u krov tezge. Na Markalama je podmetnuta mina koja je aktivirana iz daljine", istakla je Subotićeva i još jednom iznijela uvjerenje da je određeni broj tijela na Markalama dovezen sa druge lokacije.

    Na pitanje da li to znači da je "gomila leševa stajala iza ćoška" prije eksplozije, Subotićeva je rekla da je "najvjerovatnije, bilo tako".

    Suđenje generalu Ratku Mladiću biće nastavljeno sutra.
    rusija - 93085 - 25.05.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (2)

    Srbija se i novčanikom sve više okreće Rusiji


    24. maj 2015.

    Autorski tekst Nenada Popovića, predsednika Srpske narodne partije za "Blic"

    U domaćoj javnosti sve češće se protura teza da je većina građana Srbije okrenuta ka Evropi "novčanikom", dok "dušom i srcem" naginje Rusiji. Da li je baš tako? Ako se po strani ostave predrasude i fikcije, činjenice svedoče da je Srbija sve više okrenuta i "novčanikom" ka Rusiji.

    Srbija je od 2001. do prošle godine uspela da poveća izvoz u Rusiju za čak 1. 190 procenata! Sa simboličnih 79, 5 miliona na milijardu i 29 miliona dolara! Izvoz u Rusiju je povećan 13 puta i rastao je duplo brže nego na sva ostala tržišta (ukupan izvoz je u međuvremenu povećan 5, 8 puta, sa 1, 92 na 11, 16 milijardi evra). Bescarinski sporazum sa Rusijom i još oko 30 bilateralnih sporazuma omogućili su da naša roba bude konkurentnija na ruskom tržištu, jer je u startu oslobođena 15 do 20 odsto nameta na carine, pa je time i njena cena u prodaji za toliko niža od drugih. Zahvaljujući tome Srbija se probila u grupu od 40 zemalja iz koje Rusija najviše uvozi i već dve godine za redom srpski proizvođači na ruskom tržištu zarađuju više od milijardu dolara. Pre sedam godina u Rusiju je išlo samo pet odsto srpskog izvoza, a sada ide više od sedam procenata, sa velikim šansama da u dogledno vreme dostigne izvoz u Italiju i Nemačku.

    Srbija se probila u grupu od 40 zemalja iz koje Rusija najviše uvozi i već dve godine za redom srpski proizvođači na ruskom tržištu zarađuju više od milijardu dolara.

    Bescarinski sporazum sa Rusijom ima i dodatnu specifičnu težinu. Zahvaljujući njemu, mnoge zemlje iz EU žele da investiraju u Srbiju, kako bi mogle da izvoze svoju robu u Rusiju bez carina, posebno sada kada je na snazi "rat sankcijama" između Brisela i Moskve. Pristup ruskom tržištu po povlašćenim uslovima sigurno je privukao i najvećeg evropskog proizvođača mesa, kompaniju "Teniz". Njihov plan je da ovde prerađuju tri miliona svinja, a toliko tovljenika je 2013. bilo na svim farmama u Srbiji. Jasno je da Teniz planira da najveći deo tog mesa i prerađevina izvozi u Rusiju, jer mu sigurno nije promakao podatak da je u prva tri meseca ove godine izvoz svinjskog mesa u Rusiju povećan 300 odsto.

    Treba istaći da iza svih ovih rezultata stoje samo naši privrednici. Jer, Vlada Srbije ima ministra zaduženog za evropske integracije, Kancelariju za evropske integracije, Odbor Skupštine Srbije za evropske integracije i masu drugih institucija, koje se bave isključivo unapređenjem odnosa sa EU (i tako već 15 godina). Dok s druge strane, ne postoji ni jedna jedina institucija za unapređenje ekonomskih odnosa sa Rusijom! Niko ne kaže da su institucije za razvoj ekonomske saradnje sa EU bespotrebne, naprotiv, one su veoma važne i treba da nastave da rade, ali zar nije logično da imamo iste takve institucije i za saradnju sa Rusijom, ako smo već složni u oceni da ovo tržište poseduje najveći potencijal za izvoz robe iz Srbije, a time i rast našeg BDP i otvaranje novih radnih mesta.

    Značaj Rusije za srpsku ekonomiju će vremenom samo rasti. Ona je praktično jedina šansa za oporavak našeg agrara, koji sve više ugrožava uvoz po dampinškim cenama iz EU. Bez ruskih kupaca srpski stočari i voćari već za nekoliko godina mogu da dožive totalni kolaps, a mlekarska industrija već ozbiljno posrće.
    Mali napor, neophodan da se institucionalno promoviše privredna saradnja sa Rusijom, doneo bi velike rezultate i tim je teže objasniti zašto se to uporno odlaže. Vremena za gubljenje više nema i Opština Čajetina će krajem maja otvoriti svoju Kancelariju za saradnju sa Ruskom Federacijom, sa zadatkom da bolje organizuje izvoz iz Zlatiborskog okruga, kako bi se proizvodi iz tog kraja što pre našli na policama ruskih supermarketa.

    Značaj Rusije za srpsku ekonomiju će vremenom samo rasti. Ona je praktično jedina šansa za oporavak našeg agrara, koji sve više ugrožava uvoz po dampinškim cenama iz EU. Bez ruskih kupaca srpski stočari i voćari već za nekoliko godina mogu da dožive totalni kolaps, a mlekarska industrija već ozbiljno posrće. Srbija je prošle godine, uz astronomski rast od 66, 7 odsto, izvezla u Rusiju hrane za 307, 6 miliona dolara. Rusija godišnje na uvoz hrane troši 42 milijarde dolara. Kada bismo uspeli da uzmemo samo jedan odsto te sume, to bi značilo povećanje izvoza srpske hrane za dodatnih 40 odsto! A to je, uz malo truda, bolju organizaciju i podršku države, sasvim moguće uraditi i to u relativno kratkom roku. Da je tako, svedoče i zvanični statistički podaci, po kojima su poljoprivredno-prehrambeni proizvodi iz Srbije sve traženiji u Rusiji pa je njihov izvoz i u prva tri meseca ove godine povećan za 20 odsto. Konačno, nije zanemarljivo ni to što su prošle godine Rusi postali najbrojniji strani turisti koji posećuju Srbiju. Broj njihovih noćenja je za poslednjih sedam godina povećan za skoro 150 odsto. Za devizni priliv zemlje, sasvim je svejedno da li oni kupuju našu robu ili plaćaju turističke usluge.
    bratunac - 92823 - 20.04.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Zločini nad Srbima (47) - Sandići, Bratunac


    Muslimanski zaselak u blizini muslimanskog sela Hrnčići (muslimana 1226) u opštini Bratunac na regionalnoj saobraćajnici između Bratunca i raskrsnice Konjević Polje gde se račva magistralni put za Beograd i Sarajevo, postavljene barikade i zaseda 29. maja 1992. Barikada poslužila kao mamac za policiju Bratunca. Prilikom dolaska radi uklanjanja barikade policajci su ušli u zasedu koju su prethodno postavili naoružani muslimani okolnih sela: Sandići, Lolići, Glogova, Konjević Polje, Kasaba.. . Prilikom deblokade saobraćajnice i uklanjanja barikade na srpske policajce otvorena žestoka unakrsna vatra iz pešadijskog naoružanja.

    Jedna od žrtava bio je i pokojni Milutin Milošević, za koga je tadašnji predstavnik OUN za područje bivše Jugoslavije Tadeuš Mazovjecki u jednom od svojih brojnih izveštaja i optužbi protiv Srba, naveo da su ga ubili Srbi zato što je štitio muslimane u Bratuncu.

    Mazovjecki je svesno prikrio istinu da su časnog čoveka i profesionalca Milutina Miloševića ubili muslimani koje je štitio. To je primer samo jedne od brojnih obmana svetske javnosti i OUN koje je počinio gospodin Tadeuš Mazovjecki. Do tela ovih ljudi dugo se nije moglo prići, a eshuminirana su i dostojanstveno sahranjena tek nakon deset meseci, marta 1993.

    ŽRTVE ZLOČINA:

    1. Milutin (Stevo) Milošević, 1948
    2. Jovo (Sreten) Blagojević, 1973
    3. Dragica (Stojan) Matikosa, 1955
    4. Sreto (Milan) Suzić, 1960
    5. Miodrag (Milo) Vorkapić, 1971
    6. Ivan (Ratko) Ivanović, 1970
    7. Dragan (Desimir) Petrović, 1967
    8. Vesna Krdžalić
    9. Aleksandar (Mirko) Grahovac, 1972
    10. Žarko Ivanovski

    POČINIOCI ZLOČINA:

    Pripadnici muslimanskih oružanih formacija.

    DOKAZI:

    Nalaz sudsko-medicinskog vještaka dr Zorana Stankovića i podaci Službe
    unutrašnjih poslova.

    IZVOR PODATAKA:

    Komitet za prikupljanje podataka.
    Milivoje Ivanišević
    hadzici - 92822 - 20.04.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (2)

    Kasatići, Hadžići 24. maj 1992. godine


    Kasatići, naselje u opštini Hadžići (Sarajevo), Srba 129, Hrvata 1, muslimana 185.

    Napad na srpski deo sela, ustvari na zaselak Miloševići, izvršen iznenada 24. maja 1992. od strane neprimerno velikog broja pripadnika Armije BiH regrutovanih pretežno iz ovog, a izvesni broj njih i iz okolnih muslimanskih mesta. Njihov jedini zadatak je bio istrebljenje i proterivanje srpskog stanovništva iz ovog sela, iz opštine i sa područja Sarajeva. Po upadu i zaposedanju naselja u vlastitoj kući masakrirana jedna od brojnijih srpskih porodica po kojoj ovaj zaselak i nosi ime. Njihova imovina opljačkana i preneta u muslimanski deo sela, a ostatak spaljen i razoren.

    ŽRTVE ZLOČINA:

    1. Jovanka (Simo) Milošević, 1929
    2. Ilija (Ilija) Milošević, 1941
    3. Dejan (Nikola) Milošević, 1924
    4. Aco (Dejan) Milošević, 1952
    5. Srđan (Gavro) Milošević, 1968
    6. Goran (Radenko) Todorović, 1968.

    IZVRŠIOCI ZLOČINA:

    Muslimanske oružane formacije.

    IZVOR PODATAKA:

    Milivoje Ivanišević.
    hadzici - 92821 - 20.04.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Azemin Sadaković: Još jedan nekažnjen zločin


    Kantonalni sud u Sarajevu oslobodio je Azemina Sadikovića optuženog za ratni zločin protiv civilnog stanovništva počinjen u selu Kasatići, opština Hadžići. Razlog njegovog oslobađanja je - nedostatak dokaza.

    Sudsko vijeće nije moglo van razumne sumnje da proglasi krivim Azemina Sadikovića za ubistvo četiri civila srpske nacionalnosti počinjeno u maju 1992. godine u selu Kasatići.

    "Nismo mogli pokloniti vjeru samo jednom svjedoku koji je kazao da je Azemin Sadiković ubio ove civile, kako stoji u optužnici", kazao je Jasenko Ružić, predsjedavajući Sudskog vijeća.

    Ruždić je naveo da je svjedok A jedini dokaz Optužbe, a da se presuda ne može zasnivati na iskazu jednog zaštićenog svjedoka.

    "Ovaj iskaz sadrži dosta nedorečenosti i nismo mu mogli pokloniti vjeru", naveo je Ruždić i dodao da je cijenjen i iskaz preminulog svjedoka Brane Miloševića zvanog "Braco", kojem Sud također nije mogao pokloniti vjeru, sumnjajući da je svjedok u zabludi.

    Vijeće je obrazlažući presudu navelo da je Odbrana u predmet uvela i novog osumnjičenog, izvjesnog Hujića zvanog "Maca".

    "Napad na selo Kasatiće počinila je Teritorijalna odbrana, a Vijeće je utvrdilo da je Sadiković bio pripadnik Oružanih snaga Republike BiH", kazao je Ružić.

    Optužnicu protiv Sadikovića podiglo je Tužilaštvo BiH u januaru 2013. godine, a predmet je mjesec dana kasnije prebačen Kantonalnom sudu u Sarajevu na daljnje procesuiranje. Sadiković se branio sa slobode.

    Na ovu presudu postoji mogućnost žalbe Vrhovnom sudu Federacije BiH.
    upropastitelji - 92736 - 06.04.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Upropastitelji Srbije (3)


    ZORAN JANJUŠEVIĆ je 1992. godine bio običan operativac (ili vozač) u Službi državne bezbednosti u Srpskom Sarajevu. Kako je Zoran Janjušević iz Republike Srpske došao za savetnika za bezbednost u kabinetu Zorana Đinđića? Postoji li uopšte njegova biografija? Njegova uloga kod pokojnog premijera, samo osam godina kasnije, se ne uklapa. Bio je umešan u razne mahinacije u vezi sa prodajom ili upropaštavanjem mnogih firmi po Srbiji. On sam, svedočeći na suđenju za atentat na Zorana Đinđića, pokušao je to da objasni i ispalo je da je tu došao sticajem okolnosti. Da li se savetnik za bezbednost premijera jedne države postaje slučajno? Kasnije, Janjušević se sasvim lepo snašao i u Sloveniji.

    Zakon o osnovama uređenja službi bezbednosti ne uvodi profesionalni nador nad radom tajnih službi, a poslanici priznaju da BIA proverava njih, umesto obrnuto. Po zakonu, službe su podređene i odgovorne izabranim vlastima Srbije, a skupštinski odbor nadzire, između ostalog, i usklađenost rada službi bezbednosti sa strategijom nacionalne bezbednosti i strategijom odbrane, koje strategije Srbija trenutno nema ni jednu, ni drugu. Odbor bi po zakonu trebalo da nadzire i zakonitost primene posebnih postupaka i mera za tajno prikupljanje podataka, ali to dosad nikada nije uradio. Predviđeno je da je direktor službe dužan da se odazove pozivu za sednicu Odbora, a ako je sprečen, dužan je da pošalje svog zamenika. Šef BIA, Saša Vukadinović, već po ustoličenju, nije se pojavio na sednici Odbora posle hapšenja Radovana Karadžića, a nije poslao ni svog izaslanika. Šef BIA Rade Bulatović izlazio je pred odbor godišnje, a šefovi vojnih službi nikad. Ministar odbrane Dragan Šutanovac priznao je da ne može da kaže da su službe bezbednosti pod potpunom kontrolom, "jer nemamo mehanizme kao što je generalni inspektorat". Član Odbora za bezbednost Aleksandar Čotrić otkrio je da mu je rečeno da BIA nikada neće prihvatiti temeljno reorganizovanje, jer niko ne želi da ostane bez posla. Srbija bi, smatra on, trebalo da ima generalnog inspektora tajnih službi, ali samo kada bi on imao stvarnu ulogu. Da li i neodgovornost sistema bezbednosti nastaje slučajno?

    SRPSKI POSLOVNI KLUB PRIVREDNIK

    U ovom udruženju građana članarina je 100.000 evra godišnje i 10.000 evra mesečno. Zanimljivo bi bilo znati da li članovi plaćaju članarine iz sopstvenih džepova ili ih vode kao troškove poslovanja. Takođe bi bilo zanimljivo osvetliti logiku zbog koje bi, pored smanjenja poreske osnove, neko skupo plaćao članstvo u organizaciji koja bi alternativnim putevima trebalo da štiti interese ljudi koji su institucionalno obezbeđeni kroz komorsko udruženje.

    Na skupštini "Privrednik"-a za predsednika je ponovo izabran Danko Đunić ("Eki investments"), a u dvogodišnjem mandatu izvršne odluke donosiće i Izvršni odbor: Miodrag Babić ("Hemofarm"), Zoran Drakulić ("Ist point"), Miroslav Mišković ("Delta"), Zoran Obradović ("Petrobart"), Toplica Spasojević ("ITM") i Dragoljub Vukadinović ("Metalac"). U Nadzorni odbor reizabrani su: Vladimir Čupić (Hipo Alpe grup), Mića Mićić ("Jedinstvo") i Nenad Šarenac ("Hajneken").

    ČLANOVI

    MIROLJUB ALEKSIĆ, predsednik "ALCO GROUP" doo

    Rođen je 26.03.1957. u Vranju. Diplomirani je inženjer. Prvo zaposlenje Miroljuba Aleksića je u Poljoprivredno-industrijskom kombinatu Beograd (PKB). Od 1994. do 1998. godine radio je u PKB banci. U vreme Ante Markovića, kada je socijalistički sistem počeo da se menja u kapitalistički, Aleksić osniva i svoju "ALCO - Aleksić Company". Prvi poslovi preduzeća bili su vezani za otkup ruskih potraživanja, klirinških dolara i eskont menica na teritoriji bivše Jugoslavije, rad sa komercijalnim i blagajničkim zapisima, i zajmom Republike Srbije. Prve četiri godine poslovanja firme, do hiperinflacije 1994. godine, dominirali su finansijski poslovi i investicije u vlastite poslovne prostore. 1995. godine Aleksić osniva "Alco banku", a 1998. na javnoj licitaciji kupuje preduzeće "Pionir" u stečaju. Slede godine investiranja u "Pionir", a zatim i u hotele. Posle prodaje "Alco banke" belgijskoj KBC banci, "Alco Group" danas ima četiri segmeta: a) proizvodni, koji čine 3 fabrike žPionir--a, žAmasis- iz Beograda, žHissar- iz Prokuplja, žTipoplastika- iz Gornjeg Milanovca, žIntersilver- iz Zemuna i žKoštana- i FOS iz Vranja; b) trgovinski, koga čine Cobex iz Beograda i žAutopromet- iz Niša; c) građevinarski, koji obuhvata žNaš Stan- iz Beograda i žAlco- kao vlasnika nekretnina; i d) hoteli: žIzvor- (Aranđelovac), žSloboda- (Šabac), žTornik- (Zlatibor) (svi žvelnes-), žMaster hotel- u Novom Sadu, a u planu je još hotela, uključujući i na Adi ciganliji.

    1977. godine sagrađen je u centru Šapca hotel "Sloboda", površine 9.000 kvadrata, sa 100 soba i 5 restorana. Avgusta 2003. godine prodat je za 25 miliona dinara, uz obavezu novog vlasnika da u roku od 12 meseci investira još 45 miliona dinara. Drugi potencijalni kupci eliminisani su pod čudnim okolnostima pre aukcijske prodaje, i na aukciji je učestvovalo samo preduzeće "Amazis", a njegov vlasnik Aleksić i direktor Denić predstavljali su dva kupca samo formalno. Najveći ugostiteljski objekat u šabačkom kraju prodat je po ceni višestruko nižoj od realne, a kupac nije ispunio preuzete investicione obaveze. Procenjena vrednost 70% društvenog kapitala hotela od strane Agencije za privatizaciju iznosila je 1.554.374 evra, a Aleksić ga je kupio za 383.670 evra. U tom trenutku bilo je 158 manjinskih akcionara, radnika i penzionera na koje je država prenela bez naknade preostalih 10.965 akcija. Procena kapitala nije izvršena realno, već po knjigovodstvenim vrednostima. Hotel je prodat po 9,67 puta nižoj ceni od tržišne, čime su mali akcionari oštećeni za preko 1.700.000 evra. Manjinski akcionari hotela "Sloboda" uputili su Odboru za privatizaciju Skupštine Srbije, premijeru Vojislavu Koštunici, predsedniku Borisu Tadiću, Ministarstvu za privredu i Agenciji za privatizaciju, zahtev za novu procenu kapitala, reviziju privatizacije i raskid ugovora sa firmom Miroljuba Aleksića, "Amazis".

    MIROSLAV ATELJEVIĆ, predsednik ACMER-M doo

    Najveći akcionar Neoplante, sa 48,11% kapitala, je firma Neoplanta zajedno, u kojoj 78,1% kapitala ima beogradska firma Acmer M, a 21,9% udruženi mali akcionari Neoplante. U Neoplanti, društveni kapital ima 16,24%, Akcijski fond ima 16,03%, a Fond PIO oko 10%, manjinski akcionari imaju 7,51%, a firma Neoatal 2,13% akcija, pisalo je na sajtu Centralnog registra hartija od vrednosti. ACMER-M ima 424.255 akcija Neoplante kao suvlasnički udeo u Neoplanti Zajedno doo, iz praktičkih razloga - da bi nejavno kontrolisali 166.885 akcija malih akcionara u Neoplanti Zajedno. Tako su stvorili privid većine u skupštini. ACMER-M će u pogodnom trenutku istupiti iz te "zajednice" ali tek kada uspe da dođe do što većeg dela od preostalih akcija ili kada na drugi način dođu do većinskog paketa. U Neoplanti Zajedno, ACMER-M ne mora ništa da "progurava". Svoju većinu ACMER-M postiže na tri načina: a) mali akcionari naivno su potpisali blanko saglasnost za odluke rukovodstva; b) ostalim malim akcionarima koji nisu udružili svoje akcije, podmetnuto je da direktorici NEO-NELLE potpišu ovlašćenje da ih zastupa na Skupštini, a da im niko nije rekao ko je dotična, što je prevara i sukob interesa, pošto im se interesi ne podudaraju (jedni bi da što skuplje prodaju a drugi bi da što jeftinije kupe); c) iz neobjašnjivih razloga, 16% akcija koje se vode kao društveno vlasništvo nema predstavnika na skupštini pa "većinu" praktično čini samo 42% glasova. ACMER-M tako obezbeđuje prolaz svojih odluka, a kada se pojavi državni paket biće jasno da li su stvarno zainteresovani za kupovinu.

    Ljudi iz uprave FK Partizan pretvorili su klupsku kasu u privatnu kasu Žarka Zečevića, Nenada Bjekovića, Ivana Ćurkovića i njihovih pomagača. Klub dovodi anonimna pojačanja, koja malo ili ništa ne koštaju, a "bez obeštećenja" pušta najtalentovanije fudbalere. U prvom timu igraju samo igrači koji imaju ugovore sa menadžerom Mikijem Stevićem, Bjekovićevim zetom. Deca funkcionera Partizana školuju se na prestižnim evropskim koledžima, a funkcioneri Partizana voze se blindiranim vozilima i imaju po desetinu ljudi u obezbeđenju. U Partizan su 1980.-tih došli skromnog finansijskog stanja, a danas poseduju velika privatna bogatstva. Kako su sve to zaradili? Malverzacije sa transferima, otvaranje sumnjivih kompanija, fonto, bingo, hot-lajn, auto škole, rent a car, građevinska preduzeća, ruleti, poker aparati -.. sve su to delovi sistema Partizana. Umesto navijača, na južnoj tribini stadiona su prostorije agencije za pružanje seksi usluga preko telefona. U ostvarivanju ideje upropasti pa kupi jeftino, upravi Partizana očigledno pomažu neki državni funkcioneri i poslovni ljudi, ne samo sportski funkcioneri koji imaju svoj deo dobiti, već i mediji, neki suptilnije, a neki otvoreno kao dnevni list Sport ili televizija SOS. Sa predlogom Zakona o privatizaciji sportskih društava, naši tajkuni postavili su na tablu svoje pione. Da li su pioni Zečević i Bjeković, ili su to Nenad Popović, Dragan Vignjević direktor JP Elektromreže Srbije, Nebojša Vujović, savetnik u Hemofarmu, Dragoljub Vukadinović, predsednik Holdinga Metalac, Draginja Radonjić, direktor M&V investments, Miroslav Ateljević vlasnik AcmerM, Obrad Sikimić, direktor Diners Club International, Dušan Stupar, generalni direktor Univerzal Holdinga, Bojan Radovanović pomoćnik direktora Dipos, Ratko Zatezalo, direktor Petrobart-Avia, ministar Rasim Ljajić, Manojlo Vukotić direktor "Novosti", Radmila Babić, finansijski direktor Minel trafo, Dušan Pavlović, predsednik UO Centra za puteve Vojvodine, koji deluju kao lovci. Ko je kralj u ovoj igri tajkuna iz senke videće se kad Partizan dobije vlasnika.

    MIODRAG BABIĆ, predsednik HEMOFARM KONCERN ad

    Rođen je 29. aprila 1951. u Zrenjaninu. Koreni Miodraga Babića vuku poreklo iz sela Dobrun, kod Višegrada. Rano detinjstvo je proveo u selu Laudanovac, kod Vršca, gde je završio prve razrede osnovne škole. Školovanje je nastavio u Vršcu, pa u Pančevu gde je završio srednju hemijsku školu. Bio je prvi na takmičenju srednjih školi u hemiji u Jugoslaviji.U Beogradu je završio Tehnološki fakultet, odsek Organska hemija, 1974. Prvi je u generaciji završio fakultet, sa 23 godine. Na čelo pogona "Inex-Hemofarm" dolazi 1982. godine, u 31. godini života. "Hemofarm" je bio prvi u procesu privatizacije, još 1989. godine. U prvoj fazi otkupljen je državni paket akcija, u drugoj fazi izvršen je otkup akcija od malih akcionara na berzi(?), a kada je ukrupnjeno vlasništvo, u trećoj fazi našao se strateški partner za preuzimanje.

    U slučaju dokapitalizacije i privatizacije Ekonomija AD iz Bele Crkve bilo je ozbiljnih zloupotreba koje su imale za posledicu milionsku štetu države i malih akcionara, Za ceo slučaj 2006. godine zainteresovale su se poreske vlasti u Italiji zato što je dokapitalizaciju uradilo preduzeće u vlasnistvu italijanskih građana Marka i Alberta Vakija, koji posluju u Srbiji. Ovaj poslovni aranžman bio je povod da se pokrenu predistražne radnje poreskih organa Italije, jer se radi o milionskoj finasijskoj transakciji. Miodrag Babić je jedan od ljudi iz konzorcijuma, čiji su kontakti doveli do poslovne saradnje sa italijanskim partnerom.

    17. januara 2006. uhapšen je bliski saradnik Borisa Tadića i direktor konsultantske firme Božidara Đelića - Branislav Anđelić. Oktobra 2000. sa kalašnjikovim je "oslobađao" preduzeća, Tadić ga je vodao po svetu, kao "privrednika", a on i Đelić jadili su Srbiju. Dolijao je bivši agent udbe pri ministarstvu spoljnih poslova i pitanje je nije valjda da Tadić nije znao da mu je saradnik, Anđelić, korumpiran? Epidemija neobaveštenosti prenosi se od Slobe na Koštunicu i Tadića. Za iznošenje para, fakturama za žmarketinske usluge-, terete se samo Karići. Ovaj metod izmislio je Miodrag Babić: Hemofarm Vršac - Hemopharm GmbH, a onda i Hemopharm USA, u kome je Nebojša Vujović. Nisu SID-ovci, poput Anđelića, jadili samo Mobtel. U pljački Hemofarma, pored Babića, učestvuje udbaš iz SID, JUL-ovac, kum Radeta Bulatovića, Nebojša Vujović. Od 2003. pare se iznose u SAD tako što Babić zaključuje ugovore sa Nebojšom Vujovićem. Transfer novca vrši se iz GmbH ka DC, tako što GmbH kupuje sirovine kao žpredstavnik- Vršca. Vrednost sirovina je daleko manja od iznosa koji se plaća iz Srbije. Ključne ličnosti su Babić, Nikola Stanković i Nebojša Vujović, a Mlađan Dinkić zna za ovo.

    Glavni titular TV "Avala" je Danko Đunić, nekad Miloševićev potpredsednik Vlade SR Jugoslavije, a sada, preko svojih konsultantskih kuća, grobar srpske privrede. Njegov Ekonomski institut je nosilac konzorcijuma osnivača ove televizijske kuće. Tu je i "Hemofarm" čiji je direktor Miodrag Babić. Babić i Đunić deluju kao braća blizanci, pa je Đunić bio predsednik Upravnog odbora "Hemofarma", a njegov "Dilojt end tuš" je vršio procene vrednosti te firme. Isti par smenjuje se na mestu predsednika Srpskog poslovnog kluba "Privrednik". Babićev eksponent, Nebojša Vujović, nekad pomoćnik saveznog ministra inostranih poslova Živadina Jovanovića, sad je šef ispostave "Hemofarma" u Americi. Ne čudi da je Srđan Đurić sa mesta baš Koštuničinog savetnika prešao za direktora TV Avala.

    MILIJA BABOVIĆ, vlasnik FASHION CO doo

    Milija Babović je od butika "Atila" u garaži porodične kuće u Beranama došao do suvlasništva u "Verano grupi" (zastupnik "Pežo", "Riplej", "Levis", "Bata", "Soni", "Gorenje", "Armal", "Gudjir" guma, VIP rentakar, benzinske pumpe "Ciklon", i 67% akcija "Banjalučke banke"). U istoriji srpskog kriminala najveći otkup za otmicu plaćen je za Miliju Babovića. Zemunskom klanu je preko Milorada Lukovića Legije isplaćeno deset miliona evra. Te pare predali su Legiji lično Žarko Zečević, generalni sekretar FK Partizan, i izvesni Danko Mlađenović, utvrdili su UBPOK i Specijalno tužilaštvo. Milorad Ulemek tipovao je otmicu Milije Babovića i Vuka Bajruševića, i od oba otkupa uzeo je polovinu novca, potvrdio je svedok saradnik Dejan Milenković Bagzi na suđenju pripadnicima zemunskog klana.

    "04. avgust 2007. Let iz Beograda u Glazgov, pred meč- Jedan do drugog sjedimo Darko Pančev i ja. Ispred nas glavni sponzor "Zvezde"- Milija Babović-"

    "Predsednika Jelića i slavodibitnika Marića dočekali su vodeći ljudi OFK Beograda: Moma Minić, Milija Babović, Dragoljub Lekić-"

    "Novi predsednik Partizana biće Milija Babović- Njegov jedini uslov je da Nenad Bjeković napusti kancelariju sportskog direktora u kojoj i dalje sedi, iako je još u junu podneo ostavku- Babović je odustao u korist Karadžića."

    Slobodan Vuksanović je bio prijatelj Dragana Maleševića Tapija. 1999. godine, on i Dragan Kopčalić primljeni su u masonsku ložu "Pobratim", sa zadatkom da preuzmu Demokratsku stranku. Procenili su da je svojim ponašanjem tokom rata Zoran Đinđić kompromitovan. "Masonska loža" pristupila je pripremama da se preuzme položaj predsednika i Slobodan Vuksanović je pripreman za to. U "masonskoj" loži, postao je prvi nadzornik, što je treća funkcija, odmah posle glumca Mikija Manojlovića, koji je šef jedne od loža u sistemu Dragana Maleševića Tapija. Jednu od sekretarskih funkcija obavljao je Dušan Zabunović koji je 5. oktobra zauzeo Saveznu upravu carina, a zatim podmetuno eksploziv u poslastičarnicu kod železničke stanice, čiji vlasnik nije hteo da mu je proda. "Masoni" i Oleg Golubović uložili su u akciju dovođenja Slobodana Vuksnovića na čelo DS pola miliona dolara. Uspeli su da pridobiju većinu u rukovodstvu stranke, ali su zanemarili Gorana Vesića, koji je brojao glasačke listiće. Đinđić je ostao predsednik, i akcija je propala. Funkciju "grani komandera" lože trenutno obavlja Milan Lajhner. Na sahrani je nosio Tapijeve bele rukavice i mačeve, i neku lentu. Vuksanović je dobio zaštitni status, u smislu objavljivanja podataka, od Dragutina Zagorca, kuma Radeta Bulatovića, koji ima funkciju čuvara mača lože i koji je na sahrani nosio Tapijevu sliku. Predsednik je Unije poslodavaca, i bivši šef Gradskog odbora Nove demokratije, koji je najuren zato što je vezan za masonsku ložu Tapija, konkurentsku Mihajlovićevoj. Zagorac je, u odmazdu, organizovao bacanje bombe i paljenje Opštinskog odbora Nove demokratije. Zagorac je bio veoma blizak sa Jovicom Stanišićem, pogotovo kad se Stanišićev sin zabavljao s njegovom ćerkom. Sin Stanišića bio je pilot kod Stanka Subotića Caneta. Kada Cane je prodao avion, Stanišićev sin zaposlio se kod Petra Matića, i vozi njegov avion. Cane je Željku Maksimoviću Maki organizovao prevoz iz Crne Gore Matićevim avionom, da bi se Maka sklonio na sigurno. Slobodana Vuksanovića u masonskoj loži videli su pevač Vladimir Savčić Čobi, glumac Dragan Nikolić, glumac Dragan Bjelogrlić, Vuk Bojović, direktor zooloskog vrta, novinar Milovan Brkić- Tapi je protivno masonskim pravilima prilikom inicijacije, Vuksanoviću dodelio treći stepen, a posle mesec dana, trideset drugi stepen, što je kod pravih masona nemoguće. Kako do jeseni 2000. godine nisu bili u stanju da sklone Đinđica, Dragan Malešević Tapi, Kole Kostovski i Vukašin Maraš iz Crne Gore odlučili su da Slobodan Vuksanović ide kod Momčila Perišića, sa zadatkom da posle izvesnog vremena preuzme tu stranu. Svojevremeno Perišić je bio veoma blizak Koštunici, a promenio je tabor kada je osetio da mu se ljulja položaj, a i zbog nekih drugih razloga, jer mu je iz Hrvatske bilo obećano ako isposluje da mu se predaju benzinske pumpe "Beopetrol", koje su nekada nosile Ininu firmu, da će ga osloboditi optužbe za ratne zločine. Posle su pravljene druge kombinacije pa je Perićić izvisio. Na kraju su Dušan Zabunović, Miki Manojlović, Dragan Malešević, Kole Kostovski i Željko Maksimović pristupili formiranju nove stranke čiji je predsednik Slobodan Vuksanović. Cilj je bio da se kriminalnim i "masonskim" podzemljem uvede novi element u već postojeći obračun između Zorana Đinđića i Vojislava Koštunice. Politički prostor nalaze u Koštuničinom političkom krugu, gde se angažuju novinari za medijsku podršku, poput Milovana Brkića i Milorada Crnjanina, Aleksandra Tijanića i još nekih. Željko Maksimović Maka bio je u kontaktu sa kriminalcem iz Srpskog Sarajeva, Škrbom, koji kad je u Beogradu odlazi u FMP, firmu Nebojše Čovića. Maka je naručio da Škrba izvrši dva ubistva u Republici Srpskoj. U dnevnom je kontaktu sa Bajom Živanićem, zvanim Plavi, sa Čukarice, kriminalcem i vezom pokojnog Arkana, koji je poslovni partner Nebojše Čovića. Baja Plavi pobegao je posle Arkanovog ubistva u u Atinu i u policijskim krugovima kotirao je kao jedan od osumnjičenih za zaveru protiv Arkana. Od arkanovaca se čulo da su Baja Plavi i Andrija Drašković organizatori Arkanove likvidacije, i da imaju spregu sa ljudima iz Državne bezbednosti. Pored Andrije Draškovića, Baja Plavi je jedini preživeli iz afere Arkanovog ubistva koji je na slobodi, a Čovićev je najbolji prijatelj. Pred 5. oktobar Baja Plavi je poslao Maku da čuva Čovića, pogotovo posle otmice Milija Babovića. Tada je došlo do razlaza između njih, i tada je Baji pripao Veranomotors. Plavi i Babović danas su neprijatelji. Tu leži ključ otmice Milija Babovića, o kojoj Babović ćuti. Baja Plavi sada je vezan za Čovića, a Milija Babović pokušava da nađe druge poluge moći, kao Mlađana Dinkića i Žarka Zečevića. Radomir Živanić, novi vlasnik Verano Motors, za Marfin fond (Laiki banka, u kojoj su završile srpske pare na Kipru) kupio je RK Beograd.

    MILAN BEKO, LADERNA

    Rođen je 1961. godine u Herceg-Novom. Završio je Saobraćajni fakultet, smer vazdušni saobraćaj u Beogradu, ali nikada nije radio u struci. Radni vek počeo je u privatnoj marketinškoj agenciji "Spektra", kao direktor marketinga. Kada je agencija zapala u finansijske teškoće, Beko je otkupio "Spektru" i otvorio vrata poznatoj agenciji za tržišne komunikacije "Ogilvi end Mejder". Kad mu je "Spektra" postala tesna, osnovao je firmu "DiBek", koja je trgovala proizvodima od drveta, hranom i bila distributer više poznatih farmaceutskih firmi. Kao suvlasnik "DiBek", Milan Beko, nikada nije bio formalni član neke stranke, ali je dobar prijatelj svih vlastodržaca: Mirjana Marković, Milorad Vučelić, Jovica Stanišić, Slobodan Radulović, Zlatan Peručić, Srđan Nikolić (bivši ministar trgovine koji je zatvorio novobeogradski buvljak da "DiBek" ne bi imao konkurenciju)- Jedan od najboljih prijatelja mu je Danko Đunić, nekada uticajni potpredsednik savezne vlade. 1997. godine Beko ulazi u republičku vladu i to predstavlja kao patriotski čin. Bio je ministar za svojinsku transformaciju i Miloševićev čovek za osetljive ekonomske transakcije. Italijanski dnevnik "Republika" pisao je da je on glavni Miloševićev bankar u prodaji "Telekoma". Beko je tada 683 miliona maraka prebacio u vrećama iz Atine u Beograd. Po prodaji "Telekoma" Beko odlazi za republičkog ministra bez portfelja. Na tom mestu se ne zadržava dugo, jer dobija zadatak da vodi kragujevačku "Zastavu". Poslednja Bekova funkcija u Miloševićevoj vlasti je savezni ministar za privredu. Milan Beko je 18. oktobra 2000. vratio poslanički mandat JUL u Veću građana Savezne skupštine, i oglasio da se povlači iz politike, kojom se navodno nije bavio.

    Milan Beko ima akcije firmi "Medtrejd Internešenel" sa Bahama i "Medtrejd Internešenel" iz Liberije, u čijem su vlasništvu "DiBek", "Rapid" i "Dimont", firme koje su poslovale u Jugoslaviji. Komisija za ispitivanje zloupotreba u privredi najavljivala je da će pleniti imovinu njegove firme "DiBek", jer nije platio 1,1 milion maraka poreza na ekstraprofit. Ekstraprofiterskoj komisiji Beko nije bio naročito interesantan, iako je 1997. godine Beko bio srpski pregovarač u prodaji 49% Telekoma italijanskom Stetu i grčkom Oteu. Telekom je prodat za oko 1,3 milijardi maraka. Beko je dao nalog da se novac od prodaje Telekoma uplati u malu grčku banku gde su račune držale srpske of šor firme. Dalje kretanje tih sredstava bi je za istražitelje Haškog tribunala jedan od ključnih dokaza da država upravlja sa 8 of šor kompanija jer je novac od prodaje Telekoma završio na tim računima. Premijer Zoran Đinđić naložio je da se sasluša Beko u vezi sa prodajom Telekoma, najavljivana je i naplata ekstraprofita od Beka, odnosno njegove firme DiBek, ali nije se desilo ništa od toga. "Pričalo da je on bio jedan od bitnih učesnika operacije "Telekom", ali taj slučaj obrađuje MUP Srbije", rekao je sekretar ove Komisije, Slobodan Lalović. Komisija je u slučaju privatizacije firme "Rapid" utvrdila da "Medtrejd Internešenl" i "Dibek" nisu unele pare. "Pronašli smo da je vlasništvo tih firmi 37%, a ne više od 50%, odnosno da nisu vlasnici Rapida. Većinsko vlasništvo je verovatno priznato zato što je Beko stajao iza posla", objasnio je Lalović.

    Sredinom decembra FPP Balkan limitid, iza kog stoji Milan Beko, saopštio je da ima oko 57% akcija Knjaz Miloš. Mesec dana kasnije pojavljuje se kao suinvestitor firma Salford i najavljuje da neće biti konkurent većinskom vlasniku. Iza FPP i Salford stoje isti ljudi, a Milan Beko je bio konsultant i Salford koja predstavlja investicioni fond sa Gibraltara, koji se pojavio u privatizaciji mlekara u regionu. U februaru, FPP je prepustio upravljanje fabrikom Knjaz Miloš Salfordu, koji ima oko 38% vlasništva. Zanimljivo je da je sekretarka Komisije za hartije od vrednosti koja prvo nije kaznila FPP, a zatim jeste kaznila konkurenta, Olivera Savović, ranije radila kao jedan od direktora u firmi Dibek, Milana Beka. Beko je 2005. preko investicionog fonda Worldfin povezanog s FPP Balkan limitid privatizovao Luku Beograd. Mali akcionari tog preduzeća dokazuju da su oštećeni jer je privatizacija izvršena po višestruko nižoj ceni. Ekskluzivno zemljište u centru Beograda završilo je kod novog vlasnika iako nije bilo predmet prodaje.

    Dok se čak i o Miškoviću, iako izbegava javnost, mnogo toga zna, o Milanu Beku nema mnogo informacija, pa su mediji u nedostatku pravih informacija, prinuđeni da se služe opisom "senka". Postao je poznat devedesetih kada je ušao u Vladu Mirka Marjanovića, zadužen za privatizaciju. Pod njegovom vlašću obavljena je prodaja dela "Telekoma", što je u budžet Srbije unelo 1,5 milijardi maraka. Sa ministrom za ekonomske odnose sa inostranstvom, Dankom Đunićem, smatran je za neku vrstu reformiste u režimu Slobodana Miloševića. Ni on ni Đunić, kao ni Mišković desetak godina ranije, nisu dugo ostali u Vladi. Krajem devedesetih, kao predsednik UO "Zastave", nije uspeo da pronađe strateškog partnera. Na izborima 2000. kandidovao se za poslanika na listi JUL-a, ali je po objavljivanju rezultata vratio mandat. Od tada povezuje se s više privatizacija, ali se ne zna šta on stvarno poseduje. Prilikom kupovine "Knjaza Miloša", kada je iz igre izbacio Divca (kao i u "Novostima"), bio je zvanično savetnik investicionog fonda FPP Balkan limitid, ali se pričalo da je njegova uloga mnogo značajnija, jer se posle privatizacije često pojavljivao u ovoj fabrici vode. Sličnu ulogu odigrao je i u sukobu "Delte" i "Merkatora". Najpre je učestvovao na tajnom sastanku kada su premijer Vojislav Koštunica, Slobodan Radulović, Mišković i on dogovorili da "C market" preuzme konzorcijum srpskih biznismena, preko "Primer C", Slobodana Radulovića. Potom je, sa Miškovićem, preko fondova sa egzotičnih ostrva, pokušao da preuzme "Merkator", ali nisu uspeli.
    upropastitelji - 92735 - 06.04.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Upropastitelji Srbije (2)


    FILIP CEPTER rođen je 1951. godine u Bosanskoj Dubici kao Milan Janković. Završio je Ekonomski fakultet. Radni vek započeo je u predstavništvu makedonske firme "Transkop" u Beogradu koja se bavila špedicijom. Poslovnu karijeru započeo je u Austriji sredinom 80-ih. Za samo šest meseci naučio je nemački i zaposlio se u austrijskoj firmi za spoljnu trgovinu. U Lincu, gde je živeo sa suprugom Madlenom, Milan je posle pet godina akviziterstva uvideo da posuđu koje prodaje nedostaje dobar poklopac. Sam ga je konstruisao i prijavio "cepter posuđe" kao svoj izum. Prvu fabriku šerpi i lonaca Jankovići su otvorili u Italiji 1990. godine. Ovi proizvodi, kao ekološki i industrijski novitet, osvojili su potrošače u Evropi, a Milan je proglašen za evropskog "kralja lonaca i šerpi". Kompanija "Cepter Internacional" osnovana je 1986. godine i trenutno ima 2 milijarde dolara godišnjeg obrta. Ističe da je prvu milijardu maraka zaradio brže od Bila Gejtsa. Danas ima 11 fabrika (Italija, Francuska, Švajcarska i, pored posuđa, bavi se kozmetikom, medicinom, proizvodnjom satova i sistema za prečišćavanje vode, a sve više ulaže u sport) i jednu u Južnoj Koreji gde je manjinski vlasnik. Vrednost imperije Cepter, u oko 50 zemalja, procenjuje se na više milijardi evra.

    Bračni par Cepter vraća se 1990. godine u Jugoslaviju i ulaže 30 miliona maraka u fabriku u Bosanskoj Dubici. Tu je Janković i u jesen 1998. godine otvorio i novu fabriku za završnu obradu posuda "cepter" u koju je uložio deset miliona dolara. U otadžbinskim zemljama ima desetak firmiŠ7Ć, i poslovnu zgradu u Ulici kralja Petra u Beogradu, koja je nagradena kao arhitektonsko delo. "Cepter banka" je dobila i ekskluzivno pravo da administrira kredite za mala i srednja preduzeca koje odobrava vladina agencija u Leskovcu, koja je osnovana kapitalom četiri srpska anonimna biznismena koje je, kako je sam priznao, premijer Đinđić obezbedio ličnim vezama (zbog toga su ostali bankari protestovali optužujuci "Cepter banku" da je privilegovana). Ceptera je Srpski pokret obnove optužio da se bavi trgovinom oružjem. Razlog za promenu imena objasnio je: "Moje ime Milan Janković nije baš preporuka u svetu velikog biznisa, već samo sumnjičavo sugeriše egzotiku odakle dolazi-"

    STANKO SUBOTIĆ rođen je u selu Kalinovac kod Uba 1959. godine, i ima dve biografije. Jednu priča on, a drugu njegovi protivnici. Optužuju ga da je "mafijaški bos", koji kontroliše šverc cigareta na Blakanu. On tvrdi da su njegovi poslovi sa cigaretama legalni. Pored jugoslovenskog, od 1999. imao je nekoliko godina i hrvatsko državljanstvo, a uglavnom živi u Ženevi i u španskom letovalištu Marbelji. "Cane" je bio najmladi od šestoro dece. U Francusku je otišao 1979, kod druga koji se bavio proizvodnjom konfekcije.

    U Jugoslaviji je 1988. osnovao firmu za proizvodnju konfekcije, a 1990/-91. godine počeo je da se bavi i maloprodajom. Subotić se potom dao na trgovinu. Uvozio je perjane jakne za Robne kuće Beograd, aluminijumski prah za proizvodnju građevinskih blokova, herbicide, hemikalije, metražu, izvozio tešku konfekciju. Njegova firma, MIA, 1993. godine zaradila je oko milion maraka. Tvrdi da je u posao s cigaretama ušao 1992: "Ohis iz Skoplja mi je dugovao i umesto novca, dali su mi cigarete Makedonija tabaka. Uvezao sam ih prema važecim propisima. Kasnije sam imao najveći lanac menjačnica u gradu. Posle sam otvorio dva djuti fri-šopa, jedan na prelazu Đeneral Janković, drugi u luci Bar. Imao sam i dva bescarinska magacina, jedan u Ubu, drugi u luci Bar".

    Jula 1997. u Subotićev fri-šop na prelazu Đeneral Janković upala je godine policija. MIA je potom prestala da radi. Posao je obnovljen, a firma je promenila ime u D-trade. Subotić je postao poznat javnosti, kada ga je zagrebački "Nacional" optužio da je u saradnji sa crnogorskim predsednikom Milom Đukanovicem i bivšim šefom srpskog DB Jovicom Stanišićem preko Crne Gore švercovao cigareteŠ9Ć. Pravi razlog pokretanja afere su Subotićeve poslovne veze. S jedne strane, s kompanijom "Britiš ameriken tobako", drugim svetskim proizvođačem cigareta. Iako obe strane to poriču, izgleda da je Subotić igrao značajnu ulogu u pregovorima oko gradnje fabrike duvana u Srbiji, u kojem je BAT želeo da obezbedi monopolski položaj. A s druge, s premijerom Srbije Zoranom Đindićem: "Đindića sam upoznao 1997. u vreme protesta Koalicije Zajedno. Posle oktobarskih dogadaja 2000. godine, u novembru smo se sreli u Beogradu. Rekao sam mu da može da računa na mene i moje veze po svetu za svaki projekat koji se tiče preporoda Srbije. Čim je formirao vladu, Đindić se sudario s praznim budžetom. Najveći udarac na državnu kasu predstavljao je šverc duvana. Srpskom premijeru naveo sam primer Rumunije i kako se ona izborila sa tim. Tu je glavnu ulogu odigrala kompanija BAT, sa kojom sam u odličnim poslovnim odnosima".

    MARKO MILOŠEVIĆ je, uprkos tome što kada se govori o bogatstvu porodice Milošević najčešće se misli na njegovog oca, bivšeg predsednika, Slobodana, pravi nosilac bogatstva. Ovaj 27-godišnjak je posle silaska svog oca s vlasti napustio je zemlju u žurbi, i još niko nije izneo uverljive dokaze da li je u Litvaniji, Rusiji, Azerbejdžanu, Kazahstanu ili Jermeniji. Kao vrlo mlad, uspeo je da ostvari američki san u Srbiji i to sve, ako je verovati njegovom ocu, počelo je "nošenjem gajbi u kafani". Kako je od toga uspeo da razvije posao koji je obuhvatao lance fri-šopova, trgovinu cigaretama, tehničkom robom, gorivom, kafom, parfemima, a da sve to nije ni carinjeno niti oporezivano, niko nije objasnio. U Požarevcu je imao najveću balkansku diskoteku na otvorenom "Madona", opremljenu najsavremenijim tehničkim uređajima, podigao je zabavni park "Bambilend", otvorio pekaru i piceriju, prodavnicu tehničke robe "Sajbernet", radio-stanicu i Internet centar. U centru Beograda otvorio je luksuznu parfimeriju "Skandal", koja je 5. oktobra uništena. Glavni oslonci u poslu bili su mu ubijeni policijski general Radovan Stojičić Badža i Mihalj Kertes, direktor Savezne uprave carina. Sa Mihaljom Kertesom sklopio je savez koji mu je omogućio kontrolu nad prodajom cigareta "Filip Moris"u Srbiji. Profit od jednog prošvercovanog kamiona cigareta u Srbiju iznosio je oko 250.000 maraka. Jedna od bitnih odlika jeste da se nijedan fri-šop nije vodio na njegovo ime, i u većini poslova se ne pojavljuje. Jedini konkretan podatak do koga je došla nemačka policija za suzbijanje ekonomskog kriminala tiče se, pokojnog Vladimira Bokana, biznismena jugoslovenskog porekla u Grčkoj, čiji je ortak bio Vlada Kovačević Tref, ubijen u februaru 1997. godine. Marko je bio član Kovačevićevog trkačkog automobilskog tima. Bio je blizak i sa šefom srpske tajne policije Radomirom Markovićem, koji ga je ispratio kada je s beogradskog aerodroma, s lažnim pasošem na ime Marko Jovanović, otišao u Moskvu. Iako nije služio vojsku, za vreme agresije NATO slikao se u uniformi SAJ, a na jednoj slici vidi se službena značka MUP Srbije 014119Š10Ć.

    BRAĆA KARIĆ imaju brojnu familiju. Iz nekog razloga, trude se da dokažu elitizam, pa guraju novokomponovani grb kao porodični i druže se s političkim i kulturnim kremom. Osnovali su 1970.-ih "Kosovouniverzum", jednu od prvih i najuspešniju "ugovornu organizaciju udruženog rada". Već tada braća su stekla "mercedese" i po kuću u Peći i Tivtu.

    Kasnije, postali su finansijeri okupljanja Srba sa Kosova i kao nagrada prećutano je da su ukrali projekte i inžinjere Minela koji su radili rashladne sisteme u Rusiji. Doselili su iz Peći u Beograd, prvo u sedam novobeogradskih stanova za koje je kupljeno sedam klavira, da bi ubrzo počeli da se šire Dedinjem. Dok je zemlja propadala, a klima za preduzetništvo bila gora nego ikad, njima je sve polazilo od ruke i bili su prvi u svemu. Vlast je uvek rado sarađivala s njima i niko nije pitao da li bi neko dao više za koncesije koje su dobijali Karići. Bogoljub je postao prvi komšija Slobodana Miloševica i s njim često ručao i igrao karte.

    Tokom 1998/-99. Bogoljub je postao ministar za kapitalne projekte u Vladi Srbije, a potom ministar bez portfelja. Inicirao je i finansirao osnivanje Socijaldemokratije, a bio je i kandidat za predsednika Srbije. Pomogao je da 1999. godine u Beograd dođe misija Džesija Džeksona koja je ubedila Miloševića da oslobodi zarobljene američke vojnike. Bio je jedini gost iz Srbije na rođendanu Bila Klintona 1996. godine.

    Karići su imali prvu srpsku mrežu mobilne telefonije "Mobtel". Naknadno je utvrdeno da nisu platili ceo iznos osnivačkog kapitala. U inostranstvu imaju 41 preduzeće, uglavnom u trgovini i građevinarstvu. Karići stalno gase i osnivaju firme, tako da izvorna "BK kompanija" već godinama ne postoji. "Astra grupa", a posebno "Astra Simit",je u 2000. godini ostvarila najveću dobit u Srbiji zato što je na njene račune prebačen najveći deo prihoda "Mobtela".

    Porez na ekstraimovinu po osnovu bespravne gradnje platilo je pet članova porodice Karić. Bogoljub - za vilu od 650 kvadrata (imao dozvolu na 450), njegova ćerka Danica na 1.100 kvadrata, Zoran na 2.000 kvadrata podignutih bez dozvole i Sreten za vilu od 1.200 kvadrata (od čega je 658 bez dozvole).

    Mlađan Dinkić izjavio je, kao ministar finansija, da oni koji su se u Miloševićevom režimu obogatili neće polagati račune o načinu sticanja bogatstvu, ako budu redovno plaćali porez, a krivični progon braće Karić objasnio je posledicom toga što oni nisu shvatili da su posle pada Miloševića nastupila nova pravila igre. Njegov stav o odustajanju od istraga o načinu na koji su se pojedinci obogatili za vreme sankcija i ratova deli i direktorka brokerske kuće tajkuna Miodraga Kostića (M&V Investments), Dragijana Radonjić-Petrović. Prema njenom mišljenju deset najvećih domaćih tajkuna, okupljenih u Klubu privrednika, predstavljaju temelj srpskog ekonomskog razvoja. Reč je, ističe ona, o ljudima izuzetnog preduzetničkog duha, što je važnije od toga jesu li oni do prvog miliona došli na regularan ili neregularan način. Njihovo bogatstvo će se i dalje uvećavati, a to treba iskoristiti za povećanje standarda stanovništva i otvaranje "prozora u svet". Nasuprot izjavama nje i Dinkića, domaća privreda nalazi pod upravom tih tajkuna zahvaljujući naklonosti političke elite koja zazire od stranih ulaganja. Nije reč o sposobnim i darovitim preduzetnicima, već o povlašćenim pojedincima, koji su zadržali status iz Miloševićevog vremena i u sadašnjim političkim strukturamaŠ12Ć.

    Da bi se ovladalo sistemom neophodni su i kanali prohodnosti. Profil idealnog tranzicijskog manipulanta u Srbiji danas mogao bi se opisati: a) u vezi je s vladom, ali nije državni činovnik, c) pripada miljeu moći koji kadrira državne službe, ali nije funkcioner stranke, d) u vezi je s preduzetnicima u regionu, ali nije tajkun ni oligarh. Niko ne zna šta tačno radi, a što se manje zna, utoliko je uspešniji.

    TAHIR HASANOVIĆ bio je u vreme moći Mirjane Marković, skoro član porodice Milošević, blizak i s Mirjanom i s njenom kćerkom Marijom. Kao član Univerzitetske konferencije SSO Beograda, imao je važnu ulogu u ustoličenju Miloševića na vlast. Pripadao je Mirinoj jurišnoj grupi na beogradskom univerzitetu. Po nalogu Porodice predao je Republičku konferenciju Saveza omladine Srbije, sa svom imovinom, Dušanu Mihajiloviću, da osnuje Novu demokartiju, u kojoj postaje generalni sekretar. Odigrao je veliku ulogu u razbijanju Koalicije Zajedno i tako omogućio Miloševiću da posle prvih višestranačkih izbora SPS formira Vladu Srbije. Tahir je, tada, namestio Dušana Mihajilovića da 1991. godine iznese iz zemlje 12,5 miliona maraka. Mihalj Kertes ga je uhapsio, a Tahir je, kao dečko Marije Milošević, tobože uspeo da umilostivi Miloševića da ga pusti iz pritvora, s tim što je Mihajilović prihvatio da u datom trenutku podrži Porodicu.

    Oženio je Srpkinju s Kosova, Marinu Gadžić iz Sreske kod Prizrena. Njen otac tugovao je što mu se kćerka udaje za Hasanovića, i njena porodica nije prisustvovala svadbi.

    Hasanović je aktivno radio za tajnu policiju i rukovodio poslovnom imperijom Dušana Mihajilovića, "Lutra", koja je imala dvadesetak firmi u sastavu. Rukovodio je rotari klubom u Mihajilovićevim prostorijama u ulici Majke Jevrosime u Beogradu. Vodio je partijsku službu bezbednosti. Za vreme sankcija Hasanović je osnovao više firmi preko kojih je uvožena strateška roba uz veliku proviziju. I dalje je na čelu uvozničkog lobija. Protežira preduzeća iz Slovenije i uvozi njihovu robu, zastupnik je preduzeća "Radenska". Mihajilović mu je ustupio dosijea srpskih političara i privrednika. Mihajilović mu je, kako bi prikrio svoje bogatstvo, ustupio milione evra radi daljeg obrtanja. Koliko Hasanović ima firmi na svoje i tuđa imena, niko ne zna. Tahir Hasanović, prema mišljenju mnogih, drži značajan kanal britanske obaveštajne službe MI 6.

    Početkom osamdesetih godina kad je Tahir Hasanović bio uzoran Titov omladinac, predsednik Univerzitetske konferencije Saveza omladine, a iza fotelje mu visila velika slika najvoljenijeg sina jugoslovenskih naroda i narodnosti, trebalo je da nestane iz politike. Zbog neviđene servilnosti, nekome je još onda bilo muka od njega. Tahir je, međutim, osetio "zahtev vremena". Predsednik Jugoslavije na jednogodišnjem mandatu, Fadilj Hodža, poklonio je skupocen stilski orman Društvu albanskih studenata u Beogradu. To društvo, koje je delovalo pod imenom "Prpjeka", nikako nije htelo da radi zajedno s ostalim zavičajnim društvima objedinjenim u Kulturno umetničko društvo "Španac". Uoči Osme sednice, Tahir Hasanović kreće u akciju uterivanja albanskih studenata u "Španac", i spektakularno oduzimanje ormana, poklona Fadilja Hodže. Od tada počinje da raste uticaj ovog neverovatnog "obrtnika". Njegov ugled kod bračnog para Marković-Milošević otišao je dotle da je bio među prvim kandidatima za zeta. Kad je počela pljačka bivše republičke omladine pod vođstvom Dušana Mihailovića, našao se među prvima. Ostalo je istorija i, na žalost, naša svakodnevicaŠ13Ć.

    LJILJANA NEDELJKOVIĆ, kao šef kabineta predsednika SRJ, izuzetak je od prakse da su šefovi kabineta anonimni u javnosti. Mesto u novinskim stupcima izborila je umešanošću u razne afere: Perišić, Gavrilović, planirani upad u Vladu Srbije. Ministar unutrasnjih poslova Srbije Dusan Mihajlovic izjavio je 16. avgusta 2001. da su događaji oko ubistva bivšeg visokog službenika Državne bezbednosti Momira Gavrilovića "skandal", koji preti da ugrozi sve rezultate demokratskih promena u Srbiji i SRJ. On je pozvao novinare da se bave "istraživackim novinarstvom" i sami utvrde ko pokušava da stvori paralelne centre moći, ali nije želeo da komentariše pisanjaŠ14Ć da je u kabinetu predsednika SRJ Vojislava Koštunice "stvarana paralelna DB Srbije".

    Radomir Marković, bivši načelnik RDB MUPR Srbije, u svojoj knjizi tvrdi da se njegova saradnja sa predsednikom SRJ Vojislavom Koštunicom odvijala preko, kako kaže, "neprikosnovenog šefa kabineta Ljiljane Nedeljković". Marković navodi: "Skrenuo sam joj pažnju da bi njihovi koalicioni partneri mogli nešto konstruisati na moju štetu jer sam ja najpogodniji za kompromitaciju vlasti Slobodana Miloševića. Rekao sam joj da su mi pretili kompromitacijom i političkim progonom. Ljiljana Nedeljković me je ubeđivala da do toga neće doći, da će se sve raspraviti javno i da Koštunica neće dopustiti da se zloupotrebljava vlast. Međutim, jednog trenutka je briznula u plač izgovorivši: žSve ovo što se radi sa vama je skroz pogrešno-- Kada sam uhapšen i žhlađen- u samici, gospođa Nedeljković mi je poslala jednu knjigu. Tema je bila bezvlašće nastalo posle 1945. godine, u kojem su, na montiranim sudskim postupcima, stradali mnogi nevini rodoljubi. Gospođa Nedeljković mi je nagovestila buduću sudbinu ako ne budem imao dovoljno sluha".

    Potpredsednik Vlade Srbije, Čedomir Jovanović rekao je na sednici Odbora za pravosuđe i bezbednost Skupštine Srbije da su dosijei pojedinih čelnika DOS, i dokumenta o istrazi o ubistvu novinara Slavka Ćuruvije predati Ljiljani Nedeljković, dok je bila šef Kabineta predsednika SRJ.

    Jula 2002, na početku rada Komisije Narodne skupštine Srbije, koja je formirana da rasvetli informaciju o naredbi iz kabineta predsednika SRJ, Koštunice, vojnim organima da upadnu u prostorije Vlade Srbije, Ljiljana Nedeljković je obavestila Komisiju da se neće odazvati pozivu i da neće dati iskaz. Kao razloge je navela: "Prvi je nelegitimnost republičke Skupštine koja ne odražava izbornu volju građana Srbije, drugi razlog je da se vaša Anketna komisija bavi stvarima iz nadležnosti saveznih, a ne republičkih organa, i treće je da sam već u predistražnom postupku dala izjavu policiji povodom tvrdnji četvorice penzionisanih generala pa ne bih htela da učinim ništa što bi poremetilo tok tog postupka".

    Aprila 2007. Vladimir Beba Popović analizirao je u magazinu "Status" kako je moguće da se istraga ubistva Momira Gavrilovića, jedna od ključnih tačaka sukoba vladinog Biroa za informisanje i Koštuničinog kabineta:

  • "Zato što su ljudi koji su umešani u ubistvo Gavrilovića sedeli u kabinetu Vojislava Koštunice ili na visokim pozicijama vojne službe bezbednosti i zato što su u tome učestvovali i penzionisani, ali i aktivni pripadnici DB-a. Skoro isti oni koji su kasnije učestvovali i u ubistvu Zorana Đinđića. To su činjenice. Gavra je mnogo znao. Kad su posle 5. oktobra počeli čistke u DB-u i uklanjanje potencijalnih insajdera, a posebno posle ubistva Prike, desne ruke Frenkija Simatovića, Gavra je postao uznemiren, pokušavao je da traži neku zaštitu od nas, ali je znao da je Vlada bila slaba. Ovi su to primetili i rekli: "Gavra mora da nestane", a to što je sa Koštuničinom ženom, po nalogu Stanišića, spremao puč u policiji i DB-u, bio je samo dodatni razlog. Tako je i bilo. Momir Gavrilović je imao rezervisanu kartu za Beč kad ga je pozvala Ljiljana Nedeljković i zahtevala od njega da otkaže let, jer ga predsednik zove na razgovor. Gavra odlazi kod Koštunice, ovaj ga ne prima, makar su tako oni rekli, ali sa njim obavljaju razgovor Ljiljana Nedeljković, Grada Nalić i Rade Bulatović. Posle tog sastanka, njega na stepeništu sreće kolega kome se nesretni Gavra hvali kako je bio kod Voje i još mu kaže: "Vraćam se nazad na najviše mesto"!"

    Otkud vama ti detalji? Kako znate sadržaj razgovora Ljiljane Nedeljković i Gavrilovića?

  • "Postoje izjave Gavrilovićeve supruge i još dva njegova prijatelja da je na insistiranje Ljilje Nedeljković odložio put u Beč i taj dan je ubijen. Kakav tu još dokaz treba? Ja nisam rekao da ga je ubio Koštunica ili da je pucala Ljilja Nedeljković. Ne! Ali je jasno da je najmanje jedan čovek iz Koštuničinog kabineta znao da će se Gavriloviću desiti to što mu se desilo. I da je naterao ili ubedio Ljiljanu Nedeljković da Gavru pozove baš taj dan i nagovori ga da odustane od puta. Onaj ko je Nedeljkovićevu naterao da Gavru zove, taj je znao da će biti ubijen. Dodatno me u ovom uverenju drži i činjenica da su svi lagali oko prirode tih susreta i krili da su sa Gavrom radili na pripremi puča. Posebna priča su mediji koji su listom stali uz Koštunicu i njegove i osuli drvlje i kamenje po Zoranu i Vladi Srbije, od državne televizije, preko "Blica", do Slaviše Lekića koji u "Reporteru" pušta svog prijatelja Aleksandra Tijanića da se, kao, brine: "Ko to ubija po Srbiji?"."

    Nezadovoljstvo političkim uticajem kruga oko Koštunice izneo je javno jedino njegov, do tada medijski savetnik, koji nije član DSS, Aleksandar Tijanić, za nedeljnik Identitet: "Nije tajna da sam nezadovoljan srazmerom podrške Srba Koštunici i kolicinom njegovog uticaja na srpske političke prilike. Takode, nije tajna da oko njega postoje osobe koje su veoma zadovoljne baš ovakvim rezultatom- Znalo se ko je najmoćniji, ko je odmah do njega, ko odlučuje, a ko presuđuje".

    Sin Ljiljane Nedeljković, Ratomir Milikić (29) koji je 2008. godine iz skupštinske blagajne naplatio 5,5 miliona i napravio telefonski račun od 800.000 dinara, jedini je Srbin koji je vojsku služio u inostranstvu. Od septembra 2007. do marta 2008. bio je na "redovnom odsluženju vojnog roka" i angažovan na ugovoru o delu u Skupštini Srbije, kao konsultant parlamentarne delegacije pri Savetu Evrope. Na osnovu uvida u skupštinsku dokumentaciju, Press je utvrdio da je Milikić kao redovni vojnik proveo 45 dana u inostranstvu i sa skupštinske blagajne u tom periodu podigao više od 1,5 miliona dinara. Njegova putovanja obezbedio je šef naše delegacije Miloš Aligrudić, šef poslaničkog kluba DSS, koji je opstanak vladajuće koalicije uslovio zahtevima da Milikić obavezno putuje sa delegacijom.
  • upropastitelji - 92733 - 06.04.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Upropastitelji Srbije: Uvod


    Tekst je preuzet od Instituta Paralaks

    U ovom odabiru nema ni jednog podatka koji nije prethodno javno objavljen. Nikoga nije zanimalo da ih detaljnije izučava. Metod ove kompilacije zasnovan je na fokusiranju na određene ličnosti za koje javne informacije ukazuju da su sistemski iznad zakona. One koje su izostavljene moguće je unošeti naknadno, kako projekat bude sistematizovan, bez remećenja zaključka koji se nameće.

    Tokom istorije srpski narod ispoljio je svoju državotvornost. Zakonik cara Dušana bio je, posle Magna Carta Libertatum, prvi akt koji je ograničio volju vladara, iako je Dušan tada bio na vrhuncu moći, za razliku od engleskog kralja, Jovana "bez zemlje" koji je bio u podređenom položaju u odnosu na svoje velikaše. Sretenjski ustav Miloša Obrenovića bio je, posle američkog i francuskog, treći građanski ustav na svetu. Za razliku od ovih primera, naša generacija ostavila je na sramotu pokoljenjima da je današnji Ustav donela mimo osnovnih civilizacijskih standarda (bez javne rasprave, na dvodnevnom referendumu uz aktivnu kampanju u vreme trajanja-). To je dovoljan povod da se zamisli u čijem interesu deluje današnja elita ako ne u interesu svoje nacije.

    Današnju srpsku elitu, koja je deluje izvan institucija, možemo, u skladu sa njenim nastankom i načinom delovanja, nazvati - vlast iz senke, ili interesno društvo bez odgovornosti. O vlasti "u senci", govorimo zato što ona očigledno nije u institucijama. Ovaj zaključak proizilazi iz činjenice da je određenoj grupi dopušteno mnogo toga što ne proizilazi iz pravnih i društvenih normi, ali i da društvenim tokovima upravlja bez ikakve odgovornosti.

    Nekada, početkom godina, novine su objavljivale liste srpskih bogataša, a izvor tačnih informacija bile su uprave prihoda. Samo dve decenije kasnije, objavljivanje zvaničnih lista poreskih obveznika izgubilo je draž. Svi smo shvatili da su pare negde drugde. Viđeni Srbi postali su obveznici stranih poreskih sistema, ukoliko ne uspeju da novac dobijaju na ruke, a među prvih sto bogataša u Srbiji, nema nijednog koji je svoj imetak formalno nasledio. Na prvi pogled, izgleda kao da među srpskim bogatašima nema mnogo onih iz sistema u kome su se obveznici i poreznici medusobno oslovljavali drugovima, ali samo na površan pogled. Analiza čak i javno objavljenih informacija ukazuje da stvari na nekom nivou stoje drugačije.

    Nakon osam godina tranzicije u Srbiji, vreme je da ocenimo da li smo na dobrom putu i kako da nastavimo. Za tranziciju od kontrolisane ka slobodno-tržišnoj privredi opredelili smo se zato što su ekonomski slobodnije zemlje bogatije. Ova korelacija nije, sama po sebi, dokaz, ali jeste indikator da slobodno tržište jeste povezano sa ekonomskim razvojem i da, ukoliko želimo bogatije društvo, trebalo bi da nam cilj bude omogućavanje građanima da slobodno biraju na tržištu šta, od koga i po kojoj ceni žele da kupe. Mnogi su shvatili da je dirigovana ekonomija učinila Srbiju siromašnom, ali veliki deo građana i dalje sumnja da je rešenje koje smo tražili slobodno tržište.

    Kada je u Srbiji počela tranzicija, stručnjaci su upozoravali da će prvih godina biti mnogo gubitnika društvenih i ekonomskih reformi i da će samo uzak krug ljudi biti dobitnici. Ostala je za utehu prognoza da će u drugoj fazi tranzicije mnogo više građana postati dobitnici reformskih procesa. Međutim, osam godina kasnije, u Srbiji su gubitnici ostali gubitnici, a mali broj dobitnika i dalje dobija. Sada, mnogi stručnjaci upozoravaju da Srbija na svom tranzicionom putu luta. Nismo sigurni da li je trebalo da napustimo političko-ekonomsko-vrednosni sistem devedesetih.
    Izneverena je ideja tranzicije. Slučajno ili namerno, država nije stvorila ambijent da se stvaraju nova radna mesta, i imamo dosta gubitnika, što je normalno, ali više nego što bi trebalo jer nama posla. Studija Svetske banke iz 2003. godine, na osnovu razvoja istočnoevropskih zemalja nakon pada Berlinskog zida, navodi da su dobitnici prve faze tranzicije isključivo tajkuni i insajderi u državnim kompanijama, a svi ostali gubitnici. Tada su stručnjaci Svetske banke napisali da druga faza tranzicije donosi promene na bolje. Tajkuni, doduše, ne gube, ali zbog većeg priliva investicija, otvaraju se nova preduzeća i nova radna mesta, pa i oni koji dobiju posao nisu više gubitnici, a nova preduzetnička klasa postaje pobednička. Dobitnici srpske tranzicije, pored tajkuna, su i pripadnici novostvorenog političkog staleža, koji su dobra mesta u javnom aparatu i državnim kompanijama zauzeli zahvaljujući političkim vezama, i na taj račun žive dobro. U dobitnike bi se mogao uračunati i deo zaposlenih u državnim i javnim preduzećima koji zarađuju više od zaposlenih u kompanijama. Većina populacije sebe i dalje opravdano smatra gubitnicima.

    Srbija je daleko od tržišne zemlje. Praktično sve velike reforme urađene su u periodu 2000.-2002. godine i svi reformski uspesi suštinski su rezultat tada donetih odluka. Od tada praktično nije sproveden ni jedan veći reformski potez. Za ovih osam godina: valuta je stabilizovana; privatizacija društvenih firmi je pred krajem; i trgovina je malo slobodnija ukidanjem uvoznih ograničenja. Čak i ograničene i nevoljne reforme doprinele su povećanju standarda prosečnog građanina. U poređenju sa 2002. godinom, ništa se nije promenilo: i tada i danas glavni dobitnici su tajkuni koji su se obogatili u vreme dirigovane privrede, a glavni gubitnici bili su i ostali nezaposleni kojih je i tada i danas, zavisno od statističke metodologije, bila trećina ili petina stanovništva. Do stvaranja nove preduzetničke klase nije došlo zato što Srbija još uvek nije ušla u drugu fazu tranzicije. Nije okončana privatizacija društvenih preduzeća, privatizacija državnih preduzeća nije ni počela, ne funkcioniše zakon o stečaju, monopoli su veoma jaki, a izostao je ozbiljan nivo direktnih stranih investicija. Jedino što imamo je privilegovane i gubitnike.

    NOKTOM PO POVRŠINI

    Analiza platnog bilansa Srbije od 2003. do 2005. godine otkrila je neke anomalije: a) Srbija je u velikom deficitu a istovremeno, od 2000. do 2006. godine, štednja je uvećana oko 20 puta; b) kumulativne neutralne transakcije, a posebno između državljana, uklapaju se u šeme međunarodne triangulacije za pranje novca; c) Kipar je jedan od glavnih primalaca novčanih tokova iz Srbije a istovremeno bilateralni bilans plaćanja sa Kiprom beleži značajne deficite; d) međunarodni tokovi pokazuju krajnju neobičnost veličine, strukture i disbalansa neutralnih transakcija, zbog izbegavanja propisa o deviznom poslovanju i pranja novca. Ekonomski kriminal mogao bi se kvantifikovati merenjem sive ekonomije, razlikom između zarade i potrošnje, i odnosu priliva i odliva novca. Međutim, istraživači makro tokova novca i odnosa ekonomskog kriminala (kriminal u funkciji dobiti) i organizovanog kriminala (novac u funkciji kriminala) u Srbiji, suočeni su sa nedostatkom, nepouzdanošću i neusklađenošću podataka institucija države. Godišnja šteta od ekonomskog kriminala po ekonomiju Srbije procenjuje se na oko 374 miliona evra, a ukupna šteta u periodu od 2000-2005. godine procenjenjuje se na oko 1,9 milijardi evra, što je 81,2 % od ukupno ostvarene štete i 13% od svih prestupa. Na rast privrednog kriminala, osim ljudskih i sistemskih slabosti u tranziciji, uticali su i organizovani kanali izbegavanja plaćanja poreza, korupcije, kriminalizovanja privatizacije i drugi faktori. Kriminalne organizacije raspolažu novcem kroz nove kriminalne akcije, kupovinu nekretnina, umetničkih dela, antikviteta i druge, i tako remete funkcionisanje slobodnog tržišta. Sistem protiv pranja novca u Srbiji je, iz nekog razloga, na jako niskom nivou, posebno u smislu i prepoznavanja i gonjenja. Da bi se sprečila institucionalizacija prljavog i opranog novca, opšte je poznato da bi trebalo proveravati strukturu vlasništva, varijacije u kapitalu određenog preduzeća, da li je preduzeće subjekt zelenaških aktivnosti, i to ne samo iz zvaničnih računovodstvenih podataka preduzeća, već i koordinacijom interne i eksterne kontrole finansijskih transakcija. Sve se ovo u Srbiji ne čini, a pomenuti iznos morao je od negde doći i negde da završi. Od i kod najširih slojeva građana nije.

    Savet bezbednosti Ujedinjenih nacija uveo je 1992. godine Jugoslaviji sankcije, kojima je ograničena razmena roba sa inostranstvom. Tokom sankcija, iznošenje novca iz Srbije postaje očigledno. Država počinje da osniva of šor kompanije kako bi prikrila poslovanja Beogradske banke na Kipru, kojoj je zbog sankcija bio onemogućen rad. Većinu tih firmi osnovala je advokatska kancelarija Tasosa Papadopulosa, koji je u kasnije postao predsednik Kipra. Haški istražioci i MUP Srbije, još 2001, utvrdili su da je državni vrh Slobodana Miloševića stajao iza 8 of šor firmi na Kipru čiji su računi u grčkim i kiparskim bankama korišćeni za prebacivanje milionskih suma deviza iz Srbije, i za razne bankarske transakcije. Pošto je Beogradska banka osnovala svoju of šor banku na Kipru, a u vreme sankcija i of šor firme koje su preuzele ulogu banke, na čijim računima su se nalazili milioni, pitanje je da li je trebalo ugasiti četiri banke u Srbiji pre nego što novac iznet iz zemlje na račune tih of šor firmi uđe u njihov bilans.

    Kada se sagleda koncentracija novca, nema osnova za tvrdnju da je sistem iz epohe Slobodana Miloševića definitivno prošao. Prepoznaju se vrste tipa bogataša. U prvoj su pripadnici "stare garde". Reč je o ekipi starih direkora i partijskih funkcionera iz Titove i posttitove epohe koji su feudalizovali socijalizam i postali nesmenjivi u društvenim firmama. Slobodan Milošević bio im je potreban za održavanje moći, a oni njemu kao imaoci gotovine i lokalnog uticaja. Karakteristika tog tipa bogataša bila je aktivno učešće u političkoj nomenklaturi u koju ih je plasirala feudalna privredna moć. Zahvaljujući politici uspevali su da obezbede kontingente i povlastice u poslovanju. Iako najbliža glavnom centru moći, stara garda osećala je potrebu da drži privid legalnosti tako da je tip njihovog bogaćenja bio: sediš na čelu društvene firme, napraviš u inostranstvu srodnu ali privatnu u kojoj si sam ili preko familije većinski vlasnik, a onda u inostranstvu posluješ sa firmom u kojoj si direktor posredstvom firme u kojoj su vlasnik. Površno, ništa nelegalno, osim što odlivaš supstancu iz firme u kojoj si direktor. Stara garda imala je i neku vrstu političke odgovornosti prema glavnom centru: ona je obezbeđivala novac za Miloševićeve političke projekte, ali i politički uticaj. Ni sami, kako je primetio, šef vladinog tima za oporezivanje ekstraprofitera, Aleksandar Radović, "nisu propuštali da se posluže". Iako najveći "legalisti" među novim bogatašima, "stara garda" je bila najneopreznija. Nisu osećali da rade nešto nepošteno. Verovali su da su neprikosnoveni pripadnici društvene elite, a da bi elita funkcioinisala, mora da se posluži. Zato su bogataši "stare garde" za ostale nove srpske bogataše prava sirotinja.

    Mnogo bogatiji od njih su pripadnici druge vrste, novopridošli. Oni nisu verovali da je išta večno osim para. Ta vrsta, u koju se ubrajaju pripadnici familije Karić, 1997. godine ubijeni direktor "Beopetrola" Zoran Todorović Kundak, Miroslav Mišković, Milan Beko, Marko Milošević, ubijeni Vlada Kovačević Tref- svoje prve velike pare stekla je u vreme Miloševića. Njihov metod bio je još mutniji od prethodne grupe: bili su politički udaljeniji od glavnog centra, ali je stepen nelegalnosti njihovih poslova bio veći. Nisu se puno petljali u politiku osim kada su im na trenutke rasle ambicije ili kada su dobijali specijalne zadatke. Njihov "ugovor" s Miloševicem bio je jasan: omogućiću ti da se obogatiš, da muljaš sa privatizacijom i primarnom emisijom, da radiš poslove za državu i da bude dobro i tebi i državi. Miloševića nije zanimao njihov politički uticaj, ali jeste gotovina. Njihovo bogatstvo je najteže proceniti zato što nije jasno koliko je para manipulišu njihovo, a koliko im je dato da ih oplođuju. Kako su bili na granici politike, njihova sudbina nije bila unifikovana kao tipičnih pripadnika "stare garde" (odlaze) ili pripadnika "sive zone" (nastavljaju). Mišković i Beko uspeli su, uz blagoslov vlasti, da zadrže svoje imperije neokrnjene, Karić nastavlja da se koprca, a Marka Miloševića pomelo je ono što ga je i obogatilo - porodične veze.

    Treća vrsta bogataša ima najmanje problema sa novom vlašću: nema ih na spiskovima ekstraprofitera, pojavljuju se kao donatori novih vlasti (Filip Cepter je finansirao Džima Dentona, lobistu srpske vlade u SAD), nikada se nisu zaklanjali iza patriotizma, dok politiku smatraju zabavom za sirotinju i budale. Ne beže od veza s političarima, ali one su isključivo tehničke: oni su političarima dobri ukoliko im povremeno uskoče s finansijskom injekcijom, ovi njima ukoliko im ne smetaju. Za razliku od prethodne dve vrste, "siva zona" nema neposrednu vezu s političarima, više je oslonjena na policijske i debeovske aparate, ne sede na kongresima, već na zatvorenim sedeljkama. Udaljenost od politike prati viši stepen nelegalnosti posla nego u prethodne dve grupe - tu se radi o golom švercu. Taj rizik prate i veće zarade: ovo je najbogatija ekipa. Pripadnici te grupe najradije se drže anonimnosti, zbog čega je njihov identitet nekad veoma teško otkriti.
    war_crimes - 92339 - 08.02.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Attack on RS Army Military Convoy In Zepa Canyon on Jun 04, 1992 (2)


    Ambush in Zepa gorge

    On June 4, 1992 in the early morning on that day, one armed RS Army battalion with several military vehicles, under the command of Major Suka Dragan, started from Pale through Han Pijesak towards Zepa. Their task was to deliver food, water, medical and other necessary equipment to VRS members who secured military facility and a TV relay on the Zlovrh hill, in Zepa area.

    Many soldiers were murdered after being wounded or captured, when they put away their weapons as a sing of their surrender. Two members of Green Berets shot Serbian soldier Tomic Milenko, son of Diko, born on 01/11/1935 in Novi Karlovci, Indjija Municipality, Republic of Serbia, although he had thrown away his weapon and raised his hands as a sign of surrender, but due to circumstances he stayed alive. Why he was lying down severely wounded, Tomic was listening to cries of other captured Serbian soldiers who begged Muslim to kill them instead of torture the. According to the statement of witnesses of this event, one unidentified helpless severely wounded member of VRS was killed by Lilic Nasko, and the other also unidentified severely wounded VRS member was killed by Kacevic Edhem (other data on the mentioned executors of these crimes are in explanation of criminal charge under items 3 and 4). It was impossible to identify murdered soldiers for their bodies were burnt up after the murder and their corpses were carbonized.

    According to obtained evidence and insinuations, the main organizers of the attack on VRS military convoy, of killing the wounded and the captured, and finally of massacring and burning down of corpses were: Cardakovic Ramo, Sahic Hurem, Lilic Nasko, Kacevic Edhem, Palic Avdo, Mujkic Hamed, Jusufovic Rasid, Ridzal Ramiz, Dzebo Rahman, Muratovic Hamed, Cardakovic Emin, Hulovac Benjamin, Omanovic Hasib and Dizdarevic Ago (other data on these persons are stated in the explanation of the charge). They have, contrary to regulations of the Geneva Convention on Treatment of War Prisoners from 12/08/1949, ordered murdering and murdered helpless wounded and captured soldiers, committed sacrileges and burnt their corpses, for what there is photo documentation under Nos. 1-13 and reports of pathologist. In most of the cases it was impossible for experts to determine the cause of death and even to identify 9 bodies, which were greatly damaged by burning.

    During the operational research on this crime against wounded and captured VRS soldiers, military medical facility and on the breach of the agreement of the cooperation and maintenance of Zlovrh relay near Zepa, a number of witnesses were heard, photo documents of burnt and exhumed bodies of young soldiers and other medical documentation obtained and all that is included in the charge. Among all testimonies, it is important to look into the testimony given by Lilic Smail, son of Idriz, born in 1949 in Godenje, Han Pijesak Municipality, who was a active member of Moslem military formation that attacked the convoy as well as the testimony of Todorovic Milorad, son of Borisa, born in 1954 in Praca, Pale Municipality, who experienced golgotha of this VRS battalion.

    In his testimony, Lilic Smail stated: "In the beginning of May 1992, I started to Han Pijesak together with the workers from Godenje, Podzeplje and Zepa, to get the salary and we were sent back. Upon my arrival to Godenje, meetings of SDA higher leadership were held. A TO unit for the area of Godenje, Podzeplje and other Moslem villages from Han Pijesak Municipality was formed at the beginning. The main person in that HQ was Cardakovic Ramo and Sahic Hurem and Hasanovic Salih were also members of the HQ. Weapons for that unit were obtained earlier through Mujkic Himza, President of SDA for Han Pijesak. Each person who received weapons had to pay for it, some of them even 800 DM. At that time there were no actions, but only guards were held. Some time during May 1992, Palic Avdo was appointed as a TO unit Commander and Cardakovic Ramo as TO Regional HQ Commander, covering the area of Zepa and Han Pijesak. Squad Commander for Godenje and Podzeplje area was Palic Avdo, and for Zepa area it was Beno Kulovac. The HQ was moved to Zepa. At the same time, a unit of militia commanded by Sahic Hurem was formed. Osmanovic Hasib from Zepa was also active in leadership.

    Then the oath was signed and all conscripts were obliged to do it, so I did it too. Then I was sent to work, and I had to do physical labor. At that time the unit in our area had two snipers carried by Kamenica Hamza and Cardakovic Emin. Ridzail Ramiz, Dzebo Rahman, Muratovic Hamed and Lilic Nasko were distinguished for their extremism.

    Sometime in the beginning of June, Zepa Squad blocked Zlovrh where JNA was placed. In the morning, a courier from Srebrenica came to the HQ in Godenje where Cardakovic Ramo was, and he said that an army convoy of vehicles and tanks was going down the road towards Zepa. I know that Ramo has said several times to let the convoy through and not prevent their free passing. Ramo ordered everybody to evacuate their respective families into shelters and that was done. Army convoy came from Stoborani towards Godenja, some time before noon. There were around 30 vehicles, several tanks, trucks, cars and busses. The Army passed through villages peacefully - they laughed and told us not to run away and threw us some cigarettes. From Godenje, the convoy went towards Brloznik. After the convoy left, Cardakovic Ramo came and ordered me to cut down three trees, with a power saw, over the road in order to block the road, down which the convoy went. In Secerov Lager I found Lilic Sejo on the road. He was cutting down the trees but he did not know how to put them over the road, so I took the power saw from him and cut down three trees over the road. In my opinion, the aim of that roadblock was to prevent the convoy from turning back as well as to prevent any possible help to them. After I finished with that, I went back to my wife and my children. A heavy shooting could be heard at that time. Standing next to the stable, I was watching the fight between the army and people from ambush.

    The ambush was set up in Luke, on the crossroads for Godenje, Purtici and Han Pijesak and the convoy were attacked when some vehicles were already across the wooden bridge. Commander of the ambush was Mujkic Hamed with his soldiers from Brleznik. Later on, a unit from Podzeplje, commanded by Jusupovic Resid, came to help. The fight did not last for a long time and the convoy went on towards Luke, without any major stopping. The convoy was shot at while passing through. The convoy was moving down the road in front of the house of Mujkic Himzo, when I saw Cardakovic Ramo and Sahic Hurem together with soldiers from Godenje, Tobarani and other villages, at least 150 of them getting involved in the fight attacking the convoy from direction of Grobici and along the river. The hardest fight was in Kulevkina Ograda where the convoy was stopped and the road blocked on both sides. That is the place where quarry is, at the border of Han Pijesak and Rogatica municipalities, before Berak village. The attack was done from all sides, because that spot is very convenient for ambushing, being placed in a gorge.

    Zepa Squad commanded by Kunovac Beno, was attacking from direction of Berak, and our Squad, commanded by Palic Avdo, from the opposite direction. From direction of Radava, the attack was done by the Squad commanded by Mujkic Hamed and from direction of Godenje by the Squad commanded by Cardakovic Ramo and Sahic Hurem. People from Podzeplje, Plana and Krivaca attacked together with people from Brloznik. The struggle lasted till 20,30 hrs when it was finished with the total defeat of the army in convoy. I have heard that during this struggle Sarija Nuhanovic, from Brloznik, set a car tire on fire and threw it among army vehicles, what caused vehicles in convoy to burn. I do not know exactly what was happening during the fight, because at that time I was in the cave, bellow the house of Hamed Smajic. I have heard later that especially active in that fight were Hakic Hasan, who was carrying a machine gun M-53, Muratovic Hamid, Curic Zejmil and Dizdarevic Ago.

    In the evening I was in Godenje village and saw 31 prisoners brought to a school. They were brought by the unit commanded by Sahic Hurem and Cardakovic Ramo. Several prisoners were wounded, one of them severely, who was brought in a tent fly and died the next morning. The prisoners were placed in a small room in school, into which even 10 of them would be hardly placed, so I don't know how 30 of them were managed inside. The wounded were taken care of by a male nurse Dzibo Himza. After that I went home. Bodies of dead soldiers and burnt down vehicles remained on the spot. A great amount of weapons and ammunition was seized on that occasion. I know that two vehicles were also seized- ambulance was driven by Curic Zejmil and a truck by Kamenica Hamza.

    Next morning, about 20 of us who were there taken to work, under command of Dzebo Musan were sent to the spot. Every one, who had a gun, took it with him. I did not have any weapons, so I tool nothing. I was together with Lilic Himzo, Lilic Ahmed and Lilic Abid. When we came to the spot, we met Lilic Nasko and around 50 people from Brloznik. It was a complete chaos - many corpses and many burnt and carbonized bodies. We searched the terrain looking for weapons, ammunition and other equipment. I saw one wounded soldier who was standing with his arm against the stable wall. I walked beside him and 10-15 minutes later I heard a shot and saw that the wounded soldier was killed. Later, I heard that Kacevic, whose first name I don't know, killed him. That Kacevic person is young, around 20 years old, blond, from Purtici. His brother is Kacevic Hamed who worked in SIP "Planinsko".

    I found the other wounded soldier on the road, who was all covered in blood. While I was passing by him, he asked me to get his cigarettes out of his pocket what I did. I took already open package of cigarettes from his pocket together with the lighter, and then took out one cigarette, lit it up, and gave it to him. He told me to take one cigarette as well, and later he gave me remaining cigarettes and told me "Take it, I won't need it anymore". Then I was called by Curic Zejmil and as I was going towards him, I heard a gun shot and it was obvious who did it - Lilic Nasko, who shot him in the chest from semi-automatic rifle. I immediately approached the soldier and I saw him dead with the half of the cigarette still between his fingers. After the weapons and equipment were collected, we returned to the village.

    On the same day, as my wife, father and sister-in-law told me, five soldiers with weapons running away from the spot passed by the cave they were in. The soldiers asked them for the shortest way to the nearest Serbian village and they gave one chocolate to each of the children (7 of them). My sister-in-law showed them the way to Mislove. Later, I heard that they took the road to Berovac and one of them got killed there, but the others made it. Two our soldiers - Nurko Brgulja and Jusuf Dumenjic got killed in Berovac on that occasion.

    None of our soldiers got killed during the attack on the convoy but some of them were wounded. After the action, blocked soldiers in Zlovrh surrendered to the Zepa unit and I know that they were released later and they came through Godenje and Stobran to Jelovce.

    After 2-3 days, the attack of Serbian army followed and they managed to reach the spot of ambush where the soldiers from convoy got killed. There was no stronger resistance of our soldiers. During that attack, a shop was shelled and the prisoners from the school escaped. Serbian army took all the bodies from the spot. Later, Cardakovic Ramo used to say that it had been a mistake to attack the convoy and that they shouldn't have done it.

    Afterwards, the Squad was named "4th June", after the event."

    The statement of Lilic who was the attacker corresponds pretty much to the statement of Todorovic who was the defender, who stated:

    "In the early morning on 04/06/1992, my company, to which I belonged as a soldier of Republic of Srpska, started to Zlovrh in Zepa area, in order to deliver food, medical and other equipment to VRS soldiers who were securing the transmitter. Before we started, Battalion Commander Major Suka informed us that he had been in that area during previous days and that he agreed with the villagers passing of our convoy, so he expected no problems. The convoy was escorted by one tank, two transporters and one anti-aircraft canon, in any case. Arriving to Jelovci, Han Pijesak Municipality, we found first roadblocks made of tree logs and it wasn't clear to me if they were
    put by our army or Moslems from this area. After we passed those first roadblocks, we went through first Moslem village before the canyon and as we saw no villagers, we proceeded towards Zlovrh. On stiff cliffs on both sides of the canyon, I noticed bunkers and parapets but I saw no people in them. Somewhere in that direction I saw two young man and one woman who greeted us while we passed along and soon we came to a village with a Mosque, where we took the turn for Zlovrh. After we passed the village in which we saw a number of men and women hurrying towards the wood, we reached up to a bridge that was destroyed. We got off, intending to mend the bridge and while doing so, Moslems from that area attacked us from infantry weapons without any warning. We got sheltered and responded to their fire, and after the bridge was mended and the fire ceased, we got into the vehicles and moved on. There we got first wounding of our men. After we crossed the river, we came to a ravine between two hills where the Moslems heavily attacked us from all sides. And we had to get off, find shelters around vehicles and respond to the fire. There was panic and mess because many of my comrades were wounded and some of them got killed. Moslems shot the drivers first, so new drivers had to replace them and move on, and some vehicles had to be moved off the road because they were heavily damaged. After we passed through the ravine, we found ourselves in a plain where majority of my comrades got killed and we fought Moslem from that area for a long time. The convoy was cut off because some vehicles remained damaged. I was at the end of the first half of the convoy so we managed to go through the plain and as we moved forward, we kept finding barricades that we removed. In front of us we heard Moslems cutting down trees with power saws making barricades for us. They planned and prepared that earlier, by cutting into them, and as we were approaching, those trees were pulled down. It was not long before we came to a huge barricade, made of tree logs that was not possible to remove even with a power saw, so we tried to remove it with a tank and we failed. The tank got off the road and got stuck, so we couldn't move on. Commander Major Suka took around 20 people and went towards Zlovrh that was allegedly not far away, trying to get through and get in touch with the Command in Pale, since our radio as damaged, in order to ask for help and consult for further actions. After some time, Suka and his people came, carrying one dead soldier and told us that one soldier remained there, for they could not take him out. He also told us that he did not manage to get through to Zlovrh because he ran into their bunkers, where Moslems attacked them with infantry weapons. There were no armed conflicts in that area at that time and regarding the agreement with Major Suka, we were surprised by perfidious attack. If we were to expect it, we would go in different formation and not as many of us would get killed. We spent the night between Thursday and Friday there and it was heavily raining all night long. We put the wounded under the vehicles and
    into transporters and the dead on trucks while we took the position around the vehicles and kept guarding as much as possible.

    And they kept attacking us on that spot. Taking into account the terrain and stiff cliffs on both sides, Moslems kept throwing tree logs and big rocks on us and our vehicles, so many vehicles got damaged and some people injured. During the next day, Moslems kept attacking us from infantry weapons and we managed to establish a connection with our Command in Pale and they told us that the help was on the way. During that first night, Mico Tomic managed to come to us from last cut-off part of the convoy and he told us that all people from that part of the convoy were killed and burnt up, and that he managed to escape. However, not all the people from that part were killed, some of them were captured and later released by our unit that came to rescue. On 06/06/1992 (Saturday morning) our rescue team came from the direction of Han Pijesak. They managed to get through only to place where the convoy was cut off and where the other part of the convoy remained, so Major Suka told us that we had to get through to them with the rest of the vehicles. We put the wounded into transporters and the dead on the vehicles and we did as we were told. While going back we found barricades again that were by Moslems in the meantime. As we reached the river, we found the bridge destroyed again, so we had to mend it again. Moslems kept shooting on us from the nearby cliffs. During that attack, three young men who came to help us got killed and I don't know if anybody was wounded. After we crossed the river, we managed to reach free area around Han Pijesak and in the afternoon of that day a small group of us who survived arrived at Pale.

    I wish to emphasize that upon our arrival to the place where we met the rescue team, we saw a horrible scene - our comrades lying dead on and about the road, many corpses carbonized for they were wet with fuel and burnt up. We collected those bodies, so that none either dead or wounded who was not far from the road, remained, except for one part of those who got lost and remained."
    war_crimes - 92145 - 14.01.2015 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Attack on RS Army Military Convoy In Zepa Canyon on Jun 04, 1992


    ATTACK ON RS ARMY MILITARY CONVOY IN ZEPA CANYON ON JUNE 4, 1992

    Organized and long prepared attacks on garrisons and military convoys of regular JNA at the beginning and in the middle of 1992 committed by Islamic fundamentalists, members of Green Berets and so-called Patriotic League, have been continued with the same intensity on regular RS Army when there was no military need for those attacks and when there were verified agreements on letting these convoys pass to their military destination in Zepa area.

    Preparations and organization of perfidious attacks, after the set agreements, was done according to the same procedure as in previously mentioned attacks on JNA military convoys in Tuzla and Sarajevo, in order to destroy BH defense system and create conditions for the attack on Serbian people with the aim of their elimination and persecution - ethnic cleansing from BH area. The attack on military convoy in Zepa area showed all hypocrisy, cruelty and seriousness of crimes without precedent in the war, when the wounded and the captured were murdered in the most atrocious ways, vehicles burnt and property destroyed.

    The military organizing of Muslims in Zepa region

    In spite of the previous agreement with the Muslim leadership in Zepa on free passing for military convoy to the military facility and TV relay Zlovrh, Muslims, organized in Patriotic League and Green Berets, perfidiously attacked the convoy in one gorge in Zepa. On that occasion, 45 members of VRS whose names are enclosed in this information got killed, many wounded and 30 captured. Many vehicles and other equipment were burnt up and destroyed, and wounded soldiers from the convoy were, contrary to the regulations of international law, atrociously killed on the spot (KP No.
    15-1/02-KU56/94-DC-1/30).

    This attack was committed by special terrorist groups formed by SDA HQ in Sarajevo and Srebrenica sub-region, for the area of GODENJE, BRLOZNIK and STOBORAN and other villages surrounding Zepa.

    All decisions in Muslim part of the leadership were brought in meetings of the highest SDA leadership whose members were the following: Alija Izetbegovic, Ejup Ganic, Haris Silajdzic, Rusmir Mahmutcehajic, Omer Behmen and sometimes Irfan Ajanovic. This leadership founded "Patriotic League" as its military wing. The founding of "Patriotic League", as illegal military organization, started in April 1991, when BH Deputy Minister of Defense, together with Sulejman Vranj and some more Muslims created Instructions on organization and acting in the field. In May 1991 the organization was named "Patriotic League". Sefer Halilovic and Rusmir Mahmutcehajic participated in
    its organizing and foundation. "Patriotic league" achieved the high level of military organization and it had 9 regional and 103 municipal HQs with 98.000 soldiers at the beginning of the war (BH had 109 municipalities in total). Municipalities from Eastern Bosnia were also included, especially those from Srebrenica sub-region. For Zepa and Han Pijesak municipalities everything was organized through the commander of "Patriotic League" regional HQ Cardakovic Ramo, and his commander of the squad that attacked VRS military convoy was Pavlic Avdo, and for Zepa area it was Beho Kulovac.

    Kustura Zeljko supplied these terrorist formations with weapons in April 1992, and he performed that task through the authorised person of SDA - Demonjic Hazem, born in Olovo village, Gorazde municipality, who lived in Sarajevo (testimony of Cavcic Mehmedalija, son of Mehmed, born in 1957 - DC-1/30). A big amount of infantry weapons was brought, among which the most numerous were AP "Kalasnjikov". All weapons were brought to the house of Kustura Zajko. Other part of weapons came through Osmanlic Ismet, the Chief of PSS Rogatica and the President of SDA Rogatica.


    Municipal Board. The following persons helped them distribute weapons:

  • Imamovic Musan,
  • Imamovic Amir,
  • Cesko Salem,
  • Podzic Ago and others.

    After Muslim terrorist units were armed, the organization of the attack on military convoy was done by Brigade Commander Osmanovic Hasib with Sehic Muharem, Hasib Mulic, Mujkic Hamed and Cardakovic Ibro.

    The first group of diversionists was led by Omerovic Hasib, and the following participated in the attack: Stitkovac Enver, Zimic Abid, Divovic Hamed alias Div, Cavic Meho, Cavcic Bohodil, Zimic Ago, Mehmedovic Alija, Zimic Ramiz, Omanovic Ibro, Zimic Osmo, Podzic Dzevad, Cavcic Hamza, Podzic Ago, Rucic Himzo, Kacevic Omer, Rucic Omer, Hraljo Hamid, Hraljo Ceman, Imamovic Esad, Cavcic Sinan, Imamovic Amir, Cavcic Hamdija, Imamovic Musan, Kacevic Sejdalija, Rucic Ahmo, Kacevic Ohran, Kacevic Galib, Kacevic Hamed, Kacevic Edhem, Kacevic Kemal, Cavic Bego, Kacevic Adil, Cavic Smajo, Hodzic Ragib, Hrulja Osman, Brdanin Ago, Zimic Ibro, Brdanin Avdo, Zimic Hasan, Gluhic Himzo, Zimic Mustafa, Gluhic Camil, Zimic Mehmed, Gluhic Zulfo, Zimic Hamdija, Cesko Sinan, Mesanovic Resid, Kulovac Sabid, Mesanovic Camil, Kulovac Nezir, Hodzic Resid, Kulovac Nedzib, Hodzic Halil, Cesko Salim, Zimic Samedin, Dizdarevic Ago, Cavcic Zejnil, Dizdarevic Hasan, Ramic Hajrudin, Dizdarevic Mujo, Bicic Numo, Ramic Sakib, Mujcinovic Mujo, Vatres Mustafa, Bogilovic Avdo, Omanovic Nusret, Lisic Halid, Kustura Himzo, Kacevic Hamza, Cavcic Himzo, Hajric Mehmed, Cavcic Omer, Cesko Nedzad, Udovcic Jasmin, Kulovac Sead, Otajagic Ferid, Cavkusic Fuad, Holjic Fadil, Cavkusic Sefko, Brankovic Munib, Kulovac Benjamin, Salic Dzemal, Zigic Asim, Karahodzic Iso and Covcic Mehmedalija.

    The second group, from the direction of Godenje, was led by Sehic Kurem and Nesib Mulic, and the following participated in the attack: Curic Zejnil, Lilic Bajuzin, Lilic Zajko alias Zuti, Lilic Sejdalija, Lilic Selim, Dzebo Hajrudin, Lilic Safet, Omerspahic Abid, Lilic Socan, Kulic Hasib, Lilic Sejo, Hodzic Ibro, Lilic Sefik, Dzabo Ismet, Lilic Remzo, Podzic Edhem, Podzic Ramiz, Dzebo Suad, Lilic Ibrahim, Dzebo Nedzad, Muratovic Nedzad, Omerspahic Agonja, Muratovic Safet, Smajic Zahid, Kamenica Hamza, Avdic Suad, Kamenica Mujo, Omerspahic Mehmed, Kamenica Ahmet, Lilic Zajko, Avdic Besim, Avdic Zenadil, Sahic Elsadet, Lilic Nasko, Muratovic Hamed, Dzebo Rahman, Muratovic Emin, Nakic Hasan and his brother Avdic Meho alias Pero, Zigic Nijaz, Dzebo Musan, Zigic Rasim, Lilic Himzo, Zigic Zajim, Lilic Abid, Omerspahic Hurija, Dzebo Meho, Omerspahic Nusret, Curic Mehmedalija, Lilic Ahmet and Muratovic Dzevad alias Ciro.

    The third group, from the direction of Brloznik village, was organized and commanded by Mujkic Hamed alias Hajva, and the folloeing participated in the attack: Mujkic Hasib, Mujkic Muhamed, Mujkic Ahmo, Mujkic Mehmed, Mujkic Himzo, Nuhanovic Sahman, Mujkic Kadija, Nuhanovic Hamzo, Mujkic Ibrahim alias Alkan, Ferlak Hajrudin, Nuhanovic Sabrija, Nuhanovic Mustafa, Nuhanovic Neil, Nuhanovic Mevludin, Nuhanovic Jusuf, Nuhanovic Meho, Nuhanovic Sarija and Mujkic Selman.

    The fourth group, from the direction of Stoborane and helped with people from Podzepolje was led and commanded by Ibro Cardakovic, and the following participated in the attack: Cardakovic Ramiz alias Zoran, Cardakovic Alsad, Cardakovic Safet, Jusufovic Rasid, Bitic Mujo, Ridzal Ramiz, Sejfic Sead,
    Gusic Ramiz alias Cajner, Hodzic Hasan, Hodzic Zejnil, Hodzic Alija, son of Zaim, Hasanovic Ekrem, Dzebo Himzo, Ivojevic Jusuf, Cardakovic Emin alias Braco, Jusufovic Hajrudin, Hodzic Hamdija, Hodzic Zejnil, Hasanovic Salko and Krestalica Mehmed.
  • bihac - 91187 - 19.09.2014 : Ratko Obrenović Detroit,USA - best (3)

    U Dudakovićevim akcijama ubijeno 1.200 Srba


    Predstavnik Kancelarije za traženja nestalih lica Republike Srpske Milan Ivančević rekao je da je u tim akcijama ubijeno 1. 200 Srba, od čega 870 civila, dok se 830 osoba vodi kao nestalo. Na tom području nađena je 21 masovna grobnica Srba, koje su ubili pripadnici Petog korpusa Armije BiH.

    Zbog sporosti istrage o slučaju vođe Petog korpusa, u javnosti je više puta pokretano i pitanje "ko štiti Dudakovića".

    BN TV je emitovala video snimke, nastale 9. jula 1994, na kojima su pripadnici Narodne odbrane Autonomne pokrajine Zapadna Bosna, koje je zarobio Peti korpus u akciji na Izačiću, koju je predvodio Dudaković. Dudaković, okružen vojnicima, pitao je tada gde su dva zarobljenika, a kad je dobio odgovor da su u kampanjoli, izdao je naredbu: "Streljati na licu mesta!"
    politika_amerika - 90257 - 21.05.2014 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Uključen HAARP centar i u Srbiji


    Da li su skorašnje poplave uzrok elementarnih nepogoda ili meterološkog rata koji se vodi u Svijetu?

    Elektronski akcelerator elektromagnetnih talasa (HAARP) od 3. maja uključen je i nad Srbijom u selu Beljina kod Barajeva, a njegovo delovanje osetilo se toga dana već u prepodnevnim časovima, kao nagli pad atmosferskog pritiska i omorina, što je kod mnogih rezultiralo otežanim disanjem i glavoboljom.

    Brane li nas i ovu državu ovi ljudi ili nas zajedno sa SAD kontrolišu i uništavaju - ministar odbrane Dragan Šutanovac i Načelnik Generalštaba Vojske Srbije, general-potpukovnik Ljubiša Diković

    BEOGRAD - Prema rečima očevidaca iz okoline Barajeva gde je sistem HAARP instaliran, u popodnevnim časovima trećeg maja, od 17. 30 do 18. 30 časova po "oblacima" se moglo zaključiti da sistem radi punom snagom. "Talasaste" strukture su se veoma brzo formirale, a onda za nekoliko minuta razlivale, kako su išli talasi uključivanja. Na taj način se i Srbija upisala na listu zemalja čije je stanovništvo izloženo dejstvu HAARP sistema. A šta je zapravo HAARP? Ono što je kod HAARP sistema i najopasnije, a o čemu se u Srbiji malo zna i drži pod velom tajne, jeste i činjenica da ovaj sistem talasima niske frekvencije utiče i na rad ljudskog mozga.

    Program Aktivnog auroralnog istraživanja visoke frekvencije (skraćeno HAARP) projekat je istraživanja sa ciljem razumevanja, stimulisanja i kontrole procesa u jonosferi. Jonosfera je deo zemljine atmosfere na visini od 50 do 80 kilometara koji sadrži veliku količinu jona (naelektrisanih čestica) nastalih delovanjem sunčevog vetra i ima veliki uticaj na prostiranje elektromagnetnih talasa.

    Oprema je smeštena na površini od 13 hektara u blizini mesta Gakona na Aljasci. Sastoji se od velikog broja uređaja za prijem i slanje ogromnih količina energije, koju čini 180 antena i šest generatora ukupne snage od preko tri miliona vati. Iako su osnovni ciljevi izučavanje polarne svetlosti i satelitskih radio-komunikacija, komuniciranje sa podmornicama u domenu ekstremno niskih frekvencija, ovaj sistem omogućuje ispitivanje šupljina ispod površine zemlje (pretraživanje skrivenih tunela i podzemnih skrovišta), ometanje radio-komunikacija na određenim područjima pa čak i uništavanje neprijateljskih aviona, projektila ili satelita.

    Ipak, ono što je najvažnije je mogućnost sistema da se promenom hemijske strukture, temperature i vlažnosti viših slojeva atmosfere deluje na klimu i sve prateće klimatske efekte na željenoj teritoriji. Jedna od mogućnosti ovog sistema koja se ne pominje na listi zvaničnih ciljeva, ali ipak postoji, jeste da se talasima niske frekvencije utiče na rad ljudskog mozga. HAARP stanica trenutno ima 150 u svetu, a jedna od lokacija je i selo Beljina kod Barajeva, pedesetak kilometara udaljenog od Beograda.

    Iako osmišljen kao sistem odbrane i preventive, u SAD je objavljen veliki broj knjiga najcenjenijih vojnih stručnjaka koji sumnjaju u pravu svrhu HAARP-a, posebno što je u njega najveća svetska vojna sila uložila neverovatno veliki kapital. Veliki broj protivnika HAARP-a u SAD je otvoreno upozoravao javnost da se zracima ovog sistema može direktno uticati na ljudski um, odnosno mentalni sastav svakoga od nas.

    Predsednica Internacionalnog instituta za brigu o ljudskom zdravlju, Rozali Bertel za HAARP smatra da je mamutski grejač sposoban da u jonosferi napravi velike promene. HAARP može da svojim dejstvom bukvalno zaseca atmosferski sloj koji nas čuva od veoma štetnih kosmičkih zračenja, što može izazvati globalne posledice po klimu, biljni i životinjski svet i naravno čoveka.

    Odlazeća Vlada Srbije kao ni resorna ministarstva za odbranu i zaštitu životne sredine nijednog trenutka nisu našle za shodno da srpskoj javnosti saopšte nijednu reč o HAARP antenskom sistemu, koji se nalazi na svega 50 kilometara od Beograda, kao ni o razlozima za njegovo postojanje i početku rada trećeg maja.

    Predsednik Ekološkog pokreta Novog Sada Nikola Aleksić kaže za "Pravdu" da građani Srbije nisu svesni kakva se tempirana bomba po ljudsku psihu i klimatske promene nalazi kod Barajeva, a bivša vlast koje je dozvolila da se HAARP sistem instalira u srcu Srbije, sve vreme je ćutala o tome.

  • HAARP je ništa drugo do elektromagnetna kontrola ljudske psihe i to su činjenice a nikakva naučna fantastika ili teorija zavere. To elektromagnetno zračenje ljude može da učini bezvoljnim, zatim mrzovoljnim i na kraju vrlo agresivnim. Pravi je kriminal što je dozvoljeno da se HAARP postavi u Srbiji i što je dozvoljeno da se on aktivira, a odgovorno tvrdim da bi SAD putem te stanice smeštene u Barajevu mogle da unište Srbiju za jedan dan, samo kada bi to želele. Odlazeća Vlada je takođe po nalogu SAD spremila zakon o GMO hrani, koja će učiniti to da izgubimo treću generaciju stanovništva Srbije. GMO i HAARP su trenutno najveće opasnosti po Srbiju i naš narod, i sramno je što vlast i vojska koji su dozvolili instaliranje HAARP antena kod Beograda, besramno ćute - upozorava Aleksić.

    Izvor: srpskapolitika.com
  • ukrajina - 89207 - 08.03.2014 : Ratko Obrenović Sokolac - best (0)

    Uloga fašista u Kijevu


    Mjesecima su se demonstranti na Majdanu borili da svrgnu korumpiranu vladu na čelu sa Janukovičem. Među njima su bili i pripadnici desničarske "Slobode". Kakva je njihova uloga u novoj vladajućoj garnituri u Kijevu?

    Od samog početka kijevskih demonstracija desničari i ekstremisti su igrali važnu ulogu. Ultranacionalistička politička partija "Sloboda", koja je sa dobrih deset procenata glasova prisutna u Parlamentu Ukrajine, bila je, uz "Udar" Vladimira Klička i Otadžbinsku partiju Julije Timošenko, značajan sudionik zbivanja.
    Šta se krije iza "Slobode"

    "Sloboda" je utemeljena 1991. godine. Njeno prvotno ime, koje je promijenjeno 2004. , bilo je Nacional-socijalistička partija Ukrajine i organizovana je po uzoru na austrijsku Narodnu stranku Austrije (FP). Istorijski se ova stranka pak povezuje sa Organizacijom ukrajinskih nacionalista (OUN) pod vodstvom Stjepana Bandera (1909. -1959. ). U zapadnom dijelu Ukrajine Bandera slave kao borca za nezavisnost i slobodu ove zemlje, a istovremeno ga na jugu i istoku označavaju izdajnikom i nacističkim saradnikom. Zanimljivo je i da je on u junu 1941. proglasio nezavisnost Ukrajine, što nije bilo po volji njemačkih nacional-socijalista, zbog čega su ga deportovali u koncentracioni logor Sachsenhausen.

    OUN je kontrolisao i Ustaničku vojsku Ukrajine, koja je bila sastavljena od domaćih SS trupa. OUN je učestvovala u ubistvima desetina Jevreja, Poljaka i Rusa. Po okončanju Drugog svjetskog rata Bandera je živio u Minshenu pod lažnim imenom. U SSSR-u su ga u odsustvu osudili na smrt, a stradao je u Minhenu 1959. od ruke KGB-ovih agenata, koji su ga otrovali cijanidom. Njegov grob u Minhenu redovno hodočaste ukrajinski ultranacionalisti.

    Zvanična koalicija sa "Slobodom"

    Kličkov "Udar" i Otadžbinska partija Julije Timošenko formirali su koaliciju sa "Slobodom", a koja njeguje dobre odnose na njemačkom neonacističkom strankom NPD. "Sloboda" sada predlaže i nekoliko svojih članova za novu vladu, uključujući i zamjenika premijera i državnog pravobranioca. Čelnik "Pravog sektora" Dmitrij Jaroš sada je potpredsjednik Vijeća za nacionalnu sigurnost, na čijem čelu je izaslanik za sigurnost na Majdanu Andrej Parubi. On je, pored toga, jedan od osnivača "Slobode". Šef stranke Oleg Tjagnibok jednom prilikom kritikovao "rusko - jevrejsku mafiju " koja kontroliše Ukrajinu:

  • "Zgrabite oružje i obračunajte se sa rusikom kugom, Nijemcima, jevrejskim svinjama i ostalim nakazama. Budite čvrsto uz svoju domovinu Ukrajinu. "

    Konzervativni zakon kojim bi se ukinuo ruski kao drugi službeni jezik još uvijek nije donešen, ali će se sigurno njemu ponovo vratiti.

    Najveće zasluge u sukobima sa Janukovičevom vladom pripadaju aktivistima Pravog sektora

    Radikalne paravojne snage

    Pored "Slobode" u Ukrajini su aktivne i neke još radikalnije snage. Takav je primjerice "Pravi sektor", koga je u novembru 2013. tokom protesta formirao neonacista Dimitrij Jaroš. Uz njega su okupljeni neonacisti od kojih su neki, kako se navodi na njihovoj internet stranici, bili sudionici oružanih sukoba na Kosovu i u Čečeniji.

    Tokom odlučujućih sukoba sa snagama sigurnosti, koje je tada kontrolisao Janukovič, odlučujuću ulogu su odigrali upravo pripadnici "Pravog sektora". U svojim glasilima oni su te okršaje nazvali "nacionalnom revolucijom". Njegovi članovi su također dio "samozaštite Majdana" koji su se na kijevskom trgu brinuli za sigurnost i red.

    Autori: J. Edelhoff/ J. Jolmes/ N. Casjens/ F. Šabanović
  • zlocini - 88800 - 18.02.2014 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Srebrenica - izdani grad


    madjarski_srbi - 86619 - 04.09.2013 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

    Kako je stvoren mađarski narod


    U krajeve u kojima sada stanuju, Mađari su došli između 860 - 870. poc. Hrista. Grčki i latinski pisci, koji govore o njima, prikazuju ih kao divlje pljačkaše. Mađarski istoričari kažu to isto. Prema Juliju Pauleru (nav. delo str. 3.) Mađarima iz doba pre primanja hrišćanstva "najomiljenija i glavna zabava su bili ratovi odnosno pljačkaški upadi u zemlje susednih zemljoradničkih naroda, da bi samo došli do što većeg plena i da bi zarobili što više ljudi". Na svojim brzim konjima oni su vršili iznenadne prepade u manjim odredima na mirna naselja, paleći i pljačkajući, zarobljavajući i ubijajući one koji su im davali otpor, da bi se posle izvršenja prepada isto tako brzo izgubili kako su se i pojavili.

    Prvo su napali, opljačkali i podjarmili srbska plemena koja su već imala svoje domove i bila stalno nastanjena u Panonskoj ravnici, pa su zatim preduzeli pljačkaške pohode u nemačke, talijanske, vizantijske pa čak i franačke pokrajine. Marcali piše da su 898 - 899. u dva maha opljačkali Veronu i okolinu joj u severnoj Italiji; napali su i na samu Veneciju i opustošili njenu okolinu. 901. upali su u Bavarsku, gde su sve opljačkali, spalili i poubijali, ali gde su i prvi put bili poraženi od strane Nemaca. Iduće godine opustošili su dolinu Drave i Mure. Opat iz Sen. Galena veli za njih da "ne opraštaju ni ocu ni majci", da "kolju decu pred očima roditelja", da je od njih "zemlja opustošena" i "da se beli od kostiju poubijanih i poklanih". (Nav. Marcalievo delo str. 147.) A prema priznanju samog Marcalija (nav. delo str. 168.) ondašnji kulturni svet uneo je u svoje molitve reči: "Bože spasi nas od strela Mađara".

    Ovim pljačkaškim pohodima Mađara učinjen je kraj tek šestdesetih godina 10. veka, kada su se Mađari, posle pretrpljenih strahovitih poraza u Nemačkoj, Italiji i na Balkanu, iscrpljeni i krajnje proređeni, smirili. "Nekadašnje vere u sigurnu pobedu nije više bilo. Morali su uvideti da svet za njih postaje sve uži. Uvideli su da nemačke i talijanske pokrajine brani sve više ogromna i nepokolebiva kula zapadno-rimske imperije. Iskusili su, da je grčka imperija ponovo postala strahovito jaka..." (Marcali, nav. delo str. 198.)

    Kao nomadskim plemenima, kojima je, pored pljačkaških pohoda, lov bio jedino zanimanje, Mađarima je trebalo dugo vremena da se priviknu na zemljoradnju i ostale privredne pozive, koji označuju viši stupanj kulture. Obrađivanje zemlje oni su primili od starosedeoca Srba, koji su se ne samo, dakle, nalazili na višem kulturnom stupnju, nego su prema Mađarima činili i većinu stanovništva u zemljama u kojima su se nastanili. To, ulepšvajući, priznaje i Balog (nav. delo str. 31-32.) kad veli da su Mađari "osećajući u sebi poziv vojničkog i političkog naroda" samo vojevali i zapovedali, dok su zemlju obrađivali samo starosedeoci Srbi, koji su kao narod sačinjavali većinu.

    Usled tih i takovih rasnih osobina pretila im je opasnost da se sasvim izgube, jer su bili pritisnuti sa jedne strane rimskom - sa druge strane vizantiskom imperijom. Prelaz u hrišćanstvo dao im je podlogu, kojom je stvoren kasniji i sadašnji mađarski narod.

    Mađare su prvobitno sačinjavali ratnici sa svojim porodicama, koji su, kada nisu ratovali, provodili svoje vreme u lovu i spremanju za buduća vojevanja. Zemljoradnjom i ostalim privrednim poslovima bavili su se Srbi, koje su prilikom svog dolaska podjarmili. Pavle Balog (delo str. 31.) kaže: "Zemlju su prvobitno samo starosedeoci Srbi kultivisali. U prvim vekovima nije moglo biti mađarskog varoškog života". (Delo str. 32.): "Mađar je osećao u sebi poziv vojničkog i političkog naroda". "Mađari su samo vojevali i zapovedali, dok su Srbi radili, sačinjavajući većinu kao narod".

    Vidi se iz ovoga, kao i iz ostalih dokaza, da su Mađari već u početku iskorišćavali Slovene u krajnjoj meri i u svakom pogledu. Kada su primili hrišćanstvo, priznavajući nadmoć i vlast rimske carevine, još im se više ukazala prilika, da Slovene podjarme i iskoriste u svoje vitalne interese. Kada su, usled pritiska kulturnog sveta, bili onemogućeni za daljnja pljačkanja i kada im je pretila opasnost da će ih sasvim nestati, dobili su, putem hrišćanstva, od potlačenih Slovena novu krv, koja im je donela preporođaj. Nasilnim asimiliranjem uspelo im je da povećaju svoj broj tako, da su na taj način i postigli svoju sadašnju brojnost. Najbolje dokazuje, koliko ih je propalo u ratovanju i pljačkanju u prvom veku i kako ih je malo bilo kada su primili hrišćanstvo, što su brojili svega oko 20-30.000 porodica. Fraknoi i Salai kažu, da je posle prelaza u hrišćanstvo broj njihovih naseobina prema Slavenskim bio apsolutno neznatan. Tek u 13. veku postaju nešto brojniji, ali se po nazivima naseobina vidi, da su poreklom slavenske. U ovom veku se Slaveni spominju u mađarskoj istoriji već kao Slovaci, Srbi, Hrvati, i Slovenci, a pored njih, i sa njima zajedno, i Rumuni i Nemci. Kako je malo Mađara bilo još i u 15. veku dokazuje Hunfalvi, koji piše (delo str. 412.) "U praškom, češkom muzeju ima veoma mnogo čeških dokumenata Kralja Matije. Na nemačkom jeziku izdato je još više, ali ne poznajemo ni jedan njegov dokument na mađarskom jeziku. To karakteriše doba Kralja Matije u pogledu narodnosti. Češki i Nemački dokumenti su trebali: Kralj Matija je dakle izdavao takve; mađarski dokumenti nisu trebali: "Kralj Matija nije dakle ni izdavao takve (tj. mađarske). Balog kaže (delo str. 3.) "U srednjevekovnoj Mađarskoj mesto narodnog jezika zauzimao je latinski jezik"; (delo str. 32.) "Kao da ova država nije šestotina godina ni bila otadžbina Mađara"; (delo str. 32). "Nije nam ostala ni jedna mađarska reč sa usta naših narodnih kraljeva (Arpadovaca)". Dr. Dezider Čanki kaže, da je broj mađarskih gradova i sela u XV. veku bio neznatan prema ostalim narodnostima. U početku XVI. veka, neposredno pred okupacijom Mađarske od strane Turaka, veoma je malen broj Mađara i u narodu i u jav-nom životu Mađarske. Mađarski kraljevi, da bi popunili broj u ratovima izginulih i održali vojsku, bili su primorani davati zemlje, plemstva i privilegije i ostalim na-rodima. Naime sve do ukidanja kmetstva, 1848. godine samo onaj je mogao biti državni, politički i vojni faktor, koji je bio plemić, ili privilegovan, slobodan građanin. Tako su se, za nekoliko vekova, gotovo sasvim izgubile one mađarske porodice, koje potiču iz mađarske rase, a njihovo mesto su zauzimali prestavnici Srba, Čehoslovaka, Nemaca i Rumuna, koji će kasnije sačinjavati takozvani visoki mađarski stalež. To je onaj stalež mađarskih magnata, koji je dao mađarskoj sve državne, političke i vojničke funkcionere sve do ukidanja kmetstva i staleških privilegija, koji je jednom reči sačinjavao i značio državu u doba feudalizma.

    Ivan Nađ je napisao delo: "Porodice Mađarske sa grbovima i geneološkim tablicama" u trinaest knjiga i na 6553 strana. Delo je štampano od 1857. god. do 1868. godine i sadržava imena porodica, koje su igrale ulogu u mađarskoj istoriji, porodica, koje su dale sve državne, političke i vojničke funkcionere pre ukidanja kmetstva 1848. godine. U ovom delu ima oko 12.000 porodičnih imena, od kojih je Srba oko 2.000, čehoslovačkih, poljskih i ruskih oko 4.000, nemačkih oko 2.000, rumunskih oko 3.000, a jedva hiljadu iznose takova imena, o kojima se zna, ili se barem da slutiti, da su mađarska.

    Ivan Nađ je naročito pazio na to, da istakne dela onih porodica i onih ljudi, koji su imali u rukama sudbinu Mađarske. Vidi se po imenima, koja se najviše pominju u mađarskoj istoriji, da jedva ima među njima takovih, koja su čisto mađarska.

    Deo iz publikacije Lazara Stipića "Istina o Mađarima" (po mađarskim podacima)

    SIBINJANIN JANKO ( SABINJANIN, SRBINJANIN )

    Originalno ime mu je bilo Janjoš Hunjadi (Hunyadi Jnos), iliti Ivan Korvin (Ioannes Corvinus), i bio je najpoznatiji hrišćanski vitez, koji se proslavio u borbama protiv Turaka, u 15. veku.

    U domaćoj tradiciji on je u XVII veku pretvoren u sina Stefana Visokog (despota Lazarevića). Imao je po istim verovanjima sestru Janu ili Rudul, koja je bila majka slavonskog bana "Sekule", koji se stvarno zvao "Janoš Sekelj" (poginuo na drugom Kosovskom boju 1448. godine).

    Jankov otac se zvao Vojko ili Vuk, i prvi katolik je u porodici bio, spominjući se pod ta dva imena 1409. i 1414. godine. Prvi poznati član njegove porodice je njegov otac i Janošov deda, Srba (1409. godine).

    Bio je jedna od vodećih ličnosti u velikoj borbi protiv Turske u 15. veku, postao je i simbol borbe protiv Turaka. Predvodio je više uspešnih krstaških ekspedicija, potukavši Osmanlije 1441. kod Beograda, 1442. kod Sibinja i iste godine kod Gvozdenih vrata u Transilvaniji (Erdelj), ali je 1448. pretrpeo poraz na Kosovu, kad su mu Turci gotovo uništili vojsku. Srpska narodna umotvorina "Kasno Janko na Kosovo stiže" daleko poreklo ima u ovom događaju. Godine 1454. mađarske i srpske trupe pod njegovom komandom do nogu su potukle Turke kod Kruševca. Razbio je i tursku opsadu Beograda 1456. ali se potom razboleo od kuge i umro u Zemunu.

    Izvorna pjesma o Sibinjanin Janku, stara preko 500 godina, otkrivena je prije dvadesetak godina. Srbi koji su pobjegli u Italiju, slave Sibinjanin Janka (Hunady Janoša).

    Filip De Diversis, talijanski pisac, koji je živio u Dubrovniku izmedu 1440. i 1450., spominje narikače, a u Italiji je u malom mjestu Doja del Kole 1. maja 1497. godine grupa iz tamošnje Srpske kolonije pred napuljskom kraljicom Izabelom del Balc, koja je bila na prolazu za Napulj, pjevala jednu srpsku narodnu pjesmu:

    "Orao se vijaše nad gradom Smederevom
    Nitko ne ćaše s njima govoriti
    Nego Janko vojvoda govoraše iz tamnice:
    "Molim ti se, orle siđi malo niže
    Da s tobom progovorim: Bogom te brate jimaju
    Pođi do smederevske gospode da s žmole
    Slavnomu despotu da m žotpusti iz tamnice smederevske
    I ako mi Bog pomože i slavni despot pusti,
    Iz smederevske tamnice, ja te ću napitati
    Crvene krvce turecki, bijeloga tijela Viteškog.


    Ovu bugaršticu, vezanu za Smederevo i srpskog despota orda Brankovića, zabilježio je u izvornom obliku talijanski pjesnik Roger di Pacienca, pa je ona tako i došla do nas, štampana u okviru jednog njegovog speva.
    bihac - 83663 - 16.03.2013 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

    Bihaćko ratište, šverc oružjem, porjeklo oružja u Bosni


    Iz knjige "Istina o Srpskoj" Miroslava Lazanskog - tekst napisan 1994. godine

    U novembru 1994. godine snage 2. krajiškog korpusa su se nalazile u predgrađu Bihaća, sa velikim izgledima da potpuno ovladaju Grmuško-grabeškim platoom, koji je strateški važan položaj u tom području. U borbama oko Bihaća razbijeno je nekoliko muslimanskih brigada iz sastava 5. korpusa generala Atifa Dudakovića, pri čemu je najveća bitka bila u Ripačkom klancu, gdje je srpska vojska uvela u borbu i tenkove. Istina, cijena srpskih uspjeha u zoni Bihaća nije mala jer je u muslimanskoj ofanzivi na pravcu Bosanske Krupe, kao i na Grabeškoj visoravni u prvim danima zarobljeno 27 oklopnih vozila, što tenkova što transportera, kao i veća količina minobacača i topova VRS. U tim prvim danima muslimanske ofanzive 2. krajiški korpus VRS je imao vrlo malo ljudi na borbenim položajima: neke brigade držale su na liniji fronta samo pet do deset osto vojnika, sve ostalo je bilo na odmoru kod kuće, ili zauzeto poljoprivrednim radovima.

    Koristeći NATO i američke obavještajne slike i informacije, muslimani su uočili opuštenost, slabu posjednutost i statičnost srpske linije odbrane prema Bosanskoj Krupi i tu su usmjerili jedan od svojih pravaca udara.

    Drugi klin muslimansko prodora, onaj prema Kulen-Vakufu (Spasovo), mogao bi da bude i plod taktičke varke srpske Vrhovne komande, koja je "izmamila" Peti korpus muslimanske vojske iz zaštićene zone Bihaća, rasjekla ga po dijelovima i sada uništava jednu za drugom jedinice tog korpusa. Trenutno je muslimanski Peti korpus u sendviču između dva korpusa Vojske Republike Srpske.

    Muslimanskoj armiji Alije Izetbegovića oružje je do sada stizalo preko operacije "Padobran", kopnenim putem od hrvatskih luka na Jadranu, preko UNPROFOR-a i od strane srpskih švercera spremnih da vojnim protivniku za devize prodaju čak i tenkove. pogledu švercera, nediscipline, i raznih mahinacija, situacija je bila najkritičnija upravo u nekim jedinicama Drugog krajiškog korpusa Vojske Republike Srpske.

    Ukoliko srpska strana i BiH želi da sačuva Republiku Srpsku kao državu, ona mora u korijenu sasjeći svaki kriminal u redovima vojske, ojačati moralne kriterijume borbenih sastava u borbenim i neborbenim operacijama, maksimalno podići nivo borbene discipline i ojačati ofanzivni duh vojske. Biće vrlo teško kordinski braniti više od hiljadu kolometara duge linije fronta, na i u tom pogledu treba izvršiti određene predislokacije jedinica.

    Upravo oko isporuke oružja muslimanskoj vojsci srpski borci mogu da iskoriste partizansko iskustvo otimanja oružja i opreme od protivnika. Dosadašnji tok sukoba na prostorima BiH, pokazao je i veliku razliku u aktivnostima srpskih i muslimanskih komando-jedinica. Dok su muslimani od prvih dana rata forsirali osnivanje specijalnih udarnih diverzantskih timova, grupa i jedinica, predviđenih za upade u duboku pozadinu protivnika, srpska strana se zadovoljila osnivanjem manjeg broja takvih elitnih jedinica.

    Vijesti sa terena pokazuju nevjerovatno veliku aktivnot muslimanskih komando-jedinica, koje uspjevaju da uđu u pozadinu srpskih položaja i po tridesetak kilometara, da napadnu glavne štabove srpskih korpusa, jednim prilikom čak i Glavni štab Vojske Republike Srpske, dok za slične poduhvate srpskih komandosa nema podataka. Možda će nova situacija sa dopremanjem oružja za muslimansku stranu inicirati i ofanzivnije akcije i operacije srpskih komandosa daleko u protivničkoj pozadini?

    Bosna polako postaje svjetski bazar oružja, svih mogućih tipova i porijekla. Za muslimansku armiju islamske zemlje kupuju oružje u arsenalima bivših članica Varšavskog ugovora, oružje sovjetskog porijekla, jer je ono najlakše za obuku i slično je jugoslovenskim tipovima oružja. Posebno vilik arsenal modernog sovjetskog oružja postoji i danas u Njemačkoj, koja je naslijedila cjelokupan ratni potencijal biše armije Njemačke DR, više od 2500 tenkova, 250. 00 automatskih pušaka, 2. 000 topova, oko milion tona municije raznih kalibara, helikoptere i avione, rakete i mine, radare i inženjerijsku opremu.. .

    Tu su naravno i razni tipovi pakistanskog oružja i opreme, jer Pakistan ima vrlo solidnu industriju oružja, kinesko oružje koje je vrlo jeftino i na crnom tržištu, neki zapani modeli protivavionskih raketa, italijanski eksplozivi i plastične mine, tursko i egipatsko oružje proizvedeno po zapadnim, ili sovjetskim licencama.

    Šta će dakle donijeti zima u bivšoj BiH? muslimani se sigurno neće zaustaviti svoje ofanzivne akcije, sada i uzotvorenu i jasnu podršku Amerike. Hrvatska još uvijek neće ući punom snagom u bosanski sukop jer je zauzeta "domaćim" problemima sa Krajinom. Vojska Republike Srpske nastojaće da sačuva što više teritorije koju sada kontroliše, čekajući jače pukotine u Kontakt-grupi, posebno između Moskve i Vašingtona.
    izreke - 78588 - 30.10.2012 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

    Izreka


    Niko neće da te zove tata dok mu ne opališ majku.
    ambih - 78096 - 12.10.2012 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

    Mudžahedini su bili u sastavu Armije BiH


    druga_juga - 77948 - 07.10.2012 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    SFRJ za početnike - Alija Sirotanović


    molitve - 73794 - 10.09.2012 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Spasi Bože ljude svoje: Legende


    poginuli - 73728 - 07.09.2012 : Ratko Obrenović Detroit,USA - best (2)

    Aleksandar Škrabov - Saša Rus


    Aleksandar Škrabov, u Srpskom Sarajevu poznatiji kao Saša Rus, je nekada bio major ruske vojske i jedan od najzapaženijih dobrovoljaca na Sarajevskom ratištu.

    Škrabov je poginuo 04. juna 1994. godine u okolini Sarajeva, tačnije na Moševačkom brdu kod Srednjeg. Inače, Saša je komandovao Trećim ruskim dobrovoljačkim odredom koji je aktivno učestvovao u velikom dijelu operacija Vojske Republike Srpske u Sarajevskoj regiji i istočnoj Bosni.

    Vječna ti slava, Saša!
    dobra_knjiga - 72726 - 13.08.2012 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (1)

    Srebrenica: falsifikovanje istorije


    Knjiga "Srebrenica: falsifikovanje istorije" u izdanju Stefana Karganovića, predsednik nevladine organizacije "Istorijski projekat Srebrenica", na zahtjev Federacije BiH, a po odluci komisije BiH i UN, zabranjena je za uvoz i distribuciju na području cele BiH.

    Ova knjiga javnosti nudi nove argumente, činjenice i brojke o žrtvama u događajima oko Srebrenice pa tako javnosti daje prikaz ove priče sa jednog naučnog stanovišta. Ova knjiga ruši "srebrenički mit" pa su se muslimanski centri moći i njihovi sponzori, međunarodna zajednica, uplašili da će njihov projekat propasti.

    KNjIGA "Srebrenica: falsifikovanje istorije" je zbornik kritičkih eseja vezanih za dešavanja u Srebrenici u julu 1995. godine, i u njoj su objavljene studije američkog profesora Edvarda Hermana i grupe stranih autora, kao i domaćih autora koji gledaju kritički na ta dešavanja.

    Zabranjivanje ove knjige još je jedan dokaz njihove nemoći. Zabrana knjige podsjeća na srednjovekovnu inkviziciju i spaljivanje knjiga.
    srebrenica - 72456 - 08.08.2012 : Ratko Obrenović Detroit, USA - best (0)

    Srebrenica puna laži


    Vijest iz 2007. godine

    Boračka organizacija Republike Srpske (BORS) sačinila je posle opsežnih istraživanja i upoređivanja podataka s relevantnim organizacijama koje se bave istraživanjem žrtava proteklog rata spisak od 954 bošnjačkih vojnika koji su poginula do 30. januara 1994. godine, a uvršteni su u spisak žrtava stradalih u julu 1995. u Srebrenici.

  • Sada je sasvim jasno da su tvrdnje da je u ratnim operacijama u Srebrenici jula 1995. godine život izgubilo oko 8. 000 Bošnjaka bile manipulacija. Mi smo sačinili pouzdan i relevantan spisak 954 vojnika 28. divizije bošnjačke Armije BiH koji su poginuli u borbenim dejstvima oko Srebrenice do 30. januara 1994. godine, a za koje se tvrdilo da su pobijeni u periodu od 12. do 19. jula u Srebrenici - rekao je predsednik BORS-a Pantelija Ćurguz.

    On smatra da ovaj spisak pokazuje da su se tokom rata u BiH, ali i kasnije, dešavale stravične stvari i da su bošnjačkom političkom rukovodstvu srebreničke žrtve služile za potkusurivanje radi ostvarenja političkih ciljeva.

  • Spisak predstavlja dokaz da su žrtve namerno preuveličavane i, što je još gore, da su kasnija zloupotrebljene u dnevnopolitičke svrhe. Svih 954 vojnika su izginula u borbi s Vojskom Republike Srpske i prilikom krvavih pirova po srpskim selima oko Srebrenice i Bratunca, a kasnije su njihova imena i njihove porodice izmanipulisani što je zaista sramotno - dodao je Ćurguz.

    Suditi svim zločincima

    Pantelija Ćurguz kaže da spisak ni u kom slučaju ne predstavlja pokušaj minimiziranja zločina u Srebrenici i dodaje da BORS stalno ukazuje na potrebu procesuiranja odgovornih za ono što se desilo tokom jula 1995. godine.

  • Niko ne želi da amnestira pojedince koji su odgovorni za zločin u Srebrenici, ali hipoteka kolektivne krivice mora jednom zauvek da se skine sa srpskog naroda. Niko ne postavlja pitanje šta je sa 37 Srba, koji su ostali u Srebrenici, kada su počela ratna dešavanja. Da ih je bilo i 3. 700, bio bi isti odnos i niko ne bi pitao ni gde su, ni šta se desilo s njima - kaže Ćurguz.


  • Predsednik BORS-a je naglasio da pojedinci iz srpskog naroda koji su učestvovali u zločinu u Srebrenici moraju da preuzmu odgovornost za ono što se desilo, ali isto tako moraju da odgovaraju i oni koji su počinili zločine nad Srbima u Sijekovcu, Sarajevu, Mrkonjić Gradu, Podrinju.

  • Samo tako se može postići poverenje koje bi obezbedilo bolju budućnost za sve u BiH. Ali, bošnjačke političare boli istina jer su godinama obmanjivali svoj narod i manipulisali žrtvama. BORS će upravo zbog toga insistirati na istini jer jedino istina odgovara srpskom narodu - kaže Ćurguz.

    Predsednik Saveza logoraša RS Branislav Dukić smatra da ovaj spisak predstavlja samo deo podmetnutih žrtava i još jedan dokaz manipulacije.

  • Uputili smo zahtev Savetu ministara BiH da se ispita stradanje Bošnjaka od 1992. do jula 1995. godine jer ispada da do jula 1995. godine u Srebrenici niko nije umro prirodnom smrću ili poginuo u borbenim dejstvima, već su svi nastradali u julu 1995. godine - rekao je Dukić.

    Spiskove na proveru

    Predsednik Skupštine opštine Srebrenica Radomir Pavlović najavio je posle obelodanjivanja ovog spiska da će tražiti reviziju izveštaja Komisije za Srebrenicu Vlade RS. On je rekao da se među Srebreničanima koji se vode kao nestali u julu 1995. godine nalazi veliki broj onih za koje se pouzdano zna da su nastradali u borbama i po nekoliko godina pre pada dešavanja u Srebrenici.
  • vogosca_razno - 72352 - 05.08.2012 : Ratko Obrenović Detroit,USA - best (0)

    Predao se Joja Tintor


    Tintor je osumnjičen da je u petak uveče hicima iz pištolja usmrtio Branka Petrovića (50) iz mioničkog sela Todorin Do.

    VALJEVO - Osumnjičeni za ubistvo u Banji Vrujci predao se valjevskoj policiji, potvrđeno je u Istražnom odeljenju Višeg suda u tom gradu. Jovan Tintor (59), izbeglica iz BiH, koji živi u selu Kadina Luka kod Ljiga, došao je sinoć u policiju i brani se ćutanjem.

    On je u petak uveče hicima iz pištolja usmrtio Branka Petrovića (50) iz mioničkog sela Todorin Do, a motive treba da utvrdi dalja istraga.




    Idi na stranu - |listaj dalje|