fix
Logo
fix
Nalazite se na Forum-Najnoviji
Za dodavanje novih poruka na ovu stranicu kliknite ovdje

pomoc - 82491 - 12.02.2013 : Malislatki - best (0)

Pomozimo Nemanji Čuriću da opet stane na noge!


Apel svim humanim i dobrim ljudima koji su u prilici da pomognu Nemanji Čuriću iz Bačke Palanke da ode u Beč na terapiju matičnim čelijama i ponovo stane na svoje noge.

DINARSKI RAČUN:
BANKA - Societe Generale - 275001065185287764

DEVIZNI RAČUN:
Banka - Hypo Aple Adria - 1223176978
SWIFT: HAABRSBG
IBAN. - RS35165000122317697863
rodoslov - 82107 - 31.01.2013 : Malislatki - best (0)

Porijeklo porodice Žarac


Žarac: Zsaracz u Futogu(Bačka)1743. godine; samo tri osobe u selu Bakići kod Podravske Slatine u Hrvatskoj1948. godine. Identično sa ličnim imenom Žarac koje je potvrđeno u spisku Tihomira Ostojića iz 1895. godine. Up. prezime Žerac u selu Babincu kod Bjelovara.

Iz knjige Dr. Velimira Mihajlovića - srpski prezimenik
rodoslov - 81871 - 24.01.2013 : Malislatki - best (0)

Porijeklo porodice Budiša


Budiša: kod katoličkog stanovništva u Bosni 1743 godine; u selu Preocu(Unac), poreklom iz Drniša; u Hrvatskoj: kod Drniša, Sinja, Virovitice i Našica.

Jednako sa ličnim imenom Budiša, prvi pisani tragovi 1330. godine.

Iz knjige Dr. Velimir Mihajlović - srpski prezimenik.
rodoslov - 81552 - 12.01.2013 : Malislatki - best (0)

Porijeklo porodice Dušić


Prezime zabeleženo kod Srba graničara u Hrvatskoj 1644; srpska porodica u selu Rijenci 1698; u Tordincima (Srem) 1736 godine; u selu Zaklopača u Srbiji; savremeno u Beogradu; u Hrvatskoj: okolina Buzeta, Pazina, Pule i Kostajnice. Up. toponim Dušić u Pounju u Bosanskoj Krajini i u Crnoj Gori.

Iz knjige Velimir Mihajlović - Srpski prezimenik
politika_amerika - 81513 - 11.01.2013 : Malislatki - best (6)

Operacija Mojsije


"Srbi su narod koji brzo zaboravlja a još kraće pamti".
"Jevreji dugo pamte a teško zaboravljaju".

Čitajući tekst OPERACIJA MOJSIJE koja je u sferi visoke globalne politike, sjetio sam se priče moga ujaka iz Sarajeva koju je doživio 1993. godinu.

Kada se uspostavio Vazdušni most za izlazak Jevreja iz Sarajeva pokušao je da izađe iz grada sa njima. Nudio je u više navrata 5. 000 DM da ga stave na spisak Jevreja da sa njima izađe iz grada, nije uspio ni vazdušnim mostom ni kopnenim putem.

Kada smo se vidjeli 1995 godine ispričao mi je sledeče:

Došao sam u Jevrejsku opštinu, ponudio novac za izlazak ali sam odbijen sa obrazloženjem da Srbe neće da stavi na spisak zbog Arapsko- jevrejskog rata.

  • "Vi Srbi ste u Egipat slali tenkove sa borbenim kompletom i punim goriva, samo su Arapi skidali sa brodova i napadali na nas.

    Moje ubjedjivanje da to nisu radili Srbi već Tito spremno je odbacio konstatacijom:
  • "Vi Srbi ste imali najviše generala i trebali ste da utićete na Titu" - okrenu se i ode, i tako ja ostadoh u Sarajevu.

    Ja začudjen ostadoh bez riječi.

    Ujak mi je poslije otišao za Kanadu gde je nedavno i preminuo.

    Znao sam da kod Srba nije razvijen antisemitizam pa sam se iznenadio kada je Ifraim Zurof, direktor jerusalimskog Centra Simon Vizental, odbio je titulu počasnog građanina Novog Sada, koje mu je ovaj grad dodelio kao priznanje za dugogodišnje zalaganje da se Šandor Kepiro (jedan od ljudi odgovornih za Novosadsku raciju januara 1942. godine) izvede pred lice pravde. Kao razlog za svoju odluku Zurof je naveo činjenicu da se u centru Novog Sada nalazi spomenik Jaši Tomiću, "poznatom antisemiti, uz to još i osuđenom ubici". Ova tvrdnja o Jaši Tomiću odnosila se, pre svega, na njegovo delo Jevrejsko pitanje (1884) ali i na činjenicu da je Tomić 1890. osuđen na višegodišnju zatvorsku kaznu za ubistvo novosadskog novinara Miše Dimitrijevića.

    Jaše Tomića je čitav svoj život posvetio prisajedinjenju Vojvodine Kraljevini Srbiji.

    Kod većine Srba se niko ne sjeća šta je bilo 1991/1992, a Jevreji se sjećaju šta je bilo 1968, 1884... pa sve do Svetog pisma. Oni dobro pamte ko im se zamjerio, a ko dobra djelo učinio.
  • rodoslov - 81224 - 05.01.2013 : Malislatki - best (0)

    Porijeklo porodice Kasavica


    Prezime Kasavica je zabeleženo u Novoj Gradini i Brčkom u Bosni. Po svoj prilici predstavlja nadimak, i najbližu sematičku paralelu nalazim u apelativu kasav u značenju mršavo, neugojeno prase.

    Iz knjige Velimir Mihajlović: Srpski prezimenik
    rodoslov - 80858 - 25.12.2012 : Malislatki - best (0)

    Porijeklo Davinića


    Prezime čiji najstariji pomen nalazimo 1749. u selu dobrinci(Srem);u Opovu (Banat)u XVIII veku; 1808. godine u selu Mišaru u Mačvi;u Batočini, gde su doseljeni iz Mečkovca u Poljanici i u Milatovcu, poreklom iz Pirota;u selu Darkovci(Vlasina)zabeleženi kao starinci;u Hrvatskoj samo u Borovu i Sredskoj kod Vukovara i u Rijeci 1948. godine (devet stanovnika).

    Vodi poreklo od ženskog imena Davina (Dafina) koje u našim jezičkim spomenicima a prvi put srećemo 1660. godine. Osnovu čini muško ime Davin, inače predstavlja muški pandam ženskog imena Davina.

    Iz knjige Velimira Mihajlovića - srpski prezimenik
    rodoslov - 78601 - 30.10.2012 : Malislatki - best (0)

    Porijeklo Gazibarića


    Gazibara: Prezime zabilježeno u Santovi/ Bačka/ 1720 godine, Starom Bečeju 1729 g, u selu Trešnjevici/Belica, Srbija; porodični nadimak u Lužnici/Srbija/; u selu Ravnešu u Slavoniji u XIX veku; u Hrvatskoj kod Vojnića, Splita i Grubišnog polja. Složeno je od glagola gaziti i imenice bara. Prezime je identično sa apelativom gazibara koji ima tri značenja:roda(u Gruži), patka u jednoj zagoneci i nečista žena. budući da je ovde nadimak u pitanju, sva tri značenja dolaze u obzir za njegovu etimologiju.

    Prezime Gazibrić u selu Lubnici /Crna Reka/, Sremskoj Mitrovici 1727, i Kukujevcima /Srem/ 1749 g. Prezime Gazivodić u okolini Dubrovnika sa istoriskom potvrdom iz 1667 g.

    Osnovno je pitanje u vezi etimonologije i semantikom ovog oblika sastoji se u tome da li je prezime/nadimak/ postalo od toponima/hidronima/ ili obrnuto.

    Gazivoda predstavlja ustvari predstavlja išćezli geografski pojam. To bi bilo ono mjesto gde se može lako i bezbedno preći neki vodeni tok /Gazivoda/ili vodena prepreka /Gazibara/.

    Iz knjige Dr. Velimira Mihajlovića - srpski prezimenik
    spomenar - 71383 - 05.07.2012 : Malislatki Backa Palanka - best (6)

    Vrelo Radava


    Nekoliko godina poslije smrti Josipa Broza Tita i ne tako oštrog gledanja na famozni član Zakona o deliktu mišljenja, nekoliko Srba iz sela Ušivak, opština Hadžići, na dan proslave crkvene slave Male gospojine, tačnije 21. septembra, u zanosu veselja ali i alkohola zapjevali su pjesmu:

  • "Evo braće još su živi što Radavu vodu pili".

    Ne obraćajući pažnju da li organi reda imaju svoje doušnike, neko ih prijavi i bogami privedu u stanicu policije. Policajci proslediše nadležnom sudiji prijavu za rušenje Ustavnog poretka, veličanje poraženih izdajničkih snaga (četnika), - i sve što se moglo pripisati opuženim.

    Vrelo Radava se nalazi na planini Igman, i na tom izvoru su u vrijeme Drugog svjetskog rata stalno boravili četnici.

    Optuženi su obišli sve poznate sarajevske advokate ali niko nije hteo da ih brani pred sudom. Jedan advokat im reče:

  • "Ja vas ne smijem braniti ali znam ko smije. Idite kog odvokata Kike (to mu je nadimak) jer njegov otac je bio četnik na Radavi".

    Saopšti im adresu i oni odoše da ga pronađu. Poslije kratkog dogovora advokat pristade da ih brani, i reče im da se ništa ne brinu, samo da nikom ništa ne govore i da na sudu potvrde da su pjevali pomenutu pjesmu.

    Na suđenju sarajevski gradski tužilac je iznio optužnicu, nabrajajući sve najcrnje o pomenutoj pjesmi, četnicima, njihovim zlodjelima, rušenju brastva i jedinstva u višenacionalnoj sredini. Sudija upita optužene da li su pjevali pjesmu za koju se terete, što oni potvrdiše. Tužilac je u završnoj riječi zatražo četiri godine zatvora.

    Advokat odbrane se obrati sudu i počne da iznosi konstatacije i postavlja pitanja optuženim.

  • Advokat: "Optuženi, gde je bio Igmanski marš?"
  • Optuženi: "Na Igmanu!"
  • Advokat: "Ko je izveo Igmanski marš?"
  • Optuženi: "Partizani!"
  • Advokat: "Piju li partizani vodu?"
  • Optuženi: "Piju!"
  • Advokat: "Jesu li partizani prešli preko Radave?"
  • Optuženi: "Jesu!"

    Advokat prilaže knjigu o Igmanskom maršu kao dokaz i iz knjige čita pasus o odmoru partizana na Radavi.

  • Advokat: "Optuženi, jeste li vi onda pjevali o partizanima?"
  • Optuženi: "Jesmo!"

    Sudija u neobranom grožđu, škrguće zubima, porota začuđena, tužilac na rubu nervnog sloma, izmiče mu slučaj koji je već smatrao dobijenim.

    Po čitanju presude, koja je bila oslobađajuča tužilac je bacio svoje knjige na pod sudnice, optuženi su samo platili kaznu za remećenje javnog reda i mira u kasne noćne sate.

    Advokat nije ništa naplatio za svoje usluge, ali im je rekao da slične pjesme više ne pjevaju, i da je njihova odbrana za njega bila čast i dug prema njegovom ocu.
  • tarcin - 71303 - 03.07.2012 : Malislatki - best (0)

    Ratni zločini - Poginuli u logoru Silos u Tarčinu


    U ovom logoru su ubijeni ili su umrli od posledica torture i gladi ili su poginuli na prinudnom radu na prvim borbenim linijama sledeći Srbi koji su bili zatvoreni u logoru Tarčin:

  • Andrić Goran, mehaničar iz sela Korča kod Tarčina, rođen 22. 10. 1962. godine u Korči, od oca Vojislava i majke Jelenke, rođene Ljujić, neoženjen, poginuo 18. 08. 1993. godine u Donjem Kotorcu, kod Hrasnice, od granate u rovu na prinudnom radu (svedok 718/96-24).

  • Varagić Gojko, iz sela Donja Bioča, star oko 60 godina, koji je doveden u logor krajem juna 1992. godine; pušten 20. decembra 1992. godine zbog potpune iznemoglosti. Iz logora su ga izneli u ćebetu, a posle nekoliko dana on je umro kod svoje kuće.

    Varagić Ranko, tehničar iz Donje Bioče, rođen 17. 07. 1969. godine u Sarajevu, od oca Radoslava i majke Anke Vukosav. Streljan javno 22. aprila 1993. godine od strane stražara Fejada, u Hrasnici, posle bekstva četvorice logoraša (svedok 718/96-20).

  • Vitor Ranko, zvani "Nane", vozač u Koka-Koli, iz sela Korča kod Tarčina, rođen 31. 01. 1959. godine od oca Vojina i majke Jelenke Pandurović, ubijen na Igmanu, gde se nalazio na prinudnom radu, u 26. 05. 1993. godine (svedok 718/96-11).

  • Vujović Bogdan, železničar u penziji iz sela Doljana, kod Pazarića, star oko 65-70 godina, umro 6. juna 1992. godine od posledica prebijanja, bio prva žrtva u logoru Tarčin.

  • Glavaš Jadranko, ekonomista iz Sarajeva, star oko 28 godina, koji je u februaru 1993. godine iz logora bio odveden na prinudni rad na Igmanu gde je bio pretučen, a onda zaklan od strane Nedžada Hodžića, pripadnika muslimanske jedinice koju je predvodio Ališpago Zulfikar zvani "Zuka". Zaklan je zbog toga što je imao isto prezime kao i načelnik policije na Ilidži sa kojim nije bio u rodbinskoj vezi.

  • Golub Anđelko, magistar mašinstva, iz sela Odžak kod Tarčina, rođen 06. 03. 1962. godine u Odžaku od oca Dimša i majke Velinke, rođene Vitor, ubijen prilikom prinudnog rada na Igmanu 26. 05. 1993. godine (svedok 718/96-23).

  • Davidović Dragan, tehničar u Gradskom saobraćaju, iz Sarajeva, star oko 35 godina, ubijen prilikom prinudnog rada na Igmanu 1993. godine,

  • Kapetina Obren, iz Deovića kod Pazarića, star oko 64 godine, teško oboleo u "Silosu", umro zbog neukazivanja lekarske pomoći i od gladi 8. novembra 1992. godine u ćeliji 6 (svedok 718/96-12).

  • Kapetina Slaviša, student 4. godine ekonomije, iz sela Deovića, kod Pazarića, rođen 22. 01. 1963. godine u Sarajevu, od oca Gojka i majke Slavojke, rođene Samouković. Streljan 22. aprila 1993. godine u 13 časova, iz automatske puške, od strane stražara Fuada, zato što su prilikom kopanja rovova na Hrasnici pobegla 4 logoraša (svedok 718/96-16).

  • Kovačević Momo, sekretar mesne zajednice u Sokolovića koloniji, star oko 55 godina, poginuo od granate pri kopanju rovova u Hrasnici 28. jula 1993. godine, oko 16, 30 časova, kada je teško ranjen, a pomoć mu nije bila ukazana.

  • Krstić Milan, autoprevoznik iz Raštelice, rođen 08. 10. 1950. godine u selu Domašinec, od oca Vojina i majke Jelene, rođene Mihaljac, streljan javno 22. aprila 1993. godine posle bekstva četvorice logoraša. Njega je izdvojio iz preostale grupe zatvorenika pripadnik vojne policije Feđa i ubio ga iz pištolja, pa naredio svedoku 386/96-29 da odnese njegov leš. Njegova majka svedok 718/96-19 dobila je potvrdu o smrti u kojoj je navedeno da je smrt nastupila od puščanog metka.

  • Krstić Petko, tehničar iz Raštelice, rođen 27. 08. 1959. godine u Raštelici, opština Hadžići, od oca Ljubomira i majke Stojanke, rođene Savić, oženjen, otac jednog deteta, umro u logoru 14. oktobra 1992. godine od posledica mučenja i gladi (svedok 718/96-14).

  • Krstić Svetozar, penzioner, iz sela Do, opština Hadžići, rođen 1928. godine u selu Do, od oca Pavla i majke Danice, pretučen od strane stražara i tako pretučen pušten kući u decembru 1992. godine, gde je posle pet dana umro zbog posledica povreda u bolnici u Tarčinu. Njegov leš je bačen na smeće iza bolnice (svedok 718/96-21).

  • Krstić Slobodan zvani "Mišo", mašinovođa iz Raštelice, rođen 1956. godine, u Donjoj Raštelici, opština Hadžići, od oca Đorđa, ubijen prilikom kopanja rovova 16. juna 1993. godine u Hrasnici,

  • Milanović Milinko, poštar u Hadžićima, iz sela Deovića kod Pazarića, gde je i rođen 01. 01. 1943. godine od oca Radoja i majke Ane, rođene Njegovan, oženjen, otac dvoje dece. Zatvoren u logor u Tarčinu 09. 06. 1992. godine gde je teško oboleo od posledica mučenja i gladi. Umro je 17. 02. 1993. godine u bolnici u Suhodolu u koju je bio prebačen u stanju potpune iscrpljenosti (svedok 718/96-22).
    Nikolić Slobodan, mašinski tehničar iz Maglaja, živeo u Sokolovića koloniji, bio zaposlen u "Famosu", star 32 godine, bio je teško ranjen od granate prilikom kopanja rovova 28. jula 1993. godine oko 16, 30 časova, pa pošto nisu dali medicinskoj sestri Saneli da mu priđe i pruži pomoć umro je.

  • Njegovan Branislav, elektrotehničar, iz sela Češće kod Tarčina, rođen 05. 11. 1959. godine u Tarčinu, od oca Stevana i majke Jovanke, rođene Kovačević. teško ranjen prilikom prinudnog rada na Igmanu 26. 05. 1993. godine od čega je ubrzo umro (svedok 718/96-18).

  • Petrić Milomir, rođen 25. 10. 1962. godine u selu Ramići, Opština Hadžići, od oca Slobodana i majke Goše, rođene Andrić, otpravnik vozova iz Pazarića, ubijen prilikom prinudnog rada na Igmanu 28. 06. 1993. godine (svedok 718/96-17).

  • Samouković Zdravko, iz Pazarića, star oko 21 godinu, teško oboleo od TBC u zatvoru i zbog neukazivanja lekarske pomoći umro 1. aprila 1994. godine.

  • Čičić Dane, iz sela Ramića kod Pazarića, rođen 1956. godine, ubijen prilikom prinudnog kopanja rovova na prvom borbenom položaju u Sarajevu u avgustu 1995. godine kada je bio vezan lisicama i sajlom.

  • Šarenac Vaso, iz Lokava kod Pazarića, rođen 1908. godine, umro od posledica mučenja i gladi sredinom decembra 1992. godine (svedok 718/96-17).
  • tarcin - 71297 - 03.07.2012 : Malislatki - best (0)

    Ratni zločini - logor Silos u Tarčinu


    KOMITET ZA PRIKUPLjANjE PODATAKA O IZVRŠENIM ZLOČINIMA
    PROTIV ČOVEČNOSTI I MEĐUNARODNOG PRAVA
    Beograd

    Logor u silosu u Tarčinu
    maj 1992. - januara 1996. godine


    Tarčin je prigradsko naselje, udaljeno od centra Sarajeva oko 25 km. U samom Tarčinu, koji je bio sedište mesne zajednice, bilo je oko 2. 000. stanovnika pred rat, od čega su Srbi činili oko 10%, Hrvati 5% stanovništva, a ostalo su bili muslimani. U okolini je bilo nekoliko srpskih sela i nekoliko mešovitih sela, dok je većina sela bila čisto muslimanska.

    U Drugom svetskom ratu muslimani i Hrvati sa područja Tarčina pripadali su ustaškim formacijama i bilo je pored 50 ubistava Srba, još oko 50 Srba odvedeno u logor Jasenovac odakle se više nisu vratili.

    U avgustu 1991. godine u Tarčinu je formirana stanica rezervne milicije u čijem sastavu je bilo oko 180-200 muslimana i svega 1 ili 2 Srbina po njihovom izboru. Komandir ove stanice Tufo Refo, pre rata bio je milicioner u Sarajevu. Rezervni sastav milicije u Tarčinu je krajem 1991. i početkom 1992. godine legalno delio oružje muslimanskom stanovništvu.

    I u toku predizborne aktivnosti u Tarčinu se pojavio veći broj muslimanskih nacionalističkih parola, a na zidovima srpskih kuća bili su ispisani grafiti uvredljive sadržine. Jedan od njih je bio "SDS nosiće fes".

    Kada su u aprilu 1992. godine počeli sukobi u Sarajevu muslimani su preko rezervnog sastava milicije u Tarčinu stavili pod pojačanu kontrolu i prismotru sve Srbe na području Tarčina.

    Početkom maja 1992. godine muslimani su naglo počeli da prazne silos koji se nalazi u centru Tarčina i da dele pšenicu stanovništvu. Ispraznili su oko 10 komora u kojima se nalazila pšenica.
    Na dan 11. maja 1992. godine muslimani su napali i zauzeli kasarnu JNA u Krupi, Opština Hadžići, udaljenu od Tarčina oko 8 km. Zarobljene vojnike zatvorili su u ispražnjene pšenične komore u silosu. Tada je silos za lagerovanje žitarica u Tarčinu kod Pazarića pretvoren u logor za Srbe.

    Prvi zatvorenici u ovom logoru su bili 11 zarobljenih vojnika - rezervista iz kasarne bivše JNA u Zoviku i kasarne "Žunovica" u Hadžićima.

    Počev od 20. maja muslimani su počeli sa privođenjem Srba na takozvani "informativni razgovor", a posle su ih odvodili u silos i više ih nisu puštali. Početkom juna 1992. godine počelo je masovno privođenje Srba sa područja mesnih zajednica Tarčin i Pazarići u logor u Silosu.

    Logor je neprekidno funkcionisao za sve vreme građanskog rata u BiH i poslednji zatvorenici su ovaj logor napustili krajem januara 1996. godine, kada su logoraši oslobođeni po Dejtonskom sporazumu.

    Kroz ovaj logor se procenjuje da je prošlo oko 550 Srba, među kojima i desetak žena, od kojih su dve ostale u logoru do njegovog zatvaranja.

    Prvi upravnik logora u silosu bio je Bećir Hujić, a njegov zamenik Halil Čović. Sredinom 1994. godine Hujić je smenjen, a na njegovo mesto je došao Čović, izraziti nacionalista, koji je imao običaj da pred zatvorenicima ironično kaže:

  • "Samo silos Srbina spašava".

    Ostao je upravnik logora do zatvaranja krajem januara 1996. godine.

    Logor je bio pod neposrednom komandom 109. Brdske brigade armije BiH čiji je komandant bio Nezir Kazić. Od 1995. godine logor je bio pod komandom DžIV divizije armije tzv. BiH, na čijem čelu se nalazio Zaim Imamović, koji je kasnije poginuo. Štabovi ovih jedinica nalazili su se u neposrednoj blizini logora. Njihovi komandanti su često i lično dolazili u logor i znali su šta se u njemu događa.

    U krugu štaba DžIV divizije nalazio se heliodrom na koji je vrlo često sletao Alija Izetbegović. Nije utvrđeno da li je on ulazio u krug logora, ali je sigurno znao za ono što se u njemu dešava. To potvrđuje i činjenica koju su pred zatvorenicima izneli predstavnici Međunarodnog crvenog krsta: da su morali lično ići kod Alije Izetbegovića da bi im dozvolio posetu logoru u Tarčinu.

    Sve ćelije u ovom logoru su bile veličine 9, 50 h 4, 50 m. Visina ćelija je bila između 5 i 5, 50 m, pa se tu nalazio pored svakog zida betonski rub širok oko 50 sm, a iznad toga na oko 5 m nalazio se plafon. Po tom rubu šetali su stražari i kontrolisali šta se događa u ćelijama, a prostor za njihovu šetnju je bio i nad susednom ćelijom, kao i nad hodnikom, tako da su oni imali dovoljno prostora za kontrolu.

    U ćelijama nije bilo prozora, nije bilo osvetljenja, sem slabe svetlosti koja je dolazila sa gornjeg nivoa od oko 10 m visine, gde je pod krovom bio neki mali prozor koji se iz ćelije nije mogao videti.

    Iz ćelija zatvorenici nigde nisu izvođeni, po ceo dan su bili u ćelijama, koje su bile prenatrpane. Prva šetnja je bila tek u novembru 1993. godine, ali ni to nije bilo redovno. Sve je zavisilo od raspoloženja dežurnog stražara.

    U početku zatvorenici su dobijali samo jedan obrok hrane dnevno koji se sastojao od 4-5 kašika neke neodređene tečnosti, koja je bila bez ukusa. Na petoricu zatvorenika dolazila je jedna mala činija i po jedna kašika koja se nije prala i koja je nošena iz ćelije u ćeliju kako se delila hrana. Uz to su dobijali po jedan hleb težine između 350 i 500 grama, (uvek je bio različite veličine, veoma lošeg kvaliteta) što se delilo prvo na 9, a posle na 12 zatvorenika, tako da je svako dobijao po jedno malo parče hleba.

    Drugi obrok je uveden tek 12. jula 1992. godine - "doručak", koji se sastojao od male zdele mleka koja se delila na petoricu, tako da je praktično na svakoga dolazio po gutljaj mleka u prahu, koje je bilo loše rastvoreno u hladnoj vodi.

    Zbog slabe ishrane čemu su doprinele i povrede nanete batinanjem umro je 14 oktobra 1992. godine Petko Krstić. Posle toga uveden je treći obrok.

    Treći obrok uveden je tek 19. oktobra 1992. godine i praktično se delio odmah posle ručka jer nije bilo električne struje, pa se nije moglo deliti po mraku, a sastojao se od neke razređene "hrane za prehranjivanje".

    I tako male količine hrane su u junu 1992. godine uskraćivane, pa jedanput nisu davali hranu tri dana, a drugi put dva dana.

    U logoru u Tarčinu bili su zatvoreni isključivo Srbi i to uglavnom seljaci iz okoline, mladići koji su išli u škole ili mlađi radnici. Bilo je i nešto intelektualaca, a bilo je i starijih ljudi.

    Svi oni bili su civili, izuzev 11 prvih rezervista. Zatvoreni civili nisu učestvovali u ratu, niti su bili u nekoj od vojnih formacija.

    Starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina. Najmlađi je bio Leo Kapetanović, koji tada nije imao ni punih 14 godina, a najstariji Vaso Šarenac, rođen 1908. godine, koji je bio potpuno senilan čovek. On uopšte nije bio orijentisan u vremenu i prostoru.

    U silosu je bilo zatvoreno i 11 žena koje su bile u posebnoj ćeliji.

    Sredinom 1992. godine logor je bio popunjen i tad je bilo oko 382 zatvorenika.

    U toku 1992. godine nije bilo nikakvog odvođenja na radove, čega je bilo tek u sledećim godinama.

    Logor u Tarčinu su muslimanske vlasti krile od međunarodnih organizacija. Sredinom novembra 1992. godine bila je prva poseta televizijske ekipe "Skaj njusa". Njima su prikazali ćeliju broj 1 i toga dana tri puta su delili po pola hleba (tako da su se zatvorenici "po prvi put najeli hleba").

    Prva poseta Međunarodnog crvenog krsta bila je 26. novembra 1992. godine na čelu sa Švajcarcem Mark de Perotom, čiji je prevodilac bio musliman Suad iz Mostara, koji se zatvorenicima kao takav predstavio. Zbog toga što je prevodilac bio musliman zatvorenici su strahovali da govore slobodno. Posle obilaska logora Perot je javno rekao zatvorenicima da je do tada posetio stotine logora, ali da ništa gore od Tarčina nije video.

    Zahvaljujući Međunarodnom crvenom krstu 3. decembra 1992. godine zatvorenici su dobijali svakog drugog dana po lanč paket, po dva ćebeta, a povećano im je i sledovanje vode na po 10 litara vode na jednu ćeliju dnevno.

    Na dan 29. decembra 1992. godine 137 zatvorenika iz logora Silos u Tarčinu prebačeni su u logor Krupa u Zoviku, a približno isti broj je prebačen iz Krupe u Tarčin.

    Od 15. 04. do 30. 10. 1993. godine grupa od 30 logoraša bila je odvedena u Hrasnicu gde su radili dano-noćno na kopanju rovova na prvoj borbenoj liniji, a u 1995. godini u Sarajevu kod Jevrejskog groblja i na Stupu.

    Ovaj logor zatvoren je 27. januara 1996. godine po Dejtonskom sporazumu i pod pritiskom međunarodnih faktora.
  • tarcin - 71294 - 03.07.2012 : Malislatki Bačka Palanka - best (3)

    Ratni zločini - Logor u silosu u Tarčinu


    Savezna Republika Jugoslavija
    Komitet za prikupljanje podataka o izvršenim zločinima
    Protiv čovečnosti i međunarodnog prava
    Beograd

    Osmi izveštaj Vlade SRJ o izvršenim ratnim zločinima na području bivše SFRJ

    Vlada SRJ stavlja na uvid javnosti novi - Osmi po redu - Izveštaj o slučajevima kršenja međunarodnog ratnog i humanitarnog prava na teritoriji bivše SFRJ. Ovo je šesti Izveštaj koji je pripremio Komitet za prikupljanje podataka o izvršenim zločinima protiv čovečnosti i međunarodnog prava čija je nadležnost utvrđivanje svih relevantnih činjenica u vezi sa oružanim sukobima i aktima nasilja, na delovima teritorije bivše SFRJ gde su izvršene teške povrede međunarodnog ratnog i humanitarnog prava.

    Podaci prezentirani u Osmom izveštaju predstavljaju izvod iz dokumentacije koja je prikupljena radom ekipa Komiteta na terenu, saslušanjem svedoka od strane nadležnih sudskih organa i angažovanjem stručnjaka sudske medicine i drugih eksperata i sačinjen je prema novoj metodologiji.

    Dosadašnji izveštaji, koje je usvojila Savezna vlada, predstavljaju izvod iz dokumentacije Komiteta, koja se može koristiti u postupku koji prethodi sudskom utvrđivanju činjenica. Dostavljeni su preko nadležnih saveznih organa telima OUN i namenjeni su upoznavanju domaće i svetske javnosti.

    U izveštaju su dati podaci o kršenju - u građanskom ratu na delovima teritorije bivše SFRJ - ženevskih humanitarnih konvencija iz 1949. godine, Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida iz 1948. godine i Dopunskih protokola uz Ženevske konvencije iz 1977. godine.

    Date su posebne celine:


    4. Logor u silosu u Tarčinu, maj 1992. - januar 1996.

    Materijal obrađuje vreme od aprila 1992. godine, od izbijanja sukoba u BiH do 27. januara 1996. godine kada je po Dejtonskom sporazumu i pod pritiskom međunarodnih faktora zatvoren logor Silos u Tarčinu.

    Kada su u aprilu 1992. godine počeli sukobi u Sarajevu muslimani su preko rezervnog sastava milicije u Tarčinu stavili pod pojačanu kontrolu i prismotru sve Srbe na području Tarčina.

    Početkom maja 1992. godine muslimani su počeli da prazne silos koji se nalazi u centru Tarčina i da dele pšenicu stanovništvu.

    Na dan 11. maja 1992. godine muslimani su napali i zauzeli kasarnu JNA u Krupi, Opština Hadžići, udaljenu od Tarčina oko 8 km. Zarobljene vojnike zatvorili su u ispražnjene pšenične komore u silosu. Tada je silos za lagerovanje žitarica u Tarčinu kod Pazarića pretvoren u logor za Srbe.

    Prvi zatvorenici u ovom logoru su bili 11 zarobljenih vojnika - rezervista iz kasarne bivše JNA u Zoviku i kasarne "Žunovica" u Hadžićima.

    Počev od 20. maja muslimani su počeli sa privođenjem Srba na takozvani "informativni razgovor", a posle su ih odvodili u silos i više ih nisu puštali. Početkom juna 1992. godine počelo je masovno privođenje Srba sa područja mesnih zajednica Tarčin i Pazarići u logor u Silosu.

    Logor je neprekidno funkcionisao za sve vreme građanskog rata u BiH i poslednji zatvorenici su ovaj logor napustili krajem januara 1996. godine, kada su logoraši oslobođeni po Dejtonskom sporazumu.
    Kroz ovaj logor se procenjuje da je prošlo oko 550 Srba, među kojima i desetak žena, od kojih su dve ostale u logoru do njegovog zatvaranja.

    Prvi upravnik logora u silosu bio je Bećir Hujić, a njegov zamenik Halil Čović. Sredinom 1994. godine Hujić je smenjen, a na njegovo mesto je došao Čović, izraziti nacionalista, koji je imao običaj da pred zatvorenicima ironično kaže: "samo silos Srbina spašava". Ostao je upravnik logora do zatvaranja krajem januara 1996. godine.

    Logor je bio pod neposrednom komandom 109. Brdske brigade armije BiH čiji je komandant bio Nezir Kazić. Od 1995. godine logor je bio pod komandom DžIV divizije armije tzv. BiH, na čijem čelu se nalazio Zaim Imamović, koji je kasnije poginuo. Štabovi ovih jedinica nalazili su se u neposrednoj blizini logora. Njihovi komandanti su često i lično dolazili u logor i znali su šta se u njemu događa.

    Sve ćelije u ovom logoru su bile veličine 9, 50 h 4, 50 m. Visina ćelija je bila između 5 i 5, 50 m, pa se tu nalazio pored svakog zida betonski rub širok oko 50 sm, a iznad toga na oko 5 m nalazio se plafon. Po tom rubu šetali su stražari i kontrolisali šta se događa u ćelijama, a prostor za njihovu šetnju je bio i nad susednom ćelijom, kao i nad hodnikom, tako da su oni imali dovoljno prostora za kontrolu.

    U ćelijama nije bilo prozora, nije bilo osvetljenja, sem slabe svetlosti koja je dolazila sa gornjeg nivoa od oko 10 m visine, gde je pod krovom bio mali prozor koji se iz ćelije nije mogao videti.

    Iz ćelija zatvorenici nigde nisu izvođeni, po ceo dan su bili u ćelijama, koje su bile prenatrpane. Prva šetnja je bila tek u novembru 1993. godine, ali ni to nije bilo redovno. Sve je zavisilo od raspoloženja dežurnog stražara.

    U početku zatvorenici su dobijali samo jedan obrok hrane dnevno koji se sastojao od 4-5 kašika neke neodređene tečnosti. Na petoricu zatvorenika dolazila je jedna mala činija i po jedna kašika koja se nije prala i koja je nošena iz ćelije u ćeliju kako se delila hrana. Uz to su dobijali po jedan hleb težine između 350 i 500 grama, (uvek je bio različite veličine, veoma lošeg kvaliteta) što se delilo prvo na 9, a posle na 12 zatvorenika.

    Drugi obrok je uveden tek 12. jula 1992. godine - "doručak", koji se sastojao od male zdele mleka koja se delila na petoricu, tako da je praktično na svakoga dolazio po gutljaj mleka u prahu, koje je bilo loše rastvoreno u hladnoj vodi.

    Zbog slabe ishrane čemu su doprinele i povrede nanete batinanjem umro je 14 oktobra 1992. godine Petko Krstić.

    I tako male količine hrane su u junu 1992. godine uskraćivane, pa jedanput nisu davali hranu tri dana, a drugi put dva dana.

    U logoru u Tarčinu bili su zatvoreni isključivo Srbi i to uglavnom seljaci iz okoline, mladići koji su išli u škole ili mlađi radnici. Bilo je i nešto intelektualaca, a bilo je i starijih ljudi.

    Svi oni bili su civili, izuzev 11 prvih rezervista. Zatvoreni civili nisu učestvovali u ratu, niti su bili u nekoj od vojnih formacija.

    Starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina. Najmlađi je bio Leo Kapetanović, koji tada nije imao ni punih 14 godina, a najstariji Vaso Šarenac, rođen 1908. godine, koji je bio potpuno senilan čovek. On uopšte nije bio orijentisan u vremenu i prostoru.

    U silosu je bilo zatvoreno i 11 žena koje su bile u posebnoj ćeliji.

    Sredinom 1992. godine logor je bio popunjen i tad je bilo oko 382 zatvorenika.

    U toku 1992. godine nije bilo nikakvog odvođenja na radove, čega je bilo tek u sledećim godinama.

    Na dan 29. decembra 1992. godine 137 zatvorenika iz logora Silos u Tarčinu prebačeni su u logor Krupa u Zoviku, a približno isti broj je prebačen iz Krupe u Tarčin.

    Od 15. 04. do 30. 10. 1993. godine grupa od 30 logoraša bila je odvedena u Hrasnicu gde su radili dano-noćno na kopanju rovova na prvoj borbenoj liniji, a u 1995. godini u Sarajevu kod Jevrejskog groblja i na Stupu.

    Ovaj logor zatvoren je 27. januara 1996. godine po Dejtonskom sporazumu i pod pritiskom međunarodnih faktora.

    5. Zloupotreba medicinskih ustanova u vojne svrhe u Sarajevu

    O zloupotrebi medicinskih ustanova u Sarajevu od strane muslimana u vreme građanskog rata u BiH, dat je jedan broj novih izvoda iz dokumentacije Komiteta. Iz njih se, pored ostalog, vidi način na koji su pripadnici muslimanske vojske i policije, koristili pojedine medicinske ustanove za lociranje snaga i naoružanja i dejstva prema srpskim položajima.

    Muslimanske vojne vlasti u Sarajevu, protivno pravilima međunarodnog humanitarnog prava, koristile su porodilišta, rehabilitacione centre i druge medicinske ustanove u vojne svrhe, postavljajući u njima mitraljeska i snajperska uporišta. Kad im se sa srpske strane odgovorilo na njihovo otvaranje vatre iz pomenutih ustanova, pravo stanje stvari je zlonamerno prikazivano u medijskoj kampanji na štetu srpske strane.

    Mnogi povređeni i bolesni Srbi u bolnicama umrli su zbog neukazivanja pomoći, naročito nedavanjem krvi ili beskonačnim odlaganjem operacija. Ove povrede međunarodnog humanitarnog prava potkrepljene su mnogobrojnim iskazima svedoka, posebno lekara iz Sarajeva.
    dobra_knjiga - 71252 - 02.07.2012 : Malislatki Backa Palanka - best (2)

    Srpski etnografski zbornik


    Gospodine Tomiću,

    u mojoj elektronskoj arhivi postoji dosta knjiga u elektronskom zapisu tačnije u PDF formatu. Na moju veliku žalost do ovih knjiga sam došao i pored moga nepoznavanja engleskog jezika, sa Amerićkih sajtova i njihovih biblioteka, nešto malo sam skinuo sa srpskih sajtova.

    Uputio sam u više navrata elektronske dopise SANU, Matici Srpskoj, Narodnoj Biblioteci Srbije, nikad mi nisu odgovorili zašto ove istoriske gradje nema na njihovim sajtovima.

    Što je još gore ni jedna gradska biblioteka nema cjelokupna djela Jovana Cvijica, čak sam i dobio prekore što takve nezgodne knjige tražim, čast bibliotekaru u Bačkoj Palanci koji mi je pomogao da dođem do nekih knjiga u štampanom obliku koje sam kasnije uredno vratio.

    U mojoj elektronskoj biblioteci posedujem VI knjiga Srpskog etnografskog Zbornika, Naselja srpskih Zemalja, Vladimir Skaric - Sarajevo i Njegova okolina, Jefto Dedijer...

    Posebno je zanimljiva "Aneksija Bosne i Hercegovine 1908" i osvrt na nju od Jovana Cvijića, kas sam ovo proćitao vidio sam da je zapad bio pošten prema nama/ Istočne granice Republike Srpske se poklapaju sa onim što je Jovan Cvijić tražio.

    Ima još toga, ali ne znam sta te interesuje.

    Knjigu sam elektronskom poštom poslao 31. 05. , 16. 06. , 01. 07. 2012. godine ali nisu ti isporućene, kod mene nije registrovano da je pošta neisporućena.

    71106, dobra knjiga , od 26. 06. 12 je napisao da se knjiga nalazi na sajtu Scribida, ali je u pitanju knjiga 3, a ne knjiga 5 koja tebi treba a i Ranku, knjiga 5 nije ni postavjena na pomenuti sajt.

    Probaj da skineš sa ovog sajta ako nije blokiran: Internet Archive

    Ako je potrebno prebaciću knjige na CD i poslati na adresu koju naznačiš bilo gdje u svijetu. Poslaću

    Malislatki
    Backa Palanka
    02. 07. 2012. godine


    Poštovani,

    moram da ti priznam da zbog rada na ovom forumu nemam baš mnogo vremena da tražim knjige u PDF formatu. Ovu 5. knjigu sam upravo skinuo i zahvaljujem ti na informaciji.

    Za CD ćemo se dogovoriti nekom drugom prilikom.
    ratne - 71182 - 29.06.2012 : Malislatki Bačka Palanka - best (3)

    Baba Gospa


    Maj 03. 92. godine. Jutro je, oko 04:30. Ležimo i osluškujemo sporadičnu pucnjavu, čujem iza sebe šuštanje. Pogledam u tom pravcu i ugledah babu Gospu, koja nam nosi kafu i čaj. Baba nam grli, ljubi i govori:

    "To, moji sokolovi, da sam i ja dočekala ovaj dan da vas ne odvedu na kanapi, svezanih ruku kao moga Jovu. Ako neko od vas i pogine bar će to biti sa puškom u ruci, a ne da vas kao stoku vode na klanje isti oni koji su odveli i moga Jovu."

    Znam dobro o čemu baba priča. Ustaše su joj ubile muža i djevere u jednom danu. U tom ratu je samo je moj djed ostao živ. Proveo je četiri godine u njemačkom zarobljeništvu, u nekom radnom logoru kod Minhena. Baba je ostala sama i othranila dvadesetak djece, što svoje što djeverove. Zbog tog nemilog događaja cjelo selo je bilo zavijeno u crno.

    Kada je baba otišla kući, poče moj stric da priča:

  • "Znate li vi omladino (tako nas je on zvao) šta je baba poslije uradila?"

    Osjetih ja da tu ima nešto što nama nije poznato. Znali smo mi ko je pobio naše djedove, da su krvnici osuđeni na robiju, ali nakon toga je uvijek slijedilo ono "ne pitaj". Mora da je ovo što nam je stric nakanio da ispriča bilo upravo ono "ne pitaj".

    Nekoliko dana poslije ubistva njenog muža baba Gospa je prošla kroz susjedno muslimansko selo, i sretne ženu jednog od ubica. Ona je upita:

  • "Gospo, kako je bećarovati?"

    Baba je pogleda, a zatim reče.

  • "Neka, neka vidjećeš i ti kako je!"

    Završio se rat, ubice osuđene na malu zatvorsku kaznu, brzo izađoše sa robije i dođoše kući. Isti dan, vraćajući se iz grada, baba naiđe ispred kuće tek pristiglog ustaše, koji taj dan postade slobodan građanin. Kleli su se ljudi nakon toga da zločinac nije ni ušao u kuću kada je baba naišla. Po povratku kući, ona se presvukla i otišla u šumu. Cjeli dan je nije bilo. Isto veče, u to muslimansko selo su došli četnici i odveli ubicu mojih djedova na isto ono mjesto gdje je ubijen njen Jovo sa još trojicom Srba.

    Nakon toga, digla se velika prašina oko tog slučaja. Međutim, babinu krivicu komunističke vlasti nisu mogle dokazati.

    Ja se nasmijah, stric me pogleda i reče:

  • "Znaj da naša porodica nikada nije nikome ostala dužna, ni u dobru ni u zlu. A vi momci pamet u glavu i nemojte da se ponesete, poput ovih što su ruke okrvavili! Dug je život, biće ga još dosta i nakon rata pa ne dozvolite da vas savjest kasnije proganja!".

    I doista, u prošlom ratu niko od naše porodice nije počinio nikakav zločin! Kod babe Gospe sam svraćao kad god sam bio u prilici, a kada sam ja bio ranjen posjetila me je i rekla mi:

  • "Sine, ima života i bez ruku, nogu, očiju... Međutim, nema bez glave! Sve od tebe zavisi. Osnuj porodicu i živi dalje, isto kao što sam i ja živjela."

    Baba Gospa se nikada više nije udavala, a ostala je udovica još davne 1941. godine, kada je imala tridesetoj godina života. Izvela je svu djecu na put, a nakon ovog zadnjeg rata je ostavila svoju kuću i poslije Dejtona se preselila u Bratunac. Umrla je u dubokoj starosti, 2002. godine.
  • plemena - 69899 - 29.05.2012 : Malislatki - best (0)

    Porijeklo porodice Šoje


    Plemena: Šoje, 69168

    Šoje su negda stanovale u Gornjem Sinjevu kod Mokrog, odakle su se odselili u Vogoštu, zatim u Aziće, pa su prešli u Osijek prije 60 godina. Jedna su porodica sa Lopatićima u Jelovcima. Starinom su iz Pive, gde su se zvali Bajovići. Slave Sv. Nikolu!

    Iz knjige "Sarajevsko polje" od popa Stjepe i Vladimira Trifkovića

    Štampano 1908 godine u Beogradu
    Naselja srpskih zemalja,
    Srpski Etnografski Zbornik

    Poštovani,

    da li bi se ta knjiga mogla dobiti u PDF formatu? Bio bih ti jako zahvalan da mi se javiš na slavicnetŽhotmail.com.
    bors - 67879 - 19.03.2012 : Malislatki Backa Palanka - best (0)

    Nevolje nakon rata


    Izgleda da se digla velika prašina oko novog zakona o pravima boraca, ratnih vojnih invalida i porodica palih boraca, revizija boračkog staža, penzija, boračkog dodatka....
    Iskreno da kažem, ja sam i ranije očekivao da vlast počne sa ukidanjem prava navedene populacije, jer je izgleda svjetska ekonomska kriza ubrzala sasjecanje prava.

    Vidim po komentarima nezadovoljni br. 67827 i 67827 da je ogorcenje veliko.

    Izgleda da su samo su partizani zakonski zaštitili svoje borce, invalide i porodice poginulih. Šta me sve očekuje poslije rata i kakav će tretman vlasti biti prema nama otvorili su mi oči 1994. godine provodeci bolničke dane svojim komentarima i životnim iskustvima sledeci:

    1. Deda Pero iz Srpske Crnje, prvoborac sa spomenicom - gledamo mi dnevnik, Miloševic prima preostale žive Solunce, prima dedu u šajkači i opancima, grudi mu prekrili ordeni kao da je u pancir košulji, mi svi radosni, kad deda Pera "vidite li ko ga prima" a mi svi Predsednik.

  • "A ima li on kakav orden?"
  • "Nema!"
  • "E, takvi će i vas da primaju što pušku u životu nisu vidjeli."

    Svi se smiju, ja šutim, sat vremena ne progovaram, sve mi jasno, ostali se smiju.

    Bio je u pravu deda Pero, danas političari i nama da kroje kapu. Kolika je invalidnina da nije bezobrazno velika oni će da odrede, ali i "bezobrazno mala" njima odgovara da je što manja.

    2. Doktor Šotra - pričom da je njegov otac posle rat mogao za svoju invalidninu da kupi samo 1 kg. šećera, pa je bez noge morao da radi teške fizičke poslove da prehrani porodicu.

    Ovi oko mene se samo smiju, kažu njima su obećano deset hektara šume pa će već da sjeku madru, grede i daske i da ih prodaju za marke. Eh, da je u Švajcarskoj obećano ovako nešto ja bih povjerovao. Jeste da su nam pojedini bivši ministri zagovarali švajcarski model zakon o "Borcima i ratnim vojnim invalidima" koji nije do sada bitno mjenjan, a kod nas 3-4 puta i ko zna još koliko / Švajcarska nije ratovala 400 godina, al' da njeni građani znaju šta ih očekuje ako im se desi šta loše.

    3. Major Kostadinović, pravnik - svojom pričom da sve što trebam da ostvarim povodom ranjavanja /invalidnina/ moram sam da podnesem, ništa nije po službenoj dužnosti sve je po ličnom zahtjevu. Još mi reče da sam kojim slučajem ranjen u američkoj vojsci samo bih na vrata poštar dolazio i donosio pozive za komisije, rešenja itd. Ništa ne bih morao da podnosim, šta ćeš kad je država uređena.

    Tako se ja pripremih za rvanje sa administracijom, državnom upravom, lažnim obećanjima, tapšanjima po ramenu i o svim vidljivim i nevidljivim podmetanjima državne uprave.

    I najvažnije - nema retroaktivnog ostvarivanja prava, već od dana podnošenja zahteva. Znam nekoliko njih koji su uredno čekali da država odradi svoj dio posla, ali su malo duže čekali, dok se nisu opametili i sami presavili tabak.

    Što je žalosno i u sadašnjem zakonu nema ništa po "službenoj dužnosti". A da ne govorim o lošoj koordinaciji civilnih i vojnih vlasti po ovom pitanju, neodgovarajućim obrazcima, nepotpunim uvjerenjima, rešenjima...

    4. Pojedini predsednici opština koji kad su dolazili u Beograd bježali od svojih ranjenih sugrađana i nisu se upristojili da posjete ranjene borce, pošteno je reći da je bilo i onih koji su posjećivali ranjene po nekoliko puta.

    Ovim putem pobrojanim se zahvaljujem.
  • trazim - 24931 - 05.09.2010 : Malislatki - best (0)

    Dobrosav Macanović


    Već duže vrijeme pokušavam da stupim u kontakt sa Macanović Dobrosavom sa kojim sam provodio bolničke dane u Beogradu 1995. godine, jer je on bio teže ranjen /ruke i oko/. Živio je u Ilijašu, a poslije Dejtona je otišao za Višegrad.

    Momak je prva liga, po pričanju drugih bio je i pravi borac, mada se nikada nije hvalio. Ako iko zna njegovu sadasnju adresu, telefon, elektronsku adresu da mi proslijedi preko Željke, da se čujemo i vidimo, a bogami i posjetimo teških bolničkih dana u "Rudom".

    pozdravi_ilijas - 24818 - 21.08.2010 : Malislatki - best (0)

    Dobrosav Macanović


    Ako neko poznaje Macanović Dobrosava iz Ilijaša koji je poslije Dejtona odselio za Višegrad, molio bih da mi to javi. Zajedno smo provodili bolničke dane 1994. godine. Brat mu je bio bolničar u Srednjem.
    rat_hadzici - 20883 - 02.03.2009 : Malislatki - best (0)

    Hadžićke munje


    Neko se raspitivao za "Hadžićke munje"? To su bili pravi borci. Nema gdje nisu bili od Hadžića, Goražda... ali najviše su volili da idu u Vogošću.

    Sada su rasuti po svijetu: Amerika, Australija, Zapadna Evropa. Pomagali su i na Kosovu. Neki tekstovi na ovom forumu su me prisjetili na neke prošle događaje, neke od njih sam već počeo da zaboravljam.
    miodrag_lazic - 19400 - 09.11.2008 : Malislatki - best (0)

    Dr. Lazić


    Da li si kontaktirao dr. Lazića - "Dnevnik jednog hirurga", poslao sam ti mogući kontakt sa njim, na tvoju hotmail adresu. Ako si u mogućnosti da objaviš djelove njegove knjige, da i drugi upoznaju njegovu ljudsku veličinu. Ja je dobro poznajem, neću reći doktorsku, nagledao sam se ja dobrih doktora ali loših ljudi u Žiči, Koranu, Sokocu ( dr. Taušan, dr Turuntaš gledali su materijalnu korist ).

    Dr Lazić je istinski rodoljub, ostavio je svoj posao, porodicu i otisao u neizvjesnost, da pomaže Srbe preko Drine, a neki naši doktori su bježali preko Drine kad su nam bili najpotrebniji. Neke i lično poznajem.

    Koristim priliku da se javno zahvalim: doktorima Laziću, Pejiću, Stankoviću, Djeriću, Borkovcu... neke sam i zaboravio.

    Medecinskom osoblju Korana: glavnoj sestri Veri, medecinskom bratu Dušku Pavloviću, sestrama: Blagojević ( ime sam zaboravio ), Spomenki, Šehovac, Snježani, Dušanki. Nezavrsenim medecinskim sestrama sarajevske Medecinske škole ( I - IV godina ), djeca su bila odlična. Poslije su ih tjerali da polažu praksu, možete zamisliti kao da im prakse nije bilo preko glave.

    Fizioterapeutu Slavku Malešu i njegovoj ženi, Todorović Mirjani.

    U ratu se spominju generali, lopovi, političari ( oni najviše ), ali medecinsko osoblje brzo zaborave... i u pohvalama i nagradama.




    Idi na stranu - |listaj dalje|